II SA/Gl 810/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2025 r. sprawy ze skargi R. P. (P.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 11 kwietnia 2025 r. nr SKO.OŚ/41.9/196/2025/4264/AK w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku usunięcia odpadów oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z 11 kwietnia 2025 r., nr SKO.OŚ/41.9/196/2025/4264/AK Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej "Kolegium" lub "Organ odwoławczy") utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta C. (dalej "Prezydent" lub "Organ I instancji") z 13 lutego 2025 r., nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku usunięcia odpadów. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie sprawy. Prezydent orzekł o nałożeniu na R. P. (dalej "Skarżący") grzywny w celu przymuszenia w wysokości 10000 zł oraz opłaty za wydanie postanowienia w wysokości 68 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku dotyczącego usunięcia odpadów zmagazynowanych w obrębie nieruchomości położonej w C. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] oraz [...], objętej księgą wieczystą o numerze [...], w terminie wskazanym w upomnieniu z 23 września 2022 r. Skarżący został zobowiązany do wpłaty należności w łącznej wysokości 10079,80 zł (grzywna 10000 zł i koszty egzekucyjne 79,80 zł) w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia, przelewem na wskazany rachunek bankowy. Skarżący został także wezwany do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z 25 października 2022 r., tj. usunięcia odpadów zmagazynowanych w obrębie ww. nieruchomości w terminie 21 dni od dnia otrzymania postanowienia. Skarżącego pouczono, że niewykonanie obowiązku skutkować będzie nałożeniem kolejnej grzywny w tej samej lub innej kwocie. Podstawę prawną postanowienia stanowiły w szczególności przepisy art. 119 § 1, art. 121 § 1 i 2, art. 122 i art. 64a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 z późn. zm.; dalej "u.p.e.a."). W uzasadnieniu postanowienia Organ I instancji wskazał, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Prezydenta z 11 grudnia 2020 r., nr UE-III/OS.6236.2.D.2018/2020.MR1 nakazująca Skarżącemu usunięcie odpadów zmagazynowanych w obrębie ww. nieruchomości poprzez ręczne lub mechaniczne usunięcie odpadów z powierzchni ziemi, umieszczenie ich w kontenerze lub umieszczenie ich bezpośrednio na/w środku transportu przeznaczonego do przewozu odpadów i przekazanie podmiotowi uprawnionemu w zakresie gospodarowania odpadami w terminie 30 dni, od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Kolegium z 17 lutego 2021 r. i 17 lutego 2021 r. stała się ostateczna. Z uwagi na niewykonanie obowiązku określonego decyzją z 11 grudnia 2020 r. Prezydent skierował do Skarżącego upomnienie z 23 września 2022 r., a następnie wystawił tytuł wykonawczy nr [...] celem wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Postanowienie z 13 lutego 2025 r. jest już kolejnym postanowieniem nakładającym na Skarżącego grzywnę w celu przymuszenia. W dniu 12 lutego 2025 r. organ egzekucyjny przeprowadził wizję lokalną nieruchomości, podczas której stwierdzono, że w dalszym ciągu na działkach zmagazynowane są odpady z tworzyw sztucznych, metalowe, drewniane/drewnopochodne, szklane, pojazdy mechaniczne i inne. Na okoliczność wizji lokalnej sporządzono dokumentację fotograficzną. Następnie Prezydent wyjaśnił, że grzywna w celu przymuszenia stanowi najmniej uciążliwy dla Skarżącego środek egzekucyjny. Skarżący ma możliwość wykonania obowiązku we własnym zakresie. W razie wykonania obowiązku grzywna podlega umorzeniu lub zwrotowi. Podczas ustalania wysokości grzywny Organ I instancji miał na uwadze treść obowiązku określonego w tytule wykonawczym oraz zaistniałe okoliczności faktyczne. Sytuacja finansowa zobowiązanego nie może samodzielnie warunkować wysokości grzywny. Skarżący uporczywie uchyla się od wykonania obowiązku usunięcia odpadów i stan ten trwa już cztery lata. Postawa Skarżącego dowodzi, że nie jest on skłonny do dobrowolnego wykonania obowiązku. Orzeczenie kwoty grzywny w wysokości równej lub niższej w stosunku do otrzymywanej przez Skarżącego miesięcznej kwoty netto emerytury, tj. 