I SA/Go 110/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Sędziowie Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant Referent stażysta Monika Pasich po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A.K. i J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 rok oddala skargę w całości. J.P. i A.K. (powoływani dalej jako: "skarżący", "strony", "podatnicy"), reprezentowani przez adwokata, wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (powoływanego dalej jako: "organ odwoławczy", "Kolegium") z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta (powoływanego dalej jako: "organ pierwszej instancji", "Burmistrz") z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] ustalającą skarżącym – współwłaścicielom nieruchomości położonej w [...] stanowiącej Zespół Pałacowo-Zamkowy - wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2013, za ww. nieruchomość, w kwocie 41.222 zł. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. Postanowieniami z dnia [...] września 2014 r. Burmistrz Miasta wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia J.P. i A.K. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r., za nieruchomość położoną w [...] stanowiącą Zespół Pałacowo - Zamkowy. W uzasadnieniu tych postanowień organ podatkowy wyjaśnił, że podatnicy są współwłaścicielami ww. nieruchomości, którą nabyli w drodze licytacji Postanowieniem Sądu Rejonowego sygn. akt [...] z dnia [...] października 2005 r. (postanowienie uprawomocniło się 12 maja 2006 r.). W dniu 24 października 2006 r. współwłaściciele zgłosili do opodatkowania grunty znajdujące się pod ww. kompleksem, nie zgłosili do opodatkowania budynków, uzasadniając to faktem wpisania budynków do rejestru zabytków. Burmistrz wskazał, że w dniu 21 listopada 2013 r. wezwał współwłaścicieli ww. nieruchomości do przedłożenia korekt informacji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2013 oraz zaświadczenia od konserwatora zabytków o utrzymaniu i konserwowaniu nieruchomości zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Natomiast podatnicy nie dostarczyli w wymaganym terminie stosownego zaświadczenia. Nie uczynili tego również do dnia 2 września 2014 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Burmistrz Miasta ustalił skarżącym wysokość podatku od nieruchomości za 2013 r., za ww. nieruchomość, w kwocie 41.222 zł. Decyzja ta, na skutek wniesionego przez J.P. odwołania, została uchylona w całości decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że na podstawie zgromadzonego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego nie można jednoznacznie przyjąć, iż zostało jednoznacznie wyjaśnione czy nieruchomość była utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami a także czy powierzchnie przyjęte w operacie szacunkowym z maja 2013 zostały ustalone z dyspozycjami art. 1a ust. 1 pkt 5 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.o.l." Zaznaczył przy tym, że podatnik nie może czuć się zwolnionym od współdziałania z organem podatkowym w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. W sytuacji gdy strona kwestionuje przyjęte wyliczenia w zakresie powierzchni gruntu winna przedłożyć swoje wyliczenia lub wskazać ewentualne rozbieżności w wyliczeniach dokonanych prze organ podatkowy. Ponownie rozpatrując sprawę, pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Burmistrz zwrócił się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (powoływanego dalej jako "WKZ") o wskazanie: czy w roku 2013 przedmiotowa nieruchomość była i jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Jeżeli tak to nadesłanie uwierzytelnionej kopii zaświadczenia; oraz czy toczy się postępowanie administracyjne na wniosek współwłaścicieli tej nieruchomości w celu wydania takiego zaświadczenia, jeżeli tak podanie terminu zakończenia postępowania. W odpowiedzi na powyższe WKZ wskazał, że w roku 2013 wydał postanowienie z dnia [...] lutego 2014 r. odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego, że zespół pałacowo - zamkowy w [...] tj. zamek położony na działce nr ewid. [...], oraz pałac położony na działce nr ewid. [...], jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie. Sprawa jest obecnie rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny – sygn. akt VII SA/Wa 1410/15. WKZ poinformował również, że w roku 2013 wydał decyzję nakazującą właścicielom zamku przeprowadzenie robót budowalnych niezbędnych ze względu na zagrożenie zniszczeniem i istotnym uszkodzeniem tego zabytku (...). Termin wykonania tych prac upłynął 30 maja 2014 r. Przy czym właściciele nie zrealizowali nakazanych prac, w związku z czym w sprawie prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. WKS stwierdził również, że mając na uwadze ówczesny oraz obecny stan zachowania obu zabytków, a także nie wypełnianie przez właścicieli [...] zamku i pałacu obowiązków wynikających z nakazów i zaleceń pokontrolnych, ww. zabytki nie są utrzymane i konserwowane zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Nadto poinformował, że w chwili obecnej w Wojewódzkim Urzędzie Ochrony Zabytków nie jest prowadzone żadne postępowanie dotyczące wydania zaświadczenia w ww. sprawie. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2015 r. (wpływ do organu 21 grudnia 2015 r.) J.P. zwrócił się do Burmistrza Miasta o przeprowadzenie dowodów z akt Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 505/15 i VII SA/Wa 506/15. Z kolei w dniu 27 stycznia 2016 r. do Urzędu Miejskiego wpłynęło pismo J.P. wraz z podłączonymi kserokopiami ww. wyroków. Wobec powyższego, w dniu 28 czerwca 2016 r., organ podatkowy wystąpił do WKZ o udzielenie informacji: czy wystąpiły nowe zdarzenia mające wpływ na wydanie zaświadczeń o utrzymaniu przedmiotowego Zespołu Pałacowo- Zamkowego zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków za lata 2013-2014; oraz czy toczy się postępowanie administracyjne w związku z wydanymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w celu wydania tych zaświadczeń. W odpowiedzi na powyższe, w dniu 18 lipca 2016 r. WKZ poinformował, że nie wystąpiły okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt, że przedmiotowy Zespól Pałacowo - Zamkowy był utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w latach 2013 - 2014. Zaznaczył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wydał jeszcze rozstrzygnięcia w sprawie skargi J.P. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...].04.2014r. Biorąc pod uwagę ówczesny i obecny stan zachowania obu zabytków, a także fakt niepełnego wypełniania przez właścicieli [...] zamku i pałacu obowiązków wynikających z nakazów i zaleceń pokontrolnych wydawanych przez WKZ oraz nienależyte zabezpieczenie obiektu m. in. przed kradzieżami, stwierdził, że ww. zabytki nie są utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wezwaniem z dnia [...] lipca 2016 r. Burmistrz zwrócił się do współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości o przedłożenie dokumentacji oraz informacji, pism, zaświadczeń WKZ, wyroków WSA, NSA, inwentaryzację budynków Zespołu Pałacowo - Zamkowego, które są w posiadaniu strony a przyczynią się do prawidłowego, zgodnego ze stanem faktycznym naliczenia podatku od nieruchomości za zabytkową nieruchomość za lata 2013 - 2014. W dniu 16 sierpnia 2016 r. do organu wpłynął wniosek J.P. o: 1) zawieszenie prowadzonego postępowania podatkowego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w przedmiocie odmowy wydania przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zaświadczenia o utrzymywaniu nieruchomości zabytkowej zgodnie z przepisami o ochronie zabytków (.,.); 2) przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do niniejszego pisma (...); 3)przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność prowadzonych prac projektowych związanych z odnowieniem elewacji (...); 4) zwrócenie się do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w celu ustalenia , czy w związku ze złożoną dokumentacja projektową na wykonanie renowacji elewacji pałacu w sierpniu 2016 roku, organ podjął już czynności związane z wydaniem decyzji (...); 5) do pisma podatnik załączył: dokumentację techniczną pracowni projektowej arch. Z.A. z sierpnia 2011 r.; dokumentację techniczną pracowni projektowej arch. Z.A. z marca; opracowane badania zapraw z polichromią z elewacji frontowej pałacu z maja 2012 r.; opis renowacji elewacji pałacu (dowody w aktach sprawy). W dniu 22 sierpnia 2016 r. do organu wpłynęło kolejne pismo J.P., którym wniósł o przeprowadzenie dowodu z: 1) pisma WKZ z [...].08.2016 r. sygn. [...] wraz z protokołami kontroli; 2) pisma WKZ z [...].08.2016 r. sygn. [...] wraz z protokołami kontroli. W związku z ww. dokumentacją, organ podatkowy zwrócił się do WKZ z pytaniami: - czy na podstawie wyżej wymienionych dokumentów można stwierdzić, że Zespół Pałacowo - Zamkowy w latach 2013 -2014 był utrzymywany zgodnie z zapisami ustawy o opiece nad zabytkami; czy toczy się postępowanie administracyjne w celu wydania zaświadczenia o utrzymywaniu Zespołu Pałacowo - Zamkowego zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków za lata 2013 – 2014 a jeżeli tak to podanie terminu zakończenia postępowania, czy zostało wydane zaświadczenie (...). W odpowiedzi na powyższe WKZ wyjaśnił, że ww. dokumenty nie potwierdzają utrzymywania zabytkowych obiektów zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków. Wskazał także, że w dniu 6 lutego 2014 r. wydał postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego utrzymanie zabytkowej nieruchomości, że jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., utrzymał w mocy to postanowienie. Przy czym postanowienie to zostało zaskarżone przez J.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sprawa o sygn. akt VII SA/Wa 1410/15). Nadto WKZ zaznaczył, że wyroki sygn. akt VII SA/Wa 506/15 oraz VII SA/Wa 505/15 nie mają związku z przedmiotowym postępowaniem. Wyrok VII SA/Wa 506/15 dotyczy uchylenia postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...].01.2015r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Ww. wyroku WSA w Warszawie wskazał, że właściwym postępowaniem organu administracyjnego (MKiDN) byłoby poinformowanie skarżącego o braku możliwości zaskarżenia pisma konserwatora zabytków, a nie wydanie w tym przedmiocie postanowienia. Z kolei w wyroku VII SA/Wa 505/15, sąd wskazał, że organ administracyjny (MKiDN) powinien pismo strony potraktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a nie jako odwołanie, i przesłać to wezwanie zgodnie z właściwością do WSA w Warszawie, a nie wydawać postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Mając na uwadze informacje o ww. postępowaniach Burmistrz Miasta postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez inny organ. Zostało ono podjęte postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. Do tego czasu organ gromadził informacje niezbędne do podjęcia postępowania, które to dowody postanowieniem dnia [...] września 2018 r. włączył do akt postępowania. Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. Burmistrz Miasta ustalił skarżącym podatek od nieruchomości za rok 2013, za należącą do nich nieruchomość położoną w [...] stanowiącą Zespół Pałacowo- Zamkowy, w kwocie: 41.222 zł. W motywach uzasadnienia decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. ma charakter indywidualny i dotyczy wyłącznie budynków i gruntów wpisanych do rejestru zabytków i utrzymywanych oraz konserwowanych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162,poz,1568 ze zm.) i organ podatkowy nie ma możliwości autonomicznego określenia czy nieruchomość jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. W tym przedmiocie musi skorzystać z informacji uzyskanych od podatników i właściwych organów. Skoro kontrolę w zakresie przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami sprawuje wojewódzki konserwator zabytków to jest on właściwy do określenia, czy dany zabytek jest, czy też nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami cytowanej wyżej ustawy. Burmistrz zaznaczył, że na każdym etapie postępowania podatkowego, WKZ podkreślał, że przedmiotowe zabytki nie są utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Nadto wszystkie postępowania sądowe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym czy Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, w których stroną byli współwłaściciele ww. zabytkowej nieruchomości zostały prawomocnie zakończone. Stwierdził więc, że przedmiotowa nieruchomość w roku 2013 nie była utrzymywana zgodnie z zasadami opieki nad zabytkami. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że zlecił wykonanie Inwentaryzacji Nieruchomości Zespołu Pałacowo - Zamkowego - Zakładowi Ogólnobudowlanemu I. w maju 2013 r. dla określenia powierzchni użytkowej Obiektu, dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości zgodnie z obowiązującymi przepisami u.p.o.l. oraz prawa budowlanego w celu wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, udowodnienia określonego stanu faktycznego. Podkreślił, że zlecając wykonanie ww. Inwentaryzacji dążył do wydania rozstrzygnięcia opartego na rzeczywistym stanie faktycznym. Zawiadomił współwłaścicieli ww. nieruchomości o zawarciu umowy na wykonanie przedmiotowej inwentaryzacji i prosił podatników o dyspozycyjność. Przy czym podatnicy nie stawili się w wyznaczonych przez organ terminach oględzin tej nieruchomości. Nie podali również innego, dogodnego terminu na dokonanie tych oględzin. Zaznaczył, że podatnicy kolejny rok nie wywiązali się z obowiązku prawidłowego złożenia deklaracji podatkowej zgodnie z art.6 u.p.o.l. Podważają wykonaną Inwentaryzację nieruchomości, jednak nie przedłożyli własnej. Burmistrz stwierdził, że podatnik nie może czuć się zwolnionym ze współdziałania z organem podatkowym w realizacji obowiązku wyczerpującego zebranie. W ocenie organu pierwszej instancji same zastrzeżenia wnoszone przez podatników co do wykonanej Inwentaryzacji, bez przedstawienia żadnych dowodów na poparcie tychże zarzutów, nie są wystarczającą podstawą do ich uwzględnienia. Podkreślił, że w skutek zleconej Inwentaryzacji budżet Gminy obciążony wynagrodzeniem za jej wykonanie. Nadto wyjaśnił, że działa w granicach prawa, na mocy ustawy o finansach publicznych jest zobowiązany gospodarować w sposób oszczędny, celowy i racjonalny środkami publicznymi i nie może kolejny raz zlecać wykonania inwentaryzacji, gdy podatnik nie współdziała z organem podatkowym w realizacji wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. W konsekwencji organ pierwszej instancji dokonał wyliczenia podatku na podstawie danych wynikających z ww. Inwentaryzacji. Od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołanie zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, polegające na niezebraniu w całości materiału dowodowego, niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy, przez co sprawa nie została rozpatrzona w sposób wyczerpujący, co doprowadziło do wadliwego jej