II SA/Gl 332/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu w dniu 28 września 2011 r. na rozprawie sprawy [A] Sp. z o.o. w R. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/GL 829/10 w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej odroczenia terminu płatności podwyższonej opłaty za wprowadzanie ścieków do wód bez pozwolenia wodnoprawnego. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 829/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę "A" Sp. z o.o. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej odroczenia terminu płatności podwyższonej opłaty za wprowadzenie ścieków do wód bez pozwolenia wodnoprawnego. Od wyroku nie została wniesiona skarga kasacyjna, a w konsekwencji w dniu 25 stycznia 2011 r. uzyskał on przymiot prawomocności. Pismem z dnia 9 maja 2011 r. skarżące "A", reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyło skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. wyrokiem. Jako podstawę wznowienia pełnomocnik wskazał art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.). Zdaniem pełnomocnika przyczynę uzasadniającą wznowienie stanowi odmienna od przyjętej przez Sąd I instancji wykładnia przepisów art. 64 § 2 k.p.a. i art. 318 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska zastosowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 290/10, wskazująca, iż organy obu instancji rażąco naruszyły prawo w stopniu uzasadniającym nieważność decyzji. Pełnomocnik skarżącego wskazał też, iż termin do wniesienia skargi z art. 277 p.s.a. został zachowany bowiem od daty wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie upłynął okres trzech miesięcy. Uzasadniając oparcie wniosku na art. 273 § 2 p.p.s.a. podniósł w uzasadnieniu, iż w sprawie będącej przedmiotem ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd ten uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzje organów I i II instancji z uwagi na naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji naruszenie art. 318 ust. 1 u.o.ś. Zdaniem strony skarżącej cyt. "istnieją uzasadnione podstawy do przyjęcia, że naruszenie cytowanych przepisów posiada charakter kwalifikowany i stanowi rażące naruszenie prawa". Konkludując swe wywody pełnomocnik strony skarżącej stwierdził, iż cyt. "wprawdzie sąd kasacyjny nie wyraził expressis verbis stanowiska o nieważności decyzji administracyjnych lecz można, jak to wyżej wspomniano, twierdzić o rażącym naruszeniu prawa, które stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Podkreśliło, że przywołany przez skarżące "A" wyrok NSA zapadł w innych okolicznościach faktycznych niż wyrok WSA kończący postępowanie, którego wznowienia strona się domaga. W sprawie bowiem zakończonej wyrokiem NSA "A" terminowo złożyło wniosek o odroczenie płatności natomiast w sprawie będącej przedmiotem skargi o wznowienie uczyniło to z uchybieniem ustawowego terminu, a ze względu na materialnoprawny charakter tegoż terminu nie istnieje możliwość jego przywrócenia. Nadto interpretacja przepisów nie może stanowić podstawy wznowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Precyzując w skardze o wznowienie postępowania podstawę swego żądania pełnomocnik skarżącego "A" wskazał, iż podstawę tę stanowi art. 273 § 2 p.p.s.a, a okoliczność, o jakiej mówi przywołany przepis, stanowi wydany przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrok zawierający odmienną, zdaniem pełnomocnika, interpretację prawa niż zastosowana przez tut. Sąd w prawomocnym orzeczeniu kończącym postępowanie, którego wznowienia strona się domaga. Wykładnia ta, zdaniem strony skarżącej wskazuje na to, że organy obydwu instancji rażąco naruszyły prawo w stopniu uzasadniającym nieważność decyzji. W konsekwencji tak wskazanej podstawy wznowieniowej skarga o wznowienie musiała ulec odrzuceniu. Podkreślenia bowiem w tym miejscu wymaga, iż stosownie do art. 281 p.p.s.a. Sąd na rozprawie orzeka przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia – por. np. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 2647/04. Badanie pod kątem dopuszczalności wznowienia, o którym mowa powyżej, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem bowiem tego badania jest jedynie stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Podstawą tej oceny są twierdzenia zawarte w skardze - por. np. postanowienie NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 802/11. Sąd administracyjny odrzuca skargę o wznowienie postępowania, zarówno wtedy gdy w ogóle nie opiera się ona na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisie działu VII p.p.s.a., oraz wtedy gdy powołana podstawa treściowo odpowiada powyższym przepisom, ale już tylko na podstawie oceny akt sprawy sąd władny jest ocenić, że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia – por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 870/11; postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 44/10. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a, przywołanym przez stronę jako podstawa wniosku, można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Stosownie do utrwalonego w tej mierze orzecznictwa podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a., mogą być tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania – por. postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 2135/10; postanowienie NSA z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1295/10; postanowienie NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II OZ 250/10. Okoliczności te bądź środki dowodowe muszą być nadto tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy – por. postanowienie NSA z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1295/10. Fakt wydania przez NSA wyroku z dnia 11 lutego 2011, który to wyrok zapadł w okresie, w którym orzeczenie tut. Sądu było już prawomocne, nadto został wydany w innej przedmiotowo sprawie niż objęta wyrokiem tut. Sądu, w oczywisty sposób nie stanowi żadnej z przesłanek wskazanych przez ustawodawcę w art. 273 § 2 p.p.s.a. Nie jest bowiem nową okolicznością w sprawie, rozumianą jako nowy element stanu faktycznego sprawy stanowiącej przedmiot rozstrzygnięcia, nie stanowi też nowego dowodu w rozumieniu przywołanej normy. Nadto wyrok ten nie został, jak to stanowi art. 273 § 2 p.p.s.a. "wykryty", nie istniał bowiem w obrocie prawnym w czasie, w którym Sąd podjął kwestionowane obecnie przez stronę rozstrzygnięcie. Na ocenę tę nie ma wpływu fakt, iż zdaniem strony skarżącej przywołany wyrok NSA zawiera odmienną, w jej odczuciu, interpretację przepisów. Podkreślenia wymaga bowiem, że zgodnie z utrwalonym w tej mierze orzecznictwem sądów administracyjnych i poglądami doktryny interpretacja przepisów nie jest ani okolicznością faktyczną, ani środkiem dowodowym, o których mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. - por. np. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 837/09; postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt I GSK 254/06; postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2006 r., sygn. akt 689/05; J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2008, s. 643. Notabene wbrew twierdzeniom strony skarżącej, pozostającym w oczywistej sprzeczności z przywoływanym wyrokiem NSA, w wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny nie tylko nie stwierdził, iż organy rażąco naruszyły prawo ale poprzez uchylenie decyzji organów, a nie stwierdzenie ich nieważności, ocenę taką jednoznacznie wykluczył. W konsekwencji podane przez stronę w skardze o wznowienie okoliczności, zdaniem strony wypełniające treść art. 273 § 2 p.p.s.a., w rzeczywistości już z założenia nie mogą uzasadniać wznowienia postępowania na podstawie wskazanej przez stronę normy. Fakt przywołania przez stronę poprawnego numeru przepisu i zacytowanie jego treści w żadnej mierze nie przesądza bowiem o poprawności wskazania podstawy wznowieniowej, jeśli precyzując następnie okoliczności bądź zdarzenia zdaniem strony uzasadniające wniosek strona wskazuje fakty w oczywisty sposób nie odpowiadające przesłankom zawartym w przywołanej normie. Samo sformułowanie podstawy wznowieniowej w sposób odpowiadający przepisom ustawy nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi – por. przywołane już wyżej postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 870/11. Obliguje to Sąd do odrzucenia skargi. Jeżeli bowiem z samej treści skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia nie zachodzi, to taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu - por. wyrok NSA z dnia 26 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1201/06. Podkreślenia wymaga nadto, że brak ustawowej podstawy wznowienia powoduje obowiązek odrzucenia wniosku o wznowienie bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania przez stronę terminu – por. postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2004 r., sygn. akt OW 87/04. Brak ustawowej podstawy wznowienia przesądza bowiem o niedopuszczalności skargi niezależnie od kwestii jej terminowości. Nadto skoro strona nie wskazuje prawidłowej ustawowej podstawy wznowienia to bezprzedmiotowym byłoby badanie kiedy powzięła o niej wiadomość. Jeżeli zatem sąd uzna skargę o wznowienie za niedopuszczalną, to zgodnie z art. 281 zd. 1 p.p.s.a. ma obowiązek wniosek odrzucić. Taki nakaz wynika wprost z powołanego przepisu, w którym ustawodawca stwierdził kategorycznie, iż w takim wypadku sąd "odrzuca wniosek", a nie, że "może go odrzucić" - por. postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 1414/11. W konsekwencji powyższych wywodów Sąd na podstawie art. 281 zd. 1 p.p.s.a. odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego.