I SA/Gl 1332/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk (spr.), Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Dorota Kozłowska, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako "Kolegium" lub "SKO"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613, dalej jako "O.p."), po rozpatrzeniu odwołania A S.A. w W. (dalej jako "Spółka" lub "podatnik" lub "skarżąca"), od decyzji Prezydenta Miasta T. (dalej jako "organ podatkowy") z dnia [...] Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...]zł, utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W złożonej w dniu 15 października 2010 r. A1 S.A., będąca poprzednikiem prawnym Spółki, złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2010 r. wskazując jako podstawę opodatkowania powierzchnię użytkową budynków mieszkalnych lub ich części w wysokości [...] m2, powierzchnię użytkową budynków lub ich części związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz części budynków mieszkalnych zajętych na te cele w wysokości [...]m2, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...]zł, powierzchnię gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni [...]m2 oraz pozostałe grunty o powierzchni [...]m2. W kolejno złożonych korektach deklaracji wskazała na zmiany w zakresie powierzchni gruntów związanych z budynkiem mieszkalnym oraz budynku mieszkalnego należących do niej. Jednocześnie wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej pozostała niezmienna. W związku ze stwierdzeniem, że Spółka nie wykazała do podstawy opodatkowania wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] , doręczonym Spółce w dniu [...] (błędnie oznaczonego w zaskarżonej decyzji jako dzień [...] wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Decyzją z dnia [...] organ podatkowy określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości [...]zł. Jako podstawę opodatkowania wskazał: powierzchnię użytkową budynków mieszkalnych lub ich części w wysokości [...] m2, powierzchnię użytkową budynków lub ich części związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz części budynków mieszkalnych zajętych na te cele w wysokości [...]m2, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...]zł za cały rok podatkowy 2010 r. oraz linie kablowe o wartości [...]zł za okres styczeń - lipiec 2010 r., powierzchnię gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni [...]m2, oraz pozostałe grunty o powierzchni [...]m2. W odniesieniu do budowli organ wskazał, że przyjął wartość wskazaną w deklaracji, tj. kwotę [...]zł, a nadto w wyniku prowadzonego postępowania ustalił wartość linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej podlegającą opodatkowaniu na kwotę [...]zł, która to kwota w jego ocenie była aktualna w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 lipca 2010 r. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie zarzucając naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 193 § 1 O.p. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849, dalej jako "ustawa podatkowa" lub "u.p.o.l.") z powodu nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych Spółki oraz z zestawienia linii telekomunikacyjnych przekazanych przez Spółkę w celu ustalenia stanu faktycznego w zakresie stanu i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu (płyta CD). W ocenie Spółki doprowadziło to do naruszenia art. 210 § 4 O.p. w zakresie zrozumienia sposobu wnioskowania dokonanego przez organ podatkowy. Spółka zarzuciła także, iż organ nie uwzględnił tego, że od lutego 2009 r. inny podmiot jest właścicielem kanalizacji a inny linii kablowych wskutek czego brak jest podatnika - właściciela całości techniczno użytkowej w postaci kanalizacji i umieszczonych w niej kabli. Utrzymując zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną Kolegium stwierdziło, że począwszy od 2007 r. Spółka zaprzestała deklarować do opodatkowania spornym podatkiem linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej usytuowanych na terenie miasta T. - wyjaśniając, że przyczyną zmiany wartości zadeklarowanej w 2007 r. względem roku poprzedniego było wyłączenie z opodatkowania wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. SKO wskazało przy tym, że w 2009 r. Spółka deklarowała do opodatkowania m.in. budowle o wartości [...]zł (za styczeń) i [...]zł (za luty - grudzień), a przyczyna korekty (od lutego) była sprzedaż budowli podlegających opodatkowaniu w dniu [...] na rzecz B Sp. z o.o., która stała się podatnikiem tego podatku. Przedmiotem sprzedaży i leasingu zwrotnego były m.in. kable umieszczone bezpośrednio w ziemi bez linii umieszczonych w kanalizacji, zaś sprzedana infrastruktura nadal miała być wykorzystywana przez podatnika do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej. Deklarowana wartość budowli nie zawierała zatem wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, które nadal pozostawały własnością Spółki. SKO podniosło, że w 2010 r. Spółka konsekwentnie deklarowała do opodatkowania kable z wyłączeniem wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Organ podatkowy wielokrotnie wzywał podatnika do złożenia wyjaśnień czy w 2010 r. nadal był właścicielem linii kablowych o wartości [...]zł, które