II SA/Go 1102/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2022 r. sprawy ze skargi A.Ż., J.Ż. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, aktualnie: t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., dalej jako: P.b.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: k.p.a.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił L.O. pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę, rozbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny jednorodzinny do realizacji na działkach nr [...]. Organ wskazał, iż w toku postępowania strony – A. i J.Ż, złożyli pismo z [...] czerwca 2021 r., zawierające uwagi do postępowania, wskazując na błędne ustalenie wskaźników zabudowy wynikających z planu miejscowego z uwagi na istniejącą na działce zabudowę, która została uwzględniona w projekcie zagospodarowania działki oraz w opisie technicznym projektu budowlanego. Jako dowód w tym zakresie strony załączyły wydruk ze strony geoportal.gov.pl. Ponadto zakwestionowali ujęcie do wyliczeń działkę nr [...], ponieważ na niej nie będzie prowadzona inwestycja, dodając że plan miejscowy wyraźnie wskazuje, że wskaźnik zabudowy ustala się w stosunku do działki budowlanej, a nie kilku działek. Strony wskazały także na fakt toczącego się postępowanie o zasiedzenie części działki nr [...] przed Sądem Rejonowym - sygnatura akt [...], które dotyczy części działki nr [...] od strony wschodniej budynku gospodarczego o pow. 20 m2, uważając to za zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Strony zwróciły też uwagę na niebezpieczeństwo nie zachowania wymaganej prawem odległości ścian nowoprojektowanego budynku od granicy działki i braku światła w pomieszczeniach zlokalizowanych na parterze budynku. Do powyższego pisma szczegółowo ustosunkował się inwestor, wskazując na niezasadność podniesionych przez strony uwag i zarzutów. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż rozbudowa budynku zaprojektowana jest zgodnie z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1065, dalej jako: Rozporządzenie) w odległości 4,25 m ścianą z otworami okiennymi od strony zachodniej (od granicy z działką nr [...]) oraz w odległości 4,56 m ścianą z otworem okiennym od strony wschodniej działki (od granicy z działką nr [...]), istniejący budynek gospodarczy zlokalizowany jest w 0,40 m od granicy działki (od granicy z działką nr [...]). Sytuowanie budynku spełnia wymogi przepisu §271 w zakresie odległości między zewnętrznymi ścianami budynku ze względu na bezpieczeństwo pożarowe. Projekt uzgodniony jest z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych i dostosowany do uwag rzeczoznawcy. Jak wskazano w projekcie budynek należy do klasy odporności pożarowej "D" (budynek niski (N) - ZLIV). Ściana budynku od strony budynku sąsiedniego stanowi oddzielenie przeciwpożarowe, co przy równoczesnym spełnieniu wymagań przepisu § 216 dotyczącym wymogów kiasy odporności ogniowej ścian zewnętrznych El 30 i przekrycia dachu kwalifikuje budynek jako spełniający wymagania przepisów o ochronie przeciwpożarowej. Następnie organ podał, iż dla wskazanej powyżej jednostki plan miejscowy określa następujące parametry i wskaźniki zabudowy i zagospodarowania terenu: maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy 40 % minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej 25 %, wskaźnik intensywności zabudowy od 0,01 do 0,7, wysokość zabudowy budynków mieszkalnych do 2 kondygnacji nie wyższa niż 11 m, geometria dachu od 35° do 45°. Z projektu budowalnego wynika, że spełnione zostały obowiązujące dla tej jednostki parametry zabudowy dla działek objętych opracowaniem. Jak wynika z opisu projektu wskaźnik intensywności zabudowy wyniósł 0,47, wskaźnik powierzchni zabudowy 31,2 %, wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej 35/8 %, wysokość budynku 5,80 m, geometria dachu 43,5 %. Odnosząc się uwag strony w zakresie objęcia niniejszym zamierzeniem budowlanym działki nr [...], organ wskazał, że pozwolenie na budowę jest wydawane na rzecz inwestora, który legitymuje się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszej sprawie inwestor wykazał prawo do dysponowania zarówno działką nr [...] jak i działką nr [...]. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że zamierzenie budowlane może być zlokalizowane na dwóch działkach budowlanych, a suma pow. tych działek może być razem bilansowana na potrzeby spełnienia wskaźników wynikających z miejscowego planu. Odnosząc się do kwestii zawieszenia postępowania organ uznał, że wynik postępowania sądowego nie będzie miał wpływu na prowadzone przed organem pierwszej instancji postępowanie administracyjne i nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i odmówił zawieszenia postępowania. Ponadto organ zauważył, iż z projektu budowalnego jednoznacznie wynika, że wskaźniki zabudowy nadal będą spełnione w przypadku wyłączenia 20 m2 powierzchni z działki nr [...]. Zachowane również zostaną warunki techniczne w zakresie sytuowania budynku ścianą z otworami okiennymi od granicy działki nr [...]. Projektant uwzględnił w projekcie wymiar 4,16 m od granicy nieruchomości - działki nr [...] i wyłączył 0,40 m w przypadku decyzji sądu o przesunięciu granicy w głąb działki nr [...]. Z powyższego wynika, że w przypadku zmiany granicy, odległości wynikające z warunków technicznych zostaną zachowane zarówno dla wymiaru 4,16 m jak i dla wymiaru 4,56m. Odnosząc się do uwag stron, że na terenie nieruchomości znajdują się budynki, których nie uwzględniono na projekcie zagospodarowania terenu organ zaznaczył, że opiera się na aktualnej mapie do celów projektowych, która została załączona do projektu i która posiada klauzulę przyjęcia mapy do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, stwierdzającą przydatność mapy dla celów projektowych, a zatem ma przymiot aktualności. Ponadto jest zgodna z danymi, którymi dysponuje organ. Następnie organ podał, że projekt budowlany sporządzony został przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowane, projektanci złożyli oświadczenia, że został on sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. i J.Ż., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz zarzucając jej naruszenie: a) art. 7,77, 80, 85 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez: - niewszechstronne zebranie materiału dowodowego w sprawie i pominięcie zawnioskowanego przez strony dowodu z oględzin działki ewidencyjnej nr [...] w celu ustalenia aktualnego stanu nieruchomości, czego skutkiem był błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i przyjęcie, że planowana inwestycja jest zgodna z uchwałą nr XXVI.507.2020 Rady Miasta z dnia 25 sierpnia 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...] (dalej jako uchwała RM z dnia 25 sierpnia 2020 r.), podczas gdy planowane zamierzenie jest niezgodne z § 18 ust. 3 pkt 1-3 ww. uchwały; - niewszechstronne rozważenie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie i przyjęcie, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy projekt zagospodarowania działki sporządzony został na nieaktualnej mapie, na której nie uwzględniono wszystkich istniejących budynków, czego skutkiem był błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i przyjęcie, że planowana inwestycja jest zgodna z uchwałą RM z dnia 25 sierpnia 2020 r., podczas gdy planowane zamierzenie jest niezgodne z § 18 ust. 3 pkt 1-3 ww. uchwały; - niewszechstronne rozważenie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie i przyjęcie, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy organ nie dokonał żadnych ustaleń w przedmiocie spełnienia przez planowaną inwestycję warunków określonych w § 18 ust. 3 uchwały RM z dnia 25 sierpnia 2020 r.; b) art. 10 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu poprzez wyznaczenie jedynie iluzorycznego terminu na wypowiedzenie się co do zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego (w rzeczywistości był to 1 dzień roboczy) i wydanie decyzji pomimo uprzedzenia organu, że strona miała zamiar ustosunkowania się do zawartego w aktach sprawy materiału dowodowego, tj. projektu budowlanego, ponieważ wyznaczony termin nie daje możliwości rzetelnego przeanalizowania dokumentacji; c) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z planem miejscowym, podczas gdy przekroczony został maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy i wskaźnik intensywności zabudowy oraz nie zachowano minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej określonych w uchwale RM z dnia 25 sierpnia 2020 r.; d) art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. § 13 ust. 1 Rozporządzenia, poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z warunkami technicznymi, podczas gdy wzniesienie budynku zgodnie z projektem doprowadzi do zacienienia pomieszczeń mieszkalnych położonych na parterze budynku stron postępowania. Jednocześnie pełnomocnik skarżących zaskarżył w całości postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego, zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu wniesionego odwołania pełnomocnik skarżących zwrócił uwagę, że planowane zamierzenie inwestycyjne przekracza maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy, tj. 40% oraz podniósł, iż skarżący w piśmie z dnia [...] czerwca 2021 r. wskazali, że inwestorka podała nieprawdziwe dane w tym zakresie oraz przedstawiła nieaktualną mapę do celów projektowych. Zdaniem skarżących inwestorka zataiła przez organem, iż na działce nr [...] istnieje zabudowa, która nie została uwzględniona w projekcie budowlanym, jak również w projekcie zagospodarowania działki, dobudowała ona bowiem do budynku mieszkalnego od strony północnej budynek o nieokreślonej funkcji, którego wymiary wynoszą ok. 4m na 6m, tj. o powierzchni ok. 24m2. Nadto skarżący w powyższym piśmie z [...] czerwca 2021 r. podali, że według danych z ewidencji gruntów, w oparciu o które udostępniane są dane w serwisie geoportal.gov.pl na działce nr [...] istnieje jeszcze jeden budynek gospodarczy nieuwzględniony przez inwestorkę, położony w południowo-wschodnim narożniku działki o powierzchni ok.10 m2. Zdaniem skarżących inwestor nie może uwzględniać w projekcie budowlanym działki nr [...], ponieważ jak wynika z dokumentacji planowana inwestycja realizowana będzie wyłącznie na działce nr [...] i tylko ta działka powinna być uwzględniona przy ustalaniu ww. wskaźnika. Dodatkowo podnieśli, że od powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] należy odliczyć ok. 20 m2 obszaru przez nich zasiedzianego. Skarżący przedstawili obliczenia na podstawie których ustalili, że wskaźnik powierzchni zabudowy określony w § 18 ust. 3 pkt 1 został przekroczony – wynosi w zaokrągleniu 43%. W odniesieniu do łączenia działek na potrzeby zmniejszenia powierzchni zabudowy za błędne uznali stanowisko organu. Zdaniem odwołujących brak uzasadnionej podstawy dla uwzględnienia działki [...] przy ustalaniu wskaźnika powierzchni zabudowy, skoro planowana rozbudowa ma zostać zrealizowana jedynie na nieruchomości oznaczonej nr [...]. Ponadto według odwołujących jeśli organ posiadał informacje, że mapa nie odzwierciedla rzeczywistego stanu, zobowiązany był potwierdzić te informacje, poprzez przeprowadzenie oględzin, o co wnioskowały strony postępowania. Zdaniem odwołujących organ niezasadnie także odmówił zawieszenia postępowania wskazując, iż w wyniku rozstrzygnięcia sądu zmniejszona zostanie powierzchnia działki nr [...] o nieustalony dotychczas obszar (w sprawie dopuszczono dowód z opinii biegłego, celem geodezyjnego wydzielenia części nieruchomości), co wpłynie na ustalenie współczynnika powierzchni zabudowy i innych wskaźników zależnych od powierzchni działki. Nadto pełnomocnik zaznaczył, że w wyniku zasiedzenia części działki dojdzie do przesunięcia granicy działki w głąb działki nr [...], co wpłynie na usytuowanie budynku względem granicy i w konsekwencji nie zostaną zachowane wymagane prawem odległości ścian nowoprojektowanego budynku od granicy działki. Odwołujący zarzucili także organowi brak ustaleń w zakresie zgodności planowanej inwestycji z przepisami technicznymi, w szczególności z § 13 ust. 1 Rozporządzenia, bowiem planowana inwestycja spowoduje zacienienie pomieszczeń budynku należącego do skarżących i znaczne ograniczenie dostępu światła słonecznego do istniejących budynków mieszkalnych. Ponadto zdaniem odwołujących organ pozbawił ich możliwości czynnego udziału, podając że wyznaczono im 3-dniowy termin na zapoznanie się z materiałem dowodowym, przy czym dostęp do akt skarżący uzyskali dopiero na jeden dzień przed upływem ww. terminu. Decyzją z dnia [...] października 2021 r., nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2021 r. oraz postanowienie organu I instancji z dnia [...] lipca 2021 r. Wojewoda wskazał, że teren objęty inwestycją zgodnie z uchwałą RM z dnia 25 sierpnia 2020 r. oznaczony został symbolem MN3, dla której ustalono przeznaczenie podstawowe – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca i uzupełniające – usługi. Dla jednostki tej w § 18 planu miejscowego określono poniższe wymogi co do zagospodarowania terenu oraz parametry i wskaźniki zabudowy - maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy 40 %, minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej 25 %, wskaźnik intensywności zabudowy od 0,01 do 0,7, wysokość zabudowy budynków mieszkalnych do 2 kondygnacji nie wyższa niż 11 m, geometria dachu od 35° do 45°. Zdaniem organu odwoławczego planowana inwestycja spełnia powyższe wymogi, wskazując, iż szeroko w swojej decyzji omówił to Prezydent Miasta. Organ I instancji w zaskarżonej decyzji podał, iż zgodnie z opisem projektu budowlanego wskaźnik intensywności zabudowy wyniósł 0,47, wskaźnik powierzchni zabudowy 31,2 %, wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej 35,8 %, wysokość budynku 5,80 m, zaś geometria dachu 43,5 %. Wojewoda wyjaśnił również, że obowiązujące przepisy nie zabraniają prowadzenia inwestycji budowlanej na terenie dwóch lub więcej działek ewidencyjnych, zatem jeśli inwestor dysponuje prawem własności dwóch nieruchomości (nr [...]) przeznaczonych na cele budowlane, suma ich powierzchni może być bilansowa na potrzeby spełnienia wskaźników wynikających z miejscowego planu. Fakt ewidencyjnego wyodrębnienia działek dla prawa do zabudowy nie ma znaczenia, skoro stanowią własność jednej osoby. Organ odwoławczy zakwestionował także stanowisko skarżących w zakresie aktualności mapy do celów projektowych i podkreślił, że ustawodawca wprowadzając w art. 34 ust.3 pkt 1 P.b. wymóg sporządzenia projektu zagospodarowania działki na aktualnej mapie, jednocześnie nie zakreślił żadnego terminu aktualności (ważności) mapy używanej do celów projektowych. Taki termin nie wynika także z przepisów prawa, w tym unormować rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2017 r., II OSK 220/16, organ podniósł, że mapa jest aktualna tak długo, jak długo odzwierciedla obecny (teraźniejszy) stan rzeczy istniejący na danym terenie. Nadto zewidencjowana i uwierzytelniona mapa geodezyjna stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Wojewoda wyjaśnił, że domniemanie zgodności dokumentu urzędowego może być obalone środkami dowodowymi, jednak strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego powinna tę okoliczność udowodnić. W odniesieniu do dokumentacji geodezyjnej, sporządzonej przez osoby legitymujące się stosownymi umiejętnościami i uprawnieniami zawodowymi, konieczne jest jednakże dysponowanie inną dokumentacją geodezyjno-kartograficzną o treści odmiennej od wskazanej mapą. Jednocześnie organ II instancji podał, że żaden z przepisów prawa nie nakłada na organy administracji architektoniczno-budowlanej obowiązku przeprowadzania dowodu z wizji lokalnej przed wydaniem pozwolenia na budowę, w celu weryfikacji prawdziwości i prawidłowości danych przedstawionych w projekcie budowlanym. Przepisy wskazują, że pełną odpowiedzialność za prawidłowości i prawdziwość rozwiązań projektowych ponosi autor projektu budowlanego. Organy sprawdzają jedynie ich zgodność z przepisami prawa, decydują również o sposobie prowadzenia postępowania dowodowego i przeprowadzanych dowodach, uwzględniając przy zasady postępowania, w tym zasadę pisemności, szybkości postępowania, prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów. Wojewoda zaznaczył, że strona może wnioskować o przeprowadzenie dowodu, przy czym nie może narzuć organowi takiego obowiązku. Organ II instancji wyjaśnił, że prowadząc postępowanie odwoławcze wezwał pełnomocnika inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej, poprzez przedstawienie tzw. linijki słońca oraz analizy zacienienia, celem zbadania zgodności projektu z § 13, § 57 oraz § 60 Rozporządzenia. Z przedłożonych przez ww. pełnomocnika dokumentów ustalono, iż projektowany budynek nie będzie powodować przesłaniania istniejącego budynku na działce nr [...] należącego do skarżących. Organ odwoławczy wskazał także, że projekt budowlany jest zgodny z uchwałą RM z dnia 25 sierpnia 2020 r., działka budowlana posiada dostęp do drogi publicznej. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym z warunkami technicznymi określonymi w Rozporządzeniu. Budynki zostały usytuowane od zewnętrznych granic działki budowlanej w odległości większej niż minimalna określona w § 12 ust. 1. Najmniejsza projektowana odległość ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi od granicy z działką nr [...] wynosi 4,16 m. W ocenie wojewody przedmiotowe zamierzenie nie narusza również warunków określonych w § 13, § 57 i § 60 Rozporządzenia, bowiem uwzględniając wysokość projektowanych obiektów oraz ich zorientowanie względem stron świata oraz tego, że obiekt na działce sąsiedniej nie jest mieszkaniem jednopokojowym nie można uznać, że inwestycja pozbawi budynek skarżących dostępu do światła naturalnego. Z dokumentacji projektowej wynika także, że nie zostanie naruszony § 29 ww. Rozporządzenia i nie nastąpi spływ wód opadowych na nieruchomości sąsiednie, wody opadowe odprowadzane będą bowiem do kanalizacji deszczowej. Wojewoda stwierdził też, że zachowane zostały również wymogi określone w § 271 Rozporządzenia określające odległości pomiędzy zewnętrznymi ścianami projektowanych budynków, a ścianami budynków istniejących na działkach sąsiednich oraz odległości projektowanych budynków od granic nieruchomości niezabudowanych w związku z bezpieczeństwem pożarowym. Spełniono także wymagania wynikające z § 18 ust. 1 Rozporządzenia, albowiem zaprojektowano po jednym miejscu postojowym dla każdego z budynków. Organ II instancji zaznaczył przy tym, że projektowana inwestycja nie powoduje żadnych uciążliwości i utrudnień w możliwości korzystania z nieruchomości sąsiednich i nie ogranicza ich właścicielom dostępu do drogi publicznej oraz do mediów takich jak woda, kanalizacja, energia elektryczna, cieplna i środki łączności. W ocenie Wojewody projekt budowlany jest kompletny, zawiera wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz sprawdzenia. Został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowane, a inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnosząc się do zaskarżonego postanowienia z [...] lipca 2021 r. Wojewoda podał, że na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Zauważył, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek inwestora – L.O., natomiast wniosek o zawieszenie postępowania złożyli A. i J.Ż., będący stronami postępowania administracyjnego i zaznaczył, że mając na względzie powyższy przepis wyłącznie inwestorowi przysługuje prawo do złożenia wniosku o zawieszenia postępowania. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w związku z toczącym się postępowaniem o zasiedzenie, organ odwoławczy podał, że nie jest to zagadnienie wstępne. Dodał, że decyzja administracyjna odzwierciedla istniejący w dniu jej wydania stan faktyczny sprawy i nie może dotyczyć zdarzeń przyszłych i niepewnych. Nie mają zatem charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu ww. przepisu ustalenia faktyczne, które zachowując wpływ na rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, wykazują jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Pismem z dnia [...] listopada 2021 r. A. i J.Ż. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7, 77,80,85 § 1 i 107 § 3 w zw. z art. 15 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ II instancji powtórnego rozpatrzenia sprawy i zaniechanie dokonania własnych ustaleń faktycznych i ich oceny w zakresie dotyczącym zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czego skutkiem jest błędne ustalenie że planowana inwestycja jest zgodna z uchwałą RM z dnia 25 sierpnia 2020 r., podczas gdy planowane zamierzenie jest niezgodne z § 18 ust. 3 pkt 1-3 ww. uchwały; 2) art. 7, 77, 80, 85 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewszechstronne rozważenie zgormadzonego materiału dowodowego w sprawie i przyjęcie, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy projekt zagospodarowania działki sporządzony został na nieaktualnej mapie do celów projektowych, na której nie uwzględniono wszystkich istniejących budynków, czego skutkiem był błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i przyjęcie, że planowana inwestycja jest zgodna z uchwałą RM z dnia 25 sierpnia 2020 r., podczas gdy planowane zamierzenie jest niezgodne z § 18 ust. 3 pkt 1-3 ww. uchwały; 3) art. 107 § 3 w zw. z art. 140 w zw. z art. 15 k.p.a., poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów odwołania, tj. całkowite pominięcie rozpatrzenia zarzutu sformułowanego w pkt 1 lit. b odwołania, czego skutkiem jest pozbawienie skarżących prawa do dwuinstancyjnego postępowania, 4) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym panem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy przekroczony został maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy i wskaźnik intensywności zabudowy oraz nie zachowano minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej określonych w uchwale RM z dnia 25 sierpnia 2020 r.; 5) art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. § 13 ust. 1 Rozporządzenia, poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z warunkami technicznymi, podczas gdy wzniesienie budynku zgodnie z projektem doprowadzi do zacienienia pomieszczeń mieszkalnych położonych na parterze budynku stron postępowania. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji, zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wywiedzionej skargi pełnomocnik przedstawił stanowisko zbieżne z podniesionym w odwołaniu. Nadto zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie zasady dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a., poprzez brak rozważań i analiz w zakresie zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, na skutek czego skarżący nie mogą przeanalizować toku myślowego organu oraz nie mogą zapoznać się z argumentacją organu przemawiającą za utrzymaniem zaskarżonej decyzji. Wskazał jednocześnie, że zainicjowanie przez skarżących postępowania odwoławczego zobowiązało Wojewodę do powtórnego rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy, czemu organ administracji publicznej nie sprostał. Za bezpodstawne uznał także stanowisko organu II instancji, zgodnie z którym inwestor ma prawo do dowolnego wskazywania ilości działek jako obszaru zabudowy i bilansowania ich powierzchni, celem spełnienia wskaźników wynikających z planu miejscowego, ponieważ twierdzenia takie prowadzą do obejścia przepisów w zakresie zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym. Pełnomocnik ponownie zaznaczył, że z dokumentacji projektowej jednoznacznie wynika, iż inwestycja realizowana będzie w całości na działce oznaczonej nr [...]. Nie istnieje żadne racjonalne uzasadnienie dla uwzględniania w przedmiotowym postępowaniu działki nr [...], skoro nie powstanie na niej żaden element planowanego zamierzenia budowlanego. Pełnomocnik skarżących zanegował twierdzenia Wojewody w zakresie aktualności mapy do celów projektowych i podniósł, że organ nie dokonał własnej analizy w powyższym zakresie, naruszając tym samym zasadę dwuinstancyjności. Zdaniem pełnomocnika przerzucenie obowiązku wykazania określonych okoliczności przez skarżących stanowi kuriozalną sytuację, wbrew obowiązującym przepisom kodeksowym, które to zobowiązują organ do ustalenia stanu faktycznego sprawy. W dalszej treści uzasadnienia skargi zarzucono organowi zbagatelizowanie stanowiska w zakresie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych skarżących i ograniczenie się jedynie do opisania przebiegu postępowania dowodowego i stwierdzenia, że projektowany budynek nie będzie powodować przesłaniania istniejącego budynku, bez przedstawienia argumentacji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ zaznaczył również, że wbrew twierdzeniom skarżących przeprowadził postępowanie dowodowe, a w zaskarżonej decyzji wyjaśnił podstawy, na jakich oparł rozstrzygnięcie oraz wskazał dowodowy, które uwzględnił. Organ wyjaśnił, że skarżący zarzucając nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego powołują przepisy, z których wywodzi się zasada swobodnej oceny dowodów przez organ orzekający w sprawie oraz obowiązek zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Obie te zasady zostały przez organy orzekające w obu instancjach zastosowane. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2022 r. (ponownie przesłanym do Sądu w dniu 15 marca 2022 r.) pełnomocnik uczestników postępowania wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi pełnomocnik zauważył, iż zarówno przepisy z zakresu planowania przestrzennego, jak i prawa budowlanego, nie zawierają definicji powierzchni zabudowy, jak również wskaźnika powierzchni zabudowy i nie określają sposobu obliczania tego wskaźnika, w tej sytuacji definicję sposobu obliczenia wskaźnika maksymalnej powierzchni zabudowy jako jednego ze wskaźników zagospodarowania terenu może określić organ planistyczny dla potrzeb danego planu. W uchwale Rady Miasta z dnia 25 sierpnia 2020 r. określono definicję tego wskaźnika w § 2 pkt 10, zgodnie z którą przy obliczaniu omawianego wskaźnika należy brać pod uwagę powierzchnię budynków oraz powierzchnię działki budowlanej. Według pełnomocnik działki o nr. ewid. [...] stanowią działkę budowlaną, na których zlokalizowana jest planowana inwestycja, tworzą jedną nieruchomość pod względem prawnym, albowiem obie działki stanowią własność inwestora i są objęte jedną księgą wieczystą nr [...]. Ponadto działki te stanowią całość w znaczeniu funkcjonalnym. Obie działki znajdują się w jednostce planu miejscowego oznaczonej symbole MN3, dla której przewidziano przeznaczenie podstawowe - zabudowa jednorodzinna wolnostojąca i przeznaczenie uzupełniające - usługi. Działki te są połączone, ogrodzone jednym płotem i tworzą jedną posesję. Ponadto, jak wynika z projektu załączonego do wniosku o pozwolenie na budowę, przez działkę nr ewid. [...] będą przechodzić przyłącza wod.-kan., gazowe i elektryczne do budynku położonego na działce nr ewid. [...], jak również posadowiona zostanie tam skrzynka gazowa dla potrzeb tego budynku. Wobec powyższego zdaniem pełnomocnika uczestnika postępowania wskaźnik zabudowy wynosi 31,2% i jest niższy od maksymalnego wskaźnika, który wynosi 40%. Odnosząc się do kwestii zatajenia przez inwestora, iż na terenie działki nr ewid. [...] znajdują się jeszcze dwa inne budynki, które nie zostały uwzględnione przy obliczaniu wskaźnika zabudowy, pełnomocnik uczestnika wyjaśnił, że rzekomy budynek o powierzchni 24 m2 to w rzeczywistości mur będący pozostałością po wiacie ogrodowej, który z pewnością nie spełnia definicji "budynku" w rozumieniu art. 3 pkt 2 p.b. oraz § 2 pkt 10 uchwały Nr XXVI.507.2020. Z kolei budynek gospodarczy o powierzchni ok. 10 m2 nigdy nie istniał i prawdopodobnie skarżący mieli na myśli konstrukcję starego kiosku "Ruch", który kiedyś znajdował się na działce uczestniczki postępowania i został uchwycony na zdjęciu "Geoportalu". Co do zgłoszonej przez skarżących kwestii zasiedzenia część działki nr. ewid. [...], pełnomocnik uczestnika potwierdził, iż postępowanie to nie zostało zakończone nawet w l instancji, w jego toku sąd przeprowadził dowód z opinii biegłego z zakresu geodezji i zgodnie z opinią biegłego z dnia [...] października 2021 r., ewentualnym zasiedzeniem mogłaby być objęta jedynie część działki nr [...] o powierzchni 6 m2. Jednak dodał, iż pomimo toczącego się postępowania w sprawie zasiedzenia, oba organy uwzględniły kwestię ewentualnego zasiedzenia przy ocenie wniosku inwestora stwierdzając, że okoliczność ta nie stanowi przeszkody dla realizacji planowanego przedsięwzięcia i nie może być podstawą zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Pełnomocnik dodał przy tym, iż nawet gdyby przyjąć istnienie innych budynków na działce nr ewid. [...], jak również gdyby założyć, że doszło do zasiedzenia części tej działki, to i tak nie zostałby przekroczony 40% maksymalny wskaźnik zabudowy przyjęty w planie miejscowym, albowiem wskaźnik ten wyniósłby wówczas 37,4% (112+97,5+24+10:670-20). W zakresie zarzutu błędnego zastosowania przez organy przepisów w związku z niebezpieczeństwem zacienienia, pełnomocnik uczestnika zwrócił uwagę na uzupełnienie przez Wojewodę materiału dowodowego w sprawie i że z przeprowadzonych analiz wynika, że projektowany budynek nie będzie powodował przesłaniania istniejącego budynku na działce nr ewid. [...] i że spełnione zostaną warunki określone w ww. przepisach rozporządzenia w zakresie nasłonecznienia. Dodał przy tym, że w skardze nie sformułowano żadnych zarzutów dotyczących prawidłowości sporządzenia dokumentacji uzupełnionej na wezwanie Wojewody, nie wiadomo zatem, na jakich podstawach skarżący twierdzi, że planowana inwestycja doprowadzi do zacienienia pomieszczeń mieszkalnych na parterze ich budynku oraz że wydane pozwolenie narusza warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na marginesie pełnomocnik dodał, że budynek, którego dotyczy projektowana przebudowa powstał wcześniej niż budynek skarżących i nie jest winą uczestnika postępowania, że budynek skarżących (pełniący obecnie funkcje mieszkalne) został wybudowany w odległości zaledwie kilkudziesięciu centymetrów od granic działki i w bezpośrednim sąsiedztwie budynku inwestora. Odnosząc się do pozostałych zarzutów pełnomocnik uczestnika uznał, iż nieuzasadnione jest kwestionowanie zachowania w sprawie zasady dwuinstancyjności i naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Za nieuzasadniony uznał także pełnomocnik zarzut naruszenia przepisów postępowania związanego ze sporządzeniem projektu zagospodarowania działki na nieaktualnej mapie do celów projektowych, wskazując, iż mapa jest aktualna tak długo, jak długo odzwierciedla obecny (teraźniejszy) stan rzeczy istniejący na danym terenie. Wskazał na stanowisko NSA który wyjaśnił, że państwowy zasób geodezyjno-kartograficzny w rozumieniu art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 z późn. zm.) stanowi zbiór danych geodezyjnych i kartograficznych o oficjalnym czy urzędowym charakterze. W myśl art. 12b tej ustawy, przyjęcie wszelkich materiałów do zasobu następuje w wyniku ich pozytywnej weryfikacji przeprowadzanej przez organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii. Organ ten wydaje materiały przyjęte do zasobu, uwierzytelniając je za pomocą stosownej klauzuli, która daje pewność organowi zatwierdzającemu projekt budowlany, że został on sporządzony na mapie zasadniczej przyjętej do zasobu. Z tego względu w postępowaniu w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie można kwestionować treści mapy zasadniczej opatrzonej taką klauzulą. Należy przyjąć, że mapa ta przedstawia aktualny stan faktyczny i prawny odzwierciedlony w zasobie geodezyjnym i kartograficznym, w którym naniesiono na niej projektowaną inwestycję drogową. Organ orzekający w sprawie inwestycji drogowej musi się jedynie upewnić, czy projekt budowlany sporządzono z wykorzystaniem aktualnej mapy zasadniczej (opatrzonej klauzulą) i nie może badać jej prawidłowości, gdyż do tego uprawniony został organ Służby Geodezyjnej i Kartograficzne, działający w odrębnym trybie (wyrok NSA z 8.01.2020 r., II OSK 3257/19, LEX nr 2785314). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożyli skarżący oraz organ, a uczestnik postępowania nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Przedmiot tak rozumianej kontroli w przedmiotowej sprawie stanowiła decyzja Wojewody z dnia [...] października 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2021 r., Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę L.O. obejmującego przebudowę, rozbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny jednorodzinny do realizacji na działkach nr [...]. Jednocześnie w w/w decyzji Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] lipca 2021 r. o odmowie zawieszenia postępowania na wniosek A. i J.Ż. w przedmiotowej sprawie. Podstawę materialoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1313 ze zm., dalej jako P.b.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowalnego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowalnego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z kolei art. 35 ust. 3 P.b. przewiduje, że w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - art. 35 ust. 4 P.b. Z wyżej przytoczonych regulacji wynika, że organy orzekające w sprawie - zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy - przed wydaniem decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, w pierwszej kolejności powinny sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowalnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z przywołanych powyżej unormowań wynika ponadto, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody (względnie braku zgody) sąsiada, a wyłącznie od spełnienia warunków ściśle określonych przepisami prawa. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b. projekt budowlany zawiera: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii, obejmujący: a) określenie granic działki lub terenu, b) usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowanych, w tym sieci uzbrojenia terenu, oraz urządzeń budowlanych sytuowanych poza obiektem budowlanym, c) sposób doprowadzenia lub odprowadzenia ścieków, d) układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, e) informację o obszarze oddziaływania obiektu. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że organ I instancji uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany, po jego uzupełnieniu, jest zgodny z planem miejscowym, jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów ustawy Prawo budowlane oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określonych w Rozporządzeniu. Konsekwencją powyższego było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ odwoławczy. Najpierw wskazać należy, iż planowana inwestycja znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...] uchwalonym uchwałą Rady Miasta z dnia 25 sierpnia 2020 r. Teren, którego dotyczy inwestycja objęty jest symbolem MN3, dla którego zgodnie z § 18 ust. 1 uchwały ustalono przeznaczenie podstawowe – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca i uzupełniające – usługi. Zatem inwestycja dotycząca domu jednorodzinnego, pozostaje w zgodzie z w/w przeznaczeniem. W § 18 ust. 3 uchwały określono następujące parametry i wskaźniki zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy – 40%, 2) minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej – 25%, 3) wskaźnik intensywności zabudowy – od 0,01 do 0,7, 4) wysokość zabudowy w budynkach mieszkalnych – do 2 kondygnacji nadziemnych, nie wyższa niż 11 m, 5) geometria dachu dla zabudowy mieszkaniowej – dachy dwuspadowe o kącie nachylenia głównych połaci od 35 do 45 stopni, 6) minimalna powierzchnia nowo wydzielanych działek budowlanych - 300m2. Przy czym zgodnie z definicją wskaźnika powierzchni zabudowy zawartą w § 2 pkt 10 uchwały wskaźnik powierzchni zabudowy to parametr określony w procentach będący ilorazem sumy powierzchni zabudowy, liczonej na poziomie parteru w zewnętrznym obrysie murów wszystkich budynków położonych w granicach działki budowlanej, do jej powierzchni. W toku postępowania, a następnie w skardze skarżący, będący właścicielami nieruchomości w bezpośrednim sąsiedztwie z nieruchomością objętą zaskarżoną decyzją, podnieśli szereg zarzutów uzasadniających ich zdaniem konieczność uchylenia decyzji organów I i II instancji. Odnosząc się kolejno do podniesionych w skardze zarzutów, za nieuzasadniony uznał Sąd zarzut naruszenia art. 7, 77,80,85 § 1 i 107 § 3 w zw. z art. 15 k.p.a., polegający na zaniechaniu przez organ II instancji powtórnego rozpatrzenia sprawy i zaniechaniu dokonania własnych ustaleń faktycznych i ich oceny w zakresie dotyczącym zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu. Przede wszystkim zauważyć należy, iż w toku postępowania odwoławczego organ II instancji uzupełnił i ocenił materiał dowodowy w sprawie, dotyczący analizy przesłaniania istniejącego budynku i zacieniania pomieszczeń w istniejącym obiekcie przez projektowaną część budynku. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie opisywał drobiazgowo wszystkich elementów uprzednio opisanych w decyzji przez organ I instancji, gdyż w pełni podzielił stanowisko organu I instancji. Nie oznacza to, że sprawa nie została ponownie w pełni rozpoznana przez Wojewodę , z zachowaniem wymogów zasady dwuinstancyjności. Organ odwoławczy na stronie nr 4 zaskarżonej decyzji wskazał na wymogi określone w miejscowym planie względem terenu objętego inwestycją, podając, iż w jego ocenie wymogi te zostały spełnione, wskazując na szczegółowe omówienie tego elementu przez organ I instancji, co należy uznać za podzielenie w pełni stanowiska organu I instancji. Zdaniem Sądu analiza treści zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości, iż Wojewoda dokonał sprawdzenia ustawowo wymaganych w art. 35 P.b. elementów, dokonał analizy zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, analizy z punktu widzenia wymogów zachowania odległości od granic działki i budynków istniejących na działce sąsiedniej, a także co do wód opadowych i miejsc parkingowych a następnie odniósł się w treści decyzji do licznych zarzutów podniesionych w odwołaniu. W tych okolicznościach brak podstaw do stwierdzenia, iż organ II instancji ograniczył się wyłącznie do kontroli decyzji organu I instancji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt I GSK 355/21 ,,istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a., polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy obu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. W razie potrzeby organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję (art. 136 § 1 k.p.a.)". Istota administracyjnego toku instancji polega na 2-krotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów postawionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 lutego 2020 r., III SA/Gl 16/19). W istocie, jak słusznie wskazali skarżący, w postępowaniu odwoławczym pominięty został tylko przez organ II instancji zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a., polegający na wyznaczeniu zdaniem skarżących przez organ I instancji krótkiego czasu do ustosunkowania się przez strony do materiału dowodowego w sprawie. W tym zakresie zdaniem Sądu w/w uchybienie uznać należy za niemające wpływu na wynik postępowania, gdyż jak wynika z akt sprawy w toku postępowania przed organem I instancji skarżący wyrazili swoje stanowisko (pismo z [...] czerwca 2021 r.), a następnie dodatkowo wyrazili je także w odwołaniu. Skarżący powołując przy tym na w/w naruszenie nie wskazali, że uniemożliwiono im dokonania konkretnej czynności procesowej. Art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2021 r., II GSK 636/21). Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, i które uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji z tego powodu, to naruszenie uprawnień strony, które powoduje, że wydana została decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po przedstawieniu swojego stanowiska przez stronę (wyrok NSA z 22 października 2021 r., II OSK 3302/18). Przy czym Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2016 r. I OSK 1994/14, LEX nr 2108318, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 września 2016 r. II SA/Bd 787/16, LEX nr 2152094, wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 października 2016 r. VII SA/Wa 1544/15, LEX nr 2148956). Mając na uwadze powyższe, w okolicznościach niniejszej sprawy sąd uznał brak podstaw do uwzględnienia w/w zarzutu. Za nieuzasadniony uznał także Sąd podniesiony w skardze zarzut dotyczący błędnego uznania przez skarżony organ, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym panem zagospodarowania przestrzennego, choć przekroczony został maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy i wskaźnik intensywności zabudowy oraz nie zachowano minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej określonych w uchwale RM z dnia 25 sierpnia 2020 r. Zdaniem skarżących organy w sposób nieuprawniony zaakceptowały do wyliczenia w/w wskaźników działkę budowlaną składającą się z dwóch działek ewidencyjnych: [...], mimo, że w ich ocenie według dokumentacji projektowej inwestycja będzie realizowana jedynie na działce o nr [...]. Stanowi to według nich próbę obejścia przepisów planu miejscowego w zakresie ustalonych wskaźników. Najpierw wyjaśnić należy, iż brak jest ustawowej definicji wskaźnika powierzchni zabudowy, zatem uchwałodawca był uprawniony wprowadzić ją w cytowanym wcześniej § 2 pkt 10 uchwały Rady Miasta z dnia 25 sierpnia 2020 r. W definicji tej uchwałodawca odwołał się do działki budowlanej. Z kolei pojęcie "działki budowlanej" zostało zdefiniowane w art.2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2021.741 t.j., dalej jako u.p.z.p.) w ten sposób, że "ilekroć w ustawie mowa jest o "działce budowlanej" - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego". Stosownie zaś do art.4 pkt 3a) ustawy sz dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami należy przez "działkę budowlaną" rozumieć zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. Pojęciem "działki budowlanej" posłużono się w przepisach art.15 ust.2 pkt 6) oraz ust.4 pkt 10) u.p.z.p., stanowiących że w planie miejscowym określa się obowiązkowo maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej oraz minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych. Zgodnie zaś z definicją określoną w § 3 pkt 1a Rozporządzenia pod pojęciem działki budowlanej należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, iż tak samo jak kilka działek ewidencyjnych może stanowić działkę budowlaną, tak część działki ewidencyjnej może być w określonych uwarunkowaniach planistycznych, uznana za działkę budowlaną. Zwykłą sytuacją jest wydanie pozwolenia na budowę inwestycji sytuowanej na dwóch odrębnych (ewidencyjnie) działkach gruntu, co do których inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 1046/18, LEX nr 2677629, II OSK 1289/17, wyrok WSA w Krakowie z 29 października 2021r. II SA/Kr 792/21). Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy Sąd na podstawie analizy okoliczności sprawy i akt administracyjnych uwzględnił, iż działki nr [...] w istocie tworzą pewną funkcjonalną całość. Działki te stanowią własność inwestora, objęte są jedną księgą wieczystą i jak wskazał uczestnik postępowania, są razem ogrodzone. Obie działki objęte są w ramach planu miejscowego tym samym sposobem zagospodarowania. Jednak działka nr [...] ma nieregularny kształt oraz wymiary znacząco ograniczające jej zagospodarowanie. Istotnie większość inwestycji, której dotyczy zaskarżona decyzja, odnosi się do działki nr [...], gdzie zlokalizowany będzie budynek jednorodzinny. Jednak jak wynika z analizy akt sprawy, a w szczególności z dokumentacji projektowej, planowana inwestycja obejmuje poza przebudową, rozbudową i zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego również budowę instalacji gazowej (str. 1 decyzji z dnia [...] lipca 2021 r. oraz pkt VI projektu budowlanego branży sanitarnej budowy wewnętrznej instalacji gazowej wraz z instalacją doziemną). Według - załączonej do projektu budowlanego branży sanitarnej budowy wewnętrznej instalacji gazowej wraz z instalacją doziemną - mapy do celów projektowych zawierającej projekt zagospodarowania terenu: przyłącze wodociągowo-kanalizacyjne i gazowe, przez działkę o numerze [...] projektowany jest przebieg wewnętrznej doziemnej instalacji gazowej i umieszczenie również na tej działce szafki redukcyjno-pomiarowej. W tych okolicznościach zdaniem Sądu uprawnione było uznanie przez organy, iż obie działki stanowią działkę budowlaną, objętą jednym przedsięwzięciem inwestycyjnym, w odniesieniu do której należało ustalić wymagane wskaźniki planowanej zabudowy przewidziane w planie miejscowym dla terenu oznaczonego jako MN3. Opisane okoliczności nie wskazują według Sądu, aby objęcie przez inwestora działką budowlaną, działki o nr [...], nosiło cechy wyłącznie pozorności objęcia jej zamierzeniem inwestycyjnym, mającego na celu wyłącznie obejście prawa. Tak więc w opisanych okolicznościach sprawy Sąd podzielił stanowisko organów uwzględniające przy obliczeniu maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowy, a także pozostałych wskaźników, działkę budowlaną składającą się z działki nr [...]