I SA/Gl 80/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Beata Machcińska (spr.), Protokolant Dominika Zabielska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych - odmowy umorzenia i rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej oddala skargę. Przedmiotem skargi S. D. (dalej również: "skarżący" lub "podatnik") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r., sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r., wydaną w sprawie: a) odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie 45.106, 54 zł; b) odmowy umorzenia odsetek w kwocie 27.669,00 zł oraz części zaległości podatkowych; c) wyrażenia zgody na rozłożenie na 24 raty zaległości z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie 45.106,54 zł wraz z odsetkami za zwłokę na dzień złożenia wniosku w wysokości 27.669,00 zł. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Skarżący pismem z dnia 4 lutego 2016 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta Z. (dalej również: "organ pierwszej instancji") o umorzenie zaległości wraz z odsetkami z tytułu podatku od nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...] za 2010 r., ewentualnie o umorzenie odsetek oraz części zaległości podatkowej z rozłożeniem pozostałej części na raty miesięczne w wysokości możliwej do spłaty przez podatnika. 2. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r., sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 67a § 1 pkt 2, art. 143, art. 207 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa" lub "O.p."): a) odmówił umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie 45.106,54 zł, b) odmówił umorzenia odsetek w kwocie 27.669,00 zł oraz części zaległości podatkowych, c) wyraził zgodę na rozłożenie całej zaległości wraz z odsetkami za zwłokę na 24 raty. 3. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji w części odmawiającej umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości oraz odsetek, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Zaskarżonej decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych i naruszenie art. 67a § 1 O.p. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej również: "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] r. ([...]), wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 144 § 3 w związku z art.144 § 5 O.p. oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 1659 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. 5. Zaskarżona decyzja została wydana na gruncie następującego stanu faktycznego i prawnego: Organ odwoławczy wyjaśnił, jak należy interpretować przesłanki określone w art. 67a § 1 O.p., wystąpienie których umożliwia organom podatkowym podjęcie decyzji o udzieleniu ulgi podatkowej polegającej na umorzeniu zaległości podatkowej. Zwrócił uwagę, że przyznanie ulgi opiera się na uznaniu administracyjnym. Zdaniem organu odwoławczego, zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu wszechstronnej i wnikliwej oceny zebranego materiału dowodowego oraz po dokładnym wyjaśnieniu okoliczności faktycznych, na które powoływał się podatnik. Organ pierwszej instancji w wystarczającym zakresie ustalił sytuację finansową oraz zdrowotną podatnika i jego żony, i zasadnie uznał, że sytuacja materialna podatnika kwalifikuje się do przyznania mu ulgi w postaci rozłożenia zaległości wraz z odsetkami na raty. 6. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa według norm przypisanych lub przedłożonego zestawienia, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez: a) nieustalenie sytuacji majątkowej, życiowej i osobistej podatnika, b) przyjęcie, iż podatnik mimo tego, że "nie posiada środków do jednorazowej zapłaty zaległości" jest w stanie dokonać zapłaty tego podatku w ratach, c) pominięcie przyczyn leżących poza podatnikiem, które przyczyniły się do powstania zaległości, d) pominięcia zaniechań organu podatkowego w ustaleniu zobowiązania podatkowego dla podatnika zobowiązanego solidarnie do zapłaty przedmiotowego podatku, co zwiększyło zobowiązanie skarżącego o około 27.000,00 zł, e) powstanie kolejnych istotnych zobowiązań podatkowych podatnika w podatku od nieruchomości od tejże nieruchomości, 2) naruszenie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez: a) nieuwzględnienie ważnego interesu podatnika, b) nieuwzględnienie ważnego interesu społecznego, a w konsekwencji i organu podatkowego. Uzasadniając zarzut błędu w ustaleniach stanu faktycznego, skarżący wskazał, że nie posiada wolnych środków pozwalających na spłatę zobowiązania w ratach – w kwocie1500 zł miesięcznie. Przypomniał, że przedmiot opodatkowania od roku 2007 r. pozostawał w posiadaniu zależnym dzierżawcy (A. Sp. z o.o.), który to przez okres pierwszych