rozstrzygnięcia oraz zawarcia w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji wywodów dotyczących merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy pomimo nie wyjaśnienia przez organ wątpliwości i sprzeczności w zakresie utrzymania i konserwacji przedmiotowych gruntów i budynków, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, przez co materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był niekompletny i w konsekwencji organ wydający zaskarżoną decyzję nie miał żadnych podstaw prawnych ani faktycznych przyjęcia braku podstaw do zwolnienia gruntów oraz budynków od podatku od nieruchomości, a także przez pominięcie i niewyjaśnienie kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2013 rok i niewłaściwe ustalenie powierzchni do opodatkowania w wyniku przyjęcia za niewadliwy operat inwentaryzacyjny obiektu autorstwa A.B.; art. 24 §3 k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a. w zakresie, w jakim wniosek stron o wyłącznie biegłego A.B. pozostawiony został bez rozpatrzenia; b) art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady budowania zaufania do organów podatkowych, polegające w szczególności na oparciu zaskarżonej decyzji na materiale dowodowym zawierającym istotne braki, a przede wszystkim wewnętrznie sprzecznym i niepodjęcie starania o wyjaśnienie braków w materiale dowodowym oraz wyjaśnienie sprzeczności, jednocześnie rozstrzygając niejasności i wątpliwości dotyczące stanu faktycznego na niekorzyść podatnika; 2) naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, tj.: a) art. 7 ust. 1 pkt. 6 u.p.o.l. poprzez błędne przyjęcie, że do prawidłowej oceny istnienia przesłanek zwolnienia od podatku od nieruchomości gruntów i budynków wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków wymagane jest zaświadczenie od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dot. utrzymania i konserwowania nieruchomości zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; art.5 ust. 1 u.p.o.l. w zw. z § 1 pkt 2 ppkt b) uchwały nr XXII/101/12 Rady Miejskiej z dnia 15.11.2012r. poprzez zaniechanie i błędne ustalenie podstawy opodatkowania i przyjęcie, że w skład zespołu pałacowo-zamkowego wchodzą budynki opisane w § 1 ust. 2 pkt e ), a nie budynki opisane w § 1 ust. 2 pkt a cyt. uchwały; c) art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że organy podatkowe mogą dokonywać wymiaru podatku od nieruchomości pomijając sklasyfikowanie gruntów w ewidencji gruntów, księdze wieczystej oraz mylne uznanie, że organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości w zakresie przedmiotu opodatkowania nie jest związany zapisem zawartym w ewidencji gruntów i budynków i księdze wieczystej, co w konsekwencji doprowadziło do wydania w sprawie decyzji sprzecznej z § 1 pkt.2 ppkt a) uchwały nr XXII/101/12 Rady Miejskiej z dnia 15.11. 2012 r.; d) art. 68 §1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec bezpodstawnego uznania, że przepis ten nie znajduje zastosowania w odniesieniu do zobowiązania podatkowego skarżących w podatku od nieruchomości należnym za rok 2013, podczas gdy organ nie ustalił, czy podatnicy składali wcześniej informację dotyczącą opodatkowania , co w dalszej kolejności skutkowało naruszeniem art.68 §2 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie w sprawie, mimo , że wydanie i doręczenie stronom decyzji nastąpiło po upływie trzech lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Wobec podniesionych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zleciło organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, tj. dowodu z oględzin nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania w celu dokonania obmiaru powierzchni użytkowej obiektów objętych opodatkowaniem. W piśmie z dnia [...] maja 2019 r. Burmistrz zwrócił się do Kolegium o odstąpienie od przeprowadzania ww. dowodu z uwagi na aktualny, katastrofalny stan techniczny przedmiotowych obiektów, zagrażający życiu i zdrowiu osób, które miałyby ten dowód przeprowadzać. Pełnomocnik stron został zobowiązany przez organ odwoławczy do odniesienia się do treści zgłoszonego przez organ pierwszej instancji wniosku. W odpowiedzi na powyższe stwierdził, iż w jego ocenie, przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości na obecnym etapie jest zasadne, gdyż w pełni pozostaje aktualna argumentacja stron dotycząca ustalenia powierzchni użytkowej przedmiotu opodatkowania. Pismem z dnia [...] września 2019 r. Kolegium zobowiązało organ pierwszej instancji do niezwłocznego przedłożenia zaświadczenia właściwego organu nadzoru budowlanego potwierdzającego, iż aktualnie nie jest możliwym dokonanie przez organ podatkowy pierwszej instancji obmiaru powierzchni użytkowej obiektów będących przedmiotem opodatkowania, z uwagi na stan techniczny tych obiektów. W piśmie z dnia [...] października 2019 r. Burmistrz poinformował, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu [...] października 2019 r. postanowienie nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego brak możliwości dokonania przez organ podatkowy obmiaru powierzchni użytkowej przedmiotowych obiektów, podkreślając, że wykonanie inwentaryzacji obiektów nie musi wiązać się z fizycznym dokonaniem takich pomiarów przez pracowników urzędu. Stwierdził jednocześnie, że istnieje możliwość wykorzystania innego rodzaju dostępnych rozwiązań technicznych z zastosowaniem nowoczesnych technologii (drony, kamery, etc.), a także możliwość zlecenia dokonania inwentaryzacji przez podmioty świadczące tego rodzaju usługi. Wezwaniem z dnia [...] października 2019 r. Kolegium zobowiązało podatników do pisemnego podania, w terminie 7 dni, powierzchni użytkowej obiektów objętych opodatkowaniem według stanu na dzień [...] stycznia 2013 r. - pod rygorem przyjęcia do opodatkowania wielkości powierzchni przyjętej w tym zakresie przez organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na powyższe wezwanie strony podniosły, iż nie dokonywały pomiarów powierzchni użytkowej obiektów objętych opodatkowaniem. Z uwagi na zły stan techniczny budynku oraz wobec faktu, że obiekt jest pozbawiony fizycznie stropów budowlanych, przegród budowlanych, a duża część obiektu, z uwagi na występujące zagrożenie budowlane, jest niedostępna, nie było możliwe wykonanie takiego pomiaru. Z kolei w piśmie z dnia [...] października 2019 r. Burmistrz Miasta poinformował organ odwoławczy, że w dniu [...] października 2019 r. około godz. 22.00 wybuchł pożar w kompleksie Zamkowo-Pałacowym w [...]. W konsekwencji wykonanie jakichkolwiek oględzin nie jest możliwe w toku postępowania. Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu przedawnienia przedmiotowego podatku od nieruchomości za rok 2013 z uwagi na niemożność ustalenia tego podatku w związku z upływem 3-letniego terminu do wydania decyzji ustalającej Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z treścią § 2 art. 68 Ordynacji podatkowej, jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem, że decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Natomiast podatnicy nie wywiązali się w niniejszej sprawie z ciążących na nich obowiązków wynikających z art. 6 ust. 10) u.p.o.l., nie podając w złożonej w październiku 2006 r. informacji podatkowej powierzchni użytkowej budynków będących przedmiotem niniejszego postępowania, a znajdujących się na nabytej przez strony nieruchomości. W świetle powyższego organ podatkowy jest w tym przypadku uprawniony do wydania i doręczenia podatnikom decyzji ustalającej im wymiar podatku od nieruchomości za rok 2013 w ciągu 5 lat od końca 2013 roku a nie trzech. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że zwolnienie podatkowe, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. ma charakter indywidualny i dotyczy wyłącznie budynków i gruntów wpisanych do rejestru zabytków i utrzymywanych oraz konserwowanych zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Utrata tego zwolnienia następuje, gdy nieruchomość wpisana do rejestru zabytków, nie jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Kolegium wyjaśniło również, że organy podatkowe nie dysponują wiedzą pozwalającą ocenić stan zabytku i sposób konserwacji, wobec czego prawidłowym jest wystąpienie organu podatkowego do właściwego organu, jakim jest właściwy konserwator zabytków, o udzielenie informacji, względnie przedstawienie przez zainteresowanego podatnika odpowiedniego zaświadczenia wydanego przez właściwy organ. Organ odwoławczy zaznaczył, że podatnicy wywodzą w postępowaniu podatkowym, iż przedmiotowe zwolnienie im w pełni przysługuje, albowiem, w ich ocenie, zawsze wypełniali wymogi faktyczne i prawne, zapewniające im owo ustawowe zwolnienie podatkowe, jednakże, pomimo wielu wezwań i zobowiązań pochodzących od organu podatkowego, nigdy w żaden sposób nie wykazały i nie udokumentowały powyższych okoliczności poprzez przedłożenie stosownego dokumentu. W ocenie organu odwoławczego poczynione przez organ pierwszej instancji i szczegółowo opisane w decyzji tego organu, działania prawne mające na celu ustalenie czy podatnicy wypełnili powyższe wymogi w pełni potwierdziły, że m.in. w roku 2013 nie spełnili oni kryterium zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości na mocy art. 7 ust.1 pkt 6 u.p.o.l., a mianowicie, że będące ich własnością m.in. budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, a stanowiące przedmiot niniejszego postępowania podatkowego, nie były utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Odnosząc się do kwestii ustalenia przez organ pierwszej instancji powierzchni użytkowej budynków objętych postępowaniem podatkowym organ odwoławczy stwierdził, że to na podatnikach spoczywał ciężar podania m.in. tej powierzchni zgodnie z zasadami wynikającymi z u.p.o.l., czego strony nie uczyniły. Wskazał, na kierowane do stron zawiadomienia organu o terminach oględzin przedmiotowych nieruchomości, a także próby kontaktu A.B. w ww. podatnikami w celu dokonania tych oględzin. Następnie stwierdził, że niestawienie się współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości w wyznaczonych przez organ terminach oględzin przy jednoczesnym braku uzasadnionego usprawiedliwienia tej nieobecności, postrzegać należy jako utrudnianie a wręcz uniemożliwianie przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji komplementarnego postępowania dowodowego, co nie powinno podlegać ochronie prawnej. W ocenie organu odwoławczego w sprawie, nie zaszły przesłanki, o których mowa w art. 130 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, powodujące, iż osoba wyznaczonego przez organ pierwszej instancji biegłego, winna podlegać takiemu wyłączeniu. Nadto Kolegium podkreśliło, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, w celu rzetelnego i jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego, zleciło organowi pierwszej instancji przeprowadzenie oględzin nieruchomości w celu dokonania jej obmiaru powierzchni użytkowej na cele podatku od nieruchomości, jednak, jak nie było to możliwe ze względu na istniejące realne zagrożenie dla życia i zdrowia osób, które miałyby takich czynności dokonywać. W związku z powyższym organ odwoławczy zobowiązał podatników do pisemnego podania powierzchni użytkowej obiektów objętych opodatkowaniem na dzień 1 stycznia 2013 r., pod rygorem przyjęcia do opodatkowania wielkości przyjętej w tym zakresie przez organ podatkowy pierwszej instancji. Przy czym strony powierzchni tej do dnia wydania decyzji nie podały, podnosząc, iż aktualnie, ze względu na zły stan techniczny obiektów, nie jest możliwe dokonanie takich obmiarów. W tej sytuacji organ odwoławczy, przyjął, iż przedmiot opodatkowania w zakresie powierzchni użytkowej budynków objęty niniejszym postępowaniem posiadał m.in. w roku 2013 powierzchnię określoną dokumencie "Inwentaryzacja Nieruchomości Zespołu Zamkowo-Pałacowego [...]" sporządzonym przez A.B. Podkreślił, że aktualnie, ze względu na zły stan techniczny obiektów, nie możliwe dokonanie takich obmiarów. Tym bardziej, w dniu [...] października 2019 r. doszło do pożaru w Kompleksie Zamkowo - Pałacowym w [...], w wyniku którego doszło do poważnego uszkodzenia przedmiotowych obiektów. Zaznaczył, że powierzchnia gruntów nie jest w tej sprawie sporną i wynosi - tak jak to wykazali w informacji podatkowej sami podatnicy-19.650,00 m2. Jednocześnie stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo objął przedmiot opodatkowania, zarówno w zakresie gruntów, jak i budynków stawką podatkową przewidzianą dla gruntów i budynków pozostałych, albowiem, wbrew stanowisku odwołujących, przedmiotowe budynki nie są budynkami mieszkalnymi. Na powyższą decyzję J.P. i A.K. wnieśli skargę zarzucając: - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, polegające na niezebraniu w całości materiału dowodowego, niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy, błędnym przyjęciu, że materiał dowodowy zebrany w postępowaniu jest pełny i został prawidłowo zebrany, a zatem był wystarczający do ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, podczas gdy organy administracyjne orzekały w oparciu o stan sprawy niewyjaśniony przez co sprawa nie została rozpatrzona w sposób wyczerpujący, co doprowadziło do wadliwego jej rozstrzygnięcia oraz zawarcia w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji wywodów dotyczących merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy pomimo niewyjaśnienia przez organ wątpliwości i sprzeczności w zakresie utrzymania i konserwacji przedmiotowych gruntów i budynków, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, przez co materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był niekompletny i w konsekwencji organ wydający zaskarżoną decyzję nie miał żadnych podstaw prawnych ani faktycznych przyjęcia braku podstaw do zwolnienia gruntów oraz budynków od podatku od nieruchomości, a także przez pominięcie i niewyjaśnienie kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2013 r i niewłaściwe ustalenie powierzchni do opodatkowania w wyniku przyjęcia za niewadliwy operat inwetaryzacyjny obiektu autorstwa A.B.; art.24§3 k.p.a w zw. z art. 84 k.p.a. w zakresie w jakim wniosek stron o wyłącznie biegłego A.B. pozostawiony został bez rozpatrzenia; - art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady budowania zaufania do organów podatkowych, polegające w szczególności na oparciu zaskarżonej decyzji na materiale dowodowym zawierającym istotne braki, a przede wszystkim wewnętrznie sprzecznym i niepodjęcie starania o wyjaśnienie braków w materiale dowodowym oraz wyjaśnienie sprzeczności, jednocześnie rozstrzygając niejasności i wątpliwości dotyczące stanu faktycznego na niekorzyść podatnika; - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2a tej ustawy (zasada in dublo pro tributario) z uwagi na: a) niezastosowanie wykładni profiskalnej przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy b) nieuwzględnienie dowodów i argumentów prezentowanych przez Skarżących w tym nie wzięcie pod uwagę faktu, że operat