III SA/Gl 941/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 19 sierpnia 2024 r. nr 2401-IOA.4246.26.2024.MMA w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych bez koncesji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (organ II instancji, DIAS) z 19 sierpnia 2024 r. znak 2401-IOA.4246.26.2024.MMA utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach (organ I instancji, N[...]UC-S), z 29 kwietnia 2024 r., znak [...] nakładającą na M. W. (dalej: skarżąca, strona) karę pieniężną w wysokości 200 000,00 złotych, z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji w lokalu o nazwie "[...]" mieszczącym się w B. przy ul. [...]. W podstawie prawnej organ II instancji, powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; dalej: o.p.), oraz przepisy ustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020r. poz. 2094 ze. zm.; dalej: u.g.h.). Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym. Podstawą wszczęcia przez N[...]UC-S postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej skarżącej było posiadanie lokalu, w którym stwierdzono urządzenia do gier w postaci dwóch automatów do gier: Hot Spot Platinium bez numeru oraz Black Horse bez numeru. Ustalenia zostały dokonane podczas czynności procesowych w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych, przeprowadzonych w dniu 10 listopada 2021 r. przez funkcjonariuszy [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. w lokalu znajdującym się w B. przy ul. [...] w której działalność gospodarczą prowadzi skarżąca. Czynności w trybie art. 308 k.p.k. podjęto w związku z ujawnieniem urządzania gier na automatach do gier: Hot Spot Platinium bez numeru oraz Black Horse bez numeru. W trakcie czynności kontrolnych dokonano oględzin ww. automatów oraz lokalu. Dokonano inwazyjnego otwarcia pierwszego urządzenia o nazwie Hot Spot Platinum, natomiast drugie urządzenie o nazwie Black Horse otwarto dwoma kluczami przekazanymi przez pracownicę lokalu. Sprawdzono wnętrza urządzeń, wyjęto kwotę 1540,00 zł, z której odliczono kwotę 20,00 zł stanowiącą zwrot kosztów przeprowadzonego eksperymentu. Czynności wykonano w obecności pracownicy lokalu M.R. Lokal składał się z jednego pomieszczenia bez toalety, był monitorowany kamerami od wewnątrz, kamery włączone podłączone kablami do rozmontowanego urządzenia rejestrującego. Drzwi do lokalu otwierane były przez obsługę za pomocą elektrozamka. Brak było reklamy gier hazardowych. W wyniku oględzin ww. urządzeń stwierdzono w obu przypadkach: dwa monitory, przyciski funkcyjne zamki, kieszeń na wypłacane monety, akceptor banknotów, wrzutnik monet. W urządzeniu Hot Spot Platinum stwierdzono kwotę 1 190,00 zł oraz hopper z zasypem monet pięciozłotowych. Wewnątrz drugiego urządzenia stwierdzono kwotę 450,00zł, jak również hopper z zasypem monet pięciozłotowych. Pracownica lokalu przekazała kontrolującym dwa klucze za pomocą których dokonano otwarcia tychże urządzeń. Na wyżej opisanych automatach do gier funkcjonariusze przeprowadzili eksperyment, który opisali w protokole eksperymentu procesowego nr [...] z 10 listopada 2021 r. Wynikało z niego, że gry na automatach mają charakter losowy, gdyż gracz daje impuls uruchamiający pojedynczą grę — jednorazowy obrót bębnów z symbolami. Każdorazowe przyciśnięcie przycisku uruchamiającego kolejną nową grę powoduje uruchomienie obrotu bębnów, ich samoczynne zatrzymanie i odjęcie wybranej wartości punktów kredytowych ze stanu licznika, zgodnie z wybraną stawką. Bębny zatrzymują się w konfiguracji losowej wybranej przez urządzenie. Gracz nie ma możliwości wyboru ani możliwości ustawienia konfiguracji symboli na bębnach w wybranej i oczekiwanej przez siebie konfiguracji. Grający nie ma żadnego wpływu na końcowy wynik gry. Gry mają charakter komercyjny — gracz ponosi opłatę za korzystanie z urządzenia. Przeprowadzony eksperyment procesowy, pozwolił na ustalenie, że gry na ww. urządzeniach wyczerpują znamiona gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Z znajdujących się w aktach administracyjnych umowy najmu lokalu użytkowego znajdującego się w B. przy ul. [...] zawartej pomiędzy Firmą Produkcyjną R (wynajmującym), a PFIU S (reprezentowaną na mocy pełnomocnictwa zawartego w formie aktu notarialnego z 5 marca 2019 r. przez S.T.) — najemcą, wynika, że skarżąca, bierze w najem przedmiot umowy tj. lokal użytkowy o łącznej powierzchni ok. 27m2 na czas nieokreślony od 1 października 2019 r. Na mocy postanowień umowy, najemca otrzymuje dwa komplety kluczy. Czynsz najmu strony zgodnie przyjmują w wysokości 400,00 zł netto miesięcznie, płacony w terminie do 10 dnia danego miesiąca z góry za bieżący miesiąc. Najemcy jako firmie zajmującej się nieruchomościami przysługuje prawo podnajmu przedmiotu najmu osobom trzecim bez pisemnej zgody wynajmującego. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu przesłuchania świadka tj. wynajmującego lokal W.S., z 10 marca 2022 r. wynika, że w październiku 2019 r. wynajął on lokal firmie S, której pełnomocnikiem jest S.T. Wynajmujący zeznał, że po tym jak w 2020 r. zlikwidowano w lokalu automaty do gier, ustnie zażądał od S.T. niewykonywania takiej działalności w lokalu. Oświadczył także do protokołu, że na przesłuchaniu w dniu 4 lutego 2022 r. dowiedział się ponownie, że w lokalu ponownie zlikwidowano automaty do gier, w związku z powyższym wypowiedział umowę najmu. W oparciu o powyższe ustalenia, Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. postanowieniem znak [...] z 8 listopada 2023 r. wszczął z urzędu wobec skarżącej postępowanie w związku z urządzaniem gier hazardowych bez koncesji, które zakończył decyzją z 29 kwietnia 2024 r., znak [...], wymierzającą skarżącej karę pieniężną w kwocie 200.000 zł. za urządzanie gier hazardowych bez koncesji w lokalu o nazwie "P " mieszczącym się w B, przy ul. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że na podstawie wyników z przeprowadzonego w trakcie kontroli eksperymentu ustalono, że gry rozgrywane na automatach do gier Hot Spot Platinum bez numeru oraz Black Horse bez numeru odbywały się o wygrane pieniężne, automaty bowiem wyposażone były w hoppery służące do wypłacania wygranych i gry zawierały element losowości. Organ wskazał również, że poza sporem w sprawie jest określenie podmiotu urządzającego gry na automatach, albowiem wynika to z umowy najmu lokalu z 1 października 2019 r. oraz pisma z 15 lutego 2022 r. stanowiącego wypowiedzenie tejże umowy, ponadto dowodem w sprawie jest też przesłuchanie właściciela lokalu W.S. z 4 lutego 2022r. Organ pierwszej instancji podniósł, że w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego strona nie zakwestionowała faktu bycia dysponentem lokalu, jak i znajdujących się w nim automatów do gier, w których gry hazardowe były urządzane. Pomimo kierowanych wezwań do złożenia istotnych wyjaśnień (zarówno do strony, jak i jej pełnomocnika S. T.) nie przedstawiono żadnych dowodów wykluczających uczestnictwo w urządzaniu gier hazardowych przez skarżącą. Organ ustalił również, że urządzanie gier w przedmiotowym lokalu nie było jednorazowym działaniem ze strony skarżącej, bowiem z urzędu wiadomym jest, że urządzała ona również gry hazardowe w lokalu mieszczącym się w R. przy ul. [...], gdzie przeprowadzono kontrolę 23 listopada 2019 r. W podsumowaniu uzasadnienia organ pierwszej instancji twierdził, że: na podstawie zebranego materiału wynika, że będąc najemcą skarżąca dysponowała lokalem. Na automatach znajdujących się w lokalu urządzane były gry hazardowe. Swym działaniem skarżąca stworzyła warunki tj. umożliwiła klientom uczestnictwo w grach hazardowych, stając się tym samym urządzającym gry hazardowe bez koncesji podlegającym karze pieniężnej w wysokości łącznej 200 000,00zł (100.000,00 zł od każdego automatu). Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżąca pismem z 3 czerwca 2024 r. złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz orzeczenie, iż brak jest podstaw do wymierzenia jej kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia: 1. art. 122 w zw. z art. 191 o.p. przez sprzeczną z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego ocenę, wyrażającą się z w przyjęciu, że skarżąca urządzała gry hazardowe w rozumieniu art. 89 ust.1pkt 1u.g.h., podczas gdy skarżąca za pośrednictwem swojego pełnomocnika- S.T., jedynie zawarła umowę najmu lokalu z W.S., a nadto nie posiadała żadnej wiedzy na temat prowadzonej tam działalności; 2. art. 122 w zw. z art. 191, art. 187§1 w zw. z art. 229 o.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia innych dowodów na okoliczność urządzania gier hazardowych w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., w szczególności zaniechano: przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków, a to S.T., który reprezentował skarżącą przy zawieraniu umowy najmu lokalu, a także pracowników lokalu, jak również przesłuchania samej skarżącej jako strony postępowania, uzyskania oryginału umowy z 1 października 2019 r., a także ustalenia okoliczności jej podpisania; 3. art. 210 § 4 o.p. poprzez niedostateczne przytoczenia podstaw faktycznych, które doprowadziły organ do stwierdzenia, że skarżąca miała urządzać gry hazardowe; 4. art. 122 oraz art. 187 o.p. poprzez niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebranie kompletnego materiału dowodowego, jak również dokonanie ustaleń w oparciu o niepełny materiał dowodowy, a także naruszenie zasady bezpośredniości postępowania dowodowego, materiału dowodowego z innego postępowania bez czynienia własnych zindywidualizowanych ustaleń, brak przesłuchania istotnych świadków w osobie S.T. oraz skarżącej jako strony postępowania oraz innych dowodów wyszczególnionych w pkt 2; 