trzech lat uiszczał podatek od nieruchomości bezpośrednio na konto organu podatkowego. Ta wytworzona praktyka usprawiedliwiała brak działania skarżącego do czasu otrzymania upomnienia o zapłatę podatku od nieruchomości za 2010 r., co nastąpiło dopiero pod koniec 2015 r. Skoro bowiem skarżący nie posiadał wiedzy o nieuiszczeniu tego podatku przez dzierżawcę, a organ podatkowy przez kolejne niespełna 5 lat nie reagował i nie informował skarżącego o powstaniu zaległości podatkowej, to podatnik miał prawo zakładać, iż podatek ten został uiszczony przez dzierżawcę. Zarzucił również organowi doprowadzenie do przedawnienia zobowiązania za 2010 r. wobec jednego ze współwłaścicieli i podatników solidarnych, czego skutkiem jest obecnie przerzucenie tej części zobowiązania podatkowego między innymi na skarżącego. Zdaniem skarżącego, biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy, w tym sytuację w jakiej znalazł się podatnik (tj. zdrowotną, majątkową, jak i wywołaną zaniechaniem organu pierwszej instancji), w sprawie zaistniały obie przesłanki umorzenia zaległości podatkowych. Wskazując zaistnienie przesłanki ważnego interesu podatnika powołał się na stan zdrowia podatnika i jego małżonki, konieczność ciągłego leczenia i wydawania ogromnych środków na ten cel oraz potrzebę zapewnienia środków finansowych na zaspokojenie elementarnych potrzeb dnia codziennego. W zakresie zaś interesu publicznego wskazał, że podatnik przez wiele lat funkcjonował na terenie miasta Z., uiszczając przez wszystkie lata działalności zawodowej znaczne podatki. Obecnie zaś, gdy jest osobą starszą i schorowaną, a spełnienie tak olbrzymich zobowiązań podatkowych jest wręcz nieprawdopodobne, ma prawo oczekiwać, że zaległość podatkowa zostanie umorzona, gdyż jej egzekucja doprowadziłaby podatnika do utraty możliwości egzystencji i spowodowałaby konieczność zabezpieczenia podatnikowi i jego małżonce opieki socjalnej. 7. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Analizując zarzuty skargi, zauważyć należy, że zasadniczo dotyczą one następujących kwestii: skarżący wskazuje na brak środków finansowych umożliwiających spłatę zaległości podatkowych wraz z odsetkami w ustalonych decyzją organu pierwszej instancji ratach, nie zgadza się ze stanowiskiem organów podatkowych co do braku istnienia przesłanek umorzenia zaległości podatkowych oraz akcentuje niezawiniony brak wiedzy o istnieniu zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za 2010 r. Przystępując do meritum sprawy, wskazać należy, że zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Użyte w ww. art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej sformułowanie "może umorzyć" w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, że organ orzekający w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych przy rozpatrywaniu takiej sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia, korzysta z tzw. swobody uznania administracyjnego. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje któraś z przesłanek określonych w art. 67a § 1 O.p. (ważny interes podatnika lub interes publiczny albo obie przesłanki łącznie) – organ, w sposób uznaniowy, podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie. "Ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 O.p. nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez państwo podatnikowi po to, by przez stosowanie zasady egzekwowania podatku nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punku widzenia zarówno społecznego, jak i indywidualnego odnoszącego się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od niego." (B. Dauter w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wydanie 9, Warszawa 2015, s. 423). Użyte w art. 67a § 1 O.p. zwroty "ważny interes podatnika" i "interes publiczny" nie mają stałego zakresu treści i ustalonego, niezmiennego znaczenia. Są to więc klauzule generalne, odsyłające do ocen pozaprawnych. Z tych powodów w identyfikowaniu ich szczególnego znaczenia nabiera orzecznictwo sądów administracyjnych. W orzecznictwie tym aprobowany jest pogląd (akceptowany również przez Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę) wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r. (sygn. akt I FSK 31/08, CBOSA), że pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, a w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (koszty leczenia). W związku z tym w postępowaniu podatkowym wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych szczególny nacisk winien być położony właśnie na analizę sytuacji ekonomicznej. Z kolei ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia relacji w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia (zob. wyrok NSA z 10 