IV SA/Gl 392/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi P. P. (P.) na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku specjalnego oddala skargę. Wojskowy Komendant Uzupełnień w B. decyzją Nr [...] z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie: "K.p.a.", art. 71 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 4, art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 90, poz. 593 z późn. zm.) i § 4 pkt 4, § 7 pkt 1 i 2, § 15 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. nr 141, poz. 1497 z późn. zm.), przyznał mjr P.P. w ostatnim miesiącu pełnienia służby, tj. za styczeń 2013 r. dodatek specjalny za wykonywanie skoków ze spadochronem w kwocie 420,00- zł. Wnioskiem z dnia 24 stycznia 2013 r. P.P. zwrócił się do Wojskowego Komendanta Uzupełnień w B. o zmianę powyższej decyzji i korzystniejsze ustalenie wysokości dodatku specjalnego. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r., Wojskowy Komendant Uzupełnień w B., na podstawie art. 155 K.p.a., zmienił decyzję własną z dnia [...] r. i przyznał mjr P.P. za miesiąc styczeń 2013 r. dodatek specjalny za pełnienie służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego w kwocie 450,00- zł. W uzasadnieniu podał, że mjr P.P. do dnia 4 października 2007 r. do 30 kwietnia 2012 r. pełnił służbę w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, a jego dodatek specjalny w ostatnim miesiącu służby wynosił 0,60 kwoty bazowej (decyzja nr [...] z dnia [...] r.). W myśl § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zawodowemu, który otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatek ten przysługuje w wysokości 1/10 ostatnio pobieranej kwoty dodatku specjalnego za każdy rok, w którym żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym. Z tego powodu, dokonano zmiany wcześniejszej decyzji, bowiem ustalony na dzień zwolnienia żołnierza ze służby dodatek pomnożony przez 5/10 kwoty dodatku specjalnego za każdy rok, w którym żołnierz otrzymywał ten dodatek wyliczony wskaźnikiem relacji miesięcznej kwoty dodatku do kwoty bazowej wynosi 450,00-zł.(900,00 x 5/10 = 450,00- zł.) W odwołaniu od powyższej decyzji P.P. domagał się uchylenia obu rozstrzygnięć organu pierwszej instancji, zarówno decyzji Nr [...] z dnia [...]r., jak i decyzji Nr [...] z dnia [...] r., nadto ponownego naliczenia dodatku specjalnego w wysokości uwzględniającej cały okres jego pobierania oraz wypłacenia wyrównania. W uzasadnieniu odwołania zarzucił temu organowi rażące naruszeniem prawa materialnego, zwłaszcza art. 71 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 1 i ust. 5b w związku z pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a także niewłaściwą interpretację przepisów wykonawczych do tej ustawy. Zdaniem odwołującego, jedynym kryterium pozwalającym na zróżnicowanie wysokości dodatku specjalnego należnego w ostatnim miesiącu pełnienia służby jest okres jego otrzymywania, stąd też sumowaniu winny podlegać okresy otrzymywania przez niego specjalnego dodatku za wykonywanie skoków ze spadochronem (26.09.1997 r. - 30.09.2005 r.) oraz za pełnienie służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego ([...] r.). Natomiast wybiórcze traktowanie dodatku specjalnego przez organ doprowadziło do wydania rozstrzygnięć bez podstawy prawnej i upoważnia do stwierdzenia ich nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z § 5 i § 8 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r. o sygn. akt I OSK 2/1 i WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2012 r. o sygn. akt II SA/Wa 1766/11). Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. decyzją Nr [...] z dnia [...]r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podał, iż mjr P.P. otrzymywał dodatek specjalny z dwóch różnych tytułów i to w różnych okresach czasu. Jednakże w świetle treści art. 80 ust. 5b ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wysokość dodatku specjalnego otrzymywanego w ostatnim miesiącu pełnienia służby uzależniona jest od okresu jego otrzymywania i nie ma możliwości połączenia tychże okresów. Nie ulega wątpliwości, że art. 80 ust. 1 pkt 1 i ust. 5a tej samej ustawy dopuszcza otrzymywanie dodatków specjalnych z kilku tytułów w zależności od występowania w danym środowisku służby warunków szczególnych, jednakże nie ma podstawy prawnej do połączenia okresów pobierania dodatków specjalnych. Organ podniósł również, że rodzaje dodatków określa § 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych i obecnie jest ich jedenaście. Jednak ustawodawca zawarł zastrzeżenie, iż żołnierz nie może otrzymywać równocześnie dodatku specjalnego z więcej niż jednego tytułu. Prowadzi to do wniosku, że każdy tytuł do wypłaty dodatku specjalnego, należy traktować jako odrębny dodatek i nie ma możliwości ich sumowania. W związku z tym o wysokości dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu służby decyduje nie łączny okres ich pobierania, ale wyłącznie okres otrzymywania dodatku specjalnego ze ściśle określonego tytułu i wypłacanego na identycznej podstawie prawnej. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, P.P. zarzucił rozstrzygnięciu rażące naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 80 ust. 5b ustawy o z dnia 11 września 2003 r. służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż przywrócony w ostatnim miesiącu pełnienia służby dodatek specjalny przysługuje tylko z jednego tytułu i to za okres pobierania jednego dodatku; oraz § 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych poprzez pominięcie w obliczaniu pięcioletniego okresu pobierania dodatku specjalnego z tytułu wykonywania skoków spadochronowych (§ 15) i dwuletniego okresu pobierania innego dodatku (§ 4 i 18a ust. 3 pkt 1) w związku z § 6, 8 i 27 tego rozporządzenia, czego skutkiem było niewłaściwe, w zaniżonej wysokości, wyliczenie okresu pobierania dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia przez skarżącego służby. Dodatkowo, zarzucił naruszenie zasad wyrażonych w art. 7-9 K.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez wybiórcze stosowanie przepisów i błędną ich interpretację niezgodnie ze stanem faktycznym sprawy, na szkodę słusznego interesu strony oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez pominięcie wykładni przepisów zastosowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy, jak również decyzji Nr [...] z dnia [...] r. W obszernym uzasadnieniu, zajętego w sprawie stanowiska, przedstawił stan faktyczny i rozwinął zarzuty skargi, wskazując w szczególności, iż wbrew twierdzeniom organu wymienione powyżej decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa materialnego, zwłaszcza art. 71 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 1 i ust. 5b w związku z pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez niezastosowanie odpowiednich regulacji i niewłaściwą interpretację przepisów wykonawczych do tej ustawy. Zdaniem skarżącego, jedynym kryterium pozwalającym na zróżnicowanie wysokości dodatku specjalnego należnego w ostatnim miesiącu pełnienia służby jest okres jego otrzymywania, stąd też sumowaniu winny podlegać wszystkie okresy otrzymywania specjalnego dodatku - za wykonywanie skoków ze spadochronem (26.09.1997 r. - 30.09.2005 r.) i za pełnienie służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego [...] r.). Natomiast wybiórcze traktowanie dodatku specjalnego przez organ doprowadziło do wydania rozstrzygnięć bez podstawy prawnej i upoważnia do stwierdzenia ich nieważności, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 80 ust. 6 i ust. 5b ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 5, § 8 i § 27 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r. o sygn. akt I OSK 2/11 i z dnia 30 marca 2012 r. o sygn. akt I OSK 1821/11). Zdaniem skarżącego, kierunek rozstrzygnięcia sprawy jest wynikiem błędnej interpretacji przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, bowiem nie znajduje uzasadnienia twierdzenie organu, iż brak jest przepisu zezwalającego na łączenie okresów otrzymywania dodatku specjalnego z różnych tytułów. Według skarżącego, zgłoszone przez niego żądanie jest zgodne z treścią art. 80 ust. 5b ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który zezwala na zsumowanie otrzymywanych dodatków specjalnych i nie wynika z niego zakaz pobierania uposażenia, czy świadczenia z innego tytułu, jeżeli żołnierz posiada do niego prawo. W odpowiedzi na skargę, Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. wniósł o jej oddalenie i przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie stanowi o możliwości łączenia okresów pobierania otrzymywanych dodatków specjalnych w ostatnim miesiącu pełnienia służby przez żołnierza zawodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl natomiast art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej zasad, Sąd, nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest legalność decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. z dnia [...] r., Nr [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień w B. z dnia [...] r., Nr [...], przyznającej skarżącemu za miesiąc styczeń 2013 r. dodatek specjalny za pełnienie służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego w kwocie 450,00- zł. Powyższa decyzja została wydana w trybie art. 155 K.p.a., na podstawie 71 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 4 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 90, poz. 593 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie: "ustawa" oraz § 4 pkt 4, § 7 pkt 1 i 2, § 18a ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. nr 141, poz. 1497 z późn. zm.), zwanego dalej w skrócie: "rozporządzeniem". Stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, bowiem skarżący w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej otrzymywał dodatek specjalny w dwóch różnych tytułów, tj. za wykonywanie skoków ze spadochronem (w okresie 26.09.1997 r. - 30.09.2005 r., na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] r.) oraz za pełnienie służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego (w okresie [...] r., na podstawie decyzji nr [...] Szefa SKW z dnia [...] r.). Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, miesiąc styczeń 2013 r. był ostatnim miesiącem pełnienia zawodowej służby wojskowej przez skarżącego. Kwestią sporną stała się sprawa odpowiedzi na pytanie, czy dla potrzeb ustalenia wysokości dodatku specjalnego, w ostatnim miesiącu pełnienia przez skarżącego zawodowej służby wojskowej, mogą podlegać sumowaniu okresy pobierania wymienionych powyżej dodatków specjalnych? Skarżący uważa bowiem, iż jedynym kryterium pozwalającym na zróżnicowanie wysokości dodatku specjalnego należnego w ostatnim miesiącu pełnienia służby jest długość okresu pobierania każdego z przyznanych mu dodatków specjalnych, nadto zbieg uprawnień do dodatku specjalnego stanowi odrębną kwestię uregulowaną w art. 80 ust. 5a ustawy. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w tej ustawie. Stosownie do treści art. 72 ust. 1 ustawy, uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, zaś w myśl ust. 2 tego przepisu, z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno uposażenie. Uposażenie zasadnicze żołnierza zawodowego jest uzależnione od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez niego stanowisko służbowe, co wynika z art. 78 ust. 1 ustawy. Ponadto, w skład uposażenia wchodzą dodatki wymienione w art. 80 ust. 1 pkt 1-3 ustawy (specjalny, służbowy, za długoletnią służbę wojskową) oraz motywacyjny (art. 80 ust.1a ustawy), jak również dodatek wyrównawczy (art. 80 ust. 2 ustawy). Równocześnie art. 80 ust. 5b ustawy stanowi, że żołnierzowi zawodowemu, który otrzymywał dodatki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, przyznaje się te dodatki w ostatnim miesiącu pełnienia służby, w wysokości uzależnionej od okresu ich otrzymywania. Wydane na podstawie art. 80 ust. 6 ustawy rozporządzenie określa szczegółowe warunki otrzymywania przez żołnierzy zawodowych dodatków do uposażenia zasadniczego oraz ich wysokość. Rodzaje dodatków określa natomiast § 4 rozporządzenia, a w myśl jego § 7 ust. 1 żołnierzowi zawodowemu, który otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, dodatek ten przysługuje: 1) w pełnej wysokości - jeżeli żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym przez okres co najmniej 10 lat; 2) w wysokości 1/10 ostatnio pobranej kwoty dodatku specjalnego za każdy rok, w którym żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym - jeżeli żołnierz otrzymywał go przez okres krótszy niż 10 lat, z tym że okres przekraczający 6 miesięcy traktuje się jako pełny rok. W rozpatrywanej sprawie skarżący w ostatnim miesiącu służby, tj. w miesiącu styczniu 2013 r. nie miał prawa do dodatku do uposażenia zasadniczego, bowiem utracił prawo do otrzymywania dodatku specjalnego zarówno za wykonywanie skoków ze spadochronem (który otrzymywał w okresie 26.09.1997 r. - 30.09.2005 r., w oparciu o § 4 pkt 4 rozporządzenia), jak również za pełnienie służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego (który otrzymywał w okresie [...] r., w oparciu o § 4 pkt 6a rozporządzenia). Okresy faktycznego otrzymywania tych dodatków powinny więc podlegać regulacji zawartej w art. 80 ust. 5b ustawy, bowiem skarżący wspomniane dodatki otrzymywał w przeszłości. Stąd też ustalenie dodatku w wysokości obowiązującej w dniu zwolnienia skarżącego ze służby musiało nastąpić w oparciu o treść § 8 rozporządzenia, który stanowi, że: "1. Żołnierz zawodowy, który utracił prawo do otrzymywania dodatku specjalnego, o którym mowa w § 9, 10a, 11, 13, 15 lub 17-20, w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej otrzymuje ten dodatek w wysokości obowiązującej w dniu zwolnienia ze służby. 