I SA/Gl 481/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 18 marca 2020 r. E. D. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (dalej: "Sądu") na decyzję wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia. W dniu 14 lipca 2020 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.154 zł, zakreślając na dokonanie tej czynności siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie do usunięcia braku fiskalnego skargi skarżąca wniosła o zwolnienie jej w całości z ponoszenia kosztów sądowych. Zarejestrowane pod sygn. akt I SPP/Gl 215/20 postępowanie w przedmiocie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy zakończyło się wydaniem przez starszego referendarza sądowego w dniu 3 grudnia 2020 r. postanowienia odmownego, utrzymanego następnie w mocy postanowieniem Sądu z dnia 8 lutego 2021 r., wydanym w związku z wniesieniem sprzeciwu. Wobec powyższego skarżącą wezwano w dniu 12 lutego 2021 r. do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 lipca 2020 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.154 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżąca złożyła pismo z dnia 3 marca 2021 r., zawierające ponowny wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wpisu od skargi jednak nie uiściła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Natomiast zgodnie z art. 230 § 2 P.p.s.a. pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Jednocześnie na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W analizowanym przypadku skarżąca nie usunęła braku fiskalnego skargi w terminie wskazanym w wezwaniu z dnia 12 lutego 2021 r. do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 14 lipca 2020 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Z akt sprawy wynika bowiem, że korespondencje zawierającą rzeczone wezwanie doręczono skutecznie w dniu 24 lutego 2021 r., lecz należny wpis nie został uiszczony. W terminie przewidzianym na wykonanie wskazanego wyżej wezwania skarżąca złożyła natomiast kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera okoliczność, iż postanowieniem z dnia 8 lutego 2021 r. tut. Sąd utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 3 grudnia 2020 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. Co warte podkreślenia, orzekając w sprawie sprzeciwu od postanowienia lub zarządzenia referendarza sądowego, sąd działa jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (por.: art. 260 § 2 in fine P.p.s.a.). Postanowienie tut. Sądu z dnia 8 lutego 2021 r. – jako wydane w drugiej instancji – stanowi zatem prawomocne rozstrzygnięcie kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy, kończące postępowanie wpadkowe zarejestrowane pod sygn. akt I SPP/Gl 215/20. Prawomocność postanowienia w przedmiocie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych powoduje w dalszej kolejności powstanie obowiązku uiszczenia przez stronę wymagalnego wpisu sądowego (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 667/14). Jakkolwiek strona ma prawo złożyć ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, co wynika z brzmienia art. 165 P.p.s.a., to jednak czynność ta nie uchyla obowiązku usunięcia braku fiskalnego skargi. Na aprobatę zasługuje bowiem obecny w judykaturze sądowoadministracyjnej pogląd, zgodnie z którym każdy ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony po prawomocnej odmowie uwzględnienia uprzednio złożonego wniosku w tym przedmiocie, nie wpływa na bieg terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym terminie (por.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 marca 2017 r., sygn. akt I OZ 479/17; z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 810/14; z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1380/11). W rezultacie, po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, określonego w zarządzeniu wydanym po uprawomocnieniu się postanowień o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd winien odrzucić skargę na mocy art. 220 § 3 P.p.s.a. (por. m. in.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt II OZ 869/09, sygn. akt II OZ 869/09; z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1047/11; z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2274/10 i powołane tam dalsze orzecznictwo). Złożenie w terminie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do usunięcia braku fiskalnego skargi kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie skutkuje przy tym przerwaniem biegu tego terminu, a jego upływ powoduje przewidziane prawem konsekwencje proceduralne (por. m. in.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt II FSK 649/06; z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 53/09; z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FZ 252/09). Przenosząc powyższe zapatrywania prawne na realia niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że skoro postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącej prawa pomocy zostało już prawomocnie zakończone, to kolejny wniosek w tym przedmiocie nie mógł skutkować przerwaniem biegu terminu przewidzianego na uiszczenie wpisu sądowego od skargi. Ponieważ skarżąca nie uiściła należnej opłaty, to należy stwierdzić, że skarga jest obarczona brakiem fiskalnym, który uniemożliwia nadanie jej prawidłowego biegu. W świetle przywołanych wyżej okoliczności, na mocy art. 220 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji, tj. o odrzuceniu skargi.