III SA/Gl 1204/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr: [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. , po rozpoznaniu odwołania "A" sp. z o.o. w K. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...] określającej w podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r. kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszo-instancyjne. Decyzję wydano na podstawie art. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: ustawa o VAT). W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy odniósł się do okoliczności faktycznych sprawy kwestionując prawo Strony do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z 7 faktur VAT wystawionych przez "B" sp. z o.o. z siedzibą w K. z tytułu zakupu sprzętu elektronicznego na łączną kwotę [...] zł., podatek VAT [...] zł. Zdaniem organu podatkowego wystawione faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a w związku z tym nie mogły stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający, stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Wobec powyższego organ pierwszej instancji w dniu [...] r. wydał decyzję, w której określił kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r. w wysokości [...] zł. Pismem z dnia [...] r. Strona wniosła odwołanie od w/w decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów prawa podatkowego oraz procesowego, a w szczególności: z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 106 ust. 1 ustawy o VAT polegającą na faktycznym przyjęciu, że Spółka ponosi odpowiedzialność za nierzetelność kontrahenta "B" sp. z o.o., którego rzetelności nie mogła skutecznie zweryfikować, chociaż podejmowała w tym zakresie niezbędne czynności, a faktury VAT wystawione Stronie przez tego kontrahenta w kwietniu 2013 r. rzekomo nie dokumentują rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych; niewłaściwe zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w związku z art. 99 ust. 12 w związku z art. 109 ust. 3 ustawy o VAT polegające na nieprawidłowym przyjęciu przez organ podatkowy, że wystawione "A" sp. z o.o. przez "B" sp. z o.o. faktury VAT - z których to faktur odwołująca odliczyła podatek VAT naliczony w kwietniu 2013 r. - rzekomo nie dokumentują rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych, czego skutkiem było również niewłaściwe dokonanie przez organ podatkowy subsumcji, błędnie ustalonego przez ten organ stanu faktycznego pod przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT; naruszenie przez organ podatkowy przepisów postępowania tj. art. art. 121 § 1, 122, art. 180 § 1, 187 § 1, 188, 190 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, na skutek nierzetelnego przeprowadzenia postępowania dowodowego w niniejszej sprawie, czego skutkiem jest sprzeczność ustaleń tego organu ze zgromadzonym w przedmiotowej sprawie materiałem dowodowym - co w sumie miało istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie decyzji w całości i określenie odwołującej Spółce należnego jej zwrotu podatku VAT w wysokości wskazanej w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2013 r., a w przypadku nieuwzględnienia powyższego żądania uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu podkreślono, że organ pierwszej instancji wydał swą decyzję opierając się w głównej mierze na ustaleniach i wydanej decyzji innego organu podatkowego tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. , który uznał, że faktury wystawione przez "B" sp. z o.o. miały charakter faktur "pustych" w rozumieniu art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług, i na tej podstawie zakwestionował prawo Strony do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur. Wskazano, iż odwołująca podjęła wszelkie niezbędne środki ostrożności w celu weryfikacji wiarygodności kontrahenta, gdyż uzyskała dokumenty rejestrowe firmy "B" ; zaświadczenia REGON; kserokopię VAT-5; poświadczenie zarejestrowania podmiotu jako podatnika VAT UE pod numerem [...] z dnia [...] r., wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K. i kserokopię VAT UE. Dodatkowo podkreślono, że odwołująca Spółka wystąpiła o uzyskanie bardziej aktualnego zaświadczenia dotyczącego statusu podatkowego swojego kontrahenta, jednakże pismem z dnia [...] r. (a więc w miesiącu, którego dotyczyło postępowanie kontrolne) Naczelnik Małopolskiego Urzędu Skarbowego w K. poinformował stronę o niezałatwieniu wniosku w terminie. Ponadto podniesiono, iż Strona przedstawiła organowi podatkowemu skan paszportu przedstawiciela "B" sp. z.o.o. – P. S. Na dowód dokonanych transakcji Spółka wskazała, że: - zamówione towary były dostarczane do magazynów prowadzonych przez "C" sp. z o.o. oraz "D" S.A., następnie odbierane z tych magazynów przez kierowców wysyłanych przez odwołującą i dostarczane do kontrahentów (w kwietniu 2013 r. do "E" S.A. i "F" GmbH), a okoliczności tych transakcji zostały wyjaśnione w toku postępowania kontrolnego, w szczególności w piśmie z dnia [...] r.; - dokonano płatności za zakupione towary, co nie zostało zakwestionowane przez organ podatkowy i dokonano dalszej odsprzedaży