wyłączył z opodatkowania w deklaracji za 2007 r. Spółka przedłożyła organowi płytę CD zawierającą wyciąg z ewidencji środków trwałych gr. 2 i 6 KŚT dla obszaru w obrębie gminy T. twierdząc, że umożliwia to ustalenie podstawy opodatkowania budowli, oraz oświadczyła, że nie była 2010 r. właścicielem linii kablowych o wskazanej przez organ wartości. W odpowiedzi na kolejne pismo organu I instancji strona oświadczyła, że już w postępowaniu za 2008 r. podała wartość linii kablowych w kwocie [...]zł oraz dołączyła ich zestawienie o tej wartości wyjaśniając, że wartość ta została ustalona na podstawie przedłożonego organowi nośnika danych w postaci płyty CD. Odpowiadając na następne wezwania Spółka nie wyjaśniła dlaczego wskazane w wezwaniu środki trwałe nie zostały ujęte w wyciągu na CD, ani nie przedłożyła wykazu wszystkich środków trwałych zawartych w pliku "[...]" zamieszczonym na tej płycie, położonych w T. wraz z ich poszczególnymi wartościami. Podatnik wskazał natomiast środki trwałe, które stanowią własność B Sp. z o.o., w części jako położone na terenie miasta T., a w odniesieniu do innych nie zawarł żadnych informacji, a nadto nie wskazał udziału procentowego położonych w T. wskazanych przez organ podatkowy środków trwałych. SKO wskazało, że organ I instancji dokonał analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego - w tym wyciągu z ewidencji środków trwałych - i stwierdził, że w wyciągu tym nie ma szeregu środków trwałych, na które wskazywała Spółka, czy to przedkładając dokumenty OT, czy wymieniając je w zestawieniach, a przez to organ nie był w stanie ustalić miejsca położenia, względnie udziału procentowego środków trwałych - informacji takich wyciąg (CD) nie zawierał. Organ podatkowy uznał, że nie jest możliwe przyjęcie wskazanej przez Spółkę wartości linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej w kwocie [...]zł za podstawę opodatkowania (według stanu z 2008 r.), zaś wobec stwierdzonej niekompletności danych i błędnych wartości zawartych w ewidencji środków trwałych, nie podzielił stanowiska podatnika co do możliwości zweryfikowania tej wartości według stanu na 2010 r., w oparciu o informacje z płyty CD. Organ przyjął za aktualną w 2010 r. wartość spornych linii kablowych wynikającą z porównania podstaw opodatkowania wykazanych w ostatnich korektach za 2006 r. oraz podstawy opodatkowania wykazanej za 2007 rok. W 2007 r. i 2008 r. Spółka była właścicielem linii kablowych, które zostały wyłączone przez nią z opodatkowania w 2007 r., zaś wobec braku informacji o zmianach w jej majątku w zakresie linii kablowych organ podatkowy przyjął, że Spółka nadal była ich właścicielem w 2009 r. i 2010 r. Różnica w deklarowanej wartości była wyłącznie konsekwencją wyłączenia spornych linii z opodatkowania zatem, zdaniem organu, wartość tej różnicy należało przyjąć jako wartość linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Mając na uwadze wyłączenie przez podatnika z opodatkowania wartości linii kablowych położonych z kanalizacji kablowej, Kolegium wyjaśniło, że w świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości kwalifikacja linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej jako budowli w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odnosząc się z kolei do kwestii zmiany właściciela kanalizacji kablowej Kolegium, powołując się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 243/15, wskazało, że o ile kable są położone w kanalizacji kablowej, to wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. W niniejszej sprawie linie kablowe pozostały nadal własnością podatnika, natomiast kanalizacja kablowa stała przedmiotem leasingu od spółki z o.o. Zdaniem Kolegium nie przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy wspomnianymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone, a zatem ta wskazana część budowli (linie kablowe) zasadnie została opodatkowana podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej. Ponadto Kolegium zaznaczyło, że począwszy od 17 lipca 2010 r. sporne linie kablowe nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz art. 122 i art. 187 O.p. Kolegium podniosło, że w orzecznictwie dopuszcza się możliwość ustalenia podstawy opodatkowania w oparciu o deklaracje dotyczące lat poprzednich w sytuacji, gdy podatnik uniemożliwiał organowi dokonanie ustaleń w oparciu o dane z ewidencji i nie wykazał jednoznacznie, że stan i wartość należących do niego obiektów uległy zmianie. Organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie podatnik nie wykazał zmian, które zaszły w jego majątku w latach 2006 - 2010, jeżeli chodzi o sporne linie kablowe, nie podał również jaka jest według jego wiedzy wartość linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej według stanu na 2010 r. Jednocześnie w oparciu o przedłożone wyciągi z ewidencji środków trwałych niemożliwym było ustalenie wartości budowli, bowiem dane te były niewiarygodne. Przesłany na płycie CD wyciąg z ewidencji środków trwałych dotyczył kilkudziesięciu gmin, bez wyodrębnienia konkretnych środków położonych na terenie miasta T.. Analiza tych danych wskazała, że nie dla wszystkich środków trwałych określono miejsce położenia, a dla niektórych wskazano więcej niż