inwetaryzacyjny obiektu autorstwa A.B. był kwestionowany; organ podatkowy nie dysponował wiarygodnymi danymi, co do powierzchni użytkowej obiektu co skutkowało zleceniem przez organ II instancji dokonania przez organ I instancji obmiaru powierzchni użytkowej budynku wobec istnienia wątpliwości organu II instancji co do rzetelnego i jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego przez organ I instancji w tym zakresie, a następnie zaniechaniem przeprowadzenia tego dowodu przez organ II instancji; organ podatkowy nie odniósł się do wniosku skarżących o wyłącznie biegłego A.B. po mimo że wniosek taki został złożony; - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnienie swojego stanowiska pod względem prawnym, jak i faktycznym, co prowadzi do wniosku, że decyzję podjęto z pominięciem prawidłowej wykładni prawa w zakresie podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości; - art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza Miasta w sytuacji, gdy brak było podstaw do takiego rozstrzygnięcia; - naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt. 6 u.p.o.l. poprzez błędne przyjęcie, że do prawidłowej oceny istnienia przesłanek zwolnienia od podatku od nieruchomości gruntów i budynków wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków wymagane jest zaświadczenie od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dotyczące utrzymania i konserwowania nieruchomości zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; art.5 ust.1 u.p.o.l. w zw. z § 1 pkt.2 ppkt.e uchwały nr XXII/101/12 Rady Miejskiej z dnia 15 listopada 2012 r poprzez zaniechanie i błędne ustalenie podstawy opodatkowania i przyjęcie, że w skład zespołu pałacowo-zamkowego wchodzą budynki opisane w § 1 ust. 2 pkt. e , a nie budynki opisane w § 1 ust. 2 pkt.a tej uchwały, - naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że organy podatkowe mogą dokonywać wymiaru podatku od nieruchomości pomijając sklasyfikowanie gruntów w ewidencji gruntów, księdze wieczystej oraz mylne uznanie, że organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości w zakresie przedmiotu opodatkowania nie jest związany zapisem zawartym w ewidencji gruntów i budynków i księdze wieczystej, co w konsekwencji doprowadziło do wydania w sprawie decyzji sprzecznej z § 1 pkt.2 ppkt.a uchwały nr XXII/101/12 Rady Miejskiej z dnia 15 listopada 2012 r; Wobec podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie przypomnieć należy, że stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] listopada 2018r. ustalającą skarżącym, współwłaścicielom położonej w [...] nieruchomości stanowiącej Zespół Pałacowo - Zamkowy, podatek od tej nieruchomości za 2013 r. w kwocie 41.222 zł. Wyjaśnić trzeba, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie określa organom podatkowym terminu do dokonania wymiaru podatku. Organ może zatem doręczyć taką decyzję w także w latach kolejnych. Ważnym jest jednak by dokonał tego do momentu przedawnienia prawa do wydania decyzji, który to termin wynika z art. 68 Ordynacji podatkowej. Przypomnieć należy, że zgodnie z § 1 ww. przepisu zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Natomiast zgodnie z treścią § 2 art. 68 Ordynacji podatkowej jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Przewidziany w przepisie art.68 § 1 Ordynacji podatkowej ogólny trzyletni termin do wydania konstytutywnej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe liczony od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, dotyczy wyłącznie sytuacji, w której brak jest sporu pomiędzy podatnikiem, a organem podatkowym co do okoliczności objętych deklaracją, której definicję legalną zawiera art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z nią, ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach - rozumie się przez to, m.in. informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy (por. wyrok NSA z 18 lipca 2018 r. sygn. akt II FSK 201/18; wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Powyższy przepis nie zobowiązuje zatem podatników będących osobami fizycznymi do corocznego składania informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Obowiązek taki powstaje dopiero w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. To na podstawie ww. informacji o obiektach i nieruchomościach organ podatkowy wymierza podatek od nieruchomości. Informacja o której mowa w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. jest zatem deklaracją w rozumieniu art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z 15 maja 2013r. sygn. akt II FSK 252/12). W konsekwencji złożenie przez podatnika informacji o nieruchomościach, w której nie zostały ujawnione kompletne i prawidłowe dane niezbędne do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego powoduje, że zobowiązanie podatkowe nie powstaje dopiero wówczas, gdy decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W rozpoznawanej sprawie skarżący, w dniu 24 października 2006r., złożyli informację w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2006, dotyczącą nieruchomości stanowiącej Zespół Pałacowo-Zamkowy, gdzie wykazali do opodatkowania jedynie tzw. grunty pozostałe o pow. 19.650 m2. Podatnicy nie wykazali w tej deklaracji żadnych budynków, będących ich własnością a położonych na przedmiotowych gruntach. Nigdy też nie skorygowali (ani nie uzupełnili) złożonej w roku 2006 informacji podatkowej. Nadto w żadnej innej formie nie podali organowi podatkowemu powierzchni przedmiotowych budynków, obliczonej zgodnie z treścią art.1a ust.1 pkt 5 ) w związku z art. 4 ust.1 pkt 2) u.p.o.l. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że niezależnie od tego czy przedmiotowe obiekty podlegałyby ustawowemu zwolnieniu z podatku od nieruchomości podatnicy zobowiązani byli w złożonej informacji podać powierzchnię tych budynków czego jednak nie uczynili. Nie przedłożyli też dokumentacji pozwalającej przyjąć, że obiekty te podlegają zwolnieniu z opodatkowania. W konsekwencji podzielić należy stanowisko Kolegium, że decyzja ustalająca stronie sporne zobowiązanie podatkowe została wydana przed upływem terminu przedawnienia prawa do doręczenia decyzji ustalającej to zobowiązanie podatkowe. Termin ten bowiem z uwagi na ww. uchybienia podatników, uległ wydłużeniu do lat pięciu (art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej). Zaznaczyć przy tym trzeba, że decydujące znaczenie, na gruncie omawianego przepisu, ma fakt wydania i doręczenia decyzji przez organ pierwszej instancji. Z tym bowiem momentem powstaje zobowiązanie podatkowe, natomiast decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji może być wydana już po upływie terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji (por. wyrok WSA w Lublinie z 4 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Lu 689/19). W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługują podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, przez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego ustalony w niniejszej sprawie przez organy stan faktyczny nie budzi wątpliwości a sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji. Główną oś sporu między stronami niniejszego postępowania budzi kwestia czy należąca do skarżących nieruchomość stanowiąca Zespół Pałacowo-Zamkowy w 2013 r. podlegała zwolnieniu podatkowemu przewidzianemu w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Z uwagi na to, że podstawę materialnorpawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w jej brzmieniu obowiązującym w 2013 r. to wykładnia przepisów tej właśnie ustawy wyznaczała kierunek i zakres niezbędnych ustaleń jakie winny poczynić w sprawie organy podatkowe przed wydaniem stosownego rozstrzygnięcia. Przypomnieć zatem należy, że stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości: grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Warunki sformułowane w ww. normie prawnej determinują nabycie uprawnienia do zwolnienia od podatku od nieruchomości. Dwie pierwsze ze wskazanych przesłanek omawianego zwolnienia podatkowego to przesłanki pozytywne, tzn. ich wystąpienie warunkuje uzyskanie prawa do zwolnienia. Trzecia z nich to przesłanka negatywna. Jej zaistnienie przesądza o wyłączeniu z zakresu zwolnienia podatkowego (por. wyrok WSA w Szczecinie z 19 grudnia 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 806/18). Wykładnia językowa oraz zewnętrzna systemowa przywołanego przepisu prowadzi natomiast do jednoznacznych wniosków, że przesłanką do zwolnienia od płacenia podatku od nieruchomości wymienionych przedmiotów opodatkowania, będzie nie tylko ich indywidualne wpisanie do rejestru zabytków, ale również ich utrzymanie i konserwacja, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków (zob. L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Warszawa 2003, s. 233.). W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe, zgodnie z dyspozycją omawianego przepisu, ustaliły, że przedmiotowa nieruchomość została wpisana do rejestru zabytków pod numerem 143 i 636 oraz, że nie jest ona zajęta na wykonywanie w działalności gospodarczej. Dążąc natomiast do zbadania czy jest ona utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków organ zwrócił się o udzielenie informacji w tym zakresie do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W ocenie Sądu takie działanie organu jest ze wszech miar prawidłowe. Zaznaczyć należy, że przez przepisy o ochronie zabytków należy rozumieć przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami Z art.5 tej ustawy wynikają nałożone na właściciela zabytku obowiązki w zakresie opieki nad zabytkiem, w tym, m. in., prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku; zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie; korzystanie z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości. Organem ochrony zabytków, zgodnie z art.89 pkt 2 tej jest wojewoda, w imieniu którego zadania i kompetencje, w tym zakresie, wykonuje wojewódzki konserwator zabytków. Do zadań wykonywanych przez wojewódzkiego konserwatora zabytków należy między innymi wydawanie decyzji, postanowień i zaświadczeń w sprawach określonych w ustawie oraz w przepisach odrębnych, sprawowanie nadzoru nad prawidłowością prowadzonych prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych i innych działań przy zabytkach, organizowanie i prowadzenie kontroli w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami oraz współpraca w sprawach ochrony zabytków z innymi organami administracji publicznej (art.91 ust.4 pkt 4, 5, 6 i 7 ustawy o ochronie zabytków). Z ww. przepisów wynika zatem, że to wojewódzki konserwator zabytków jest organem ochrony zabytków uprawnionym do zajmowania stanowiska w kwestii utrzymywania i konserwacji zabytku. Organy podatkowe nie dysponują wiedzą pozwalającą ocenić stan zabytku oraz sposób jego konserwacji i w związku z tym prawidłowym jest oparcie się organu podatkowego na informacji wojewódzkiego konserwatora zabytków. Przy czym bez znaczenia pozostaje forma w jakiej następuje zajęcie stanowiska przez konserwatora (por. wyrok WSA w Krakowie z 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 976/19). Podzielić należy stanowisko skarżących, oparte o wyrok WSA w Opolu z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Op 547/10, że spełnienie warunku koniecznego jakim jest utrzymanie i konserwacja zabytku odpowiednio do wymogów prawa może być dowiedzione w dowolny, dopuszczalny prawem sposób. Podobnie jak niespełnienie wskazanego kryterium, również powinno być wykazane odpowiednimi dowodami. Niemniej jednak w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe takie dowody w sprawie pozyskały. Przypomnieć trzeba, że w odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] sierpnia 2015 r., w którym Burmistrz Miasta zwrócił się do WKZ o wskazanie czy w 2013 r. sporna nieruchomość była i jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków oraz czy toczy się postępowanie administracyjne na wniosek współwłaścicieli tej nieruchomości w celu wydania takiego zaświadczenia organ podatkowy uzyskał informację, że: w roku 2013 WKZ wydał postanowienie z dnia [...] lutego 2014 r. odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego, że zespół pałacowo - zamkowy w [...] tj. zamek położony na działce nr ewid. [...], oraz pałac położony na działce nr ewid. [...], jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie. Nadto WKZ wskazał, że w roku 2013 wydał decyzję nakazującą właścicielom zamku przeprowadzenie robót budowalnych niezbędnych ze względu na zagrożenie zniszczeniem i istotnym uszkodzeniem tego zabytku (...). Termin wykonania tych prac upłynął 30 maja 2014 r. Przy czym właściciele nie zrealizowali nakazanych prac, w związku z czym w sprawie prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. WKZ stwierdził również, że mając na uwadze ówczesny oraz obecny stan zachowania obu zabytków, a także nie wypełnianie przez właścicieli [...] zamku i pałacu obowiązków wynikających z nakazów i zaleceń pokontrolnych, ww. zabytki nie są utrzymane i konserwowane zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Podobne informacje organ podatkowy otrzymywał do WKZ, w odpowiedzi na kolejne wezwania w tym zakresie. W ocenie Sądu wobec tak jednoznacznego stanowiska WKZ organ podatkowy słusznie uznał, że należący do skarżących Zespół Zamkowo-Pałacowy nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Zaznaczyć należy opinia konserwatora zabytków w omawianym zakresie korzysta z waloru dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Dopiero skuteczne zanegowanie tego dokumentu mogłoby stanowić podstawę do przyjmowania odmiennych ocen oraz formułowania innych wniosków w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości. Jednakże takich dowodów w niniejszej sprawie strona nie przedstawiła. W ocenie skarżących o tym, że podejmują oni wszelkie działania mające na celu właściwe użytkowanie, zabezpieczenie i konserwowanie spornej nieruchomości świadczy fakt, że w 2012 r. został wykonany remont dachu całego obiektu wraz z wymianą pokrycia oraz instalacji odwadniającej (prace te zostały zakończone oraz odebrane 12.10.2012 r.), w 2013 r. zostały przeprowadzone prace zabezpieczające detale architektoniczne przy elewacjach budynku, a także, że obiekt jest stale utrzymywany i konserwowany w sposób zapobiegający niszczeniu i degradacji jego części. Kilkakrotnie w roku wykonywane są prace konserwacyjne wymagane dla zapobiegania zniszczeń lub usuwające szkody spowodowane przez działanie sił natury lub osób trzecich. Dokonano np. naprawy rynien i rur spustowych, naprawy dachówki i opierzeń budynku, uzupełnianie zabezpieczeń oraz uszkodzeń okien, wejść do obiektu lub na teren obiektu. Podkreślić jednak należy, że wszystkie ww. działania skarżących były przez WKZ wzięte pod uwagę przy wydawaniu ww. opinii, o czym świadczy chociażby zestawienie dat wykonanych przez stronę prac z ww. pismami WKZ. Nadto wskazać trzeba, że dla skorzystania ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. nie