I SA/Gl 330/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant specjalista Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2021 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty należnego podatku od towarów i usług w związku z niezakończoną procedurą tranzytu oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ drugiej instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] nr [...] (poprzedni nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] o nr [...] określającą A Sp. z o.o. w C. (dalej: skarżąca, spółka) kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu. 2. Postępowanie przed organami administracji. 2.1. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] organ pierwszej instancji określił spółce kwotę należnego podatku od towarów i usług (typ opłaty B00) w wysokości [...]zł od towaru ujętego w fakturach o nr [...] oraz [...] z dnia [...] w związku z niezakończoną procedurą tranzytu T1, realizowaną według dokumentu [...] z dnia [...] oraz wezwał spółkę do zapłaty ww. podatku w terminie 10 dni. Jak wskazywał organ pierwszej instancji, powołując się na art. 37 ust. 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 106, dalej: u.p.t.u.), w przypadku, gdy kwota podatku należnego z tytułu importu towarów została określona w decyzjach, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz w art. 34 u.p.t.u., naczelnik urzędu skarbowego właściwy do poboru kwoty należności celnych przywozowych wynikających z długu celnego pobiera od niepobranej kwoty podatku odsetki z uwzględnieniem wysokości i zasad obowiązujących na potrzeby odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem ust. 1aa i 1ab, z tym, że ich wysokość jest liczona od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego (tj. od dnia 15 lutego 2020 r.) do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych. Art. 37 ust. 1ab u.p.t.u. stanowi, że w przypadku gdy kwota podatku została określona w decyzji, o której mowa w art. 34 tej ustawy, odsetki pobiera się w wysokości 150% stawki odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 56 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: O.p.). Organ pierwszej instancji wskazywał nadto, że w dniu 6 marca 2020 r. spółka złożyła wniosek o wyliczenie należności celno-podatkowych wobec towaru w postaci "prętów stalowych" o łącznej wadze [...] kg, ujętego w fakturach o nr [...] oraz [...] z dnia [...] przywiezionego z Białorusi. Uzasadniając wniosek spółka podała, że towar został załadowany w dniu 9 lutego 2020 r. na samochód producenta na Białorusi, zaś rozładowano go na terenie spółki w dniu 14 lutego 2020 r., z ominięciem agencji celnej na terenie Polski. Do błędu tego doszło, gdyż kierowca ciężarówki zapomniał o obowiązku oclenia towaru, tj. prętów stalowych o łącznej wartości [...]Euro. Do wniosku dołączono m.in. ww. faktury, listy ładunkowe o nr [...] i [...], dokument przyjęcia towaru do magazynu oraz dokument CMR i dokument T1 MRN nr [...] z dnia [...]. Organ zaznaczył dalej, że jak wynika z analizy przedstawionych dokumentów, w dniu 12 lutego 2020 r. w OC K. objęto ww. towar procedurą tranzytu zewnętrznego T1 na podstawie dokumentu MRN [...]. Jako odbiorcę towaru wskazano spółkę. W polu nr 50 Tranzytowego Dokumentu Towarzyszącego jako głównego zobowiązanego wskazano B Handelsgesellschaft mgH, [...] z Niemiec. Towar objęty powyższą procedurą powinien zostać przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia, tj. w Oddziale Celnym w B. (PE). Jak wynika z treści uzasadnienia wniosku towar objęty procedurą tranzytu wg T1 MRN został usunięty spod dozoru, tj. dostarczony bezpośrednio do siedziby spółki, z pominięciem przedstawienia go w urzędzie celnym przeznaczenia do wyznaczonego terminu – tj. do 19 lutego 2020 r. Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 19a ust. 9 u.p.t.u., obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11. Określenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towaru w prawidłowej wysokości wynika przy tym z treści art. 34 u.p.t.u., zaś zgodnie z art. 30b ust. 1 u.p.t.u. podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. 2.2. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik spółki wniósł o jej zmianę poprzez odstąpienie od doliczania do podstawy opodatkowania podatku od towarów i usług kwoty cła dodatkowego, tj. 25% w kwocie [...]zł, zarzucając naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej: k.p.a.), które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu strony. Uzasadniając odwołanie pełnomocnik spółki podnosił, że nie kwestionuje ustaleń stanu faktycznego. Tym niemniej, skarżący prowadzi działalność gospodarczą przez niespełna dekadę i w tym okresie zawsze regulował należności publicznoprawne. W niniejszej sprawie sam zwrócił się do organu, przyznając się do popełnionego błędu, za który w gruncie rzeczy odpowiada przewoźnik, wnosząc o wyliczenie należności wraz z zapewnieniem ich niezwłocznego uregulowania, co świadczy o dobrej woli spółki. Zdaniem pełnomocnika spółki, obciążanie jej dodatkową opłatą celną w wysokości 25%, doliczoną do stawki podatku od towarów i usług, jest niesłuszne, ponieważ sprawa niezakończenia procedury tranzytu na charakter incydentalny i powstała z winy przewoźnika – podmiotu profesjonalnego. 2.3. Decyzją z dnia [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powołał się na art. 5 ust. 1 pkt 3 u.p.t.u. i zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie dług celny powstał w dniu 14 lutego 2020 r. na podstawie art. 85 ust. 2 Unijnego kodeksu celnego (Dz.U. UE. L. z 2013 r., nr 269, str. 1 z późn. zm., dalej również: u.k.c.). W tym samym dniu powstał także obowiązek podatkowy, zaś decyzja organu pierwszej instancji jest decyzją podatkową. Organ powołał art. 34 ust. 1 u.p.t.u. oraz art. 33 ust. 1 – 3 tej ustawy. Wskazał, że podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy, zgodnie z art. 30b ust. 1 u.p.t.u. Natomiast art. 30b ust. 4 u.p.t.u. stanowi, że podstawa opodatkowania, o której mowa w ust. 1-3, obejmuje koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia - o ile nie zostały włączone do wartości celnej - ponoszone do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju, jak również wynikające z transportu do innego miejsca przeznaczenia znajdującego się na terytorium UE, jeżeli miejsce to jest znane w momencie dokonania importu. Organ odwoławczy zaznaczył, iż spółka nie dokonała zgłoszenia celnego, dlatego też zaistniał przypadek inny niż te, określone w art. 33 ust. 1-3 u.p.t.u. Organ odwoławczy podnosił nadto, że w postępowaniu dotyczącym określenia podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru, naczelnik urzędu skarbowego jest związany własnymi ustaleniami dokonanymi w postępowaniu celnym. Nie może więc, w postępowaniu dotyczącym podatku od towarów i usług, ponownie oceniać elementów, będących przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie celnej, gdyż w przypadku takim mogłoby dojść do ponownego, niedopuszczalnego załatwienia sprawy z zakresu długu celnego w postępowaniu podatkowym. Dlatego też w postępowaniu dotyczącym podatku VAT organ ogranicza się do ustalenia, czy towar jest przedmiotem opodatkowania VAT, ustalenia podstawy opodatkowania oraz obliczenia i określenia prawidłowej kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązującej stawki. W rozpatrywanej sprawie, decyzja w przedmiocie długu celnego w chwili wydania decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług nie była ostateczna, jednakże zarówno zobowiązania z tytułu długu celnego jak i podatku powstają z mocy prawa w jednakowym czasie (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 24 stycznia 2008 r., I SA/Rz 801/07). Postępowania takie mogą być prowadzone równolegle, a decyzje określające zobowiązania mogą zostać wydane w jednakowym, bądź też w różnym czasie, przy czym decyzja określająca kwotę cła jest rozstrzygnięciem deklaratoryjnym (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 maja 2014 r., I SA/Bk 93/14). Dopóki decyzja dotycząca długu celnego nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, brak jest podstaw do kwestionowania decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, będącej jedynie konsekwencją decyzji celnej. Dalej organ drugiej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] nr [...] wydaną w przedmiocie długu celnego. Decyzja wydana w sprawie celnej staje się zatem decyzją ostateczną i ustalenia zawarte w tej decyzji nie mogą zostać pominięte w sprawie dotyczącej określenia podatku od towarów i usług. Powyższe powoduje, że brak jest podstaw prawnych do dokonania innych ustaleń w tym zakresie w decyzji podatkowej. W konsekwencji prawidłowo określono kwotę podatku VAT. Określenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dokonuje się zgodnie z art. 30b ust. 1 u.p.t.u., przy czym zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146aa ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. stawka podatku wynosi 23%. Mając na względzie dane z decyzji dotyczącej długu celnego, podstawę opodatkowania ustalono w sposób następujący: - podstawa opodatkowania: [...]zł (wartość celna [...]zł + kwota cła dodatkowego [...]zł); - kwota należnego podatku od towarów i usług: [...]zł ([...]zł x 23%). Końcowo, odnosząc się do zarzutów odwołania organ drugiej instancji zwrócił