jedną miejscowość. Ponadto dostarczona ewidencja nie określała położenia konkretnego środka na terenie gminy w udziale procentowym. Dowód ten, w ocenie Kolegium, nie dawał możliwości ustalenia wartości wyłączonych z opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej według stanu na 2010 r. Cytując wyrok tutejszego Sądu z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1128/13 SKO stwierdziło, że skoro podatnik nie udostępnił innych dowodów w oparciu o które możliwe byłoby ustalenie wartości wyłączonych z opodatkowania obiektów, zasadnym było przyjęcie wartości budowli na podstawie dotychczas składanych deklaracji. Podkreśliło, że przedmiot opodatkowania stanowią zgłoszone w 2010 roku w deklaracji podatkowej obiekty wraz z tymi, które podatnik począwszy od 2007 roku wyłączył z opodatkowania uznając, że budowlami nie są. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie ustalono, że deklaracja podatkowa za 2007 rok pomija jedynie wartość linii telekomunikacyjnych ułożonych w kanalizacji w stosunku do wcześniejszego okresu podatkowego, to uzasadnione było przyjęcie, że wartość tych linii telekomunikacyjnych za 2010 rok, przy niezmienionym przedmiocie opodatkowania, stanowi różnica między wartością zadeklarowaną w 2006 roku i wartością budowli zadeklarowaną w 2007 roku. SKO zaakcentowało także, iż wartość budowli nie zmieniła się, ponieważ dla ustalenia wartości podstawy opodatkowania budowli nie są brane pod uwagę zmiany wartości środka trwałego wynikające z tytułu dokonywania odpisów amortyzacyjnych. W skardze na powyższą decyzję Spółka reprezentowana przez pełnomocnika zarzuciła naruszenie: art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 193 O.p. - poprzez niewyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia w zakresie podstawy opodatkowania od spornych budowli, co jest konsekwencją zaniechania ustaleń faktycznych w tym zakresie, w tym zwłaszcza dowodu z ewidencji środków trwałych oraz nieuwzględnienia wyjaśnień strony, a nadto art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż w 2010 r. - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się - nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Uzasadniając skargę strona skarżąca podniosła, że w zaskarżonej decyzji nie wskazano jakich obiektów Spółka nie wykazała do opodatkowania w 2010 r., choć zdaniem organu należało uwzględnić ich wartość w podstawie opodatkowania za ten okres rozliczeniowy. Nie wiadomo zatem, których konkretnie obiektów dotyczył spór. Uzasadnienie faktyczne, zdaniem Spółki, nie pozwalało na ocenę czy podstawa opodatkowania została ustalona prawidłowo. Z tych względów zaskarżona decyzja naruszała w stopniu istotnym art. 210 § 4 O.p., gdyż uniemożliwiała weryfikację prawidłowości ustaleń organów co do podstawy opodatkowania budowli. Powyższe było przede wszystkim konsekwencją naruszenia art. 122 w związku z art. 187 § 1 i art. 193 O.p. polegającego na nieprzeprowadzeniu dowodu z ewidencji środków trwałych w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie stanu i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu. Pełnomocnik strony podkreślił, że naruszenie to jest szczególnie istotne w sytuacji, w której Spółka przekazała wyciąg z tej ewidencji w postaci elektronicznego nośnika (płyta CD). Ponadto organy zignorowały wartość podaną w zestawieniu złożonym przez stronę wraz z pismem z dnia 8 września 2014 r., jak również jej wyjaśnienia w tym zakresie, nie podając żadnego uzasadnienia dla takiego stanowiska, zaś Kolegium w ogóle nie odniosło się do udzielonych wyjaśnień o wartości spornych linii kablowych. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego pełnomocnik strony zauważył, że przedstawiona przez organ argumentacja, wskazująca na podleganie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej podatkowi od nieruchomości, była nieadekwatna w stanie faktycznym, który w przedmiotowej sprawie wystąpił od lutego 2009 r., to jest w sytuacji, w której Spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych pełnomocnik podkreślił, że "nie jest możliwe samodzielnie opodatkowanie linii kablowych, zaś w sytuacji, w której przebiegają one przez cudzą kanalizację (w przedmiotowej sprawie: przez kanalizację stanowiącą własność B Sp. z o.o.), ich właściciel nie jest podatnikiem od całości techniczno-użytkowej budowli, którą tworzy wraz z kanalizacją. Oznacza to, że w tej sytuacji linie kablowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości". Pełnomocnik nie zgodził się ze stanowiskiem zawartym w wyroku WSA w Krakowie z dnia 3 czerwca 2015 roku, sygn. akt I SA/Kr 243/15, na które to orzeczenie powołało się SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016 r. o sygn. akt I SA/Gl 1310/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Spółki na powyższą decyzję Kolegium. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem sporu była kwestia prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego, a w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych Spółki oraz nie uwzględnienie jej wyjaśnień co do wartości spornych budowli, a nadto dopuszczalności opodatkowania kablowych linii telekomunikacyjnych położonych w kanalizacji kablowej w sytuacji, gdy właścicielem tych linii i kanalizacji są inne podmioty. Odwołał się przy tym do wyroków tutejszego Sądu m.in. w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1222/15 oraz w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 942/14 podzielając w pełni poglądy i oceny prawne poczynione w tych wyrokach oraz przytaczając je jako własne w uzasadnieniu. Wskazując na charakter składanych przez podatników deklaracji Sąd stwierdził, że domniemanie prawne, iż podatek obliczony w deklaracji jest podatkiem, który w podanej przez podatnika wysokości powinien być zapłacony, jest domniemaniem wzruszalnym. W niniejszej sprawie ustalono, że deklaracja podatkowa za 2010 r. pomija jedynie wartość linii telekomunikacyjnych w stosunku do danych za 2007 r. (w latach 2008 i 2009 podatnik pominął wartość linii telekomunikacyjnych ułożonych w kanalizacji w stosunku do wcześniejszego okresu podatkowego). W ocenie Sądu uzasadnionym był wniosek, że wartość linii telekomunikacyjnych za 2010 r., przy niezmienionym przedmiocie opodatkowania, stanowi różnica między wartością budowli zadeklarowaną w 2006 r. oraz podstawy opodatkowania wykazane za 2007 r., kiedy to Spółka wyłączyła z opodatkowania wartość linii kablowych położonych w kanalizacji. W konsekwencji podstawą opodatkowania w niniejszej sprawie będzie więc wartość budowli zadeklarowana przez podatnika za 2006 r. oraz podstawy opodatkowania wykazane za 2007 r. - przy uwzględnieniu wartości budowli pozostałych po sprzedaży dokonanej w dniu [...], zadeklarowaną wprost przez podatnika, ale powiększoną o wartość linii kablowych, będących nadal własnością skarżącej Spółki. Sąd przypomniał przy tym, odwołując się do poglądów doktryny oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego, że podstawę opodatkowania budowli stanowi wartość początkowa ustalona na potrzeby amortyzacji w oparciu o ewidencję środków trwałych, co wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej w związku z art. 16a i zał. Nr 1 do ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54 poz. 654 ze zm.). Tym samym, zdaniem Sądu, w sytuacji gdy znana jest organom podatkowym wartość początkowa budowli oraz zakres zmian w środkach trwałych, które mogły mieć wpływ na tę wartość a wiedza ta wynika wprost z deklaracji i oświadczeń strony, szczegółowa (i w istocie ponowna) analiza ewidencji środków trwałych jest zbędna. Jak wskazał Sąd, w niniejszej sprawie wartość początkową budowli pozostałych we władaniu podatnika, można było ustalić analizując jego deklaracje podatkowe za 2006, 2007, 2008, 2009 i 2010 r., a także wyjaśnienia udzielane w toku postępowania. W wyniku umowy ze spółką B Sp. z o.o. podatnik pozbył się części posiadanych środków trwałych, pozostawiając m.in. linie kablowe. Posługując się zatem wartością budowli zadeklarowaną w 2006 r. i podstawą opodatkowania wykazaną za 2007 r., organ podatkowy mógł przyjąć prawidłową wartość budowli dla potrzeb ustalenia wielkości podstawy opodatkowania w 2010 r. W rezultacie zbędne było poszukiwanie wartości linii telekomunikacyjnych w ewidencji środków trwałych. Ponadto Sąd zauważył, że organ podatkowy mógł za badany rok podatkowy oprzeć się na danych wskazanych w poprzednich deklaracjach i dokumentach księgowych. Przemawia za tym także okoliczność, że mimo wezwań do udostępnienia danych Spółka uniemożliwiła ustalenie wartości budowli na podstawie danych z ewidencji środków trwałych, ograniczając się do przedstawienia wyciągu z tego dokumentu, który nie pozwalał na poczynienie jednoznacznych ustaleń w omawianym zakresie. Odwoływanie się w tej kwestii do zasady, zgodnie z którą to na organie ciąży obowiązek wykazania zasadności opodatkowania obiektów niezadeklarowanych przez podatnika, było zatem nieuprawnione. Nie jest bowiem dopuszczalne by podatnik, nie ujawniając organowi podatkowemu wszystkich danych pozostających wyłącznie w jego dyspozycji, mógł następnie skutecznie podnosić zarzut podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie niezupełnego z tego powodu materiału dowodowego. Sąd dodał, iż w toku postępowania Spółka przedłożyła organowi płytę CD zawierającą wyciąg z ewidencji środków trwałych oraz dołączyła zestawienie linii kablowych, nadto wskazała środki trwałe, które stanowiły własność B, część wskazując jako położone na terenie miasta T., a w odniesieniu do innych nie podając żadnych informacji. Jednocześnie analizując przedstawione dokumenty organ stwierdził, że ww. wyciąg był niekompletny, nie wszystkie środki trwałe z płyty CD przyporządkowane zostały do konkretnej miejscowości, bądź nie zostały ujęte w wykazie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, zaś niektóre pozycje ujęte w przedstawionym wyciągu mają charakter zbiorowy, a więc dotyczą więcej niż 1 gminy. Dodatkowo organ wyjaśnił, że odstępując od ustalenia wartości linii kablowych na podstawie ewidencji środków trwałych wziął pod uwagę to, że podatnik, mimo wezwań, nie udokumentował zaistnienia zdarzeń w majątku Spółki pomiędzy 2006 a 2010 r., w wyniku których nastąpiłoby zmniejszenie stanu i wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej począwszy od 2006 r. Dlatego też poczynił ustalenia w oparciu o inne wiarygodne dowody, w tym deklaracje dotyczące lat poprzednich oraz oświadczenia Spółki co do przyczyn zwiększenia wartości budowli pomiędzy 2006, 2007 i 2008 r., przyjmując za punkt wyjścia wartość zadeklarowaną przez Spółkę w 2006 r. jako tę, która zawierała wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Spółka wyjaśniając przyczyny zmniejszenia deklarowanej wartości budowli w 2007 r. wskazała bowiem jedynie na wyłączenie wartości spornych linii oraz przedstawiła dodatkowe dokumenty dotyczące tych budowli ze wskazaniem ich wartości. Na podstawie tych dowodów (dokumentów) organy ustaliły prawidłową wartość budowli, przy czym organy te nie podzieliły stanowiska Spółki, co do możliwości zweryfikowania tej wartości według stanu na 2010 r. w oparciu o ewidencję środków trwałych przekazaną na płycie CD, czy wyjaśnienia podatnika. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, Sąd I instancji zauważył, że twierdzenia strony skarżącej są akceptacją poglądu, zgodnie z którym rozdzielenie własności kanalizacji oraz położonych w niej linii kablowych sprawia, że linie telekomunikacyjne kablowe (położone w kanalizacji kablowej) nie stanowią już budowli w rozumieniu ustawy podatkowej. Nie zgadzając się z tym poglądem Sąd stanął na stanowisku, że sieć telekomunikacyjna jest niewątpliwie budowlą na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jeżeli kable są położone w kanalizacji kablowej, wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby bowiem służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sprzedaż na podstawie umowy z dnia [...] kanalizacji kablowej spółce B z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych w rękach skarżącej Spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność ta nie prowadzi do wyłączenia od opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność Spółki. Od powyższego wyroku Spółka wniosła skargę kasacyjną zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Wyrokiem z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt II FSK 2491/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Gliwicach i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W uzasadnieniu wskazał, że zasadniczy problem prawny sprowadza się do kwestii, czy w stanie prawnym obowiązującym w 2010 r. linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej, której prawo własności należy do innego podmiotu, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako część budowli. Zdaniem NSA bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostawała okoliczność, że nastąpiła zmiana właściciela jednego z elementów budowli. Rozdzielenie własności poszczególnych elementów budowli na gruncie prawa cywilnego nie oznacza, że budowla ta jako pewna techniczna całość (sieć telekomunikacyjna) utraci na gruncie prawa podatkowego ten walor i przestanie być przedmiotem opodatkowania. Dalej mamy bowiem do czynienia z przewodami telekomunikacyjnymi ułożonymi w kanalizacji kablowej tworzącej całość techniczno-użytkową czyli budowlę. Fakt zbycia kanalizacji kablowej na rzecz innego podmiotu, przy jednoczesnym pozostawieniu linii kablowych w rękach skarżącej nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Przyjęcie stanowiska prezentowanego przez skarżącą, oznaczałoby, że to od woli podatnika, a nie od woli ustawodawcy zależałoby co jest przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W przepisach prawa podatkowego brak jest też zastrzeżenia, że opodatkowane elementy budowli muszą stanowić samodzielną budowlę. Przeciwnie, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają również części budowli związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikiem podatku od nieruchomości może być zatem właściciel części budowli. Również w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca, definiując podstawę opodatkowania, odnosi ją między innymi do budowli lub ich części. W związku z powyższym nie ma przeszkód prawnych, aby opodatkować część budowli stanowiącą z innymi elementami budowli, integralną, nadającą się do określonego użytku całość. Pod pojęciem właściciela budowli, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., należy zatem rozumieć także właściciela części budowli, nawet w sytuacji gdy poszczególne części tej budowli samodzielnie nie stanowią budowli. Za chybione NSA uznał więc sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust.1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Jednocześnie NSA podkreślił, że w odniesieniu do opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości jedną z istotnych kwestii, jakie winny być ustalone jest wartość budowli, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wartość ta winna być ustalona na dzień pierwszego stycznia roku podatkowego w wysokości stanowiącej podstawę amortyzacji w tym roku, niepomniejszonej o odpisy amortyzacyjne. W przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych, podstawę opodatkowania stanowi ich wartość z dnia pierwszego stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Jeżeli od budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa (art. 4 ust. 5 u.p.o.l.). Odwołanie się w regulacji dotyczącej podatku od nieruchomości do przepisów regulujących podatki dochodowe i podstawy dokonania amortyzacji wskazuje na to, że dowodem, na podstawie którego