towarów, ze wskazaniem ich nabywców. Zdaniem Strony ustalenia organu pierwszej instancji naruszają fundamentalną zasadę neutralności podatku VAT dla podatnika, zgodnie z którą podatnik musi mieć zapewnioną możliwość odzyskania podatku naliczonego związanego ze swoją działalnością opodatkowaną. Wskazała, że wspólny system odliczeń podatku ma na celu całkowite uwolnienie podmiotu gospodarczego od obciążeń z tytułu podatku VAT, przypadającego do zapłaty lub zapłaconego w trakcie prowadzonej działalności gospodarczej. Na potwierdzenie powyższego przywołano szereg orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i sądów administracyjnych. Dyrektor Izby Skarbowej w K. rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym nie uznał zasadności odwołania i wydał opisaną na wstępie decyzję podzielając argumenty i ustalenia I instancji. Podkreślił, że zakwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistego przebiegu transakcji handlowych, które są typowe dla tzw. transakcji karuzelowych, gdzie wystawca zakwestionowanych faktur - "B" sp. z o.o. - pełniła rolę "znikającego podatnika", który nie wywiązuje się z obowiązków podatkowych i nie odprowadza do budżetu państwa podatku wynikającego z tytułu sprzedaży towarów na rzecz podatnika, tworząc jednocześnie formalne podstawy do żądania przez tego podatnika zwrotu podatku VAT. Organ podkreślił, że powyższych ustaleń dokonał na podstawie materiału dowodowego zebranego we własnym zakresie oraz materiału zgromadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. prowadzącego czynności kontrolne w "B" sp. z o.o. z siedzibą w K. (w tym w oparciu o wydaną na tej podstawie wobec ww. podmiotu decyzję z dnia [...] r. nr [... określającą wysokość kwoty do zapłaty za kwiecień 2013 r. wynikającej z faktur VAT wystawionych na rzecz "A" sp. z o.o. w oparciu o art. 108 ustawy o VAT w kwocie [...] zł.). Organ odwoławczy wskazał, że próby kontaktu ze spółką "B" trwały od czerwca 2013 r. W efekcie braku możliwości dotarcia do osoby lub osób uprawnionych do reprezentowania spółki i do jej dokumentacji, kontrolę przeprowadzono w oparciu o dostępną dokumentację (tj. będącą w posiadaniu urzędu skarbowego oraz innych organów skarbowych i podmiotów, w tym banków, ZUS itp.). Z ustaleń dokonanych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. w toku kontroli podatkowej za kwiecień 2013 r. oraz z decyzji ostatecznej wydanej na rzecz tej spółki z dnia [...] . znak [...] wynika, że "B" Sp. z o.o. została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym [...] r. pod numerem [...] ; kapitał zakładowy wynosił [...] zł. i dzielił się na 100 udziałów; przeważający rodzaj działalności Spółki wg [...] to pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania; faktycznym przedmiotem działalności - według wystawionych faktur dla Strony - był handel wyrobami elektronicznymi. Prezesem Zarządu i jedynym udziałowcem "B" sp. z o.o. był O. A. J., obywatel D.; siedzibą - wirtualne biuro prowadzone przez firmę "G" sp. z o.o. mieszczące się pod tym samym adresem co siedziba "B" . Korespondencja adresowana do "B" była skanowana i przesyłana na wskazane przez nią adresy e-mail. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. z dniem [...] r., w wyniku przejęcia akt od Naczelnika Urzędu Skarbowego K. , otworzył tej spółce obowiązek podatkowy zakresie podatku VAT oraz aktywność VIES. Z uwagi jednak na nie składanie deklaracji podatkowych, informacji podsumowujących o dokonanych wewnątrzwspólnotowych dostawach i nabyciach towarów VAT-UE oraz brak kontaktu, z dniem 1 stycznia 2013 r. spółka została wykreślona z rejestru podatników VAT, a w konsekwencji z rejestru VAT-UE. Nadto ustalono, że spółka "B" nie zatrudniała pracowników, nie była płatnikiem składek na ubezpieczenie społeczne (nie figurowała w Kompleksowym Systemie Informatycznym ZUS); O.A.J. nie figurował w teleinformatycznych zbiorach rejestrów, ewidencjach i wykazie cudzoziemców. Spółka ta posiadała dwa rachunki bieżące w "H" SA - na jednym z nich jedyną operacją było pobranie przez bank odsetek od salda ujemnego, na drugim brak obrotów; dwa rachunki bieżące w "I" SA - na jednym z nich przedmiotem operacji były wpływy z tytułu wystawionych faktur VAT, zapłaty wg opisu za faktury, wypłaty gotówki z bankomatów oraz transfer waluty na konto spółki w PLN i bieżące wydatki tj. zapłaty za konsumpcje w restauracjach i zakupy w sklepach; na drugim rachunku przedmiotem operacji były bieżące wydatki tj. wypłaty gotówki z bankomatów, zapłaty za hotele i zakupu w sklepach; środki na to konto wpływały z wyżej wymienionego rachunku bankowego. Nie stwierdzono też, aby "B" Sp. z o.o. zatrudniała pracowników, którzy prowadziłyby jej sprawy w Polsce i reprezentowali ją w kontaktach zewnętrznych (z kontrahentami, bankami, organami podatkowymi). Zdaniem organu zgromadzony materiał dowodowy wykazywał, że ta spółka faktycznie nie prowadziła działalności gospodarczej, nie funkcjonowała na rynku jako czynny podmiot gospodarczy. u Przesłuchany Prezes Zarządu "A" sp. z o.o. – S. J. - zeznał, że Spółka "A" zatrudnia jednego pracownika