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3139/15); wyrok NSA z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt I FSK 1026/06; wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 842/14, CBOSA). Organ podatkowy, ustalając istnienie przesłanki "interesu publicznego", nie może też abstrahować od innych wartości wspólnych dla całego społeczeństwa jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1351/11) co więcej, uwzględnić winien zasady konstytucyjne takie jak: zasada uwzględnienia dobra rodziny, nakazująca państwu szczególną pomoc i opiekę dla rodzin niepełnych czy wielodzietnych, znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej (art. 71 ust.1 Konstytucji RP), zasada zabezpieczenia społecznego dla osób, które pozostają bez pracy i bez środków utrzymania bez własnej winy (art. 67 ust. 2 Konstytucji RP; por. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 689/09, wyrok NSA z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 2922/15). Oceniając zasadność wniosku o umorzenie postępowania, organy powinny ponadto rozważyć, czy sytuacja ekonomiczna, rodzinna podatnika rokuje możliwość spłaty zaległości, choćby w ratach i czy koszty prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w sytuacji majątkowej podatnika, nie przewyższą możliwych do uzyskania od niego kwot. Nie służy bowiem interesom państwa podejmowanie prób przymusowego wykonania zobowiązania podatkowego, które generować będą jedynie koszty, bez efektów w postaci odzyskania należności. Ponieważ (jak już wyjaśniono) wydana na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej decyzja w przedmiocie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych ma charakter uznaniowy, to nawet spełnienie opisanych powyżej przesłanek (przesłanki) nie oznacza powstania po stronie organów podatkowych obowiązku udzielenia ulgi, a jedynie stwarza możliwość jej udzielenia. Innymi słowy, spełnienie wymienionych w powołanym art. 67a § 1 O.p. przesłanek (przesłanki) jedynie otwiera możliwość rozważenia zasadności wniosku podatnika, nie obligując wszakże organów podatkowych do uwzględnienia ulgi. Uznaniowy charakter decyzji organu podatkowego determinuje także sposób i zakres kontroli legalności takiego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny. Kontrola ta ogranicza się w istocie do zbadania, czy w toku postępowania zebrano w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i wyjaśniono istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne oraz odniesiono się do argumentów strony, a także czy po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu zebranego materiału dokonano prawidłowej oceny przesłanek warunkujących zastosowanie dobrodziejstwa przepisu. Sądowa kontrola decyzji uznaniowej obejmuje samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale nie rozstrzygnięcie będące wynikiem dokonania określonego wyboru (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 660/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 671/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1496/10, CBOSA). Zobowiązanie skarżącego w podatku od nieruchomości za 2010 r. nie uległo przedawnieniu. Z przekazanych, na żądanie Sądu, informacji i dokumentów wynika, że bieg terminu przedawnienia został skutecznie przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym skarżący został powiadomiony (art. 70 § 4 O.p.). Poborca skarbowy, w toku prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. postępowania egzekucyjnego, w dniu [...] r. pobrał gotówkę od skarżącego, która została zaliczona na poczet kosztów egzekucyjnych (karta 35-40 akt sądowych). W rozpatrywanej sprawie, organy podatkowe nie stwierdziły wystąpienia przesłanek umorzenia zaległości podatkowej skarżącego, tj. ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Konstatacja ta, jest uprawniona w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W toku postępowania organy podatkowe prawidłowo ustaliły sytuację ekonomiczną, rodzinną i zdrowotną skarżącego, wskazując min., że: 1) skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną, 2) skarżący nie korzysta z pomocy społecznej, 3) skarżący posiada majątek nieruchomy - jest współwłaścicielem wraz z żoną lokalu mieszkalnego w Z. o powierzchni 54 m2 i wartości ok 100.000,00 zł oraz domu jednorodzinnego w P. o wartości 100.000,00 zł, 4) miesięczne dochody skarżącego i jego żony z tytułu świadczeń emerytalnych wynoszą łącznie 4.585,58 zł, 5) miesięczne wydatki skarżącego i jego żony związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego i zakupem leków opiewają na kwotę 4.112,16 zł, 6) skarżący w 2013 r. sprzedał udział w nieruchomości przy ul. [...] w Z. za kwotę 300.000,00 zł, którą, jak oświadczył, wydał na