I SA/Gl 1114/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Bożena Pindel (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 23), następnie powoływanej jako: k.p.a., art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 oraz art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 599), dalej oznaczanej w skrócie u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej A S.A. w K. z dnia [...] r., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r., nr [...] o uznaniu za bezzasadne zarzutów, jakie Spółka sformułowała w piśmie datowanym na [...] r. w sprawie egzekucji prowadzonej wobec niej na podstawie dwunastu tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...], które w dniu 23 czerwca 2015 r. zostały wystawione przez Burmistrza Miasta Ł. a obejmowały jej zaległości w podatku od nieruchomości za poszczególne miesiące 2007 r. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, zarzuty Spółka wniosła w przepisanym terminie liczonym od dnia doręczenia jej odpisów tytułów wykonawczych i zawiadomienia o zajęciu posiadanego przez nią rachunku bankowego. Powołała się na art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zaznaczając, że tytuły wykonawcze w części odnoszą się do nieistniejących obowiązków, ponieważ uwzględniają odsetki, które nie powinny zostać naliczone. Argumentacja ta nie zyskała jednak aprobaty Burmistrza Miasta Ł., który – jako wierzyciel – postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] zarzuty te uznał za nieuzasadnione. Wyjaśniając to stanowisko, wskazał, że przy wyliczaniu odsetek za zwłokę uwzględnił wszystkie okresy, za które zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 i 7 oraz § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), dalej w skrócie: o.p., odsetki te nie powinny być naliczone, a ponieważ w obowiązujących wzorach tytułów wykonawczych brak jest rubryk pozwalających na wskazanie tych okresów, do wystawionych tytułów wykonawczych załączył pisma szczegółowo wskazujące sposób wyliczenia. Po rozpatrzeniu zażalenia Spółki z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy powyższe postanowienie Burmistrza. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej mogą zostać zgłoszone skutecznie tylko w przepisanym terminie i wyłącznie z przyczyn wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Jak zarazem podkreśliło, to na stronie spoczywa obowiązek wskazania zarzutów, który podnosi, a kwalifikacja ta wiąże organ dokonujący ich oceny. Natomiast wynikiem tej weryfikacji może być podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie dopuszczalności lub zasadności zarzutu, przy czym zasadność zarzutu bada się po uprzednim stwierdzeniu jego dopuszczalności. Co równie istotne, zgodnie z trybem postępowania, przewidzianym w art. 34 u.p.e.a., jeżeli pomiędzy organem egzekucyjnym a wierzycielem nie zachodzi (tak, jak w niniejszej sprawie) tożsamość podmiotowa, to postanowienie organu egzekucyjnego powinno zostać poprzedzone uzyskaniem ostatecznego stanowiska wierzyciela. Mając na uwadze powyższe, Kolegium podkreśliło, że w rozpatrywanym przypadku zarzut nieprawidłowego naliczenia odsetek Spółka zgłosiła na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., uznawszy, że okoliczność ta odpowiada przesłance nieistnienia dochodzonego obowiązku. Tymczasem egzekwowany obowiązek zapłaty zobowiązania podatkowego wynikającego z nieostatecznej decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, istniał w momencie wszczęcia egzekucji i został prawidłowo wskazany w treści tytułu wykonawczego. Natomiast weryfikacja okresu naliczania odsetek za zwłokę jak dla zaległości podatkowych mogłaby zostać przeprowadzona wyłącznie w oparciu o zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 798/14 lub wyrok WSA w Białymstoku z dnia 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 266/10). W związku z tym zarzut, który Spółka podniosła, nie mógł zostać rozpoznany w ramach podanej przez nią podstawy prawnej i nieuzasadnione było merytoryczne rozstrzygnięcie przez Burmistrza tak przedstawionego zagadnienia. Niezależnie od powyższego także uwzględnienie obowiązującego wzoru tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji obowiązków pieniężnych nie pozwala na powiązanie zarzutu dochodzenia nieistniejącego obowiązku z brakiem wskazania w tytule wykonawczym okresów nienaliczania odsetek. W części E tytułu wykonawczego są dwie rubryki dotyczące odsetek za zwłokę, a mianowicie 6 i 7 (odpowiednio: naliczanie i rodzaj odsetek), natomiast w części E.1 zawarto pozycje 2 i 3, dotyczące daty, od której nalicza się odsetki i kwoty odsetek. W niniejszej sprawie rubryki te zostały wypełnione. Co więcej, z wyjaśnień Burmistrza wynika, że wysokość odsetek za zwłokę na dzień wystawienia tytułu wykonawczego została wyliczona z uwzględnieniem przerw naliczania odsetek za okresy dłuższe