od maja 2013 r.; wraz z pracownikiem zajmuje się kontaktami z kontrahentami oraz wyszukuje dostawców i odbiorców, sam negocjuje warunki współpracy i odbywa się to w formie elektronicznej. Kontakty handlowe z firmą "B" nawiązał na targach CEBIT w Hanowerze w marcu 2013 r. Ze strony "A" kontaktował się osobiście, nie pamięta z kim kontaktował się ze strony "B" , była to jakaś osoba do kontaktów. Nie zna osobiście przedstawicieli "B" Sp. z o.o., nie wie od kogo ta spółka nabywała towar. Na pytanie czy nadal utrzymuje kontakt ze Spółką "B" zeznał, że spółka ta nie przedstawia ofert. Odnośnie organizacji transportu kupowanego i sprzedawanego sprzętu zeznał, że "towar był zawsze na B. ("C" ) lub w G. ("D" ), jeśli trzeba było dostarczyć towar, spółka dostarczała go poprzez firmę zewnętrzną, a raz był sam bo ta firma nie mogła. Co do odbioru towarów z magazynów zeznał, że gdy mieli towar dostarczyć do klienta odbierała go firma transportowa ich zewnętrzna, był to pan W. Z. , były też przypadki że towar odbierał sam nabywca. Ponownie przesłuchany w dniu [...] r. S.J., zeznał, że przed nabyciem udziałów i objęciem funkcji prezesa zarządu "A" Sp. z o.o. prowadził działalność ogólnobudowlaną. Zajmował się stawianiem hali i konstrukcją dachów z gotowych płyt warstwowych. Na handel Iphonami, Ipodami i telefonami komórkowymi zdecydował się ponieważ można było łatwo i szybko zarobić, transakcje są bardzo szybkie. Odnośnie cen sprzedawanego towaru to marże na towar ustalał osobiście, nie było stałego narzutu (ten ustalany był w granicach zdrowego rozsądku), mając cenę od dostawcy, dodawał marżę i szukał odbiorcy, który jeśli się zgadzał na cenę zawierano transakcję. Co do kwestii wysokości cen towarów sprzedawanych przez "A" (według organu znacznie odbiegały od cen konkurencyjnych firm) stwierdził, że raczej chodzi o ilość sprzedawanego towaru niż o cenę, sam jest pośrednikiem, a ceny można powiedzieć są na zbliżonym poziomie. Potwierdził wcześniejsze zeznania, że w kwietniu 2013 r. zatrudniał tylko jednego pracownika. Z nikim nie współpracował w zakresie nawiązywania kontaktów z kontrahentami, wszystkim zajmował się sam, osobiście mailowo lub przez skypa. Na targach CEBIT w Hanowerze był prywatnie, nie posiadał tam stoiska i nie jest w stanie podać nazwisk osób, z którymi rozmawiał. Potwierdził wcześniejsze zenanie, że kontakty handlowe z przedstawicielem "B" sp. z o.o. A. O. nawiązał na targach, firma ta także nie miała własnego stoiska. Później kontakty handlowe prowadził z P. S., a odbywały się wyłącznie mailowo; osobiście z A.O.spotkał się tylko jeden raz. Nie wie od kogo firma "B" nabywała towar. Aktualnie nie współpracuje z tą firmą, nie wie też czy jako firma posiada stronę internetową. Na pytanie jaka jest kolejność zawierania transakcji przez "A" Sp. z o.o., szukanie dostawcy czy odbiorcy zeznał, że najpierw ja szukam dostawcy żeby mieć co zaoferować, towar jest w np. Dierze - gwarancją istnienia towaru jest magazyn - przesyłam dane towaru odbiorcy, konkretnie email;, odbiorca jeśli jest zainteresowany kupnem to dostaję informację mailem; dostaje fakturę i dokonuje zapłaty, a wtedy ja zwalniam towar z magazynu i płacę dostawcy towaru. Transakcje odbywają się do godz. 14-tej, żeby bank puścił przelewy. Poza tym ustalono, że Spółka "A" z o.o. rozpoczęła działalność w 2013 r. Od maja 2013 r. zatrudniała jednego pracownika. Przedmiotem działalności wg PKD 4652Z była sprzedaż hurtowa sprzętu elektronicznego i telekomunikacyj-nego oraz części do niego. Wynajmowała pomieszczenia biurowe o pow. 31 m2 i garaż o pow. 16 m2 od maja 2013 r. przeznaczony na magazyn. W dniu [...] r. Spółka zawarła umowę z “D" SA w G. na świadczenie usług magazynowania sprzętu elektronicznego domowego użytku; składowała również towar w magazynie firmy "C" sp. z o.o. w okresie od 26 marca do 26 czerwca 2013 r. Mając zatem na uwadze przedstawiony wyżej stan faktyczny sprawy, tj.: - ustalenia dokonane wobec "B" sp. z o.o., z których wynika, że rejestracja tej Spółki pod adresem biura wirtualnego miała na celu wyłącznie pozorowanie prowadzenia działalności gospodarczej, przejawiającej się wystawianiem faktur, dokonywaniem przelewów pomiędzy rachunkami bankowymi, a działalność polegająca na handlu artykułami elektronicznymi faktycznie nie była wykonywana. Firma ta nie funkcjonowała na rynku jako czynny podmiot gospodarczy i nie prowadziła działalności gospodarczej, nie była stroną umów z kontrahentami wykazanymi na fakturach tj.: nie posiadała majątku rzeczowego i źródeł finansowania niezbędnych dla prowadzenia działalności handlowej na szeroką skalę (w omawianym przypadku na przeprowadzanie transakcji gospodarczych na kwotę 2,8 min zł), nie zatrudniała pracowników, nie było osób, które prowadziłyby jej sprawy w Polsce i reprezentowały ją w kontaktach zewnętrznych (z kontrahentami, bankami, organami skarbowymi), nie składała deklaracji VAT-7 i deklaracji VAT-UE a z dniem 31 grudnia 2012 r. została wykreślona z rejestru podatników VAT i VAT-UE, brak kontaktu z prezesem O. A.J.(ww. obywatel Danii nie figuruje w teleinformatycznym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazie cudzoziemców), siedziba jest wirtualna (nie można w siedzibie zastać nikogo kto ją reprezentuje, upoważniono tylko osobę do odbioru korespondencji), kapitał zakładowy w wysokości 5 tys. zł. w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu artykułami elektronicznymi o wysokiej wartości (całość ustaleń szeroko opisana w decyzji organu pierwszej instancji); - decyzję z dnia [...] r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 108 ustawy o VAT, z której wynika, że z tytułu wystawienia przedmiotowych faktur nie powstał obowiązek podatkowy, a "B" sp. z o.o. jest zobowiązana do zapłaty wynikającego z wystawionych na rzecz "A" Sp. z o.o. w kwietniu 2013 r. faktur VAT organ odwoławczy uznał za zasadny pogląd organu I instancji, że faktury VAT wystawione przez "B" sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych transakcji dokonanych pomiędzy kontrahentami w nich wykazanymi, zatem w oparciu o przepis art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy o VAT Strona nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego w nich wykazanego. Powyższa decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi Strony skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której żądała uchylenia rozstrzygnięć obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji - podobnie jak w odwołaniu - zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a w szczególności: 1. błędną wykładnię art. 86 ust. 1 i 2 pkt. 1 lit. a) i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 106 ust. 1 ustawy o VAT polegającą na faktycznym przyjęciu przez organy podatkowe obu instancji, że spółka ponosi odpowiedzialność za nierzetelność kontrahenta "B" sp. z o.o., którego rzetelności nie mogła skutecznie zweryfikować, chociaż podejmowała w tym zakresie niezbędne czynności, a faktury VAT wystawione stronie przez tego kontrahenta w kwietniu 2013 r. rzekomo nie dokumentują rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych; 2. niewłaściwe zastosowanie art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a) w związku z art. 99 ust. 12 w związku z art. 109 ust. 3 ustawy o VAT polegające na nieprawidłowym przyjęciu przez organy podatkowe obu instancji, że wystawione "A" sp. z o.o. przez "B" sp. z o.o. faktury VAT - z których to faktur odwołująca odliczyła podatek VAT naliczony w kwietniu 2013 r. - rzekomo nie dokumentują rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych, czego skutkiem było również niewłaściwe dokonanie przez te organy subsumcji, błędnie ustalonego przez organ pierwszej instancji, stanu faktycznego pod przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT; 3. naruszenie przez organ podatkowy przepisów postępowania tj. art. art. 121 § 1, 122, 180 § 1, 187 § 1, 188, 190 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, na skutek nierzetelnego przeprowadzenia postępowania dowodowego w niniejszej sprawie, czego skutkiem jest sprzeczność ustaleń poczynionych przez organy podatkowe obu instancji ze zgromadzonym w przedmiotowej sprawie materiałem dowodowym - co w sumie miało istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaakcentowano naruszenie fundamentalnej zasady neutralności podatku VAT i uwolnienie podmiotu gospodarczego od obciążeń z tytułu podatku VAT, przypadającego do zapłaty lub zapłaconego w trakcie prowadzonej działalności gospodarczej. Strona podtrzymała, że podjęła niezbędne środki ostrożności w celu weryfikacji wiarygodności kontrahenta poprzez uzyskanie dokumentów rejestrowych "B" sp. z o.o., zaświadczenia REGON, kserokopii dokumentów rejestrowych VAT-5 i VAT-5UE, przedłożyła także organowi skan paszportu przedstawiciela spółki P.S.. Ponadto na dowód dokonanych transakcji podnosi, iż nastąpiła zapłata za towar dokonana na rachunek bankowy, towary były dostarczane do magazynów prowadzonych przez "C" sp. z o.o. oraz “D" S.A., odbierane przez kierowców wskazanych przez skarżącą, dokonano dalszej odsprzedaży towarów do kontrahentów (w kwietniu 2013 r. do "E" S.A. oraz "F" GmbH). Wskazała też na standardowy przebieg transakcji potwierdzony przez świadków, kwoty zapłacone za nabywane towary były zgodne z cenami wykazanymi na fakturach, powyższe zdaniem skarżącej świadczy o tym, że w ww. opisanych okolicznościach faktycznych skarżąca nie miała świadomości co do tego, że "B" jest lub może być podmiotem nierzetelnym. W podsumowaniu swych argumentów skarżąca stwierdziła, iż organy podatkowe obu instancji oparły swe ustalenia na decyzji innego organu podatkowego tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Krakowie, który uznał faktury wystawione przez "B" sp. z o.o. za faktury "puste" w rozumieniu art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług i na tej podstawie zakwestionowały prawo skarżącej do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur. Na poparcie swojej argumentacji skarżąca przywołała szereg orzeczeń TSUE jak również krajowych sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwany dalej p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom orzekającym w