2. Ustalenie dodatku w wysokości obowiązującej w dniu zwolnienia żołnierza ze służby następuje przez: 1) określenie wskaźnika relacji miesięcznej kwoty dodatku do kwoty bazowej - ustalonych z dnia utraty przez żołnierza prawa do otrzymywania dodatku; wskaźnik ten wyraża się w procentach z zaokrągleniem do setnych części procenta; 2) pomnożenie kwoty bazowej ustalonej na dzień zwolnienia żołnierza ze służby przez wskaźnik relacji, o którym mowa w pkt 1. 3. W zakresie przyznawania dodatku, o którym mowa w ust. 1, przepisy § 5 i § 7 ust. 1, 2 i 4 stosuje się odpowiednio." (cytat). Poza sporem jest, że w sprawie skarżącego organy orzekające prawidłowo, "odpowiednio" zastosowały § 5 i § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, na co wskazują uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji. Natomiast w zarzutach sprecyzowanych przez skarżącego powołano się wyłącznie na ustalenie wysokości dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia służby, uzależnionej od okresu otrzymywania tychże dodatków na podstawie § 7 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia z pominięciem odpowiedniego stosowania § 5 rozporządzenia. Nie ulega wątpliwości, że ustawodawca w § 5 rozporządzenia zawarł zastrzeżenie, iż żołnierz spełniający równocześnie warunki do otrzymania dodatku specjalnego na podstawie § 9, § 10a, § 11, § 13, § 15 lub § 17-20 nie może otrzymywać dodatku specjalnego z więcej niż jednego tytułu, ale zostaje mu przyznany dodatek specjalny w najwyższej stawce miesięcznej (ust. 1), co również stosuje się odpowiednio przy zbiegu uprawnień do dodatku specjalnego według różnych stawek (ust. 2). Nie prowadzi to do wniosku, że każdy tytuł do wypłaty dodatku specjalnego należy traktować jako odrębny dodatek i z tego powodu istnieje możliwości sumowania okresów ich pobierania. Stąd też nie można, jak to czyni skarżący, dokonywać wyłącznie literalnej wykładni każdego przepisu z osobna, lecz w pewnym systemie z uwzględnieniem szczególnego charakteru tego stosunku służbowego. Nie sposób zgodzić się z dokonaną przez skarżącego wykładnią "odpowiedniego" stosowania § 5 rozporządzenia. Otóż skarżący wadliwie uważa, że pomiędzy sytuacją przyznawania dodatku, a "zbiegiem uprawnień" istnieje różnica, bowiem użyty w § 5 rozporządzenia wyraz "równocześnie" oznacza konieczność uwzględniania całego okresu pełnienia służby. Tak, jak w przypadku przyznawania dodatku specjalnego w sytuacji zbiegu uprawnień do różnych dodatków (albo do tego samego dodatku, lecz w różnych stawkach) konieczne jest przyznanie tylko jednego dodatku w najwyższej, a więc najkorzystniejszej dla żołnierza stawce, tak też w razie przywracania dodatku w ostatnim miesiącu służby konieczne jest jego przywrócenie w tej samej, najkorzystniejszej stawce. Nie jest bowiem prawidłowe rozumowanie, że taki zbieg, gdy chodzi o przywracanie dodatku, nie jest możliwy. Z tego powodu § 8 ust. 2 rozporządzenia nakazuje przyjąć za miarodajną, dla ustalania wysokości przywracanego dodatku, datę utraty przez żołnierza prawa do tego dodatku. Wskazane regulacje, dotyczące ustalania wysokości dodatku specjalnego obowiązującej w dniu zwolnienia skarżącego ze służby zostały prawidłowo zastosowane w rozpatrywanej sprawie z uwagi na specyfikę omawianego stosunku służbowego. Skarżący, co wynika z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, nabył prawo do otrzymania dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, tj. za marzec 2013 r., a organ wskazał sposób ustalenia wysokości tego dodatku w proporcjonalnej wysokości. Dodatek specjalny skarżącego w ostatnim miesiącu służby wynosił 0,60 kwoty dodatku do kwoty bazowej (decyzja nr [...] z dnia [...] r.), która w oparciu o § 7 ust. 1 pkt 2 w związku z § 8 ust. 3 rozporządzenia przysługiwała w wysokości 1/10 ostatnio pobieranej kwoty dodatku specjalnego w najwyższej stawce miesięcznej za każdy rok, w którym skarżący otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym. Ustalony na dzień zwolnienia skarżącego ze służby dodatek pomnożony przez 5/10 kwoty dodatku specjalnego za każdy rok, w którym otrzymywał ten dodatek, wyliczony wskaźnikiem relacji miesięcznej kwoty dodatku do kwoty bazowej wyniósł 450,00-zł. (900,00 x 5/10 = 450,00- zł.). Stanowisko organu oparte zostało na założeniu, że dodatek specjalny przewidziany w § 18a rozporządzenia, wypłacany od miesiąca kwietnia 2009 r. został prawidłowo włączony do otrzymania dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, tj. za marzec 2013 r. W tym miejscu zauważyć przyjdzie, że sprawa powyższa była zasygnalizowana wnioskiem skarżącego i pozytywnie rozstrzygnięta przez organy orzekające w sprawie, w trybie art. 155 K.p.a. Na skutek zmiany przepisów rozporządzenia, która to zmiana weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2009 r., dodany został do powyższego rozporządzenia § 18a, który reguluje aktualnie kwestie przyznawania dodatków specjalnych dla żołnierzy zajmujących stanowiska służbowe w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego lub Służbie Wywiadu Wojskowego. Jednocześnie zmieniona została dotychczasowa treść § 18 rozporządzenia, który odnosi się obecnie tylko do żołnierzy Żandarmerii Wojskowej. Zmiana przepisów wprowadzona rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 marca 2009 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. nr 42, poz. 343), rozdzieliła więc dotychczasową wspólną regulację. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 2011 r. o sygn. akt I OSK 2/11 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń NSA) był to jednak w dalszym ciągu ten sam dodatek specjalny przyznawany za szczególne właściwości lub warunki służby, który żołnierz pobierał na podstawie § 18 wcześniejszego rozporządzenia i uprawniał do otrzymywania dodatku specjalnego (por. art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z § 4 rozporządzenia). Na aprobatę nie zasługuje pogląd skarżącego, iż organy orzekające w sprawie są związane wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w innych sprawach przywołanych w odwołaniu, jak i w skardze, bowiem nie są to sprawy analogiczne. Przykładowo w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II SA/Wa 721/10 i z dnia 13 stycznia 2012 r. o sygn. akt II SA/Wa 2093/11 Sąd stwierdził, iż nie do zaakceptowania jest wykładnia dokonana przez organ, że okres otrzymywania przez żołnierza dodatku specjalnego za służbę (pełnioną w określonych warunkach lub o określonej właściwości) nie podlega zsumowaniu, dla potrzeb ustalenia prawa do dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, z wcześniejszymi okresami pobierania przez żołnierza dodatków specjalnych. Z tego powodu w wyżej przywołanych sprawach, jak też w sprawach o sygn. akt: II SA/Wa 1312/11, II SA/Wa 1314/11 i II SA/Wa 1315/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone decyzje. Skarżący poparł poglądy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 2011 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 2/11 (wszystkie są publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA). Zauważyć jednak należy, że jak wskazał to Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 października 2012 r. o sygn. akt I OSK 201/12, że podstawową regułą powszechnie przyjmowaną w orzecznictwie sądowym jest, że przepisy dotyczące uposażenia żołnierzy - podobnie jak wszystkie przepisy płacowe, muszą być wykładane i stosowane ściśle z ich brzmieniem. Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w wyroku z dnia 20 stycznia 2002 r. o sygn. akt II SA 2094/01 (publ. Lex nr 82790) podkreślił, że w tym zakresie nie ma miejsca na wykładnię rozszerzająca uprawnienia, czy też wykładnię celowościową (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2002 r. o sygn. akt II SA 2094/01, publ. Lex nr 82790). Podobne zapatrywania prezentuje także Sąd Najwyższy, wskazując, że w orzecznictwie tego Sądu wielokrotnie podkreślano, iż przepisy płacowe winny być stosowane ściśle. Nie można stosować ich interpretacji zwężającej ani rozszerzającej, a także wykładni tworzącej uprawnienia płacowe na podstawie zasad słuszności bądź współżycia społecznego (m.in. wyrok SN z dnia 20 sierpnia 1997 r. o sygn. III ZP 30/97 (publ. OSNP 1998/5/146). Powyższa reguła odnosi się również do regulacji dotyczących przyznawania żołnierzom zawodowym dodatków specjalnych do uposażenia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela ten kierunek wykładni norm regulujących uposażenie żołnierzy zawodowych, co w konsekwencji nie pozwala na zastosowanie do ustalania treści tych przepisów wykładni rozszerzającej, wbrew jasnemu brzmieniu przepisów rozporządzenia, których obowiązywanie nie zostało uchylone zarówno z woli ustawodawcy, jak i w na skutek kontroli sprawowanej przez Trybunał Konstytucyjny (art. 188 pkt 3 Konstytucji RP). Z tego powodu nie mogą podlegać sumowaniu okresy pobierania przez skarżącego wymienionych już wcześniej dodatków specjalnych, dla potrzeb ustalenia wysokości dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej. Okoliczność ta nie jest samoistną podstawą do otrzymywania z tego tytułu dwu dodatków specjalnych w ostatnim miesiącu pełnienia służby. Takiego rozwiązania nie sposób zaakceptować w demokratycznym państwie prawnym. Z tego powodu nie są uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, wobec brzmienia art. 80 ust. 5b ustawy w związku z § 5, § 7 i § 8 rozporządzenia, bowiem z samego faktu otrzymywania w różnych okresach czasu dwóch różnych dodatków specjalnych, nie można wywieść uprawnienia do sumowania tychże dodatków w ostatnim miesiącu służby. Zdaniem składu orzekającego, intencją ustawodawcy było, aby wszystkie okresy pełnienia zawodowej służby wojskowej, bez względu na to, gdzie była ona pełniona traktować tak samo przy ustalaniu wysokości dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Zatem wszystkie okresy pełnienia tej służby powinny zostać uwzględnione przy ustalaniu jego wysokości, zważywszy na treść powyższego przepisu ustawy, a także treść przywołanych wcześniej przepisów rozporządzenia (takie zasady w podobnych stanach faktycznych zawarte zostały w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2011 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 2/11 oraz z dnia 30 marca 2012 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1821/11 oraz w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 835/12; z dnia 25 października 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1318/12; z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 970/12; z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 970/12; z dnia 11 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 584/12; z dnia 29 grudnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1760/11, a także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Po 334/11 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 września 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 490/11). Nie zrozumiałe jest również powoływanie się w skardze na pominięcie okresu pobierania dodatku specjalnego z tytułu wykonywania skoków spadochronowych (§ 15) i innego dodatku (§ 4 i 18a ust. 3 pkt 1) w związku z § 6, 8 i 27 rozporządzenia, skoro w sprawie nie ma zastosowania § 6 rozporządzenia, dotyczący pełnienia służby poza granicami państwa, ani też 27 rozporządzenia, dotyczący służby przed dniem 30 czerwca 2004 r. nie wykonywanej przez skarżącego (m.in. personelu latającego, na morzu, desantu, w warunkach szkodliwych, patroli rozminowywania, nurka). Zauważyć bowiem przyjdzie, iż nie jest również trafny zarzut naruszenia zasad postępowania i orzekania na niekorzyść skarżącego. Naruszenie przepisów postępowania może prowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji jedynie wówczas, gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy nie popełniły błędu polegającego na pominięciu art. 80 ust.5b ustawy i § 7 ust. 1 rozporządzenia oraz nie naruszyły art. 107 § 1 i 3 K.p.a., bowiem prawne uzasadnienie decyzji jest prawidłowe, a uzasadnienie faktyczne wystarczające wobec nieistnienia sporu co do istotnych w sprawie okoliczności faktycznych. Także niezasadny jest zarzut naruszenia innych przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 7-9 K.p.a. W niniejszej sprawie Sąd również z urzędu nie dopatrzył się takiego naruszenia zasad postępowania administracyjnego, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut wydania rozstrzygnięć bez podstawy prawnej, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z § 5 i § 8 rozporządzenia oraz wybiórczego stosowania przepisów (art. 7-9 K.p.a.), jak też pominięcia wykładni przepisów zastosowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r. o sygn. akt I OSK 2/1 i WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2012 r. o sygn. akt II SA/Wa 1766/11). Zaskarżona decyzja nie pozostaje, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, w sprzeczności z omówionymi przepisami ustawy i rozporządzenia oraz nie zawiera wad skutkujących koniecznością jej uchylenia, a tym bardziej stwierdzenia nieważności. Mając powyższe na względzie, podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, dlatego na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.