można ustalić wartość budowli jest ewidencja środków trwałych. Nie można jednak zapominać, że wartość budowli powinien określić podatnik (będący osobą prawną), uwzględniając powyższe zasady w deklaracji podatkowej, którą ma obowiązek złożyć stosownie do art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. W razie wątpliwości co do prawidłowości podanej przez podatnika wartości budowli, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., organ podatkowy może i powinien ją zweryfikować w postępowaniu podatkowym za pomocą wszelkich dostępnych środków dowodowych. Odnosząc powyższe uwagi do rozpatrywanej sprawy NSA zaznaczył, że do podstawy opodatkowania za rok 2010 organy podatkowe przyjęły wartość budowli zadeklarowaną za 2006 r., gdyż według nich deklaracja za 2010 r. różniła się od deklaracji za 2006 r. wyłącznie wyeliminowaniem jako przedmiotu opodatkowania kabli, a Spółka miała nie wykazać by nastąpiły w tym zakresie jakiekolwiek zmiany (nie pozwalała na to również analiza danych z dostarczonej przez spółkę płyty CD). W konsekwencji WSA w Gliwicach uznał, podobnie jak wcześniej organy podatkowe, że zasadne było dokonanie wymiaru podatku na podstawie podanych przez Spółkę danych z 2006 r. Akceptując co do zasady powyższą ocenę Sądu NSA zauważył, że Sąd nie dostrzegł i nie ocenił wyjaśnień strony zawartych w piśmie z dnia 8 września 2014 r. Spółka podała zaś, że "Zaznaczyć również należy, iż część środków trwałych składających się na kwotę [...]zł to nowe środki trwałe oddane do użytkowania w 2009 r., co w konsekwencji oznacza, że zwiększyły podstawę opodatkowania w 2010 r." Jednocześnie z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że przyjął on, że kwota [...]zł w całości stanowi wartość nowych inwestycji. Zdaniem NSA stwierdzenie zawarte w piśmie z dnia 8 września 2014 r. nie zostało przez Sąd skonfrontowane z ustaleniami organów podatkowych, albowiem Sąd poprzestał na stwierdzeniu, że różnica pomiędzy wskazanymi latami podatkowymi co do podstawy opodatkowania, dotyczy tylko wyłączenia wartości kanalizacji kablowej a nadto zdarzeń polegających na sprzedaży dokonanej w dniu [...] NSA odnotował zatem brak wypowiedzi Sądu co do ewentualnych zdarzeń polegających na oddaniu do użytkowania w 2009 r. nowych środków trwałych. W konsekwencji, według NSA, sąd I instancji w sposób niedostateczny wypowiedział się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz jego oceny (czy została ona dokonana w jego całokształcie) zwłaszcza, że Spółka w skardze podnosiła, że w dniu wydania decyzji jedynym źródłem informacji o wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej według stanu na dzień 1 stycznia 2010 r. było jej wyjaśnienie zawarte w piśmie z dnia 8 września 2014 r. Nie przesądzając na tym etapie postępowania wartości dowodowej tego pisma NSA zaznaczył, że powinno być ono przedmiotem stosownej oceny Sądu. Tym samym sąd kasacyjny wskazał, że rolą w ponownie przeprowadzonym postępowaniu będzie ocena prawidłowości przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania dowodowego z uwzględnieniem ww. pisma Spółki i wypowiedź, czy zawarte w nim wyjaśnienia mają wpływ na ustaloną przez organy wartość budowli w 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie podnieść należy, iż rozpoznanie przedmiotowej sprawy nastąpiło w ramach związania wynikającego z wydania przez NSA wyroku z dnia 4 października 2018 r. sygn. akt II FSK 2491/16, mocą którego uchylono wyrok WSA w Gliwicach o sygn. akt I SA/Gl 1310/15 - uprzednio wydany w sprawie. W myśl art. 190 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez ten sąd będzie on obowiązany podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku, jeżeli ulegnie istotnej zmianie stan faktyczny sprawy lub zmianie nie ulegną przepisy prawa. Ratio legis unormowania zawartego w art. 190 p.p.s.a. sprowadza się do przyśpieszenia postępowania sądowoadministracyjnego poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd I instancji "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 cyt. ustawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał sprawę sąd w prawomocnym wyroku. Stwierdzić zatem trzeba, iż ocena legalności zaskarżonego aktu musi być dokonana w oparciu o stanowisko wyrażone w ww. orzeczeniu. W świetle powyższego - rolą Sądu na obecnym etapie postępowania sądowego jest "ocena prawidłowości przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania dowodowego z uwzględnieniem pisma Spółki z dnia 8 września 2014 r. i wypowiedź czy zawarte w nim wyjaśnienia mają wpływ na ustaloną przez organy wartość budowli w 2010 r.", co wynika wprost z treści uzasadnienia powołanego wyroku NSA. W powyższym wyroku NSA odwołał się do twierdzeń strony skarżącej, "iż część środków trwałych składających się na kwotę [...]zł to nowe środki trwałe oddane do użytkowania w 2009 r., co w konsekwencji oznacza, że zwiększyły podstawę opodatkowania w 2010 r." Jak podkreślił NSA, z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej wynika, iż organ przyjął, że kwota [...]zł w całości stanowi wartość nowych inwestycji. Stwierdzenie zawarte w piśmie z dnia 8 września 2014 r. nie zostało przez Sąd I instancji skonfrontowane z ustaleniami organów podatkowych. Sąd poprzestał bowiem na stwierdzeniu, że różnica pomiędzy wskazanymi latami podatkowymi co do podstawy opodatkowania, dotyczy tylko wyłączenia wartości kanalizacji kablowej, a nadto zdarzeń polegających na sprzedaży dokonanej w dniu [...]