uwagę, że dotyczą one niesłusznego obciążenia spółki dodatkowym cłem, które następnie wliczono do podstawy opodatkowania. Dotyczą zatem decyzji celnej, a w tym zakresie organ odwoławczy wypowiedział się w rozstrzygnięciu utrzymującym tę decyzję w mocy. 3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 3.1. Na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 120 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny, poprzez jego niezastosowanie oraz brak zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w celu ustalenia podstawy opodatkowania i oparciu się w całości na danych określonych decyzją organu pierwszej instancji z dnia [...], podczas gdy decyzja ta nie była ostateczna w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniósł nadto o rozpoznanie sprawy także pod nieobecność skarżącej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podnosił, że organy podatkowe nie wzięły pod uwagę szczególnych okoliczności, przemawiających za uznaniem stanowiska spółki za prawidłowe. Zwrócił uwagę, że skarżąca zakwestionowała przebieg procedury zmierzającej do nałożenia na nią długu celnego, bowiem z chwilą powzięcia wiadomości o niezamknięciu procedury tranzytu T1, bez zbędnej zwłoki, złożyła do organu wniosek z dnia 3 marca 2020 r. o wyliczenie należności celno-skarbowych. Co więcej, zaistniała sytuacja, tj. niedopełnienie procedury celnej, miała wyłącznie charakter incydentalny - na co wskazuje dotychczasowa sumienność i terminowość w realizowaniu przez spółkę nie tylko wszelkich procedur celnych, lecz również należności o charakterze publicznoprawnym. Ponadto to przewoźnik – jako profesjonalista – odpowiada za należyte wykonywanie swoich obowiązków kontraktowych wobec spółki, a to ona, w wyniku nienależytej realizacji tych obowiązków, ma zostać obciążona należnościami z tytułu długu celnego. Usunięcie spod dozoru celnego towarów przez kierowcę przewoźnika uniemożliwiło spółce zgłoszenie towaru w punkcie celnym, doprowadzając do niezgłoszenia wniosku o przyznanie kontyngentu taryfowego. W ocenie pełnomocnika skarżącej wobec faktu, iż w sprawie dotyczącej ustalenia długu celnego istniały szczególne okoliczności, których wystąpienie powinno skutkować nienaliczeniem przez organ tego długu na rzecz spółki, do czasu wydania ostatecznej i prawomocnej decyzji dotyczącej długu celnego, organ w niniejszym postępowaniu powinien wstrzymać się z wydaniem decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług. Zaznaczył, że przyjmuje się, iż ostateczna decyzja organu celnego wiąże organ podatkowy w zakresie wysokości wartości celnej i cła, wpisanych w konstrukcję opodatkowania VAT z tytułu importu (wyroki NSA: z dnia 10 listopada 2016 r., I FSK 182/06, z dnia 6 sierpnia 2009 r., I FSK 2042/08, z dnia 25 marca 2010 r., I FSK 371/09, z dnia 6 grudnia 2011 r., I FSK 252/11, z dnia 23 kwietnia 2013 r., I FSK 977/11). Końcowo stwierdzono, że organ dopuścił się uchybień, które miały znaczny wpływ na treść decyzji i znacząco wpłynęły na naruszenie istotnego interesu spółki. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4.1. Skarga okazała się niezasadna. 4.2. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Co do zasady, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze art. 134 p.p.s.a w pierwszej kolejności zakreślić należy granice rozpoznawanej sprawy, albowiem zarzuty podniesione w skardze odnoszą się zarówno do zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy podatku VAT z tytułu importu jak i decyzji dotyczącej długu celnego. Podkreślić zatem należy, że przedmiotem skargi, co nie budzi wątpliwości, jest decyzja w sprawie podatku VAT z tytułu importu. W orzecznictwie sądów administracyjnych rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Natomiast wynikające z art. 134 § 1 p.p.s.a. niezwiązanie granicami skargi oznacza, że Sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (wyrok NSA z dnia 28 marca 2018r. I FSK 1000/16, LEX nr 2486221). Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (wyrok WSA Łodzi z dnia 30 kwietnia 2018r., III SA/Łd 110/2018, LEX nr 2485772). Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym, jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2018r., II FSK 487/16, składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (LEX nr 2466528). Zadaniem Sądu nie jest zatem rozważenie zarzutów skargi odnoszących się do innych niż objęte zaskarżoną decyzją kwestii, tj. wymiaru długu celnego, albowiem pozostaje ona poza zakresem sprawy w rozumieniu art. 134 p.p.s.a. 4.3. Istota sporu pomiędzy skarżącą spółką a organem podatkowym sprowadza się do kwestii prawidłowości określenia podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług z tytułu importu w zakresie długu celnego tj. doliczania do podstawy opodatkowania podatku od towarów i usług kwoty cła dodatkowego, tj. 25% w kwocie [...]zł. 4.4. Rozważając sporne zagadnienie na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 3 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega import towarów na terytorium kraju. Art. 19a ust. 9 u.p.t.u. stanowi natomiast, że obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11. Określenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towaru w prawidłowej wysokości wynika z art. 34 u.p.t.u., zaś zgodnie z art. 30b ust. 1 u.p.t.u. podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług w imporcie powstaje z dniem powstania długu celnego. Relatywny charakter decyzji celnej i decyzji podatkowej potwierdza orzecznictwo. Wskazuje się, że w przypadku, gdy dług celny został określony w decyzji organu celnego, dopóki ta decyzja jest w obrocie prawnym, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania, takie jak: wartość celna towaru, pozycja CN, czy cło nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb prawidłowego określenia należnych podatków z tytułu importu towarów (wyrok NSA z dnia 10 listopada 2006 r. I FSK 182/06). Zatem prawny byt decyzji podatkowej uzasadniony jest o tyle, o ile w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja celna, która, co istotne, stanowi element szeroko rozumianej podstawy decyzji podatkowej, co stanowi konsekwencję charakteru relacji między nimi, polegającej na determinowaniu rozstrzygnięcia podatkowego pierwotnie wydanym rozstrzygnięciem w przedmiocie długu celnego (wyrok WSA w Lublinie z dnia 6 marca 2009 r. I SA/Lu 62/09). Ostateczna decyzja organu celnego wiąże organ podatkowy w zakresie konstrukcyjnych elementów podatku, zarówno w zakresie strony podmiotowej, jak i przedmiotowej opodatkowania. Do czasu, gdy decyzja celna nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego wynikające z niej istotne dla spraw podatkowych ustalenia, nie mogą być kwestionowane przed organami podatkowymi (wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 października 2019 r. I SA/Lu 615/16). Skład orzekający podziela ww. pogląd i przyjmuje za własny. Wskazuje za WSA w Białymstoku, iż w przypadku, gdy dług celny został określony w decyzji organu celnego, dopóki ta decyzja jest w obrocie prawnym, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania, takie jak: wartość celna towaru, pozycja CN, czy cło nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb prawidłowego określenia należnych podatków z tytułu importu towarów (wyrok z dnia 28 kwietnia 2021 r. I SA/Bk 150/21, zgodnie z którym. 4.5. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, iż dług celny w sprawie powstał w dniu 14 lutego 2020 r. na podstawie art. 85 ust. 2 u.k.c. W tym samym dniu powstał także obowiązek podatkowy, zaś decyzja organu pierwszej instancji jest decyzją podatkową. Spółka – co nie jest sporne - nie dokonała zgłoszenia celnego, dlatego też zaistniał przypadek inny niż te, określone w art. 33 ust. 1-3 u.p.t.u. Nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu dotyczącym określenia podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru, naczelnik urzędu skarbowego jest związany własnymi ustaleniami dokonanymi w postępowaniu celnym. Zasadnie zatem organ odwoławczy wskazał, iż nie może więc, w postępowaniu dotyczącym podatku VAT, ponownie oceniać elementów, będących przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie celnej, gdyż w przypadku takim mogłoby dojść do ponownego, niedopuszczalnego załatwienia sprawy z zakresu długu celnego w postępowaniu podatkowym. Dlatego też w postępowaniu dotyczącym podatku VAT organ ogranicza się do ustalenia, czy towar jest przedmiotem opodatkowania VAT, ustalenia podstawy opodatkowania oraz obliczenia i określenia prawidłowej kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązującej stawki. Zdaniem Sądu okoliczność, iż w rozpatrywanej sprawie, decyzja w przedmiocie długu celnego w chwili wydania decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług nie była ostateczna, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, albowiem jak trafnie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, zarówno zobowiązania z tytułu długu celnego jak i podatku powstają z mocy prawa w jednakowym czasie (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 24 stycznia 2008 r., I SA/Rz 801/07). Postępowania takie mogą być prowadzone równolegle, a decyzje określające zobowiązania mogą zostać wydane w jednakowym, bądź też w różnym czasie, przy czym decyzja określająca kwotę cła jest rozstrzygnięciem