I SA/Gl 1135/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie WSA Grzegorz Granieczny (spr.), Bożena Suleja, Protokolant Izabela Maj - Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 5 ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 ze zm.) oraz przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez T.K., uchylił w części decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. nr [...] z dnia [...] r., która ustalała odwołującemu się wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2005 w kwocie [...] zł, i obniżył wysokość zobowiązania w, jak to sformułował, podatku dochodowym od osób prawnych za ten rok do wysokości [...] zł. Zadeklarowana przez podatnika kwota podatku należnego wynosiła [...] zł. Powodem innego określenia wysokości tego zobowiązania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. było ustalenie, że strona nie wykazała m. in. dochodu z innych źródeł (otrzymanych nieodpłatnych świadczeń) i zawyżyła wysokość składki na ubezpieczenie zdrowotne. Zaniżenie kwoty dochodu organ podatkowy stwierdził w oparciu o następujące dowody: zawartą w dniu 11 grudnia 2003 r. przedwstępną umowę sprzedaży J.C. przez T.K. 30 udziałów "A" Sp. z o.o., przesłuchanie J.C., a także dokument z dnia 24 stycznia 2006 r. potwierdzający zwrot przez podatnika na rzecz J.C. kaucji gwarancyjnej w kwocie [...] zł. Przepisy § 2 oraz § 3 ust. 2 i 3 umowy stanowiły, że podatnik zobowiązał się sprzedać J.C. wskazane udziały do dnia 31 grudnia 2004 r. Ich łączna wartość nominalna wynosiła [...] zł, a ustalona cena – [...] zł. Przyszły nabywca zobowiązał się wpłacić podatnikowi w terminie do 18 grudnia 2003 r. kaucję gwarancyjną w wysokości [...] zł, a w terminie do dnia 30 listopada 2004 r. (przed zawarciem umowy sprzedaży) – całą należność. Nadto zastrzeżono, że jeżeli cała należność nie zostanie uiszczona, podatnik będzie miał prawo odstąpić od umowy z równoczesnym obowiązkiem zwrotu wpłaconej kaucji gwarancyjnej w terminie 120 dni. Mając to na względzie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. ustalił, iż skoro termin ów rozpoczął bieg w dniu 1 grudnia 2004 r., to upłynął on z dniem 30 marca 2005 r. Tymczasem wskazana kaucja gwarancyjna została zwrócona w dniu 24 stycznia 2006 r. Oznaczało to, że w okresie od dnia 31 marca 2005 r. do dnia 23 stycznia 2006 r. podatnik korzystał z tych środków. Nieodpłatny charakter tego przysporzenia w kwocie [...] zł determinował zaś konieczność uznania, że uzyskał tym tytułem przychód z tzw. innych źródeł w kwocie [...] zł, co zostało ustalone na podstawie najkorzystniejszej stopy oprocentowania oferowanej przez banki, w których podatnik ma założone rachunki, dla pożyczek gotówkowych udzielanych na okres powyżej 12 do 24 miesięcy kredytowania w wysokości 10,15%. W odwołaniu od tej decyzji T.K. zarzucił wydającemu ją organowi ustalenie zobowiązania podatkowego w zawyżonej wysokości wskutek powiększenia dochodu o tę kwotę. Nieprawidłowość ta, zdaniem podatnika, była konsekwencją nieuwzględnienia okoliczności, iż za dysponowanie kwotą [...] zł zapłacił on J.C. odsetki w wysokości [...] zł, obliczone jak od depozytów bankowych, co, jak wskazał, było zgodne z ustnym porozumieniem, jakie zawarł w związku z nieskorzystaniem przez niego z przysługującego mu prawa odstąpienia od umowy. Na poparcie tego twierdzenia, przedstawił: – oświadczenie złożone przez niego i J.C. z dnia 30 marca 2010 r. o ustnym porozumieniu w przedmiocie rozwiązania przedwstępnej umowy sprzedaży udziałów wobec nieskorzystania przez niego z przysługującego mu prawa odstąpienia od tej umowy na wypadek niezapłacenia przez J.C. reszty ceny nabycia udziałów, zgodnie z którym m. in. został uprawniony do zwrotu kaucji gwarancyjnej w terminie późniejszym aniżeli wynikający z umowy, zapłata odsetek "miała zostać dokonana w nieprzekraczalnym terminie do dnia 30.01.2009", zaś odsetki "obliczone zostały w dniu zwrotu kaucji, tj. w dniu 24.01.2006" oraz – podpisane przez J.C. w dniu 15 stycznia 2009 r. potwierdzenie otrzymania od podatnika kwoty [...] zł tytułem "rozliczenia odsetek zgodnie z porozumieniem odsetkowym z dnia 24.01.2006". Nadto podatnik wyjaśnił, iż kwestia ta nie była wyjaśniana (zarówno przez niego, jak i wierzyciela), ponieważ "temat ewentualnych odsetek nie był wcześniej przedmiotem zainteresowania UKS". Nie zgodził się również z kwalifikacją organu dotyczącą wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne, wskazując, iż błędne wyliczenie w tym zakresie wynika z pominięcia wpłaty z dnia 11 lutego 2005 r. w kwocie [...] zł, dokonanej w