niż kwestionowała to Spółka. Nadto z istoty zarzutów wynika, że mogą się one odnosić do okoliczności i treści ujawnionej w odpisie tytułu wykonawczego. Tym samym, zdaniem Kolegium, ocena zarzutów dokonana przez Burmistrza była prawidłowa, a kwalifikacja ta zasługiwała na utrzymanie w mocy. W tej sytuacji Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S., będący organem egzekucyjnym, wydał – wskazane na wstępie – postanowienie z dnia [...] r., a w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia oznajmił, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. jest związany ostatecznym stanowiskiem Burmistrza (wierzyciela). W zażaleniu na to postanowienie Spółka podniosła, że wymaga ono wyeliminowania z obrotu. Wskazała, że błędna jest kwalifikacja organu egzekucyjnego co do wiążącego charakteru postanowień wydanych kolejno przez Burmistrza i Kolegium, a akceptacja takiego poglądu sprawiłaby, że przy dalszym procedowaniu stanowisko wierzyciela zostałoby wyłączone spod kontroli sądowej. Dlatego, w ocenie wnoszącej zażalenie, organ egzekucyjny zobowiązany był do merytorycznego rozpatrzenia zarzutów. Argumentacja ta, jak wspomniano, nie zyskała aprobaty Dyrektora Izby Skarbowej. W motywach swego rozstrzygnięcia organ ten powołał i przeanalizował treść art. 33 § 1 i art. 34 § 1 u.p.e.a. Zgodził się, że w przypadku gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a., wypowiedź wierzyciela jest wiążąca dla organu egzekucyjnego. Jak zarazem wyjaśnił, oznacza to, że organ egzekucyjny, niebędący wierzycielem dochodzonego obowiązku, nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, które byłoby ukierunkowane na ustalenie istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu. Jego rola sprowadza się więc wyłącznie do zbadania formalnej prawidłowości zastosowania trybu rozpoznawania zarzutów bez możliwości odniesienia się do ich merytorycznej zawartości. W skardze pełnomocnik Spółki wystąpił o uchylenie tego postanowienia organu nadzoru i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. i art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 o.p. Powtórzył argumentację przedstawioną w zażaleniu. Zaakcentował, że kwestia prawidłowego uwzględnienia wszystkich okresów, w których nie powinny być naliczane odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, jest zagadnieniem o charakterze stricte merytorycznym, gdyż dotyczy ona wysokości należności podlegającej egzekucji. Przy tym obowiązkiem podlegającym egzekucji (należnością pieniężną) jest zarówno sama zaległość podatkowa, jak i odsetki od niej. Zakwalifikowanie podniesionej okoliczności przez Spółkę do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. było zatem prawidłowe (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 442/10). Zarazem za chybione uznać należałoby sformułowanie zarzutu w oparciu o art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., a to z tego powodu, że aktualnie stosowane wzory tytułów wykonawczych (odmiennie aniżeli te, które obowiązywały uprzednio) nie zawierają rubryk, w których przewidziano wskazanie okresów nienaliczania odsetek. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi potrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w granicach i według kryteriów określonych w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz w art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej P.p.s.a.) Sąd stwierdził, że postanowienie to nie narusza prawa. Zaskarżonym rozstrzygnięciem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego o uznaniu za bezzasadne zarzutów, które skarżąca sformułowała w piśmie z dnia [...] r., dotyczących dwunastu tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela, obejmujących zaległości w podatku od nieruchomości za poszczególne miesiące 2007 r. Skarżąca zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. zaznaczając, że tytuły wykonawcze w części odnoszą się do nieistniejących obowiązków, ponieważ uwzględniają odsetki, które nie powinny zostać naliczone. Wydane przez organ egzekucyjny postanowienie poprzedziło wydanie przez wierzyciela Burmistrza Miasta Ł. postanowienia z dnia [...] r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów, w którym uznał zarzuty zobowiązanego w całości za nieuzasadnione. Wierzyciel stwierdził, że przy wyliczaniu odsetek za zwłokę uwzględnił wszystkie okresy na podstawie art. 54 § 1 pkt 3 i 7 oraz § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613, ze zm.; dalej: O.p.). Dalej wyjaśnił, że wzory tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej zostały określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2014 r., poz. 650). Zważywszy, że w tytułach wykonawczych brak jest rubryk pozwalających na wskazanie okresów, za które nie zostały naliczone odsetki za zwłokę, do rzeczonych tytułów dołączono pisma wskazujące szczegółowo okresy, za które