deklaratoryjnym (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 maja 2014 r., I SA/Bk 93/14). Ponadto decyzją z dnia [...] nr [...] organ odwoławczy utrzymał mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] nr [...] wydaną w przedmiocie długu celnego. Tym samym decyzja wydana w sprawie celnej stała się ostateczną, a ustalenia w niej zawarte nie mogą zostać pominięte w sprawie dotyczącej określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu. Brak jest zatem podstaw prawnych do dokonania innych ustaleń w tym zakresie w decyzji podatkowej. Tym samym argument skarżącej, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, iż ostateczna decyzja organu celnego wiąże organ podatkowy w zakresie wysokości wartości celnej i cła, wpisanych w konstrukcję opodatkowania VAT z tytułu importu (wyroki NSA: z dnia 10 listopada 2016 r., I FSK 182/06, z dnia 6 sierpnia 2009 r., I FSK 2042/08, z dnia 25 marca 2010 r., I FSK 371/09, z dnia 6 grudnia 2011 r., I FSK 252/11, z dnia 23 kwietnia 2013 r., I FSK 977/11) nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Mając na uwadze powyższe kwota podatku od towarów i usług z tytułu importu usług została określona prawidłowo. 4.6. Zdaniem Sądu niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 120 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny, poprzez jego niezastosowanie oraz brak zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w celu ustalenia podstawy opodatkowania i oparciu się w całości na danych określonych decyzją organu pierwszej instancji z dnia [...] podczas gdy decyzja ta nie była ostateczna w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Jak już wskazano, granice rozpoznania sprawy wyznacza zaskarżona decyzja w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu, a kwestie związane z określeniem wysokości długu celnego nie są nimi objęte. Odnosząc się do naruszeń prawa procesowego, wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że organy podatkowe mając na uwadze, wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w tym przepisie, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a jego oceny nie narusza art. 187 § 1 O.p., jak też zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. Organ dokonał wnikliwej analizy zgromadzonego w sprawie bardzo obszernego materiału dowodowego. W zaskarżonej decyzji szczegółowo wskazał zgromadzone dowody i dokonał ich oceny. Ustalenia stanu faktycznego i ich ocena powinna być dokonana na podstawie kompletnego, prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego (art. 191 O.p.). Aby ocena zgromadzonego materiału nie została uznana za dowolną, organ ma obowiązek rozpatrzenia wszystkich dowodów, każdego z osobna i we wzajemnym związku, zgodnie z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki. Ocenić musi, czy i na ile dany dowód potwierdza określone fakty (wyrok NSA z 13 września 2013r., II FSK 2671/11, LEX nr 1493833). Zasadniczo stan faktyczny nie jest w sprawie sporny, zarzuty odnoszą się do jego błędnej oceny prawnej. Na gruncie prawa podatkowego jako prawa publicznego, podnoszone przez stronę skarżącą szczególne okoliczności, przemawiające, jej zdaniem, za uznaniem stanowiska spółki za prawidłowe – pozostają bez wpływu na określenie podstawy opodatkowania. Zdaniem Sądu zakwestionowanie przez skarżącą przebiegu procedury zmierzającej do nałożenia na nią długu celnego, albowiem z chwilą powzięcia wiadomości o niezamknięciu procedury tranzytu T1, bez zbędnej zwłoki i złożyła do organu wniosek z dnia 3 marca 2020 r. o wyliczenie należności celno-skarbowych, pozostaje bez znaczenia. Podobnie jak incydentalny charakter sytuacji i dotychczasowa sumienność i terminowość w realizowaniu przez spółkę nie tylko wszelkich procedur celnych, lecz również należności o charakterze publicznoprawnym. Sąd podziela pogląd skarżącej, że to przewoźnik – jako profesjonalista – odpowiada za należyte wykonywanie swoich obowiązków kontraktowych wobec spółki, jednak na gruncie prawa podatkowego to właśnie skarżąca spółka, w wyniku nienależytej realizacji tych obowiązków, zostaje obciążona należnościami z tytułu długu celnego. Tym samym argument, że sunięcie spod dozoru celnego towarów przez kierowcę przewoźnika uniemożliwiło spółce zgłoszenie towaru w punkcie celnym, doprowadzając do niezgłoszenia wniosku o przyznanie kontyngentu taryfowego, nie może odnieść w niniejszej sprawie skutku. Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych dostępne są na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl. 4.7. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę w całości oddalił, albowiem nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy