I SA/Gl 964/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Bożena Suleja, Krzysztof Winiarski (spr.), Protokolant Izabela Maj - Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2011 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowa wydania zaświadczenia o pomocy de minimis uchyla zaskarżone postanowienie. Pismem z dnia 2 kwietnia 2009 r. "A" Spółka z o.o. z siedzibą w C. zwróciła się do Prezydenta Miasta C. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis w związku z poniesionym wydatkiem z Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na cele określone w § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Spółka zażądała wydania zaświadczenia na wskazaną przez siebie kwotę w dołączonym do wniosku zestawieniu wydatków, które – zgodnie z jej oświadczeniem poniesione zostały w miesiącu marcu 2009 r. na zakup sprzętu i usług. Do wykazu tego dołączono m.in. kopie kilkunastu faktur z miesiąca stycznia i lutego 2009 r. oraz uchwały zarządu Spółki. Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Wnioskodawcę. W uzasadnieniu tego postanowienia organ stwierdził, że organem, któremu przepisy przyznają uprawnienia do kontroli prawidłowości poniesionych przez zakład pracy chronionej wydatków z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, jest Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Osób niepełnosprawnych, natomiast organ pierwszej instancji jest właściwy – na podstawie art. 1c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – do wydania zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis w zakresie zwolnienia zakładu pracy chronionej z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4, czyli z mocy ustawy, bez konieczności wydawania w tej sprawie decyzji. Wysokość tego zwolnienia wynika bowiem ze złożonej przez Spółkę deklaracji na podatek od nieruchomości za dany rok podatkowy. Spółka wniosła zażalenia na powyższe postanowienie. Zdaniem Spółki Prezydent Miasta C. jest organem właściwym do wydania zaświadczenia o żądanej treści, czyli zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis na kwotę wskazaną przez samą stronę (inną niż wysokość ustawowego zwolnienia tego podmiotu z podatku od nieruchomości, na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l.), a kwestie związane z możliwością ustalenia czy wydatkowane środki pochodzą ze zwolnienia z podatku od nieruchomości oraz kwestie związane z posiadaniem uprawnień do kontrolowania, czy środki z tego funduszu zostały przeznaczone bezpośrednio dla osób niepełnosprawnych, czy też stanowią przysporzenie przedsiębiorcy, nie mają najmniejszego znaczenia w zakresie ustalenia podmiotu uprawnionego do wydania żądanego zaświadczenia o wskazanej treści. Zdaniem strony, stosownie do art. 306b § 1 Ord. pod., prawidłowe było zwrócenie się do Prezydenta Miasta C. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o uzyskanej pomocy de minimis w kwocie wyliczonej przez samą stronę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] r. uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie w sprawie. Organ odwoławczy dokonał analizy art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 306b § 2 Ordynacji podatkowej, a także art. 31 ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 1997 roku, nr 123, poz. 776 ze zm.). Mając na względzie powyższe regulacje Kolegium uznało, że jedynym organem posiadającym informacje w zakresie wydatkowania kwot z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych jest – zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych – Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, który w odniesieniu do wpłat przekazywanych na konto Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz zakładowego funduszu osób niepełnosprawnych – jest organem podatkowym, stosującym odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, jak również jest organem egzekucyjnym stosującym przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym bardziej, że pracodawca dokonując wpłat m.in. pochodzących ze zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest obowiązany do składania Zarządowi Funduszu deklaracji miesięcznych i rocznych, poprzez teletransmisję danych w formie dokumentu elektronicznego według ustalonego wzoru. Reasumując Kolegium podniosło, że do Prezesa Funduszu należy wystąpić z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o żądanej przez Spółkę treści. Tym samym postępowanie z wniosku Spółki o wydanie zaświadczenia de minimis – jako skierowane do niewłaściwego organu – uznano za bezprzedmiotowe. Na powyższe postanowienie Spółka wniosła skargę do tut. Sądu, żądając jego uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/GL 933/09, uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd dokonał interpretacji art. 87 i 88 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U. 90/2004, poz. 864/2 ze zm.), wskazał też na rozporządzenie Komisji (WE) Nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 roku w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis oraz ustawę krajową z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t.j. w Dz.U. z 2007 roku, nr 59, poz. 404 z późniejszymi zmianami, zwana dalej u.p.s.p.p.), a także wydane do niej przepisy wykonawcze, w tym rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 roku w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz.U. z 2007 roku nr 53, poz. 354). Zwrócono też