nie naliczono odsetek. Rozpoznając zażalenie Spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] r., rozstrzygnięcie to utrzymało w mocy. Aprobując zajęte tam stanowisko zaznaczyło jednocześnie, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowała się linia, zgodnie z którą weryfikacja okresu naliczenia odsetek za zwłokę jak dla zaległości podatkowych (wysokość, stawka, okresy nieodsetkowe) może zostać przeprowadzona wyłącznie na podstawie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. (powołało wyroki o sygn. akt: I SA/Kr 798/14 i I SA/Bk 266/10). Skoro Spółka powołała jako podstawę zgłoszenia zarzutu – art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., to tak sformułowany zarzut nie mógł być rozpoznany w ramach podanej przez skarżącą podstawy prawnej. Powyższe stanowisko wierzyciela w zakresie odnoszącym się do zarzutu opartego na art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. - stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a. - wiązało organy egzekucyjne przy rozpoznaniu zarzutów skarżącej. Zgodnie bowiem z tym przepisem, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Należy podkreślić, że w dacie wydawania przez wierzyciela wskazanego wyżej postanowienia (z dnia [...] r.), skarżącej nie przysługiwała możliwość jego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a., w brzmieniu nadanym nowelą z kwietnia 2015 r., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Niemniej jednak ochrona praw zobowiązanego zapewniona jest przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, tj. postanowienia organu egzekucyjnego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.Komentarz.CH BECK, W-wa 2015, s. 61). W konsekwencji dochodzi do sytuacji, w której organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela, natomiast sąd administracyjny nie jest nim związany i postanowienie to kontroluje. Rację ma zatem skarżąca, że zawężenie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych poprzez wykluczenie możliwości sądowej kontroli m.in. postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie pozbawia strony możliwości skutecznej obrony jej praw, lecz możliwość uzyskania tej obrony przenosi na późniejszy etap postępowania. Incydentalny charakter postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela zadecydował o uznaniu zasadności kontroli tego rodzaju aktu w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. W obowiązującym stanie prawnym strona nie traci zatem definitywnie uprawnienia do sądowej kontroli postanowienia w sprawie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za bezpodstawne, lecz uprawnienie to może realizować poprzez wniesienie skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, jako rozstrzygnięcia wydanego w sprawie głównej. Stanowisko takie jest konsekwentnie prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w postanowieniach: z 25 kwietnia 2016 r., II FSK 953/16; z 22 grudnia 2016 r., II FSK 3287/16; z 4 stycznia 2017 r., II FSK 2378/16; z 31 stycznia 2017 r., II FSK 3246/16 (dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując w razie wniesienia skargi na postanowienie organu egzekucyjnego, sąd administracyjny poddaje kontroli zarówno stanowisko wierzyciela jak i odwołujące się do tego stanowiska postanowienie organu egzekucyjnego. Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do dwóch kwestii: po pierwsze, czy weryfikacja okresu naliczania odsetek za zwłokę stanowi zarzut wymieniony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., czy też w art. 33 § pkt 10 tej ustawy; po drugie, czy określone przez wierzyciela okresy nieodsetkowe naruszają przepis art. 54 § 1 pkt 3 i 7 O.p. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: - wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (pkt 1); - niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy (pkt 10). Podatnik nie może kwestionować naliczania odsetek od zaległości podatkowej w postępowaniu odwoławczym od decyzji wymiarowej, z której wynika zobowiązanie podatkowe, bowiem nie zawiera ona rozstrzygnięcia w sprawie odsetek. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że określenie w tytule wykonawczym wysokości odsetek stanowi określenie obowiązku nałożonego na zobowiązanego, zatem wadliwe określenie tego obowiązku może być ocenione jako objęcie tytułem wykonawczym obowiązku nieistniejącego w części (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 29 lutego 2012 r., I SA/Gl 570/11; z 8 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 442/10 oraz z 13 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 900/10; dostępne: j.w.). Skarżąca zasadnie więc, kwestionując naliczanie odsetek od zaległości podatkowej, których wysokość została określona po raz pierwszy w tytule wykonawczym, powołała się na art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Określenie