I SA/Gl 365/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w kwestii wniosku skarżącej z dnia 12 maja 2014 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W dniu 17 kwietnia 2014 r. doręczono skarżącej A Sp. z o.o. w G. (jej upoważnionemu pracownikowi) wezwanie do uzupełnienia braku formalnego powyższej skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (KRS) zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a. W wezwaniu tym zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie datowanym na 12 maja 2014 r. i w tym dniu wniesionym skarżąca wystąpiła o przywrócenie terminu do uzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi. W uzasadnieniu wyjaśniła, że żądany dokument omyłkowo wysłała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podając (zarówno w piśmie przewodnim, jak i na kopercie), że odnosi się on do sprawy o sygn. akt V SA/Wa 365/14. Zarazem dodała, iż korespondencja ta została jej zwrócona w dniu 9 maja 2014 r. Wraz z wnioskiem skarżąca przedstawiła dokumenty, które jej zwrócono, to jest wspomniane pismo przewodnie i wydruk komputerowy aktualnych informacji o skarżącej z Krajowego Rejestru Sądowego (z dokumentu tego wynika umocowanie prezesa zarządu, który podpisał skargę i rozpatrywany wniosek, do jednoosobowej reprezentacji skarżącej). Nadto załączyła kopie: koperty, w której w dniu 24 kwietnia 2014 r. dokumenty te wysłała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, i koperty, w której Sąd ten w dniu 5 maja 2014 r. dokumenty te jej odesłał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Rozpatrywany wniosek skarżącej nie jest zasadny. Stosownie do art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednak strona nie dokonała tej czynności w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi jego przywrócenie na podstawie art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 87 §§ 1, 2 i 4 p.p.s.a. pismo z takim wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu i równocześnie dokonać czynności, której nie dokonano w tym terminie. Odniesienie powyższego do niniejszej sprawy wymaga stwierdzenia, że ostatni z powyższych warunków został spełniony: wszak żądany dokument wykazujący umocowanie do wniesienia skargi i określający sposób reprezentacji skarżącej został załączony do wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia. Ustalenie z kolei, że odesłane w dniu 5 maja 2014 r. dokumenty skarżąca otrzymała, zgodnie z jej oświadczeniem, w dniu 9 maja 2014 r., pozwala na przyjęcie, że żądanie przywrócenia terminu zostało zgłoszone w terminie siedmiodniowym, skoro nastąpiło to w dniu 12 maja 2014 r. Rozpatrywany wniosek nie zasługuje jednak na uwzględnienie, gdyż skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Należy bowiem mieć na uwadze, że uchybienie terminu jest niezawinione wtedy, gdy mimo zachowania należytej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej [zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 648/10, LEX nr 742705]. Nie ulega wątpliwości, że okolicznością taką nie jest wysłanie przez skarżącą do podmiotu niebędącego adresatem odpowiedzi na wezwanie w sytuacji, gdy wezwanie to nie pozostawia wątpliwości co do tego, od kogo pochodzi i czego (której sprawy) dotyczy. Okoliczność ta nie stanowi przecież przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, lecz przeciwnie: jest zaniedbaniem świadczącym o braku należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej [por. następujące postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1070/12, LEX 1240787; z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt I FZ 341/12, LEX nr 1221204; z dnia 9 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 139/12, LEX nr 1120744; z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 836/11, LEX nr 1149611; z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt II GZ 262/10, LEX nr 743057; z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II GZ 160/10, LEX nr 673850; z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II FZ 432/09, LEX nr 582802]. Tymczasem z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w badanym przypadku i z tego powodu na podstawie art. 86 § 1 zd. 2 p.p.s.a., w myśl którego postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym, należało oddalić rozpatrywany wniosek skarżącej.