przedmiotowej sprawie skutecznie zarzucić, iż przy rozpatrywaniu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. Natomiast spór w przedmiotowej sprawie dotyczy prawidłowości dokonanego przez stronę skarżącą odliczenia podatku naliczonego wynikającego z 7 faktur wystawionych przez "B" na sprzedaż sprzętu elektronicznego, a zakwestionowanych przez organy podatkowe, które uznano za dokumentujące czynności, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i tym samym, zgodnie z treścią art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, nie mogących stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego. A zatem rozstrzygnięcie zaistniałego w niniejszej sprawie sporu uzależnione jest od ustalenia, czy zakwestionowane faktury odzwierciedlają faktyczny obrót pomiędzy kontrahentami jak wywodzi strona skarżąca, czy też nie dokumentują faktycznie dokonanych czynności, jak twierdzi organ podatkowy i w związku z tym czy skarżąca miała świadomość ich fikcyjnego charakteru. Po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego są całkowicie chybione. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął jako prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w K. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). W pełni podziela również przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację faktyczna i prawną, a w konsekwencji słuszność zajętego w sprawie stanowiska i wydanego rozstrzygnięcia. Podkreślić na wstępie należy, że art. 120 Ordynacji podatkowej zawiera zasadę praworządności, która jest podstawową zasadą państwa prawnego, zapisaną w art. 7 Konstytucji. Działanie "na podstawie przepisów prawa" oznacza działanie w ramach zakreślonych przez wymienione w art. 87 Konstytucji źródła powszechnie obowiązującego prawa, a mianowicie: Konstytucję, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz akty prawa miejscowego (te ostatnie tylko na obszarze działania organów, które je ustanowiły). Art. 120 O.p. otwiera rozdział zawierający katalog zasad ogólnych postępowania podatkowego. Zasady ogólne to najważniejsze reguły, które z jednej strony przesądzają o modelu postępowania, z drugiej - stanowią wytyczne działania dla organów podatkowych. Działanie zaś na podstawie przepisów prawa to z jednej strony działanie przez organ właściwy, a z drugiej - przestrzeganie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Należy zauważyć, że jakkolwiek art. 120 nakłada obowiązki wyłącznie na organ podatkowy, to i podatnik obowiązany jest do działania zgodnego z prawem. Przechodząc zatem do merytorycznego badania legalności zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności odwołać się do przepisu art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT stanowiącego, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Natomiast kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7 - pkt 1 lit a - suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Natomiast według art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy o VAT - nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Zatem na tle powyższych przepisów w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług dokonanych przez innego podatnika - wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Skorzystanie z prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie zrodziła obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług, umożliwiającą odliczenie zawartych w cenach towarów podatków faktycznie należnych z tytułu czynności ich nabycia (zob. wyrok NSA z dnia 27 września 2011 r., I FSK 1223/10; wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2008 r., I FSK 480/07; wyrok NSA z dnia 20 maja 2008 r., I FSK 1029/07; wyrok NSA z dnia 27 maja 2008 r., I FSK 628/07; wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2008 r., I FSK 745/07; wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r., I FSK 1699/07; wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r., I FSK 1700/07, wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2010 r., I FSK 584/09; wyrok NSA z dnia 13 października 2009 r., I FSK 928/08, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe uwarunkowania prawne na niwę niniejszej sprawy należy zauważyć, że w ocenie Sądu orzekającego w sprawie organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, a okoliczności faktyczne i prawne zostały obszernie przedstawione przez organy podatkowe obu instancji, a Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela wyprowadzone z nich przez organy podatkowe wnioski, że nie można uznać, że sporne faktury spełniają przesłanki do odliczenia podatku w nich naliczonego. W skardze zarzucono naruszenie przepisów proceduralnych wskazując na bezpodstawne zakwestionowanie faktur wystawionych przez dostawcę "B" , w sytuacji kiedy opisane w nich towary zostały dostarczone Spółce i następnie odsprzedane kolejnym podmiotom, zatem te zarzuty mają pierwszeństwo przy rozstrzyganiu legalności wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć. Rozpatrując powyższe zarzuty należy wskazać, że zarówno z zasady ogólnej wyrażonej w art. 122 O.p., jak i konkretyzujących tę zasadę norm art. 180, art. 187 § 1 O.p. wynika obowiązek wszechstronnego, obiektywnego zgromadzenia materiału dowodowego i takiej jego oceny, aby w sposób najbardziej oddający rzeczywistość ustalić stan faktyczny sprawy. Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 O.p. Zgodnie z jego brzmieniem organ, podatkowy ocenia, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy czym ocena powyższa zakłada, że organ podatkowy nie jest krępowany kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy winien m.in. kierować się prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny (por. wyrok NSA z dnia 29.06.2000 r. sygn. akt I SA/Po 1342/99). Dążenia do prawdy obiektywnej, należy rozumieć jako ciążące na organach zobowiązanie do podejmowania wszelkich niezbędnych działań, jakie są konieczne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Funkcję tego przepisu należy odczytywać nie tylko jako zasadę dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu jako wskazówkę interpretacyjną prawa materialnego. Nie ulega wszak wątpliwości, że prawidłową decyzję organ podatkowy może podjąć tylko wówczas, gdy rozporządza materiałem dowodowym zebranym w sposób wyczerpujący, a przez to pozwalającym na prawidłową ocenę stanu faktycznego. Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę szeroko przytoczył ustalenia faktyczne, które uznał za wiarygodne i uzasadniające zakwestionowanie w rozliczeniu podatku VAT spornych faktur (str. 4-5 i 9 - 11 zaskarżonej decyzji). Należy zauważyć, że skarżący polemizując z tymi ustaleniami akcentuje rzeczywistość i prawdziwość zawieranych transakcji, fakt zakupu, odbioru z magazynów i dalszej sprzedaży sprzętu oraz i rzeczywisty charakter prowadzonej działalności ze swoim kontrahentem. Ze zgromadzonego natomiast w niniejszej sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że "B" sp. z o.o. nie funkcjonowała na rynku jako czynny podmiot gospodarczy i nie prowadziła działalności gospodarczej, nie była stroną umów z kontrahentami wykazanymi na fakturach tj.: nie posiadała majątku rzeczowego i źródeł finansowania niezbędnych dla prowadzenia działalności handlowej na szeroką skalę (w omawianym przypadku na przeprowadzanie transakcji gospodarczych na kwotę 2,8 mln zł), nie zatrudniała pracowników, nie było osób, które prowadziłyby sprawy Spółki w Polsce i reprezentowały ja w kontaktach zewnętrznych (z kontrahentami, bankami, organami skarbowymi), nie składała deklaracji VAT-7 i deklaracji VAT-UE a z dniem 31 grudnia 2012 r. została wykreślona z rejestru podatników VAT i VAT-UE; niemożność kontaktu z prezesem O.A.J., który jako obywatel Danii nie figuruje w teleinformatycznym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazie cudzoziemców. Siedziba "B" była wirtualna (nie można w siedzibie zastać nikogo kto ją reprezentuje, upoważniono tylko osobę do odbioru korespondencji), a rejestracja tej spółki pod adresem biura wirtualnego miała na celu wyłącznie pozorowanie prowadzenia działalności gospodarczej, przejawiającej się wystawianiem faktur, dokonywaniem przelewów pomiędzy rachunkami bankowymi, a działalność polegająca na handlu artykułami elektronicznymi faktycznie nie była wykonywana. Kapitał zakładowy wynosił wysokości 5 tys. zł. w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu artykułami elektronicznymi o wysokiej wartości (całość ustaleń szeroko opisana w decyzji organu pierwszej instancji). Poza tym ostateczną decyzją wydaną przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. , prowadzącego czynności kontrolne w "B" sp. z o.o., z dnia [...] r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 108 ustawy o VAT, przesądzono, że z tytułu wystawienia przedmiotowych faktur nie powstał obowiązek podatkowy, a "B" Sp. z o.o. jest zobowiązana do zapłaty wynikającego z wystawionych na rzecz "A" Sp. z o.o. w kwietniu 2013 r. faktur VAT. Sąd orzekający w pełni podziela poczynione przez organy ustalenia dowodowe oraz ich ocenę, która wykazała, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlają zdarzeń gospodarczych w nich opisanych, a ich celem było oszukańcze działanie w zakresie rozliczenia podatku VAT. Organy jednoznacznie wykazały, że firma wystawcy faktur jedynie pozorowała swe działania. Tym samym zakwestionowane faktury jako nieodzwierciedlające rzeczywiście dokonanych czynności przez ich wystawcę, nie rodzą obowiązku podatkowego u wystawców i nie dają odbiorcy tych faktur prawa do odliczenia wykazanego w nich podatku. W konsekwencji zatem za całkowicie zasadną należało uznać argumentację organy o konieczności zastosowania w sprawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy o VAT. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa procesowego ani materialnego, a podniesione w skardze zarzuty jego naruszenia, które powielają zarzuty odwołania uznał za niezasadne. W tym zakresie podzielił zasadność argumentów wskazanych przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę, gdzie organ szczegółowo odniósł się do wszystkich twierdzeń strony. Nie można bowiem pomijać materiału dowodowego, na którym oparły się organy obu instancji przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Został on wskazany szczegółowo w decyzji organu II instancji z wyszczególnieniem konkretnych dowodów. Należy też zgodzić się z organem, że tylko całościowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego pozwala na prawidłową jego ocenę i zastosowanie prawa materialnego. Wszystkie zebrane w sprawie dowody organy poddały szczegółowej weryfikacji. Nadto decyzja wydana wobec "B" , w oparciu o art. 108 ustawy o VAT, ma moc wiążącą i wywołuje określone nią skutki, a skarżąca Spółka nie podważyła zawartych w niej ustaleń i nie przedstawiła dowodów na obalenie zawartych w niej wniosków. Materiał zgromadzony w sprawie w sposób obiektywny wykazał, że wystawione faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a w związku z tym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający, stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT – co obszernie wykazały organy obu instancji. Zauważyć jeszcze na zakończenie należy, że zgodnie z art. 167 obowiązującej dyrektywy 2006/112 prawo do odliczenia powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu, staje się wymagalny. Przepis art. 168 lit. a dyrektywy 2006/112, stanowi, że jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od towarów i usług, które zostały mu dostarczone lub które mają być mu dostarczone przez innego podatnika Stosownie do art. 178 lit. a dyrektywy 2006/112 - w celu skorzystania z prawa do odliczenia, podatnik, musi posiadać fakturę sporządzoną zgodnie z art. 220-236 i art. 238, 239 i 240. Zgodnie z art. 220 ust. 1 pkt 1 dyrektywy 2006/112: "Każdy podatnik upewnia się, że faktura została wystawiona przez niego, nabywcę lub usługobiorcę, albo w jego imieniu i na jego rzecz przez osobę trzecią, w przypadkach dostaw towarów lub świadczenia usług dokonywanych przez niego na rzecz innego podatnika lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem." Zatem na tle powołanych krajowych przepisów w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług dokonanych przez innego podatnika - wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Skorzystanie z prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie zrodziła obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług, umożliwiającą odliczenie zawartych w cenach towarów podatków faktycznie należnych z tytułu czynności ich nabycia (zob. wyrok NSA z dnia 27.09.2011 r., I FSK 1223/10; wyrok NSA z dnia 22.04.2008 r., I FSK 480/07; wyrok NSA z dnia 20.05.2008 r., I FSK 1029/07; wyrok NSA z dnia 27 maja 2008 r., I FSK 628/07; wyrok NSA z dnia 27 .06.2008 r., I FSK 745/07; wyrok NSA z dnia 24.02.2009 r., I FSK 1699/07; wyrok NSA z dnia 24.02.2009 r., I FSK 1700/07, wyrok NSA z dnia 29.06.2010 r., I FSK 584/09; wyrok NSA z dnia 13.10.2009 r., I FSK 928/08, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast w orzecznictwie TSUE zauważono, że wprawdzie prawo do odliczenia podatku jest integralną częścią mechanizmu funkcjonowania podatku od wartości dodanej i fundamentalnym prawem podatnika i zasadniczo nie może być ograniczane, to jednak zasada ta nie ma nieograniczonego zasięgu i może doznać wyjątku w tych wszystkich przypadkach, gdy miało miejsce działanie w nieuczciwych celach lub nadużycie prawa (zob. w szczególności pkt 54 wyroku 6.07.2006 r. w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 Kittel i Recolta Recykling; pkt 68 wyroku z dnia 21.02.2006 r. w sprawie C-255/02 Halifax i in. i pkt 32 wyroku z dnia 3.03.2005 r. w sprawie C-32/03 Fini H, dostępne na http://eur-lex.europa.eu). TSUE w wyroku z dnia 21.06.2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében kft oraz Péter Dávid (dostępny jak wyżej) orzekł, że: 1/ art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a, art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu, 2/ art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a i art. 273 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia prawa do odliczenia z tego powodu, iż podatnik nie upewnił się, że wystawca faktury za towary, których prawo do odliczenia ma dotyczyć jest podatnikiem, że dysponował on tymi towarami i był w stanie je dostarczyć oraz że wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku od wartości dodanej, albo z tego powodu, że podatnik nie posiada, poza fakturą, innych dokumentów potwierdzających spełnienie powyższych warunków, mimo że spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia określone w dyrektywie 2006/112, a podatnik nie miał przesłanek podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa. Wskazać także należy, że przed odpowiedzią na pierwsze pytanie Trybunał ustalił okoliczności faktyczne sprawy warunkujące jej udzielenie, a mianowicie, że w danej sprawie: po pierwsze, transakcja mająca stanowić podstawę odliczenia została dokonana, co wynika z odpowiadającej jej faktury, a po drugie faktura ta zawiera wszelkie dane wymagane przepisami dyrektywy 2006/112. W związku z tym stwierdził, że określone w dyrektywie materialne i formalne warunki powstania prawa do odliczenia zostały spełnione (pkt 44). Dopiero po tych ustaleniach, powołując się na wcześniejsze swoje orzecznictwo, wskazał między innymi na to, że: - podatnikowi można odmówić prawa do odliczenia, ale z powodu tego, że jest to wyjątek od zasady, to organ podatkowy zobowiązany jest wykazać w sposób prawnie wymagany istnienie obiektywnych przesłanek, że podatnik będący odbiorcą usług lub dostaw stanowiących podstawę prawa do odliczenia wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje te wiążą się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu (pkt 45 i 49), - podatnika, który wiedział lub powinien był wiedzieć, że nabywając towar lub usługę uczestniczy w transakcji stanowiącej element przestępstwa w dziedzinie podatku VAT, należy uznać za wspólnika w tym przestępstwie, niezależnie od tego, czy uzyskuje on korzyści z dalszej sprzedaży owych towarów lub świadczenia usług w ramach dokonywanych przez siebie transakcji (pkt 46), - wprowadzenie systemu odpowiedzialności bez winy wykraczałoby bowiem poza zakres niezbędny do ochrony interesów skarbu państwa (pkt 48). Przenosząc powyższe uwarunkowania prawne na stan faktyczny niniejszej sprawy należy zauważyć, że organy nie kwestionowały faktu dostawy towarów wykazanych w fakturach do magazynów, a jedynie fakt ich sprzedaży przez wystawcę faktur. Zaś skarżąca uczestniczyła w tym procederze kupując towar bez należytego sprawdzenia swego kontrahenta czyli nie dochowała staranności kupieckiej, która charakteryzuje się podwyższonym standardem ostrożności. Wykazując niedochowanie należytej staranności organy podatkowe zasadnie podkreśliły okoliczności nawiązania i prowadzenia kontaktów handlowych: - na targach w Hanowerze Strona nawiązała kontakty z kontrahentem nie znanym na rynku handlu sprzętem elektronicznym, z osobą widzianą tylko jeden raz – A. O., która przedstawiła się jako prezes zarządu, jednak osoba ta nie figurowała w teleinformatycznych zbiorach rejestrów, ewidencjach i wykazie cudzoziemców; - późniejsze kontakty prowadziła już Strona mailowo z P. S., tj. osobą która nie była pracownikiem "B" , która nie figurowała w żadnych rejestrach, a której umocowania do działania skarżąca nie sprawdziła; - zaskarżona decyzja wymiarowa dotyczy kwietnia 2013r. natomiast Strona przeprowadziła weryfikację swego kontrahenta na podstawie dokumentów z września i października 2012r. czyli nieaktualnych na datę transakcji, a z dniem 31 grudnia 2012 r. "B" została wykreślona z rejestru podatników VAT i VAT-UE (choć fakt dokonania wykreślenia nastąpił formalnie dopier w czerwcu 2013r.); - ceny towarów były oferowane niższe od oferowanych w obrocie zatem powinna być wzmożona ostrożność przy realizacji takich kontraktów; - brak ubezpieczenia sprzętu pomimo znacznej jego wartości. Zauważyć jeszcze tylko należy, że obrót sprzętem elektronicznym z uwagi na znaczne wartości jest działalnością obarczoną dużym ryzykiem gospodarczym i wobec tego winna być prowadzona ze szczególnym reżimem. Tym bardziej, że dotychczasowa działalność S. J. – prezesa zarządu skarżącej spółki i udziałowca oraz posiadane doświadczenie związane były z działalnością ogólnobudowlaną. Natomiast szybkość działania przy zawieraniu transakcji nastawionych szybki zysk (np. obrót przedmiotowym sprzętem i krótkie terminy płatności) wymaga wzmożonej dbałość o zapewnienie własnego bezpieczeństwa finansowego – czego w niniejszej sprawie niedochowano. Również należy zauważyć, że umowa z centrum logistycznym zawarta została [...] r. czyli już po zakwestionowanych transakcjach. Nawet przyjmując za wiarygodne wyjaśnienia strony skarżącej odnośnie logistycznego i biznesowego uzasadnienia przeprowadzania transakcji w takim trybie jak opisał to S. J. to i tak pozostałe okoliczności wskazane przez organy obu instancji uzasadniają pozbawienie podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z zakwestionowanych faktur; również w świetle obowiązków ciążących na organach podatkowych wynikających z wyżej opisanych wyroków Trybunału Sprawiedliwości dokonane ustalenia jednoznacznie wskazują na brak należytej staranności kierownictwa skarżącej spółki przy zawieraniu spornych transakcji. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia wskazanych przepisów procesowych, bowiem organ zgromadził wszystkie dostępne mu dowody; istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności zostały przez organy obszernie i konkretnie przedstawione; zaskarżona decyzja posiada wszystkie wymagane prawem elementy, uzasadnienie faktyczne i prawne. Wskazuje też dowody, którym organ dał wiarę i dlaczego, a które uznał za wątpliwe i nieprzekonujące. Odnosząc się do zarzutów skargi i kwestionowania poczynionych ustaleń należy wskazać, że wobec kompletności i spójności materiału dowodowego organy wyjaśniały obszernie podstawy wydanych rozstrzygnięć co znalazło odzwierciedlenie w ustalonym przez organy stanie faktycznym i dokonanej subsumcji. Poza tym strona była informowana o możliwości zaznajamiania się z aktami i składania wniosków dowodowych. Wobec powyższych okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.