zabezpieczenie firmy przez jej rozkradaniem i spłatę zobowiązań związanych z działalnością gospodarczą, spłatę pożyczek od rodziny i przyjaciół, pokrycie bieżących kosztów związanych z opieką zdrowotną jego i żony oraz na pokrycie wydatków związanych z zamianą mieszkania, w tym jego gruntowny remont; skarżący nie określił wysokości tych wydatków i nie przedstawił rachunków potwierdzających i ich poniesienie. W ocenie organów podatkowych, choć sytuacja skarżącego jest trudna, to nie uzasadnia umorzenia zaległości podatkowych. Natomiast organy przychyliły się do wniosku skarżącego o rozłożenie zaległości na raty. Zdaniem organu, sprzedaż jednej z nieruchomości lub jej wynajęcie pozwoliłaby na spłatę zaległości podatkowej oraz poprawę sytuacji materialnej skarżącego. Skarżący w skardze do tut. Sądu wskazuje na brak środków finansowych umożliwiających spłatę należności w ratach. Odnosząc się do tego zarzutu, zauważyć trzeba, że skarżący wniósł alternatywnie o całkowite umorzenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami albo o umorzenie odsetek i umorzenie części zaległości podatkowej oraz rozłożenie na raty pozostałej kwoty zobowiązań, w wysokości możliwej do spłaty przez skarżącego, nie precyzując, jaka część należności głównej ma zostać umorzona i w jakiej wysokości miesięczne raty jest w stanie spłacać. W odwołaniu zaś zaskarżył decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. w części, tj. w zakresie odmowy umorzenia zaległości podatkowej i odsetek. Wskazać w tym miejscu należy, że to skarżący, jako osoba najbardziej zorientowana jakie obciążenie finansowe może udźwignąć, winien wskazać we wniosku liczbę i wysokość poszczególnych rat, a jeżeli tego nie uczynił, a ustalony przez organ pierwszej instancji harmonogram spłaty nie jest możliwy do spełniania, złożyć odwołanie również i w tym zakresie. Zważywszy, że na gruncie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. z 2014 r., poz. 849, dalej: "u.p.o.l."), podatnikiem podatku od nieruchomości jest skarżący (jako współwłaściciel), a nie dzierżawca (art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy), podniesiona przez skarżącego okoliczność, że zgodnie z umową skarżącego z dzierżawcą nieruchomości w Z. przy ul [...] podatek od nieruchomości za 2010 r. winien uregulować dzierżawca, który jednak tego nie uczynił, nie ma dla niniejszej sprawy znaczenia. Nie można również czynić zarzutu organowi pierwszej instancji, że dopiero w 2015 r. skierował do skarżącego, będącego w 2010 r. współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, żądanie zapłaty zaległego podatku, a następnie podjął działania zmierzające do jego wyegzekwowania w trybie egzekucji administracyjnej, skoro postępowanie organu podatkowego nie naruszało prawa. Zobowiązanie podatkowe skarżącego, jak już Sąd wyjaśnił, nie uległo przedawnieniu. Bezsporną okolicznością jest, że skarżący wiedział o ciążącym zobowiązaniu z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r., gdyż wydaną w tym przedmiocie decyzję odebrał w 2010 r. i jest ona ostateczna. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5. Zasadnie organy podatkowe uznały, że sprzedaż lub wynajęcie jednej z nieruchomości skarżącego, przy uwzględnieniu okoliczności uzyskiwania przez skarżącego i jego żonę stałych miesięcznych dochodów z tytułu świadczeń emerytalnych, poprawiłaby jego sytuację materialną i umożliwiłaby spłatę zobowiązań w ratach, a jednocześnie nie pozbawiłaby skarżącego majątku niezbędnego do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdza, że organy podatkowe po zapoznaniu się z argumentacją skarżącego i wynikającym ze zgromadzonych dowodów stanem faktycznym sprawy, w sposób wszechstronny rozważyły sytuację materialną i osobistą skarżącego w świetle istotnych dla zastosowania ulgi z art. 67a § 1 O.p. przesłanek ustawowych. Przyjęta przez organy podatkowe ocena i towarzysząca jej argumentacja – w ocenie Sądu – nie dają podstaw do zakwestionowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organy podatkowe nie uchybiły przy tym obowiązkom wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego określonym w art. 122 i art. 187 §1 O.p., a poprawność tej oceny (art. 191 O.p.) w świetle przesłanek z art. 67a § 1 O.p. nie budzi zastrzeżeń. Z akt sprawy wynika, że organy obydwu instancji przeprowadziły szczegółowe postępowanie wyjaśniające i dowodowe oraz umożliwiły skarżącej wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego (art. 200 O.p.). Reasumując, Sąd stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa, działając w ramach przyznanego im wolą ustawodawcy uznania administracyjnego. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Sąd skargę oddalił jako nieuzasadnioną.