uwagę na treść art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy rehabilitacji zawodowej i społecznej. Na tle wskazanych wyżej uregulowań nie może być wątpliwości, że pomoc publiczna udzielana dla zakładów pracy chronionej w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości, po spełnieniu ogólnych warunków dla tej udzielenia tej pomocy, jest traktowana jako pomoc de minimis. Zatem udzielana na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej pomoc w postaci zwolnienia prowadzącego zakład pracy chronionej z podatku od nieruchomości jest pomocą udzielaną w ramach pomocy de minimis. Zauważono, że stosownie do art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach pomocy publicznej podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Powyższe stanowi realizację postanowień zawartych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 69/2001, a dotyczących obowiązku państw członkowskich do informowania zainteresowanego, iż udzielona pomoc ma charakter pomocy de minimis. Sąd odniósł się wreszcie do kwestii spornej w rozpatrywanej sprawie, tj. czy Prezydent Miasta C. był zobowiązany do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach udzielania pomocy publicznej. W końcowym fragmencie uzasadnienia wyroku WSA w Gliwicach stwierdził, że nie budzi wątpliwości, iż: Po pierwsze, wskazane regulacje kreują obowiązek wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis niezależnie od sposobu w jakiej udzielenie pomocy następuje, a więc niezależnie od tego, czy podstawą udzielenia pomocy jest decyzja administracyjna, czy akt prawny przewidujący ulgę podatkową. Po drugie, w przypadku obowiązku wydania zaświadczenia o pomocy uzyskanej w formie ulgi podatkowej udzielonej na podstawie aktu normatywnego, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie (zwolnienie z podatku od nieruchomości), organem właściwym do wydania zaświadczenia jest właściwy organ podatkowy. Stosownie do treści art. 1 "c" ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organem podatkowym, w zakresie podatków i opłat wymienionych w art. 1 ustawy, w gminach jest wójt, a w gminach miejskich burmistrz bądź prezydent miasta. Zdaniem Sądu skoro pomoc de minimis w rozpoznawanej sprawie polega na ustawowym zwolnieniu od obowiązku płacenia podatku od nieruchomości przez podmioty prowadzące zakłady pracy chronionej w zakresie nieruchomości i budowli wchodzących w skład tegoż zakładu pracy chronionej, to tym samym nie do zaakceptowania jest stanowisko organów podatkowych, iż Prezydent Miasta C. (będąc organem podatkowym w zakresie podatku od nieruchomości) nie jest podmiotem zobowiązanym do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 3 u.p.s.p.p. Podkreślono, że pogląd ten znalazł już akceptację w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 7 kwietnia 2009 roku, sygn. akt II FW 13/08 oraz wyroki z dnia 6 marca 2008 roku, w sprawach II GSK 312/07, II GSK 509/07 oraz II GSK 177/08). Sąd nakazał jednocześnie organowi odwoławczemu, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, ocenić wszystkie podniesione przez stronę skarżącą argumenty z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku. W konsekwencji ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymało zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. W ocenie organu odwoławczego, wydane postanowienie uwzględnia dokonaną w ww. wyroku ocenę prawną W uzasadnieniu swego postanowienia Kolegium stwierdziło, że szczególny tryb dotyczący postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, przesądza też o zakresie postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie zaświadczenia. Podkreślono, że zgodnie z art. 306b § 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające, co oznacza, że ogranicza się tylko do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego i to w zakresie danych, które pozostają w dyspozycji tego organu. Kolegium zauważyło, że organ podatkowy pierwszej instancji dysponuje w rozpatrywanym przypadku tylko wiedzą na temat wysokości ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości przysługującego Spółce, jako zakładowi pracy chronionej, na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Natomiast określenie "dane znajdujące się w jego posiadaniu", użyte w art. 306b § 2 Ord. pod. nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco przez obejmowanie nimi także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia w celu potwierdzenia z tych danych. Organ odwoławczy wskazał na zbieżne z jego stanowiskiem poglądy wyrażone w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/GL 1360/06 oraz w wyroku NSA z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 94/08. Podkreślono, że organ podatkowy nie ma kompetencji na potrzeby wydawanego zaświadczenia do wykorzystania danych, które znajdują się w posiadaniu innego organu. Zwrócono uwagę, że jeżeli dane niezbędne do wydania zaświadczenia nie znajdują się w posiadaniu organu, organ wydaje postanowienie, którym odmawia wydania zaświadczenia, na podstawie art. 306c in fine Ord. pod. Kolegium za niedopuszczalne uznało wydanie zaświadczenia na podstawie danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegająca się o takie zaświadczenie, ponieważ okoliczności potwierdzone w zaświadczeniu korzystają z domniemania prawdziwości. Kolegium zwróciło uwagę, że zasady zwolnienia osób prowadzących zakłady pracy chronionej