5. art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 192 o.p. poprzez sprzeczną z zasadami prawdy obiektywnej ocenę zebranego materiału dowodowego, selektywnie oceniającą materiał dowodowy, która przerodziła się w ocenę dowolną, sprzeczną z prawidłami logiki; 6. art. 2a o.p. w zw. z art. 8 u.g.h. nieuwzględnienie w postępowaniu zasad opisanych w przepisach prawa, w szczególności zasady in dubio pro tributario, która nakazuje organom podatkowym zebranie pełnego materiału dowodowego, którego braki nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść podatnika, a także zakazuje oceny dowodów na niekorzyść podatnika, jeżeli nie istnieją ku temu podstawy wynikające z innych dowodów; 7. art. 210 § 4 o.p. poprzez jego niepełne zastosowanie skutkujące wadliwością uzasadnienia zaskarżonej decyzji, z której nie sposób dociec na jakich dowodach organ oparł swoją decyzję, a w szczególności na czym miało polegać rzekome organizowanie gier hazardowych przez skarżącą j jakie dowody mają to w ocenie organu potwierdzać. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: l. art. 89 ust.1 pkt 1, ust. 4 pkt 1 lit.a, u.g.h., poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzający gry" i przyjęcie, że jest nim skarżąca, podczas gdy jej czynności sprowadzały się wyłącznie do zawarcia umowy najmu przez pełnomocnika S. T., a rzeczywiście urządzającym gry hazardowe była inna nieustalona osoba; III. błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść decyzji, a to poprzez przyjęcie, że: 1.okoliczności sprawy wykazały, że skarżąca urządzała gry hazardowe, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można wyciągnąć takiego wniosku, przeprowadzone dowody są szczątkowe i nie mogą prowadzić do tak dalece idącej konkluzji; 2.zawarcie umowy najmu przez pełnomocnika skarżącej S. T. prowadzi do wniosku, że to skarżąca organizowała gry hazardowe. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżoną decyzją z 19 sierpnia 2024 r., znak 2401-IOA.4246.26.2024.MMA utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji DIAS m.in. wskazał, że istota sporu sprowadza się do oceny prawidłowości nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej jako na urządzającą gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia" na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych. Nadto DIAS wskazał, że istotnym zagadnieniem przy wymierzaniu kary pieniężnej jest stwierdzenie, że dane urządzenie umożliwia grę na automacie w rozumieniu przepisów ww. ustawy oraz ustalenie osoby urządzającej gry bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. DIAS zaznaczył, że przeprowadzone eksperymenty pozwoliły ustalić, że gry realizowane w lokalu skarżącej miały charakter losowy, gdyż grający, po uruchomieniu gry nie jest w stanie w żaden sposób wpłynąć na jej wynik czy przewidzieć jaki będzie końcowy układ symboli uzyskanych na zatrzymanych walcach, tym samym grający nie miał wpływu na wynik gry. Grający nie miał możliwości zatrzymania kręcących się walców. Wszystkie gry rozegrane na urządzeniach zawierały element losowości, dobór odpowiednich konfiguracji na obracających się walcach następował przypadkowo, w sposób niezależny od uczestnika gry. Gracz nie miał wpływu na wybór symboli na walcach, nie miał wpływu na wybór odpowiedniego ustawienia w momencie ich zatrzymania, aby ułożyły się w układ skutkujący wygraną. Gracz nie miał także możliwości przewidzenia układu symboli jakie wypadną w momencie zatrzymania kręcących się walców. Gry urządzane były w celach komercyjnych, gdyż aby zagrać na urządzeniu należało go zakredytować środkami pieniężnymi (zakredytowanie polega na przekazaniu pieniędzy obsłudze, która przy pomocy aplikacji zainstalowanej na laptopie uruchamiała i kredytowała urządzenie). Zdaniem DIAS losowy charakter gier, komercyjności przedmiotowych urządzeń oraz możliwość uzyskania przez uczestnika gry wygranych rzeczowych, o których mowa w art. 2 ust 4 ustawy o grach hazardowych, należy uznać, że urządzenia do gier (Hot Spot Platinium bez numeru oraz Black Horse bez numeru) jako wypełniające definicję gier, o której mowa w art. 2 ust. 3 - 4 u.g.h., nie powinny być eksploatowane w punkcie gier, lecz w kasynie gry. Zdaniem DIAS materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji pozwalał na dokonanie ustalenia, kto urządzał gry na przedmiotowych w sprawie urządzeniach eksploatowanych w kontrolowanym lokalu oraz jaki był charakter gier zainstalowanych na przedmiotowych w sprawie urządzeniach. Zgodnie zatem z obowiązującym w przedmiotowej sprawie przepisem art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy o grach hazardowych organ pierwszej instancji prawidłowo wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 200.000 zł jako podmiotowi urządzającemu gry na automatach bez koncesji. W skardze z 4 października 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na ww. decyzję organu II instancji, z 19 sierpnia 2024 r. skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 133 § 1 o.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. przez skierowanie zaskarżonej decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach bez koncesji do podmiotu niebędącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, podczas gdy adresat decyzji w żadnym zakresie nie podejmował działań mogących być potraktowanymi jako urządzanie gier hazardowych (w szczególności skarżąca nie była właścicielem urządzeń, nie pobierała ona z nich korzyści, nie umieściła ich w lokalu, nie była pracodawcą zeznającej w sprawie M.R.); 2. art. 122, w zw. z art. 127 w zw. z art. 229 w zw. z art. 180 § 1 i art. 187 § 1 o.p. przez oparcie zaskarżonej decyzji jedynie na ustaleniach poczynionych przez organ I instancji, zaniechanie przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego we własnym zakresie, a tym samym zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, co objawiło się w szczególności przez nieprzeprowadzenie dowodów mogących realnie potwierdzić, że skarżąca nie była podmiotem urządzającym gry hazardowe w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, gdyż w żaden sposób, a tym bardziej aktywnie, nie uczestniczyła w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych; 3. art. 122 o.p. w zw. z art. 187 § 1 o.p. oraz art. 191 o.p. poprzez niezastosowanie zasady prawdy obiektywnej i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych dla rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu administracyjnym oraz naruszenie zasad tegoż postępowania określonych w powyższych przepisach, w szczególności niepodjęcie przez organ administracyjny wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając przy tym na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, albowiem organ administracji utrzymał w mocy decyzję, która została wydana jedynie na podstawie dotychczas zebranego materiału dowodowego, całkowicie pomijając wytknięte przez skarżącą braki dowodowe, a to dowodu z przesłuchania S.T., pozostałych pracowników lokalu, przesłuchania skarżącej jako strony postępowania, a także przeprowadzenia dalszych dowodów mających na celu ustalenie rzeczywistego dysponenta lokalu, co doprowadziło do niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy i uznania, że to skarżąca była osobą organizującą gry hazardowe, co jednak nie miało miejsca; 4. art. 89 ust. 1 pkt 3 i art. 89 ust. 3 pkt 4 u.g.h. w związku z art. 336 i 337 Kodeksu cywilnego przez ich niezastosowanie i bezpodstawne uznanie, że skarżąca była posiadaczem lokalu, w tym uznaniu, że za posiadacza można uznać podmiot, który nie sprawował bezpośredniego władztwa nad lokalem i nie prowadził w nim żadnej działalności; 5. art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. oraz art. 2a ustawy o.p., poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" jako obejmującego również osobę, która jako mocodawca udzieliła pełnomocnictwa do zawierania umów w jej imieniu, podczas gdy nie wyrażała ona zgody na wykorzystanie tego pełnomocnictwa w celu urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc było to działanie przekraczające ramy udzielonego pełnomocnictwa; 6. błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, że skarżąca była podmiotem urządzającym gry hazardowe, podczas gdy nie uczestniczyła ona aktywnie w procesie urządzania nielegalnych gier, a w szczególności nie podejmowała ona żadnych czynności nie tylko związanych z procesem udostępniania automatów, lecz także tych związanych z ich obsługą czy też stwarzaniem technicznych, ekonomicznych lub organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzeń oraz ich używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych, w tym w szczególności nie osiągnęła z tego tytułu żadnej korzyści; 7. błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do utrzymania w mocy decyzji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w kwocie 200 000 zł, podczas gdy organ II instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu, w szczególności nie uzasadnił dlaczego nie zostały przeprowadzone zawnioskowane przez skarżącą dowody, które prowadziły do wykazania braku organizowania przez skarżącą gier hazardowych i które mogłyby przyczynić się do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1. uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 19 sierpnia 2024 roku w przedmiocie utrzymania decyzji w mocy (nr sprawy 2401-IOA.4246.26.2024,MMA) oraz poprzedzającej jej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z 29 kwietnia 2024 r., znak [...]w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 200 000 zł z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji w lokalu o nazwie "P" mieszczącym się w B. przy ul. [...]; 2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego. Względnie wniosła o: 3. zmianę zaskarżonej decyzji organu II poprzez jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ w sposób nieprawidłowy uznał, iż w przedmiotowej sprawie występują przesłanki uzasadniające wydanie decyzji wymierzającej skarżącej karę pieniężną i uznanie jej za podmiot organizujący gry hazardowe. Zdaniem strony tak daleko idące wnioski organu są nieuprawnione, tym bardziej, że z żadnego dowodu nie wynika aby skarżąca miała zainstalować urządzenia. Strona podkreśliła, że nie wie kto jest właścicielem urządzeń i skąd zostały one pozyskane, na pewno natomiast nie było to czynione z jej udziałem. Strona podkreśliła, że zgodnie z jednolitym poglądem orzecznictwa warunkiem odpowiedzialności administracyjnoprawnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Skarżąca wskazała że w żadnej mierze nie uczestniczyła aktywnie w procesie urządzania nielegalnych gier, nie miała pojęcia, że takie gry są organizowane, przede wszystkim nie wyrażała na to zgody i tego pełnomocnictwo udzielone S.T. nie obejmowało. Podsumowując powyższe strona stwierdziła, że w żaden sposób nie urządzała nielegalnych gier hazardowych, a bez jej wiedzy i zgody mógł zajmować się tym jej pełnomocnik. Strona podniosła, że przepisy art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4 u.g.h. nie wskazują, czy i jak kształtuje się odpowiedzialność w sytuacji dalszego przeniesienia posiadania, wobec tego możliwe jest korzystanie z art. 337 Kodeksu cywilnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie w wyroku z dnia 21 stycznia 2021 r. (sygn. akt II SA/Go 529/20; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził: "Jednak konsekwencje, które wiązać należy z tym przepisem nie mogą być przenoszone na grunt odpowiedzialności administracyjnoprawnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4 u.g.h. bez uwzględnienia funkcji przepisu art. 337 kodeksu cywilnego, który, co oczywiste, nie został ustanowiony dla potrzeb innych gałęzi prawa, a tym bardziej sankcji zawartych w innych systemowo regulacjach prawnych. To rozróżnienie jest ważne dla właściwej interpretacji przepisów art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4 u.g.h, gdyż, zdaniem sądu, odpowiedzialność administracyjna, którą reguluje art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. (w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h.) dotyczy wyłącznie takiego posiadacza, który jest posiadaczem zależnym i który zarazem włada rzeczą (dzierży lokal). Wynika to z "przechodniej" konstrukcji rozważanej odpowiedzialności, o czym świadczy treść art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. i zawarte tam sformułowanie "o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego". Skarżąca wskazała, że nie dysponowała faktycznie lokalem, w którym urządzane były gry hazardowe, nie posiadała kluczy do tego lokalu, nie wchodziła do niego. Wobec powyższego nie można uznać jej za podmiot w jakikolwiek sposób zaangażowany w organizowanie gier hazardowych (por. strona 4 uzasadnienia skargi). Zdaniem skarżącej materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie pozwala na przypisanie skarżącej przymiotu faktycznego dysponenta lokalu, w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier. Z zebranego materiału dowodowego nie można bowiem wyprowadzić wniosku, że skarżąca dysponowała i faktycznie posiadała lokal. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie 16 kwietnia 2025 r. pełnomocnik skarżącego akcentował brak aktywnego uczestnictwa skarżącej w procederze prowadzenia gier hazardowych w lokalu, którego dysponentem był S.T. (por. karta nr 48 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a. - poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazała, że rozstrzygnięcia te nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym, w konsekwencji skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd uznał za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego sprawy dokonane przez działające w jej ramach organy administracji, przyjmując je za własne, co czyni zbędnym ich ponowne referowanie (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, Legalis nr 222915). Natomiast podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.g.h., w brzmieniu obowiązującym na dzień przeprowadzenia kontroli czyli 10 listopada 2021 r. Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w tym przypadku wynosi 100 000 zł od każdego automatu, o czym stanowi art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja z 19 sierpnia 2024 r. znak 2401-IOA.4246.26.2024.MMA na mocy której utrzymano w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. (organ I instancji, N[...]UC-S), z 29 kwietnia 2024 r., znak [...] nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 200 000,00 złotych, z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji w lokalu o nazwie "P" mieszczącym się w B. przy ul. [...]. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 4 u.g.h. wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy, W myśl art. 3 u.g.h. urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1b oraz art. 6a ust. 2. W myśl art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem ust. 4 i 5. Zgodnie z treścią art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. karze pieniężnej podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia; W myśl art. 89 ust. 4 pkt 1 i 3 u.g.h. wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa: 1) w ust. 1 pkt 1 - wynosi: a) w przypadku gier na automatach - 100 tys. zł od każdego automatu, b) w przypadku gier innych niż określone w lit. a i c - 5-krotność opłaty za wydanie koncesji lub zezwolenia, c) w przypadku gier urządzanych bez dokonania wymaganego zgłoszenia - do 10 tys. zł; 3) w ust. 1 pkt 3 i 4 - wynosi 100 tys. zł od każdego automatu. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w lokalu mieszczącym się w B. przy ul. [...], przeprowadzono kontrolę w dniu 10 listopada 2021 r. w wyniku, której stwierdzono, że znajdowały się tam dwa automaty do gier: Hot Spot Platinum bez numeru oraz Black Horse bez numeru, a strona zapewniała dostęp do w/w automatów i ich bieżącą obsługę. Przeprowadzone przez funkcjonariuszy celnych eksperymenty i oględziny ww. urządzeń potwierdziły, że służą one do gier, a przeprowadzone próbne gry wykazały ich losowy i komercyjny charakter. Stwierdzono również nielegalny charakter urządzeń, a działalność prowadzona była bez wymaganych dokumentów. Organy wykazały, że skarżąca aktywnie uczestniczyła w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmowała określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania urządzeń, lecz także stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie ww. urządzeń. W kontrolowanych decyzjach organy uznały, że skarżąca była urządzającym gry na automatach. W tym miejscu wskazać jednak należy, że w przypadku podniesienia jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te ostatnie, ponieważ pozwoli to następnie ocenić właściwe zastosowanie lub wykładnię powołanych przepisów prawa materialnego w prawidłowo ustalonym przez organy stanie faktycznym sprawy. W ocenie Sądu, organy nie uchybiły w rozpoznawanej sprawie przepisom postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, w tym na uwzględnienie nie zasługują zarzuty naruszenia art. 122, art. 127, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 229 o.p. przez brak zgromadzenia i rozpatrzenia zupełnego materiału dowodowego w zakresie pozwalającym na uznanie skarżącej za urządzającego gry hazardowe. Zdaniem skarżącej uchybienia organów w zakresie ustaleń faktycznych skutkowały błędnym przyjęciem, że jest ona urządzającym gry na automatach. W ocenie Sądu, zarzut ten jest bezpodstawny, bowiem w uzasadnieniu decyzji kwestię "urządzania" gier na automatach, organ omówił wystarczająco szeroko, a na poparcie swojego stanowiska powołał się na uzyskane w sprawie dowody (w tym dowodów z zeznań świadków i z tzw. eksperymentu procesowego), które uzasadniają twierdzenie o zgromadzeniu w sprawie zupełnego materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. obowiązek organów podatkowych co do gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obciąża on organy tylko do chwili uzyskania pewności co do stanu faktycznego sprawy (por. wyroki NSA z: 15 listopada 2011 r., II FSK 886/10, Legalis nr 480640; 2 września 2011 r., I FSK 1255/10, Legalis nr 379268; 27 lipca 2011 r., I GSK 421/10, Legalis nr 369673). Postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi czy w określonym stanie faktycznym sytuacja strony podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 28 lutego 2008 r., I FSK 256/07, Legalis nr 100391), czyli w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją określenie, czy strona urządzała gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Dokonane przez organy ustalenia były wystarczające do uznania skarżącej za podmiot urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., co przemawiało za brakiem przesłanek do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. Dokonanej ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności. Z wyrażonej w art. 191 o.p. zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Wyciągnięte w sprawie wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Pomimo przeciwnych sugestii strony skarżącej zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody zostały także ocenione we wzajemnej łączności. Organ dokonał również oceny argumentów przedstawianych przez stronę. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organy wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Na uwzględnienie nie zasługiwały zatem zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej wskazane w pkt 1, 2, 3, skargi. W ocenie Sądu zasadnie uznały organy, że to skarżąca była podmiotem urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., odwołując się do dokumentów sporządzonych i zgromadzonych w związku z czynnościami podejmowanymi w ramach postępowania administracyjnego (por. umowa najmu lokalu użytkowego znajdującego się w B. przy ul. [...] zawarta pomiędzy Firmą Produkcyjną R; zeznania świadka W.S.; dokument pełnomocnictwa sporządzony w formie aktu notarialnego z 5 marca 2019 r., REP [...]; protokół eksperymentu procesowego z 10 listopada 2021 r.; protokół oględzin z 10 listopada 2021 r.; pismo z 15 lutego 2022 r. – wypowiedzenie umowy najmu). Ww. materiał dowodowy jest spójny, a wyprowadzone z niego wnioski są logiczne oraz zostały należycie rozważone w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji. Poza tym organy w toku kontrolowanego postępowania umożliwiały stronie skarżącej zajęcie stanowiska i przedstawienie dowodów w sprawie (por. np. postanowienie z 22 września 2022 r.). W rozpoznawanej sprawie podstawą prawną nałożenia na skarżącą kary pieniężnej był art. 89 § 1 pkt 1 u.g.h., tj. organy uznały, że skarżąca była urządzającym gry w lokalu (którego posiadaczem była strona) o nazwie "P", znajdującym się w B. przy ul. [...]. W przedmiotowym lokalu znajdowały się dwa automaty do gier (Hot Spot Platinum bez numeru oraz Black Horse bez numeru), strona zapewniała dostęp do w/w automatów i ich bieżącą obsługę. Gry rozgrywane na w/w urządzeniach miały charakter losowy. Każdorazowe przyciśnięcie przycisku uruchamiającego kolejną nową grę powoduje uruchomienie obrotu bębnów, ich samoczynne zatrzymanie i odjęcie wybranej wartości punktów kredytowych ze stanu licznika, zgodnie z wybraną stawką. Bębny zatrzymują się w konfiguracji losowej wybranej przez urządzenie. Gracz nie ma możliwości wyboru ani możliwości ustawienia konfiguracji symboli na bębnach w wybranej i oczekiwanej przez siebie konfiguracji. Grający nie ma żadnego wpływu na końcowy wynik gry. Gry mają charakter komercyjny — gracz ponosi opłatę za korzystanie z urządzenia. W ocenie Sądu zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy, w tym m.in. z protokołu eksperymentu procesowego z 10 listopada 2021 r.; protokołu oględzin z 10 listopada 2021 r. oraz okoliczności zawarcia umowy najmu lokalu przez pełnomocnika skarżącej z W.S. jednoznacznie wskazują, że w rzeczywistości lokal pozostawał w dyspozycji i posiadaniu strony, a do żadnej realnej umowy najmu z innym podmiotem nie doszło. W związku z czym chybiony jest zarzut strony (pkt 4 petitum skargi), że nie była ona posiadaczem przedmiotowego lokalu w którym urządzane były gry hazardowe bez koncesji. Zarzuty naruszenia przepisów prawa cywilnego są również chybione. Sąd przy tym nie dostrzegł jakichkolwiek uchybień organów w zakresie związanych z ustaleniami stanu faktycznego sprawy, a do czego dążyły zarzuty formułowane w pkt 6 i pkt 7 petitum skargi. Ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji "urządzającego gry", jednak posługuje się tym określeniem w wielu przepisach, z których można wywnioskować zakres treściowy tego pojęcia. Na ich podstawie zasadnie przyjmuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń; przystosowanie go do danego rodzaju działalności; umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy; utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie; wypłacanie wygranych; obsługa urządzeń; zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. np. wyroki NSA z: 14 marca 2019 r., II GSK 125/17, Legalis nr 1952370; 9 stycznia 2019 r., II GSK 4236/16, Legalis nr 1873826; 2 sierpnia 2018 r., II GSK 132/18, Legalis nr 1814532; 19 lipca 2018 r., II GSK 4707/16, Legalis nr 1811883). Warunkiem odpowiedzialności administracyjnoprawnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizo-wania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, np. właściciela automatu i właściciela - bądź dysponenta - lokalu, którzy umownie dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier (zob. wyroki NSA z: 26 czerwca 2019 r., II GSK 1775/17, Legalis nr 2195632; 13 marca 2018 r., II GSK 3745/17, Legalis nr 1788827). W rezultacie, za urządzanie gier hazardowych uznaje się takie zachowanie, które ma na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatu lub auto-matów do gier hazardowych, zgodnie z ich przeznaczeniem, w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców tego rodzaju rozrywki (por. wyrok NSA z 21 maja 2019 r., II GSK 1140/17, Legalis nr 1943440). Powyższe pozwała przyjąć za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. różne podmioty na przykład: właściciela automatów lub posiadacza lokalu, w którym odbywały się gry na automatach, ale również osoby zapewniającej niezakłócone działanie automatów. Zdaniem Sądu z umowy najmu przedmiotowego lokalu z 1 października 2019 r., z postanowień której jasno wynika, że to skarżąca wynajęła (za pośrednictwem swojego pełnomocnika, którego ustanowiła na mocy szerokiego pełnomocnictwa z 5 marca 2019 r. sporządzonego przed notariuszem) lokal w B. przy ul. [...], w którym odbywały się nielegalne gry hazardowe na automatach do gry. Umowa ta podpisana została przez S.T. i zawarta na czas nieokreślony od 1 października 2019 r. W dniu dokonywania czynności kontrolnych (tj. w dniu 10 listopada 2021 r.) w lokalu którego była najemcą ujawniono dwa automaty do gier, na których urządzane były gry hazardowe. Z automatów tych padały wygrane pieniężne. W automatach w dniu kontroli znajdowały się środki pieniężne, co oznacza że automaty byty eksploatowane. Zdaniem Sądu, który podziela stanowisko organów prezentowane w uzasadnieniu decyzji nie było zatem potrzeby przesłuchiwania S. T. na okoliczności zawartej umowy oraz dysponenta lokalu. Z umowy najmu z 1 października 2019r., przesłuchania wynajmującego z 4 lutego 2022 r. jak i wypowiedzenia umowy (pismo z 15 lutego 2022r.) wynika jasno kto podpisał umowę najmu i kto dysponował lokalem do czasu wypowiedzenia umowy. Organ zasadnie podniósł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego strona nie zakwestionowała faktu bycia dysponentem lokalu, jak i znajdujących się w nim automatów do gier, w których gry hazardowe były urządzane. Pomimo kierowanych wezwań do złożenia istotnych wyjaśnień (zarówno do strony, jak i jej pełnomocnika S. T.) nie przedstawiono żadnych dowodów wykluczających uczestnictwo w urządzaniu gier hazardowych przez skarżącą (por. m.in. pismo z 22 września 2022 r.). Organ prawidłowo ustalił również, że urządzanie gier w przedmiotowym lokalu nie było jednorazowym działaniem ze strony skarżącej, bowiem z urzędu wiadomym jest, że urządzała ona również gry hazardowe w lokalu mieszczącym się w R. przy ul. [...], gdzie przeprowadzono kontrolę 23 listopada 2019 r. Z tytułu urządzania gier hazardowych w tym lokalu wymierzono M.W. decyzją znak [...] z 29 lutego 2024r. karę pieniężną w wysokości 300 000 zł. Po prawie dwóch latach M.W. dopuściła się ponownego naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych, ale w innym lokalu. W związku z czym należy również wskazać, że ustalenie organu, że skarżąca aktywnie działała w organizowaniu gier na automatach jest prawidłowe ponieważ na dzień przeprowadzenia kontroli dysponentem lokalu była skarżąca. Niezależnie od powyższego jak już było wspomniane "Urządzający gry" to podmiot, który aktywnie realizuje (wykonuje) te działania (czynności), choćby korzyści majątkowe z funkcjonowania automatów uzyskiwał w sposób pośredni. Nie jest wykluczone na gruncie u.g.h., że status ten, w odniesieniu do danego automatu, przysługiwać będzie więcej niż jednemu podmiotowi. Nie ma w takim przypadku znaczenia, w jakim stopniu dany podmiot przyczynił się do współurządzania gier hazardowych, ponieważ odpowiedzialność na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. ma charakter obiektywny. Mając powyższe okoliczności na uwadze, zdaniem Sądu, organy właściwie oceniły zebrany materiał dowodowy i na jego podstawie uznały, że skarżąca była urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty opisane w punkcie 4, 5 , 6 i 7 petitum skargi. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 336 i 337 Kodeksu cywilnego przez ich niezastosowanie i bezpodstawne uznanie, że skarżąca była posiadaczem lokalu, w tym uznaniu, że za posiadacza można uznać podmiot, który nie sprawował bezpośredniego władztwa nad lokalem i nie prowadził w nim żadnej działalności, uznać należy, że ww. zarzut jest bezzasadny, bowiem wskazane w tym zarzucie artykuły nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Końcowo stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie, opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym bezsprzecznie wykazano, że gry na przedmiotowych urządzeniach były grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych i urządzane były w lokalu, który nie jest kasynem gry, a urządzającym była skarżąca. Zgodnie zatem z obowiązującymi w dacie kontroli przepisami ustawy o grach hazardowych prawidłowo wymierzono skarżącej karę pieniężną w wysokości 200 000 zł jako urządzającej gry na automatach bez koncesji. Reasumując Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżąca ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Rozpoznając sprawę Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd w składzie orzekającym aprobuje stanowisko wraz z ocenę prawną jaką zawarł w uzasadnieniu wyroku z 13 marca 2025 r., III SA/Gl 696/24, tj. w sprawie z udziałem tożsamych stron oraz zbliżonym stanie faktycznym. Żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie w związku z czym Sąd na podstawie art. 151p.p.s.a., oddalił skargę.