jego imieniu przez spółkę "A" Sp. z o.o. Swoje stanowisko w sprawie podatnik wyraził również w złożonym następnie piśmie z dnia 14 maja 2010 r., w którym krytycznie odniósł się do twierdzeń Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., sformułowanych na etapie przekazania odwołania organowi odwoławczemu. Wyjaśnił w nim, że informując w piśmie z dnia 20 kwietnia 2009 r. o odstąpieniu od umowy, miał na myśli odstąpienie J.C. od umowy "poprzez fakt niedokonania zapłaty reszty ceny udziałów". Nie zgodził się nadto ze stanowiskiem organu dotyczącym niemożności ustnego rozwiązania umowy, gdyż jak wskazał forma pisemna została przez strony zastrzeżona do jej zmiany. Niewspomnienie przez J.C. o otrzymanych odsetkach podczas przesłuchania w dniu 2 czerwca 2009 r. było zaś, jak wskazał, konsekwencją tego, iż świadek ów szczegółowo odpowiadał na zadane mu pytania, a pytanie dotyczące odsetek nie padło. Ponadto, jako dodatkową okoliczność, podniósł, iż otrzymaną kwotę odsetek J. C. zadeklarował jako swój przychód w rozliczeniu podatkowym w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K. uznał zasadność zarzutu podatnika dotyczącego nieprawidłowego wyliczenia składki na ubezpieczenie zdrowotne, a w pozostałym zakresie przedstawionej przezeń argumentacji nie podzielił, odmawiając wiarygodności załączonym do odwołania dokumentom. Uzasadniając swe stanowisko, po pierwsze wskazał, że bez wątpienia nie sporządzono umowy pożyczki ani też nie zastrzeżono w przedwstępnej umowie skutków późniejszego zwrotu kaucji gwarancyjnej. Zwrócił przy tym uwagę na to, że J.C. zapytany w trakcie przesłuchania w dniu 2 czerwca 2009 r. o to, dlaczego termin nie został zachowany, odpowiedział, iż "miał głowę zajętą sprzedażą Spółki B i nie pilnował terminu zwrotu pieniędzy", podczas gdy w tym momencie nic nie stało na przeszkodzie, by wyjaśnić pracownikom Urzędu Kontroli Skarbowej, uczestniczącym w przesłuchaniu, kwestię dalszych porozumień zawartych pomiędzy stronami umowy a dotyczących odsetek i faktu ich otrzymania. Po wtóre zaakcentował, że oświadczenie zostało sporządzone w dniu 30 marca 2010 r., czyli po dacie doręczenia stronie decyzji organu pierwszej instancji stronie, które miało miejsce w dniu 23 marca 2010 r. Po trzecie, jak wskazał, przyjmowana przez stronę data otrzymania odsetek dotyczy "co najwyżej daty sporządzenia potwierdzenia jako dokumentu a nie rzekomego odbioru odsetek". Na tę decyzję organu odwoławczego "w części określającej podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych (zgodnie z brzmieniem decyzji) za 2005 rok w kwocie [...]zł" T.K. wniósł skargę, żądając uchylenia tego aktu w podanym zakresie w związku z tym, iż narusza on: – art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej przy ocenie dowodów tj. oświadczenia z dnia 30 marca 2010 r. oraz pokwitowania z dnia 15 stycznia 2009 r., – art. 199a § 1 Ordynacji podatkowej przez błędne przyjęcie, że strony nie mogą na mocy wzajemnych uzgodnień dokonywać modyfikacji łączącego je stosunku cywilnoprawnego, – art. 187 Ordynacji podatkowej w związku z art. 462 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez "brak wyczerpującego rozważenia całego materiału dowodowego w szczególności pominięcia konsekwencji wynikających z brzmienia art. 462 i nast. Kodeksu cywilnego". Zdaniem podatnika organ odwoławczy uznał przedstawione wraz z odwołaniem dokumenty za niewiarygodne tylko ze względu na zbyt późne ich złożenie. Ponieważ zaś w wyniku kontroli z dnia 9 marca 2010 r., nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. nie stwierdził nieprawidłowości, a w decyzji pierwszoinstancyjnej uznał, iż w podanym okresie podatnik nieodpłatnie dysponował wskazaną kaucją gwarancyjną, dopiero na etapie złożenia odwołania istniała możliwość ich przedstawienia. Skarżący zwrócił również uwagę na to, że zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego strony mogą modyfikować łączący je stosunek cywilnoprawny w sposób, który nie narusza obowiązujących przepisów prawa. W odpowiedzi na tę skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Raz jeszcze podkreślił, iż, jego zdaniem, żaden z przedstawionych przez stronę dowodów nie jest wiarygodny, gdyż jak wskazał: z treści dokumentów wniesionych wraz z odwołaniem, a także pisma, stanowiącego jego uzupełnienie, wynikają "sprzeczności i pytania, na które podatnik nie udzielił odpowiedzi, w szczególności, kiedy dokonano rzekomego przekazania odsetek: czy w dniu 24 stycznia 2006 r., na który dzień rzekomo je naliczono; czy w dniu 15 stycznia 2009 r., a więc po upływie 3 lat od ich obliczenia". Organ zwrócił również uwagę, że wynik kontroli, na który powołał się skarżący, dotyczył rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku wynikającego z zeznania PIT-38 o wysokości osiągniętego dochodu. Poza jego zakresem znajdowała się zatem weryfikacja złożonego przez skarżącego zeznania podatkowego PIT-37. W dalszej kolejności organ wytknął podatnikowi, iż miał on możliwość czynnego udziału w postępowaniu, w tym zapoznania się i wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, jednak w wyznaczonym terminie siedmiodniowym z niej nie skorzystał. Organ nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 77 Kodeksu cywilnego, wskazując, że skoro przedmiotowa umowa wstępna była sporządzona na piśmie, to w takiej też formie mogła być modyfikowana, tym bardziej, że strony same to zastrzegły w jednym z jej postanowień. Ustosunkowując się końcowo do zakwestionowania prawidłowości zastosowania art. 462 i n. Kodeksu cywilnego poprzez pominięcie wynikających z nich konsekwencji, wskazał, że podatnik nie sprecyzował, jakie okoliczności zostały nie dostrzeżone, a także wyjaśnił, że dowodu z pisma z dnia 15 stycznia 2009 r. nie odrzucono, lecz uznano go za wątpliwy, gdyż "nie odzwierciedlał – wobec innych okoliczności sprawy – rzeczywistych zdarzeń". W piśmie z dnia 31 stycznia 2011 r. skarżący zarzucił organowi odwoławczemu, iż oświadczeń o wątpliwej treści dowodowej dokumentów nie poparł jednoznacznym wyjaśnieniem przyczyn takiej kwalifikacji. Równocześnie podatnik zakwestionował możliwość poddania w wątpliwość daty przekazania kwoty odsetek, wskazując, że przedstawiona dokumentacja pozwalała na ustalenie, że ich obliczenie miało miejsce w dniu 24 stycznia 2006 r., a zapłacenie – w dniu 15 stycznia 2009 r. Podniósł także, że nie może ponosić negatywnych skutków braku wypowiedzi świadka na temat okoliczności, o które świadek ów nie był pytany, tym bardziej, że jego wnioski: o przesłuchanie J.C., jak również o sprawdzenie zeznania podatkowego tegoż za rok 2009 nie zostały uwzględnione. Oświadczył nadto, że nie zgadza się z przedstawioną przez organ interpretacją art. 77 Kodeksu cywilnego, która sprowadza się do bezwzględnego nakazu zachowania formy pisemnej dokonywanych modyfikacji umowy, a także, z interpretacją art. 11 ust. 2a pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z którego nie wynika jednoznacznie, że "jedynym kryterium wyliczenia przychodu ma być wartość odsetek, które musiałby zapłacić podatnik, gdyby korzystał z oprocentowanej pożyczki lub kredytu gotówkowego". W odpowiedzi z dnia 14 lutego 2011 r. na to pismo organ odwoławczy podtrzymał argumentację wcześniej złożoną, wskazując ponadto, że twierdzenie skarżącego jakoby wnosił o dodatkowe przesłuchanie J.C. nie znajduje oparcia w materiale dowodowym, a interpretacja art. 77 Kodeksu cywilnego, przedstawiona w odpowiedzi na skargę, bynajmniej nie prowadzi do bezwzględnego nakazu stosowania formy pisemnej, lecz zachowania takiej formy, w jakiej umowa została sporządzona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, i obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Przedstawione kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej w przypadku stwierdzenia któregokolwiek z uchybień wskazanych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Jeżeli jednak decyzja ta jest zgodna z prawem, skarga na nią wniesiona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wymaga również podkreślenia, że stosownie do 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość dokonanej przez organy podatkowe kwalifikacji w zakresie uznania, iż przysporzenie majątkowe podatnika w postaci faktycznego pozostawania w jego dyspozycji niezwróconej w terminie kaucji gwarancyjnej miało charakter nieodpłatny, a w konsekwencji stanowiło jego przychód w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2005 r. Argumentacja podnoszona przez stronę skarżącą zmierzała do wykazania odpłatności tego świadczenia, a zasadniczym zarzutem jej skargi było zakwestionowanie dopuszczalności nieuwzględnienia przez organ odwoławczy dokumentów, które złożyła z odwołaniem. Analiza akt sprawy nie pozostawia jednak wątpliwości co do niezasadności zarzutów skargi. Należy przede wszystkim mieć na względzie to, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Stanowi o tym art. 191 Ordynacji podatkowej. Zarazem żaden przepis tej ustawy nie reguluje podstaw, na których organ może tę ocenę oprzeć. Oznacza to, że przy rozstrzyganiu kwestii wiarygodności dowodów nie jest on skrępowany żadnymi regułami, które określałyby ich wartość, lecz ocenę tę formułuje w sposób swobodny. Oczywiście nie może być ona dowolna: musi opierać się na zebranym i wyczerpująco rozpatrzonym całym materiale dowodowym, jak również być zgodna z prawidłami logicznego myślenia, wiedzą oraz doświadczeniem życiowym [zob. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 183/09, LEX nr 596013; z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 65/09, LEX nr 596555; z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt I GSK 32/09, LEX nr 594423; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 320/09, LEX nr 515030; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 134/09, LEX nr 510666; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 1 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 605/08, LEX nr 496192]. Uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno z kolei zawierać wskazanie, z których dowodów organ skorzystał, z których zaś nie i dlaczego (zwłaszcza jeżeli określony dowód oferuje strona postępowania); które są wiarygodne, a które nie mają takiego przymiotu i z jakich przyczyn. Dopiero bowiem tak przeprowadzone postępowanie czyni zadość wymogom określonym w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej [zob. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1852/08, LEX nr 596029; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 274/09, LEX nr 525716]. Podkreślenia zatem wymaga, iż tylko w przypadku przekroczenia przez organ rozstrzygający sprawę podatkową granic swobodnej oceny dowodów możliwe jest skuteczne zakwestionowanie zgodności z prawem dokonanej przezeń kwalifikacji. Jeżeli zaś nastąpiła ona w tych ramach, to zarzut taki jest oczywiście niezasadny i to niezależnie od słuszności uznania lub odmowy uznania wiarygodności określonego dowodu, gdyż ocena w tym względzie pozostaje w wyłącznej gestii organu i nie stanowi przedmiotu kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne [zob. m. in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 697/09, LEX nr 557979; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 125/09, LEX nr 500864; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 576/08, LEX nr 497550]. Odniesienie powyższych wywodów do niniejszej sprawy pozwala na stwierdzenie, iż rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w K. nie przekracza wskazanych granic swobodnej oceny dowodów. Nie ulega wszak wątpliwości, że organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności umożliwiły podatnikowi czynny udział w postępowaniu, wyznaczając mu – przed wydaniem rozstrzygnięcia – termin do zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie. W toku postępowania został zebrany i w sposób wyczerpujący rozpatrzony cały materiał dowodowy, na którego podstawie organy miały prawo uznać, podatnik nie wykazał przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia. Prawidłowo też organ odwoławczy ocenił, że dokumenty przedstawione przez stronę wraz z odwołaniem nie są wiarygodne, a tym samym, że twierdzenie o odpłatności świadczenia, na które powołała się strona, nie zostało udowodnione. Nadto organ odwoławczy należycie uzasadnił zajęte stanowisko. Wskazał okoliczności, które legły u podstaw podjętego rozstrzygnięcia i wyjaśni przyczyny tej kwalifikacji. W tym miejscu, należy zauważyć, iż, wbrew twierdzeniu skarżącego, o uznaniu za niewiarygodne załączonych do odwołana dokumentów nie przesądził wyłącznie fakt ich późnego złożenia, co wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Stwierdzenia wreszcie wymaga, iż uznanie, że w podanym wyżej okresie podatnik nieodpłatnie dysponował niezwróconą w terminie kaucją gwarancyjną, słusznie determinowało zakwalifikowanie tego przysporzenia jako przychodu strony w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych [por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 123/10, LEX nr 598260; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 45/10, LEX nr 590779; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt I SA/Op 296/09, LEX nr 532843]. Ustalenie zaś jego wartości pieniężnej w oparciu o najkorzystniejszą stopę oprocentowania oferowaną przez banki, w których podatnik ma założone rachunki, było zgodne z dyspozycją art. 11 ust. 2a pkt 4 powołanej ustawy podatkowej, która jako podstawę w takiej sytuacji wskazuje wszak ceny rynkowe stosowane przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia. Z powyższy względów uznać należy, że kontrolowana decyzja nie narusza prawa, a to oznacza, że skarga na nią wniesiona podlega oddaleniu zgodnie z art. 151 p.p.s.a.