wystarczy wykonywanie wybranych prac na nieruchomości. Kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy podatnik utrzymuje i konserwuje nieruchomość zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, a nie czy podejmuje jakiekolwiek działania w tym zakresie. Skarżący podnoszą w skardze, że pozostają w sporze z WKZ odnośnie utrzymywania przedmiotowej nieruchomości w stanie konserwatorskim. Wobec tego wyjaśnić należy, że organy podatkowe mając na względzie ww. spór przed wydaniem decyzji pozyskały również informację odnośnie spraw prowadzonych przed sądami administracyjnymi w tym zakresie oraz uwzględniły wydane w tym przedmiocie orzeczenia. Organ ustalił m.in, że WKZ [...] lutego 2014 r. wydał postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego utrzymanie przedmiotowa, nieruchomość, że jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy to postanowienie. Z kolei na ww. postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego J.P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która wyrokiem z dnia 11 maja 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1410/15 została oddalona. Zaś wniesiona przez skarżącego skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem NSA z 18 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 2087/16. Z treści ww. orzeczeń wynika m.in., że postanowieniem z [...] lutego 2014 r. WKZ ponownie odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści z uwagi na zły stan zabytków spowodowany niezapewnieniem przez właścicieli odpowiedniej opieki nad obiektami. W uzasadnieniu podkreślił, że w protokołach kolejnych kontroli i oględzin prowadzonych w obiektach, których dotyczył wniosek o wydanie zaświadczenia, prowadzonych od 2006 r. podkreślano zły stan zachowania obiektów, a w ich wyniku wydano m.in.: – zalecenia pokontrolne z [...] listopada 2006 r. dotyczące wykonania prac zabezpieczających; – decyzję z [...] grudnia 2007 r. nakazującą właścicielom zamku wstrzymanie wykonywanych bez pozwolenia robót budowlanych; – decyzję z [...] stycznia 2008 r. nakazującą przeprowadzenie robót budowlanych niezbędnych ze względu na zagrożenie zniszczeniem zamku i pałacu; – decyzję z [...] stycznia 2008 r. zobowiązująca właścicieli zamku do uzyskania pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych i prac konserwatorskich przy elewacjach krużganków na dziedzińcu zamkowym; – zalecenia pokontrolne z [...] grudnia 2010 r. dotyczące zabezpieczenia obiektów zabytkowych oraz przeprowadzenia prac konserwatorskich; – decyzję z [...] maja 2011 r. nakazującą właścicielom pałacu przeprowadzenie prac konserwatorskich i zabezpieczających; – decyzję z [...] maja 2011 r. nakazującą właścicielom zamku przeprowadzenie prac konserwatorskich przy elewacjach zamku oraz – decyzję z [...] lipca 2013 r. nakazującą właścicielom zamku przeprowadzenie prac mających na celu zachowanie dachów i zabezpieczenie wnętrza zamku przed zalewaniem. WKZ zaznaczył też, że niepodejmowanie działań mających na celu zabezpieczenie obiektów przed zniszczeniem lub istotnym uszkodzeniem powoduje stopniowe pogarszanie się stanu zachowania obu zabytków. Zaś zły stan zabytków uniemożliwił wydanie żądanego zaświadczenia. Skoro zatem stanowisko organu konserwatorskiego, że Zespół Zamkowo- Pałacowy nie jest utrzymywany zgodnie z ustawą o ochronie zabytków nie zostało w sprawie w żaden sposób podważone organ podatkowy zasadnie przyjął, że skarżący nie mogli skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. W konsekwencji słusznie opodatkował tę nieruchomość na zasadach ogólnych. Skarżący kwestionują także prawidłowość ustalenia powierzchni podlegającej opodatkowaniu oraz przyjęte przez organ stawki podatku. Przypomnieć zatem trzeba, że powierzchnia gruntów podlegających opodatkowaniu została przyjęta przez organ w wielkości określonej przez stronę w złożonej w 2006 r. informacji. Niemniej jednak składając ww. informację, współwłaściciele Zespołu Pałacowo- Zamkowego, nie bacząc na wynikający z u.p.o.l. obowiązek w tym zakresie, nie zadeklarowali powierzchni posiadanych budynków. Organ podatkowy dokonał jej ustalenia na podstawie opinii (Inwentaryzacji Zespołu Pałacowo-Zamkowego) A.B. W ocenie skarżących takie działanie organu świadczy o wadliwym ustaleniu stanu faktycznego i uchybia przepisom postępowania wyrażonym w art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej a także narusza art. 2a tej ustawy. Skarżący twierdzą bowiem, że operat ten jest nierzetelny i niewiarygodny gdyż nie uwzględnia on pomiarów dokonanych wewnątrz budynków. Nadto skarżący podnoszą, że organ podatkowy nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do podniesionych zarzutów na etapie postępowania dowodów i nie rozpoznał wniosku strony o wyłączenie A.B. Mając jednak na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz argumenty organów przedstawione w wydanych w sprawie decyzjach, stwierdzić należy, że i te zarzuty są bezpodstawne. Zauważyć trzeba, że wbrew twierdzeniom skarżących w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w jego ocenie nie zaszły przesłanki, o których mowa w art. 130 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, powodujące, iż osoba wyznaczonego przez organ pierwszej instancji biegłego, winna podlegać wyłączeniu. Skarżący zarzucają ww. opinii biegłego brak wiarygodności z uwagi nie wykonanie faktycznych pomiarów obiektów Zespołu Pałacowo Zamkowego przy czym zupełnie pomijają fakt, że w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. Burmistrz Miasta zawiadomił ich, że zlecił inwentaryzację przedmiotowego obiektu A.B. Jednocześnie zwrócił się do podatników o dyspozycyjność w celu umożliwienia ww. biegłemu wykonania przedmiotowej inwentaryzacji. Z kolei pismami z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz z dnia [...] maja 2013 r. A.B. zwrócił się do podatników o umożliwienie mu wejścia na teren przedmiotowej nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z weryfikacją wykonanej inwentaryzacji oraz zaproponowanie dogodnego dla stron terminu w tym zakresie. Z uwagi na brak reakcji podatników na ww. pisma Burmistrz Miasta wyznaczył im termin tej czynności, wpierw na dzień [...] sierpnia 2013 r., a następnie na dzień [...] września 2013 r. Przy czym podatnicy, prawidłowo zawiadomi o powyższych terminach oględzin, nie stawili się w żadnym z wyznaczonych terminów, nie przedstawiając przy uzasadnionego usprawiedliwienia swojej nieobecności. Nie wyznaczyli też do udziału w tych czynnościach pełnomocników. Z powyższego wynika, że pomimo starań ze strony organu podatnicy uniemożliwili dokonanie faktycznych pomiarów powierzchni ww. nieruchomości. Co więcej, pomimo, iż kwestionują ustalenia organów w tym zakresie nie przedłożyli żadnego dokumentu wskazującego by przyjęta przez organ powierzchnia była inna. Zwłaszcza, że organy wielokrotnie zwracały się do strony o udzielenie informacji w tym zakresie. Biegły dokonał zatem zleconej przez organ inwentaryzacji m.in. w oparciu o materiały pomocnicze, takie jak: operat szacunkowy z roku 2005, wypisy z ksiąg wieczystych, informacje z rejestru gruntów, opracowania archiwalne udostępnione przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków. Skarżący kwestionując ww. ustalenia organu podatkowego zupełnie pominęli okoliczność, że w decyzji z [...] maja 2015 r. Kolegium zaznaczyło, że w sytuacji gdy strona kwestionuje przyjęte wyliczenia w zakresie powierzchni gruntu winna przedłożyć swoje wyliczenia lub wskazać ewentualne