4.344,78 zł nie spełniłoby celu jej nałożenia, gdy Skarżący dysponowałby środkami na jej uiszczenie. Wymierzając grzywnę Organ I instancji kierował się zatem zasadą skuteczności pojętych działań, a nie interesem strony. Nadto poprzednio nałożone grzywny w wysokości odpowiednio 1000 zł i 8700 zł nie spełniły swojego celu. Orzeczenie grzywny w wysokości 10000 zł w ocenie Organu I instancji zmotywuje Skarżącego do wykonania obowiązku, nie pozostając bez wpływu na jego sytuację finansową. Skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie wskazując, że jest ono wadliwie, a jego sprawy były rozpoznawane przez sąd administracyjny w postępowaniach o sygn. akt II SA/Gl 1173/24 i II SA/Gl 1106/22. Zaskarżonym postanowieniem Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta z 13 lutego 2025 r. W uzasadnieniu postanowienia przedstawiło chronologicznie przebieg postępowania administracyjnego, którego dotyczy postanowienie o nałożeniu grzywny oraz przebieg czynności związanych z wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy wskazał, że postanowienie o nałożeniu na Skarżącego grzywny było zasadne, skoro nie wykonał on obowiązku wynikającego z decyzji z 11 grudnia 2020 r. Organ I instancji w sposób prawidłowy zastosował procedurę poprzedzającą nałożenie grzywny w celu przymuszenia, ponieważ do Skarżącego skierowano najpierw upomnienie. Prawidłowo wystawiono tytuł wykonawczy, określając w nim niewykonany obowiązek. Uzasadniono wybór zastosowanego środka i celowość nałożenia grzywny w kwocie 10000 zł. Organ I instancji spełnił również wymogi co do treści postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, o których stanowi art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a. W sentencji postanowienia zamieszczono także orzeczenie dotyczące opłaty za wydanie postanowienia w wysokości wynikającej z art. 64a § 1 pkt 1 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, Kolegium wskazało m. in., że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej "WSA") w Gliwicach z 18 listopada 2022 r., II SA/Gl 1106/22 dotyczy innej sprawy, tj. skargi na zarządzenie pokontrolne Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach w przedmiocie odpadów. Natomiast sprawa prowadzona pod sygn. akt II SA/Gl 1173/24 dotyczy postanowienia Kolegium z 15 lipca 2024 r., a wyrokiem z 28 lutego 2025 r. WSA w Gliwicach oddalił skargę Skarżącego, uznając je za zgodne z prawem. Organ odwoławczy dodatkowo pouczył Skarżącego, że w myśl art. 125 § 1 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Ponadto pouczył o treści art. 126 u.p.e.a. W skardze do sądu administracyjnego Skarżący zarzucił Kolegium, że orzeczenie WSA w Gliwicach z 25 sierpnia 2021 r. o sygn. akt II SA/Gl 473/21 to nie wyrok tylko postanowienie. Nadto podniósł, że organy niesłusznie pomijają wyrok WSA w Gliwicach o sygn. akt II SA/Gl 1106/22 skoro dotyczy on tej samej sprawy. Zdaniem Skarżącego niezasadne jest nakładanie na niego grzywny tym bardziej, że nie jest już właścicielem spornego gruntu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."). Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że decyzja Prezydenta z 11 grudnia 2020 r. nakazująca Skarżącemu usunięcie określonych rodzajów odpadów z nieruchomości przy ul. [...] w C. w obrębie działek nr [...] i [...] oraz ich przekazanie podmiotowi uprawnionemu w zakresie gospodarowania odpadami, jest decyzją ostateczną. Nadto decyzja ta jest decyzją prawomocną wobec oddalenia skargi Skarżącego prawomocnym wyrokiem WSA w Gliwicach z 25 sierpnia 2021 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 473/21. Wynikający z ww. decyzji obowiązek stał się wymagalny 19 marca 2021 r., a tym samym decyzja ta podlega wykonaniu, a do podjęcia czynności zmierzających do wyegzekwowania jej wykonania zobowiązywał wierzyciela art. 6 § 1 u.p.e.a. W doktrynie i orzecznictwie wywodzi się z tego przepisu istnienie zasady prawnego obowiązku wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Przyjmuje się, że zasada ta polega na tym, że jeżeli zobowiązany nie wykona obowiązku dobrowolnie, wierzyciel musi podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Za uchylanie od wykonania obowiązku uznaje się przy tym niepodjęcie przez zobowiązanego działań zmierzających do jego wykonania, w przypadku obowiązku o charakterze pieniężnym - nie wywiązanie się z niego w terminie płatności. Wierzyciel nie może kierować się własnym uznaniem, czy wszczynać egzekucję, ale ciąży na nim taki obowiązek. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie zależy od jego woli (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 19 listopada 2010 r., II FSK 1957/10; 9 lutego 2011 r., II FSK 1604/09 ; z 18 listopada 2011 r., II OSK 1663/10 - opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Z akt sprawy wynika, że Skarżący nie wykonał obowiązku wynikającego z decyzji Prezydenta z 11 grudnia 2020 r. Podczas wizji lokalnej przeprowadzonej 12 lutego 2025 r. stwierdzono, że w obrębie nieruchomości nadal zalegają odpady w postaci: odpadów z tworzyw sztucznych, odpady drewniane/drewnopodobne, odpady szklane, odpady metalowe, pojazdy mechaniczne i innego rodzaju odpady. Do notatki służbowej z przeprowadzonej wizji lokalnej załączono dokumentację fotograficzną. Skarżący nie przedstawił dowodów przekazania poszczególnych rodzajów odpadów objętych decyzją z 11 grudnia 2020 r. podmiotowi uprawnionemu w zakresie gospodarki odpadami. Obwiązek usunięcia odpadów jest obowiązkiem o charakterze niepieniężnym, w odniesieniu do którego przepisy u.p.e.a. dopuszczają zastosowanie dwóch środków egzekucyjnych: grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Z zasad postępowania egzekucyjnego w administracji, określonych w art. 7 § 2 u.p.e.a. oraz w art. 7 § 3 u.p.e.a. wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony. Niewykonanie przez Skarżącego obowiązku wynikającego z decyzji z 11 grudnia 2020 r. dało zatem podstawy do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że organ egzekucyjny nie jest władny uchylać, zmieniać czy też w inny sposób weryfikować ostateczną decyzję administracyjną, która podlega wykonaniu. Nie jest też uprawniony do badania zgodności z prawem decyzji nakładającej obowiązek i jest związany tą decyzją. Zatem kwestia prawidłowości (legalności) decyzji ostatecznej Prezydenta z 11 grudnia 2020 r. i zasadności orzeczonych tam obowiązków nie może być badana w postępowaniu egzekucyjnym. W postępowaniu egzekucyjnym nie jest bowiem dopuszczalne weryfikowanie prawidłowości wydania decyzji stanowiącej postawę wystawienia tytułu wykonawczego. Dopóki bowiem w obiegu prawnym pozostaje decyzja ostateczna stanowiąca tytuł wykonawczy, podlega ona egzekucji, a organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania tej decyzji i nie ma możliwości negowania prawidłowości nałożenia obowiązków. Odnosząc się do prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach z 18 listopada 2022 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1106/22 należy wskazać, że dotyczy on zarządzenia pokontrolnego Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach z 20 czerwca 2022 r., nr [...], a nie decyzji Prezydenta z 11 grudnia 2020 r. Z uzasadnienia ww. wyroku wynika m. in., że kontrolowane zarządzenie zostało uznane za wadliwe, gdyż sprawa gromadzenia przez Skarżącego odpadów na nieruchomości przy ul. [...] w C. była przedmiotem postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji nakazującej Skarżącemu ich usunięcie. Uchylenie ww. zarządzenia pokontrolnego nie ma zatem znaczenia dla toczącej się egzekucji, skoro podstawą jej prowadzenia jest ostateczna i prawomocna decyzja Prezydenta z 11 grudnia 2020 r. W myśl art. 119 u.p.e.a., grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (§ 1), a także, gdy nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§ 2). Jak natomiast stanowi art. 122 § 1 i 2 u.p.e.a., przedmiotowy środek nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie o nałożeniu grzywny. Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Stosownie do art. 121 § 1 u.p.e.a. grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4. Z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50000 zł (art. 121 § 2 u.p.e.a.). Grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 50000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 200000 zł (art. 121 § 3 u.p.e.a.). W rozpoznawanej sprawie tryb nałożenia grzywny w celu przymuszenia określony w art. 122 u.p.e.a. został zachowany. Skarżącemu doręczono postanowienie o nałożeniu grzywny oraz odpis tytułu wykonawczego, określający nałożony na Skarżącego obowiązek, zgodnie z decyzją ostateczną Prezydenta z 11 grudnia 2020 r. Wydanie tytułu wykonawczego zostało poprzedzone doręczeniem Skarżącemu upomnienia, w którym wezwano go do wykonania obowiązku wskazanego w decyzji. Ponadto postanowienie o wymierzeniu grzywny zawiera wszystkie wymagane elementy określone w art. 122 § 2 u.p.e.a. W uzasadnieniu postanowienia z 13 lutego 2025 r. Organ I instancji wyjaśnił przesłanki, jakimi kierował się przy nałożeniu kolejnej grzywny w celu przymuszenia. Wskazał, że spośród środków egzekucyjnych obowiązków o charakterze niepieniężnym grzywna w celu przymuszenia stanowi najmniej uciążliwy środek dla zobowiązanego. Prezydent uznał, że zastosowanie wykonania zastępczego nie jest celowe, gdyż Skarżący ma możliwość realizacji obowiązku we własnym zakresie i także z tego względu nałożenie grzywny będzie dla niego mniej uciążliwe. Nieuiszczona lub nieściągnięta grzywna podlega umorzeniu, a na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywna uiszczona lub ściągnięta może być w całości lub w części zwrócona. W przypadku zaś wykonania zastępczego koszty, które obciążają zobowiązanego nie podlegają zwrotowi. Wskazano także na cel grzywny jakim jest nakłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Podczas ustalania wysokości grzywny Organ I instancji miał na uwadze, że zwłoka w wykonaniu obowiązku wynosi już 4 lata. Organ I instancji miał również na względzie postawę Skarżącego, który nie jest skłonny wykonać obowiązku nałożonego decyzją. Ponadto wskazał, że na wysokość wymierzonej grzywny wpływa i ta okoliczność, że poprzednio nałożone grzywny nie spełniły swojego celu. Należy mieć na uwadze, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku, która ma na celu skłonienie zobowiązanego, przez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Dlatego nie ma tu zastosowania, wyrażona w prawie karnym, zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 31 sierpnia 2016 r. II OSK 2975/14; 26 maja 2015 r. II OSK 2611/13; 13 czerwca 2014 r. II OSK 106/13, opubl. w CBOSA). By środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna winna być na tyle wysoka, by w ocenie zobowiązanego nieopłacalne było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie egzekwowanego obowiązku. Z tych też przyczyn w ramach uznania administracyjnego, wymierzając grzywnę, organ egzekucyjny winien kierować się zasadą celowości i skuteczności podjętych działań, a nie słusznym interesem strony (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 26 lipca 2012 r. II OSK 813/11; 28 kwietnia 2020 r. II OSK 1475/19; 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 1335/21 - opubl. w CBOSA). Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, iż nie jest właścicielem nieruchomości wskazać trzeba, że z treści wpisów w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w C. , wynika, że właścicielem działek nr [...] i nr [...] jest Skarżący. W dziale III ww. księgi zamieszczono ostrzeżenie o niezgodności treści księgi z rzeczywistym stanem prawnym wobec zmiany właściciela w części dotyczącej działki gruntu nr [...] w związku z umową sprzedaży z [...] r., Rep. A nr [...]. Ostrzeżenie nie zmienia stanu własności nieruchomości. Ostrzeżenie przewidziane w art. 8 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 341) nie powoduje uchylenia domniemania z art. 3 tejże ustawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 6 kwietnia 2011 r., I CSK 367/10, LEX nr 960497). Nadto ww. ostrzeżenie zostało wpisane już po wydaniu kontrolowanych rozstrzygnięć. Wobec powyższego należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów obowiązującego prawa, natomiast zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z przywołanym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi było postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służyło zażalenie. Z tego też względu Sąd był uprawniony do rozpoznania skargi na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.