. Brak jest natomiast wypowiedzi Sądu co do ewentualnych zdarzeń polegających na oddaniu do użytkowania w 2009 r. nowych środków trwałych. Mając zatem tak zakreślone przez NSA granice rozpoznania sprawy wskazać przyjdzie, że w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącej datowane na dzień 8 września 2014 r., w którym to piśmie występujący w sprawie pełnomocnik oświadczył, tak jak to zostało zauważone przez NSA w ww. wyroku, iż jedynie "część środków trwałych składających się na kwotę [...]zł to nowe środki trwałe oddane do użytkowania w 2009 r., co w konsekwencji oznacza, że zwiększyły podstawę opodatkowania w 2010 r." Powyższe pismo zostało złożone w odpowiedzi na postanowienie organu podatkowego z dnia [...], którym to postanowieniem wezwano pełnomocnika Spółki m.in. do wyjaśnienia czy budowa środków trwałych, których łączna wartość wynosi [...]zł, zgodnie z wykazem przesłanym przy piśmie z dnia 6 lutego 2014 r. została zakończona w 2009 r. lub też czy rozpoczęcie użytkowania tych środków nastąpiło w 2009 r., a jeśli nie to podanie właściwego roku. Bez wątpienia zatem przy tak udzielonej odpowiedzi na powyższe wezwanie mogłaby powstać wątpliwość czy rzeczywiście wskazane w wykazie środki trwałe mogły stanowić podstawę opodatkowania w 2010 r. Należy zauważyć, że powyższa kwota [...]zł (po zaokrągleniu) dotyczy środków trwałych wykazanych przez stronę skarżącą po raz pierwszy do podstawy opodatkowania od dnia 1 stycznia 2010 r. w deklaracji podatkowej Spółki na 2010 r. Wskazać bowiem przyjdzie, że z deklaracji podatkowej Spółki na rok 2009 (zarówno z dnia 3 lutego, jak i 20 lutego 2009 r.) wynika, iż skarżąca zadeklarowała do opodatkowania budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w styczniu o wartości [...]zł, zaś w okresie luty-grudzień 2009 r. jako podstawę opodatkowania wskazała [...]zł. Z kolei w deklaracji na 2010 r. skarżąca jako podstawę opodatkowania w zakresie budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wskazała kwotę [...]zł. Porównanie ww. kwot prowadzi do wniosku, że Spółka sama wykazała okoliczność zwiększenia podstawy opodatkowania w tej kategorii na kwotę [...]zł. Jednocześnie nie może ujść uwadze Sądu i ta okoliczność, że w piśmie z dnia 30 października 2013 r. pełnomocnik poprzednika prawnego Spółki wyjaśnił, że "wzrost wartości zadeklarowanych budowli w deklaracji za 2010 r. wynikał z prowadzonych przez A1 S.A. inwestycji". Do pisma tego przedłożył wykaz budowli położonych na terenie gminy podlegających opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości za 2010 r. Z ww. pisma wynika także, iż zestawienie to nie obejmuje kabli w kanalizacji kablowej (k. 14). Również przy piśmie z dnia 6 lutego 2014 r. (w odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego) pełnomocnik Spółki przedłożył zestawienie "T. – załącznik – wykaz budowli na kwotę [...]zł", a które to zestawienie obejmowało ww. środki trwałe. Co więcej środki te zostały ponownie wykazane w poz. 4-25, tym razem w zestawieniu "T._podatek na 2010 r." zestawienia środków trwałych_podstawa opodatkowania UM T. na 01.01.2010 r." na łączną kwotę [...]zł. W konsekwencji uznać należy, że wartość budowli o jakiej mowa w ww. piśmie, tj. w kwocie [...]zł w całości podlegała opodatkowaniu w 2010 r. Należało wobec powyższego rozważyć, czy kwota [...]zł została uwzględniona przez organy podatkowe w nn. sprawie, skoro jak wskazał NSA "W konsekwencji, WSA w Gliwicach uznał, podobnie jak wcześniej organy podatkowe, że zasadne było dokonanie wymiaru podatku na podstawie podanych przez Spółkę danych z 2006 r." Wskazać przyjdzie, że zarówno na etapie postępowania podatkowego, jak i postępowania sądowoadministracyjnego spór koncentrował się jedynie w zakresie możliwości i prawidłowości opodatkowania linii kablowych w kanalizacji kablowej, zaś kwestia przyjęcia przez organy do podstawy opodatkowania wartości z deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010 r. nie była przedmiotem sporu. Oczywistym jest przy tym, że z uwagi na treść art. 217 O.p. samo skoncentrowanie się na istocie sporu nie zwalniało Kolegium od ponownego rozpatrzenia sprawy, zaś Sądu (z uwagi na treść art. 134 p.p.s.a.) od dokonania oceny całości sprawy. Przechodząc zatem do oceny ww. pisma w kontekście zapadłych rozstrzygnięć organów podatkowych wskazać trzeba, że z decyzji organu podatkowego wynika wprost, że organ uznał deklarowaną przez Spółkę wartość [...]zł za wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej bez linii kablowych położonych w kanalizacji w 2010 r., a jedynie dodatkowo ustalił w drodze przeprowadzonego postępowania wartość samych linii kablowych położonych w kanalizacji na terenie miasta T. w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 lipca 2010 r. na kwotę [...]zł (str. 27 i wyliczenie na str. 32). Z kolei Kolegium w swojej decyzji stwierdziło, że "nie mniej jednak nie budzi wątpliwości, że podmiot opodatkowania stanowią zgłoszone w 2010 roku w deklaracji podatkowej