rozbieżności w wyliczeniach dokonanych przez organ podatkowy. Co więcej, przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wezwał skarżących do podania powierzchni użytkowej obiektów objętych opodatkowaniem według stanu na dzień [...] stycznia 2013 r., pod rygorem przyjęcia do opodatkowania wielkości powierzchni przyjętej w tym zakresie przez organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji. Skarżący nie przedłożyli jednak tej informacji. Podkreślić należy, że przewidziany w art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek organów podatkowych podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, nie oznacza, że jest to obowiązek nieograniczony. Granicę zasady prawdy obiektywnej wyznacza wyczerpanie możliwości gromadzenia dowodów. Innymi słowy, jeżeli organ podatkowy nie ma już podstaw do przeprowadzenia kolejnych dowodów, nie można mu czynić zarzutu naruszenia omawianej zasady. Jeżeli zatem o pewnych faktach wiedzę ma jedynie podatnik i w sposób przekonywujący ich nie poda, nie można czynić zarzutu organowi podatkowemu, że faktów takich nie ustalił. Podatnik nie jest bowiem uwolniony od współudziału w realizacji obowiązku wynikającego z zasady prawdy obiektywnej (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2019r., II FSK 2739/17). Z sytuacją taką będziemy mieli do czynienia w szczególności wówczas, gdy podatnik formułuje twierdzenia co do okoliczności stanu faktycznego, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zebranym przez organ, lub zaprzecza poprawności dokonanej przez organ podatkowy oceny stanu faktycznego. W takich przypadkach logika podpowiada, że wraz z tą inicjatywą przechodzą na nią także i wszelkie konsekwencje, jakie wiążą się z wynikiem prowadzonego dowodu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 4 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 642/19 oraz powołane tam orzecznictwo). Zaznaczyć należy, że obecnie, z uwagi na zły stan techniczny przedmiotowych budynków, spowodowany m.in. pożarem, który miał miejsce w dniu [...] października 2019 r. przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości stanowiącej Zespół Pałacowo-Zamkowy jest niemożliwe. Wobec powyższego przyjęcie przez organ do opodatkowania powierzchni użytkowej budynków przedmiotowego Zespołu Pałacowo-Zamkowego wynikającej z ww. Inwentaryzacji nie stanowi o wadliwym ustaleniu przez organ stanu faktycznego i nie uchybia wyrażonym w Ordynacji podatkowej zasadom postępowania. W tych też okolicznościach, wbrew oczekiwaniom skarżącego, nie znajdzie zastosowania wyrażona w art. 2a Ordynacji podatkowej zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony dotyczy ona bowiem tylko wątpliwości co do treści przepisów prawa, a nie wątpliwości co do stanu faktycznego, które zresztą w niniejszej sprawie także nie występują. Z złożonej skardze skarżący podnoszą również, że organ drugiej instancji nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, w którym zakwestionowano decyzję Burmistrza Miasta z uwagi na niewykazanie jakimi kryteriami kierował się organ podatkowy ustalając, że w skład zespołu pałacowo-zamkowego wchodzą budynki, dla których przyjęto stawkę 6,36 zł za 1 m2 zamiast stawki 0,64 zł za 1 m2 oraz brak ustaleń, co do faktycznego wykorzystania pomieszczeń zespołu pałacowo-zamkowego, zważywszy, że stan techniczny budynków nie pozwala obecnie na ich użytkowanie. Zdaniem skarżącego w rozpoznawanej sprawie zachodzi sprzeczność pomiędzy sposobem użytkowania, treścią księgi wieczystej a danymi z ewidencji gruntów i budynków, zatem organ podatkowy nie miał podstaw i nie był uprawniony bez wyjaśnienia tej kwestii, do dokonywania w tym zakresie odmiennych ustaleń w ramach postępowania w sprawie podatku od nieruchomości tj. ustalenia, że przedmiotowa nieruchomość należy do kategorii pozostałych w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. W ocenie Sądu powyższe argumenty także ocenić należy jako chybione. Zaznaczyć trzeba, że w zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, iż organ pierwszej instancji prawidłowo objął przedmiot opodatkowania zarówno w zakresie gruntów, jak i budynków stawką podatkową przewidzianą dla gruntów i budynków pozostałych bowiem przedmiotowe grunty i budynki nie są budynkami mieszkalnymi. Ocena organu odwoławczego w tym zakresie jest prawidłowa bowiem z ewidencji gruntów i budynków wprost wynika, że budynki zostały sklasyfikowane jako inne niemieszkalne. Zaznaczyć należy, że sklasyfikowanie gruntu w ewidencji gruntów i budynków ma podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku o czym świadczą nie tylko przepisy u.p.o.l. ale także treść art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Użyte w ww. przepisie wyrażenie "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione elementy przedmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące rodzaju gruntów mają dla organu podatkowego charakter wiążący. Co do zasady organy podatkowe, nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 15 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 945/17). Rozwiązanie takie, poprzez ustanowienie dających się w sposób jednoznaczny zweryfikować kryteriów przedmiotowych opodatkowania gruntów danego rodzaju podatkiem, gwarantuje podatnikom pewność co do zasad opodatkowania posiadanych przez nich gruntów. Z drugiej strony daje organom podatkowym jasne i jednoznaczne kryterium rozpoznawania przedmiotu opodatkowania (por. wyrok NSA z 8 lutego 2018r., sygn. akt II FSK 100/16). Dane zawarte w ewidencji gruntów posiadają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Podkreślić przy tym trzeba, że art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej przewiduje możliwość przeprowadzania dowodów przeciwko dokumentom urzędowym. Jednak w przypadku ewidencji gruntów i budynków dowodem takim może być dokument stanowiący podstawę zmian w ewidencji, a nie dokument dla którego podstawę wytworzenia czy zmiany stanowi ewidencja gruntów i budynków. Odpis z księgi wieczystej nie może zatem stanowić podstawy uznania za niewiarygodną treści ewidencji gruntów i budynków, gdyż to dane z tej ewidencji stanowią podstawę wpisów w księdze wieczystej. Podstawę taką mogłaby stanowić np. znajdująca się w zbiorze dokumentów księgi wieczystej decyzja administracyjna, z której wynikałaby inna klasyfikacja gruntu aniżeli widniejąca w ewidencji (por. wyrok WSA w Szczecinie z 12 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Sz 880/19), jednakże w rozpoznawanej sprawie decyzja taka nie została przez stronę przedłożona. W tych okolicznościach nie można zgodzić się ze skarżącymi, że organy naruszyły w sprawie art. 21 ust. 1 u.p.g.k. poprzez jego błędną wykładnię. Nadto zaznaczyć należy, że stanowisko skarżących jakoby przedmiotowe budynki winny być opodatkowane stawką jak dla budynków mieszkalnych jest sprzeczne z podnoszonym przezeń chociażby twierdzeniem, że "podatnicy nie dokonywali pomiarów powierzchni użytkowej obiektów objętych opodatkowaniem z uwagi na zły stan techniczny budynku oraz wobec faktu, że obiekt jest pozbawiony fizycznie stropów budowlanych, przegród budowlanych, a duża część obiektu z uwagi na występujące zagrożenie budowlane jest niedostępna." Także stan nieruchomości uwidoczniony na zgromadzonej przez organ dokumentacji zdjęciowej, jednoznacznie potwierdzaja, że budynki te nie były wykorzystywane na cele mieszkalne. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, na podstawie art.151 P.p.s.a., oddalił skargę w całości.