lub aktywności zawodowej z podatku od nieruchomości zostały określone w art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach lokalnych. Podkreślono, że zgodnie z tym przepisem od podatku od nieruchomości zwalnia się prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej - w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem - zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej. Organ odwoławczy zaakcentował, że z powyższych względów przyjmuje się, iż pomoc publiczna udzielana zakładom pracy chronionej w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości z mocy ustawy (po spełnieniu warunków zwolnienia) jest traktowana jako pomoc de minimis, w związku z czym zastosowanie znajduje przepis art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach pomocy publicznej, który nakłada na podmioty wymienione w art. 2 pkt 12 tej ustawy, obowiązek wydania zaświadczenia o udzieleniu przedmiotowej pomocy w wysokości ustawowego zwolnienia. Obowiązek ten polega na podejmowaniu czynności materialno-technicznych sprowadzających się do wydania zaświadczeń, w których następuje urzędowe potwierdzenie stanu faktycznego lub prawnego. Natomiast formę, treść termin i sposób wydawania zaświadczenia stwierdzającego, że, została udzielona pomoc publiczna de minimis reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie i rybołówstwie (Dz. U. z 2007 r. nr 53, poz. 354). Podsumowując powyższe rozważania SKO stwierdziło, że organem zobowiązanym do wydania zaświadczenia o pomocy de minimis uzyskanej przez podatnika w formie ulgi podatkowej w podatku od nieruchomości udzielonej na podstawie aktu normatywnego (art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l.) i w wysokości kwoty tego zwolnienia jest Prezydent Miasta C. (art. 1c u.p.o.l.), który zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 2007 r. wydaje zaświadczenie o pomocy de minimis z urzędu w dniu udzielenia ulgi będącej pomocą de minimis. W przypadku natomiast pomocy w formie ulgi podatkowej udzielonej na podstawie aktu normatywnego bez wymogu wydania decyzji – w terminie 2 miesięcy od udzielenia pomocy publicznej w wysokości kwoty ustawowego zwolnienia. Mając powyższe na względzie organ odwoławczy uznał, że w rozpatrywanym przypadku Prezydent Miasta C. prawidłowo uznał, że nie ma wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści, tj. do wydania zaświadczenia o udzieleniu "A" Spółce z o.o. w C. pomocy de minimis w związku z poniesionym wydatkiem z Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w miesiącu marcu 2009 r. i w kwocie wskazanej przez podatnika. W skardze na powyższe postanowienie Spółka zażądała jego uchylenia, zarzucając naruszenie art. 2 pkt 12 oraz art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, a także 306b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Strona skarżąca wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/GL 933/09 stwierdził już uprzednio, że stanowisko organu pierwszej instancji jest błędne, czego konsekwencją jest również konieczność uznania za błędne stanowiska organu odwoławczego. Spółka podkreśliła, że beneficjentami kwot uzyskanych z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości są m.in. przedsiębiorcy prowadzący zakład pracy chronionej. Pomoc publiczna z tytułu zwolnienia od podatku do nieruchomości będzie miała miejsce wówczas, gdy zwolnienie to będzie spożytkowane przez przedsiębiorcę prowadzącego zakład pracy chronionej w sposób nienaruszający lub grożący naruszeniem konkurencji, uprzywilejowaniem przedsiębiorcy lub produkowanych towarów lub gdy wpłynie to na wymianę towarów między państwami członkowskimi Jak wskazuje Spółka, zaświadczenie o pomocy de minimis winno określać wartość pomocy publicznej otrzymanej przez przedsiębiorcę. Wartość pomocy de minimis – zdaniem Spółki – nie może być utożsamiana z wartością zwolnienia podatkowego. Podkreślono, że o kwalifikowaniu zwolnienia jako pomocy publicznej nie decyduje samo zwolnienie podatkowe, a sposób wydatkowania środków pochodzących z takiego zwolnienia i jego wpływ na konkurencyjność w granicach określonych art. 87 TWE. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu objętego skargą postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek innych powodów niż w niej wyłuszczonych. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Wyjaśnić również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy; rozstrzyga przy tym, w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Spór sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zasadnie utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta C. w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą Spółkę. "A" Spółka z o.o. (zakład pracy chronionej) wystąpiła do Prezydenta Miasta C. o wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis w związku z poniesionymi przez nią wydatkami z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że stosownie do art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej, m.in. osoby prowadzące zakład pracy chronionej, w stosunku do tego zakładu (z zastrzeżeniem ust. 2) są zwolnione od podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego, na zasadach określonych w przepisach odrębnym. Tym odrębnym przepisem jest np. art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym od podatku od nieruchomości zwalnia się prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej - w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem - zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej. Nie ulega wątpliwości, że wskazana regulacja prawna wskazuje, iż przedmiotowe zwolnienie adresowane jest do podmiotu prowadzącego zakład pracy chronionej, przy czym jest ono ograniczone wyłącznie do gruntów, budynków oraz obiektów służących prowadzeniu tego zakładu. Bezsporną w sprawie okolicznością jest, że pomoc udzielana dla zakładów pracy chronionej w formie zwolnienia od podatku od nieruchomości jest pomocą de minimis. Stosownie do art. 2 pkt 12 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących udzielania pomocy publicznej podmiotem udzielającym pomocy jest organ administracji publicznej lub inny podmiot, który jest uprawniony do udzielania pomocy publicznej, w tym przedsiębiorcę publicznego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o przejrzystości stosunków finansowych pomiędzy organami publicznymi a przedsiębiorcami publicznymi oraz o przejrzystości finansowej niektórych przedsiębiorców (Dz. U. Nr 191, poz. 1411 i Nr 245, poz. 1775). Z kolei zgodnie z treścią art. 5 ust. 3 tej ustawy, podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Jak już zaznaczono sporny problem wiąże się z odpowiedzią na pytanie, czy Prezydent Miasta C. był zobowiązany do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących udzielania pomocy publicznej. Rozstrzygając wskazaną kwestię sporną, w punkcie wyjścia trzeba zaakcentować, że zarówno organ odwoławczy, jak i rozpoznający niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działają w warunkach związania prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/GL 933/09. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W judykaturze zwraca się uwagę, że przepis art. 153 P.p.s.a. ma podwójny charakter - nie jest to tylko przepis procesowy, ale także zawiera elementy materialnoprawne, gdyż odnosi się także do materialnoprawnej oceny sprawy. Przepis ten wykracza poza prawo procesowe, zawierając wskazania interpretacyjne także dla prawa materialnego, na podstawie którego następuje załatwienie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1365/08). W ocenie rozpatrującego niniejszą sprawę składu orzekającego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpatrując sprawę nie uwzględniło oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 16 lutego 2010 r. Wskazać zatem należy, że w ww. wyroku Sąd w sposób jednoznaczny odniósł się do kwestii ww. spornej, tj. czy Prezydent Miasta C. był zobowiązany do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach udzielania pomocy publicznej. W ocenie Sądu skoro pomoc de minimis w rozpoznawanej sprawie polega na ustawowym zwolnieniu od obowiązku płacenia podatku od nieruchomości przez podmioty prowadzące zakłady pracy chronionej w zakresie nieruchomości i budowli wchodzących w skład tegoż zakładu pracy chronionej, to tym samym nie do zaakceptowania jest stanowisko organów podatkowych, iż Prezydent Miasta C. (będąc organem podatkowym w zakresie podatku od nieruchomości) nie jest podmiotem zobowiązanym do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 3 u.p.s.p.p. (s. 11 wyroku z dnia 16 lutego 2010 r.) Utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, którym organ ten odmówił wydania przedmiotowego zaświadczenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło powyższej oceny. Jeszcze raz podkreślić należy, że Sąd w wyroku z dnia 16 lutego 2010 r. uznał, że rozpatrywany przypadek, tj. związany ze złożonym przez Spółkę wnioskiem, dotyczy ustawowego zwolnienia od obowiązku płacenia podatku od nieruchomości. W tych okolicznościach Sąd w ww. uznał, że Prezydent Miasta C. – będąc organem podatkowym w zakresie podatku od nieruchomości – był podmiotem zobowiązanym do wydania zaświadczenia wymienionego w art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach udzielania pomocy publicznej. Kolegium nie przytoczyło ww. wskazań i oceny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, błędnie uznając, że zostały one uwzględnione. Nadmienić też należy, że SKO nie złożyło skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gliwicach z dnia 16 lutego 2010, co rodzi domniemanie, że organ ten akceptował stanowisko zawarte w tym orzeczeniu. W orzecznictwie za powszechny należy uznać pogląd, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na sądzie może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem. Odnosząc te uwagi do analizowanej sprawy stwierdzić należy, iż nie miała miejsca żadna z okoliczności, pozwalających SKO w K., przy ponownym rozpoznaniu sprawy, a w konsekwencji również tut. Sądowi na odstąpienie od oceny i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2010 r. Jak już podkreślono, stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości i nie uległ zmianie. Nie uległ również zmianie stan prawny, a ww. wyrok pozostaje w obrocie prawnym. Sąd obecnie nie może formułować ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań co do dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 591/08). Z tych też względów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, powinno uwzględnić powtórzoną w tym wyroku ocenę prawną zawartą uprzednio w orzeczeniu WSA w Gliwicach z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/GL 933/09. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.o.p.s.a., orzekł jak w sentencji.