I SA/Gl 652/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA/post.1 - sentencja postanowienia J.G., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, oznaczoną w sentencji postanowienia, w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zaskarżona decyzja dotyczy zobowiązania w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w kwocie [...] zł, a więc w wysokości znacznie przewyższającej możliwości finansowe skarżącego. W ocenie skarżącego z uwagi na brak środków finansowych oraz majątku na uregulowanie takiego zobowiązania konieczne byłoby przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, które jego zdaniem i tak nie umożliwiłoby pokrycie takiej sumy. Ponadto prowadzenie egzekucji wiązałoby się z dodatkowymi kosztami oraz znaczną trudnością odzyskania wyegzekwowanych należności. Tym samym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jako dotyczącej dużej kwoty jest, jego zdaniem, konieczne i uzasadnione. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast, w myśl art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie – organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (zob. art. 61 § 3 P.p.s.a.). Niewątpliwie wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy, ponieważ art. 61 § 3 P.p.s.a. uzależnia zastosowanie tej instytucji od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Regulacja ta nakłada na wnioskodawcę określone obowiązki. Strona dążąc bowiem do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, opubl. w Lex nr 1464732). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, opubl. w Lex nr 1145639). We wniosku należy wskazać, w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 763/14, opubl. w Lex nr 1470059). Podniesiona przez stronę skarżącą argumentacja nie może doprowadzić do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem pełnomocnik skarżącego nie przedłożył dokumentów uwiarygadniających sytuację finansową skarżącego, w szczególności dotyczącą jego płynności finansowej. Jednocześnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednolicie, iż Sąd nie ma obowiązku wzywania strony do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w trybie, o jakim mowa w art. 49 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt II FZ 21/18, z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FZ 64/14, z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt II FZ 21/18 i inne). Należy również stwierdzić, że sam fakt określenia skarżącemu odpowiedzialności za zobowiązania spółki w podatku dochodowym od osób prawnych na kwotę 128.076,94 zł nie przesądza automatycznie o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Kwota ta mysi być bowiem odniesiona do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego, w tym jego płynności finansowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2018 r., sygn. akt II FZ 321/18, z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt II GZ 941/17 z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt II GZ 106/17, z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 1360/16, z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt I FZ 2069/14). Należy przy tym wskazać, że Sąd przy rozpatrywaniu wniosku uwzględnił również i tę okoliczność, że w postępowaniu o przyznanie skarżącemu prawa pomocy, pomimo skierowania do skarżącego wezwania starszego referendarza sądowego o nadesłanie dokumentów źródłowych do wniosku, dokumenty te nie zostały nadesłane, a wpis od skargi został uiszczony po doręczeniu postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy. Ponadto Sąd analizując akta administracyjne sprawy również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. pozwalałyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności taką okolicznością nie jest sama konieczność uregulowania zobowiązania pieniężnego. Podkreślić wypada, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych powoduje dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, opubl. w Lex nr 742913). Wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych nie ma charakteru nieodwracalnego, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi może spowodować, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną zwrócone i to wraz z odsetkami. Na koniec należy zauważyć, że Sąd w rozpoznawanej sprawie nie mógł opierać się przy wydawaniu niniejszego rozstrzygnięcia na argumentach wskazanych przez stronę w skardze. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a