bowiem w tytule wykonawczym wysokości odsetek stanowi określenie obowiązku nałożonego na zobowiązanego, zatem wadliwe określenie tego obowiązku może być ocenione jako objęcie tytułem wykonawczym obowiązku nieistniejącego w części (por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 kwietnia 2016 r., III SA/Wa 2311/15; Lex). Sąd nie podzielił twierdzeń Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że zarzut sformułowany przez skarżącą należy kwalifikować wyłącznie na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.; organ ten przedstawił swoje stanowisko niejako na marginesie, zaaprobował bowiem w całości rozstrzygnięcie wierzyciela. Na podstawie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. W ramach tego zarzutu nie mieści się zatem podważanie merytorycznej zasadności naliczenia przez wierzyciela odsetek od zaległości podatkowej wskazanych jako należne w tytule wykonawczym, w tym okresu, za jaki odsetki te należy naliczyć. Brakiem formalnym tytułu wykonawczego byłoby np. niewpisanie kwoty odsetek przy jednoczesnym wskazaniu ich stawki i daty, od której należy je naliczać. (por. także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 6 listopada 2015 r., I SA/Gl 453/15 oraz w Warszawie z 13 marca 2015 r., III SA/Wa 1604/14, a także Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2016 r., II FSK 1415/15; publ. j.w.). Podsumowując naliczenie w tytule wykonawczym odsetek za zwłokę za okres, w którym odsetek takich nie nalicza się, oznacza żądanie wykonania nieistniejącego obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Okoliczność ta stanowi uzasadnioną podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Skarżąca podniosła także zarzut naruszenia art. 54 § 1 pkt 3 i 7 O.p. Zgodnie z tym przepisem odsetek za zwłokę nie nalicza się: - za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3 (pkt 3); - za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (pkt 7). W skardze podniesiono, że w sprawie występowały liczne i długotrwałe okresy przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę przewidzianych ww. przepisem, które nie zostały uwzględnione w wystawionych przez wierzyciela tytułach wykonawczych. Zgodzić się należy z przedstawionym wyżej stanowiskiem wierzyciela, z którego wynika, że obowiązujący w dacie wydania tytułów wykonawczych jego wzór (określony ww. rozporządzeniem z 16 maja 2014 r.) nie zawiera w swej treści rubryk pozwalających na wskazanie okresów, za które nie zostały naliczone odsetki za zwłokę. Z załączonych do akt dwunastu tytułów wykonawczych wynika wymieniona w części "E.1", pkt "1." – kwota należności głównej oraz wymieniona w pkt "2." – data, od której nalicza się odsetki. Wystawione tytuły wykonawcze dotyczyły 12 rat podatku od nieruchomości za 2007 r., zaś wskazane w pkt "2." odsetki odnoszą się do daty wymagalności poszczególnej raty tego podatku. Do każdego z wystawionych tytułów wykonawczych z dnia 16 czerwca 2015 r. wierzyciel załączył identycznej treści pismo, także datowane na 16 czerwca 2015 r., stanowiące załącznik do każdego tytułu wykonawczego o określonym numerze, w którym powołując przepis art. 54 § 1 pkt 3 i 7 oraz § 3 O.p., wskazał okresy, za które nie naliczono odsetek: - 12.12.2008 – 10.04.2009 - 13.07.2009 – 10.11.2010 - 11.02.2011 – 9.11.2012 - 12.05.2013 – 23.12.2013 - 23.03.2014 – 15.09.2014 - 16.12.2014 – 16.06.2015 (tj. do dnia wystawienia tytułu wykonawczego – uwaga Sądu). W złożonych natomiast przez skarżącą zarzutach (pismo z dnia 29 czerwca 2015 r.) wskazano, że "przedmiotem prowadzonej egzekucji administracyjnej stały się zaległości z tytułu rat podatku od nieruchomości należnych za poszczególne miesiące 2007 r. wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi od terminu płatności tych rat do dnia zapłaty". W dalszej części tego pisma wyszczególniono następujące okresy, za które według skarżącej nie powinno się naliczać odsetek za zwłokę: - 12.12.2008 – 10.04.2009 - 13.07.2009 – 31.05.2010 - 1.08.2010 – 10.11.2010 - 11.02.2011 – 9.11.2012 - 10.01.2013 – 7.02.2013 - 14.10.2013 – 23.12.2013 - 23.03.2014 – 28.05.2014 - 29.07.2014 – 15.09.2014 - 16.12.2014 – do nadal. Zestawiając wskazane wyżej okresy Sąd stwierdza, że wierzyciel określił tzw. "okresy nieodsetkowe" w sposób korzystniejszy niż chce tego sama skarżąca. Wprawdzie organ nie uwzględnił wymienionego przez skarżącą okresu 10.01.2013 – 7.02.2013, lecz np. uwzględnił okres 12.05.2013 – 23.12.2013 (skarżąca określiła okres 14.10.2013 – 23.12.2013), a więc o 5 miesięcy dłuższy. W skardze zaś wymienia się daty, które zostały przez organ uwzględnione i wymienione w załącznikach do tytułów wykonawczych. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia jak również poddanego kontroli w ramach niniejszego postępowania stanowiska wierzyciela, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.