obiekty oraz te, które podatnik począwszy od 2007 r. wyłączył z opodatkowania uznając, że budowlami nie są" (str. 10 decyzji SKO). Tym samym organy podatkowe określając wysokość podatku od nieruchomości za 2010 r. uwzględniły zarówno dane wynikające z deklaracji Spółki, jak i ustaloną wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej (przyjmując ją jako różnicę pomiędzy wartością budowli z deklaracji na 2006 r., a wartością budowli wskazaną w 2007 r., tj. od roku, w którym Spółka zaniechała wskazywania wartości tych linii kablowych). Jednocześnie w ocenie Sądu pismo pełnomocnika Spółki z dnia 8 września 2014 r. nie mogło stanowić podstawy do uznania wartości linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej. Analiza danych zawartych w złożonych przez stronę oświadczeniach, jak i plikach mających zawierać zarówno wykaz linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, jak i wykaz środków trwałych dla grup 2 KŚT i 6 KŚT na potrzeby podatku od nieruchomości za 2010 r., pod względem kompletności jak i prawidłowości podanych w nich danych została szczegółowo przedstawiona na str. 17-24 decyzji organu podatkowego. Zgodzić się zatem trzeba, że wskazane przez organ podatkowy błędy, znajdujące potwierdzenie w plikach zawartych na złożonej płycie CD, dyskwalifikują jako dowód, oświadczenie pełnomocnika spółki zawarte w kontrolowanym piśmie. Konkludując powyższe wskazać przyjdzie, że pismo z dnia 8 września 2014 r. nie wpływa na rozstrzygnięcie badanej sprawy bowiem jako podstawę opodatkowania przyjęto zarówno wartość budowli wynikającą ze złożonej deklaracji na 2010 r., a obejmującą wartość nowododanych środków trwałych w 2009 r., jak i wcześniejsze wykazywane w 2009 r. budowle, a także ustaloną w oparciu o deklaracje z 2006 r. i 2007 r. wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej. Jednocześnie wbrew twierdzeniom zawartym w analizowanym piśmie, całość kwoty [...]zł, a nie jej część stanowiła podstawę opodatkowania w 2010 r. Pismo to w powyższym zakresie stoi bowiem w sprzeczności z oświadczeniami samej Spółki wynikającymi ze złożonych deklaracji podatkowych na 2010 r., jak i wcześniej składanymi wyjaśnieniami. Wypada przy tym podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, iż złożona przez podatnika deklaracja podatkowa w podatku od nieruchomości, stanowi formę oświadczenia wiedzy i służby przede wszystkim ustaleniu przedmiotu opodatkowania oraz podstawy opodatkowania (m.in. w wyrokach WSA w Łodzi z 18 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 522/14 oraz z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt SA/Łd 288/15). Zastrzec przy tym trzeba, że wynikające z niej domniemanie prawne, że podatek obliczony w deklaracji jest podatkiem, który w podanej przez podatnika wysokości powinien być zapłacony, jest jednak domniemaniem wzruszalnym, jednakże w niniejszej sprawie tego domniemania nie obalono. W konsekwencji, mając na względzie także i to, że w swoim wyroku NSA opowiedział się za koncepcją opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych w kanalizacji kablowej stwierdzić należało, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, a podnoszony w tym zakresie zarzut naruszenia art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 193 O.p. jest bezzasadny. Wymaga bowiem podkreślenia, że zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. do organu podatkowego należy wyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy. To organ określa, jakie fakty winny być ustalone, za pomocą jakich dowodów, on też przeprowadza te dowody. Obowiązany jest przy tym przeprowadzić wszelkie możliwe dowody, a następnie wszystkie je rozpatrzyć. Za dowód może być uznane wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 O.p.). Ustawodawca przyjął otwarty system środków dowodowych i zasadę równej ich mocy, nie wprowadzając ograniczenia dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w zakresie wykazania określonych faktów. Zakres postępowania dowodowego wyznacza treść hipotezy normy prawnej, która w danej sprawie ma mieć zastosowanie. Zgodzić się zatem należy, że w sytuacji gdy znana jest organom podatkowym wartość początkowa budowli oraz zakres zmian w środkach trwałych, które mogły mieć wpływ na tę wartość, a wiedza ta wynika wprost z deklaracji i oświadczeń strony, szczegółowa (i w istocie ponowna) analiza ewidencji środków trwałych jest zbędna. W niniejszej sprawie wartość początkową budowli pozostałych we władaniu podatnika, można było ustalić analizując jego deklaracje podatkowe za 2006-2010 r., a także wyjaśnienia udzielane w toku postępowania. W wyniku umowy ze spółką B podatnik pozbył się zatem części posiadanych środków trwałych, pozostawiając jedynie linie kablowe. Posługując się zatem wartością budowli zadeklarowaną w 2006 r. i 2007 r. oraz oświadczeniem Spółki, że w 2007 r. zaprzestał on wykazywania do opodatkowania jedynie ww. linii kablowych w kanalizacji kablowej, przy jednoczesnym braku dowodów świadczących o jej zmianach, organ podatkowy mógł ustalić prawidłową wartość budowli w postaci linii kablowych w kanalizacji kablowej dla potrzeb ustalenia wielkości podstawy opodatkowania w 2010 r. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.