. Biorąc powyższe pod uwagę, wyliczenie w/w wskaźnika zawarte w projekcie budowlanym oraz opisane przez organy nie budzi zastrzeżeń co do prawidłowości i wskazuje na zgodność w tym zakresie z planem miejscowym. Brak podstaw do stwierdzenia przekroczenia maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowy, który według planu miejscowego wynosi 40%, a w przypadku planowanej inwestycji wynosi 31,2%, wskaźnika intensywności zabudowy określonego w planie miejscowym na poziomie – od 0,01 do 0,7, a w niniejszej sprawie wynosi 0,47 oraz wskaźnika minimalnego powierzchni biologicznie czynnej, który w planie miejscowym ustalono na 25%, a w sprawie wynosi – 35,8%. Sąd nie podzielił także stanowiska skarżących wskazujących na błędne przyjęcie, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym planem, choć projekt zagospodarowania działki sporządzony został na nieaktualnej mapie do celów projektowych, na której nie uwzględniono wszystkich istniejących budynków. Zdaniem pełnomocnika skarżących nie powinno w tym zakresie nastąpić przerzucenie obowiązku wykazania określonych okoliczności przez skarżących. W świetle przepisów P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m. in. kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu (art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b.). W myśl zaś art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b. projekt budowlany powinien zawierać m. in. projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, informacje o obszarze oddziaływania obiektu. W judykaturze przyjmuje się, że w/w obowiązek jest spełniony jeżeli projekt zagospodarowania działki lub terenu wykonano na mapie aktualnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (vide: wyrok WSA w Lublinie z dnia 7 listopada 2017 r. o sygn. II SA/Lu 491/17, wyrok NSA z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 2167/15, wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2015 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2007/14), tj. opatrzony klauzulą przyjęcia mapy do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, stwierdzającą przydatność mapy dla celów projektowych. Ustawodawca wprowadzając w art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b. wymóg sporządzenia projektu zagospodarowania działki na aktualnej mapie, jednocześnie nie zakreślił żadnego terminu aktualności ("ważności") mapy używanej do celów projektowych. Taki termin nie wynika także z innych przepisów prawa, w tym z unormowań rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Mapa jest aktualna tak długo, jak długo odzwierciedla obecny (teraźniejszy) stan rzeczy istniejący na danym terenie. Zachowanie aktualności mapy nie zależy zatem bezpośrednio od daty jej opracowania, lecz od niezmienności stanu faktycznego na tej mapie odzwierciedlonego. Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, wedle którego mapa dla celów projektowych jest dokumentem o szczególnej mocy dowodowej, gdyż jako dokument urzędowy stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone, a organ udzielający pozwolenia na budowę nie jest uprawiony do kwestionowania prawidłowości przedmiotowej mapy i sprawdzania jej zgodności ze stanem faktycznym (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2017 r., II OSK 220/16 i z dnia 5 lutego 2022 r., II OSK 765/18, CBOSA.nsa.gov.pl). Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są właściwe do weryfikacji prawidłowości mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego. O ile inwestor spełni wymogi P.b. i przepisów wykonawczych w zakresie sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na kopii mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co stwierdza klauzula właściwego organu, brak podstaw do podważania przez organ tego dokumentu w oparciu o twierdzenia strony przeciwnej. Co prawda nie jest wykluczone kwestionowanie ich prawdziwości w toku postępowania i nie ma przeszkód do prowadzenia dowodów przeciwko jej treści w ramach postępowania, w którym jest jako dowód przedkładana. Domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić. W odniesieniu do dokumentacji geodezyjnej, sporządzonej przez osoby legitymujące się stosownymi umiejętnościami i uprawnieniami zawodowymi, konieczne jest jednakże dysponowanie inną dokumentacją geodezyjno-kartograficzną o treści odmiennej od wskazanej mapą (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 485/19). W przedmiotowej sprawie zatwierdzony zaskarżoną decyzją rysunek projektu zagospodarowania działki został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych w skali 1:500 (k.18 projektu), wpisanej do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty, pod numerem [...], której zgodność z oryginałem potwierdził projektant: mgr inż. arch. L.S. Na mapie tej zaznaczone zostały m.in. obiekty istniejące – budynek mieszkalny i gospodarczy. Dodatkowo wskazać należy, iż w części opisowej projektu oznaczonej punktem 4 w podpunkcie 4.2 projektant wskazał, iż działka nr [...] jest zagospodarowana wymieniając następujące obiekty kubaturowe: budynek mieszkalny, gospodarczy i inne elementy zagospodarowania: ogrodzenie z bramą i furtką, utwardzone miejsce na śmietnik, chodnik, zieleń, ławka gospodarcza. W toku postępowania skarżący w piśmie z dnia [...] czerwca 2021 r. zakwestionowali aktualność mapy znajdującej się w aktach sprawy podnosząc, iż działka inwestora jest zagospodarowana w sposób odmienny niż wskazuje mapa, gdyż znajdują się na niej dobudowany do budynku mieszkalnego budynek o nieokreślonej funkcji o pow. 24 m2 i budynek gospodarczy o pow. 10 m2 . Na dowód podniesionych twierdzeń skarżący załączyli czarno-biały wydruk z geoportalu i na tej podstawie wnieśli o przeprowadzenie oględzin. Organy zarówno I, jak i II instancji uznały, że brak jest podstaw do stwierdzenia braku aktualności mapy do celów projektowych, która jest opracowywana przez uprawnionego geodetę, i wskazując na odpowiedzialność autora projektu budowlanego oraz brak podstaw do przeprowadzenia przy tego rodzaju dokumencie dowodu z oględzin, przy uwzględnieniu zasady pisemności i szybkości postępowania. Natomiast pełnomocnik uczestnika postępowania w piśmie procesowym z [...] stycznia 2022 r. dodał, iż zarzuty dotyczące odmiennego zagospodarowania działki niż wynika to z projektu budowlanego są nieprawdziwe. Według pełnomocnika obiekty opisane przez skarżący to ewentualnie mur będący pozostałością po wiacie ogrodowej oraz być może konstrukcja starego kiosku ,,RUCH", który kiedy się tam znajdował, a mapa i projekt odzwierciedlają w prawidłowy sposób obiekty istniejące. Odnosząc się do stanowiska skarżących stwierdzić należy, iż organ II instancji ustosunkował się do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego aktualności mapy. Z przytoczonych przez organ orzeczeń wywnioskować można, iż Wojewoda uznał twierdzenia stron za nieuprawdopodobnione, mając na uwadze charakter dokumentu jakim jest mapa dla celów projektowych przyjęta do zasobów geodezyjnych i kartograficznych. Jednocześnie za nieuzasadnione uznał organ odwoławczy przeprowadzenie wnioskowanego przez skarżących dowodu z wizji lokalnej. Brak uwzględnienia wniosku dowodowego skarżących o przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości celem oceny zgodności projektu budowlanego z przepisami i oceny aktualności mapy, mając na uwadze wcześniejsze rozważania dotyczące charakteru tego dokumentu, nie stanowiło uchybienia. Podkreślić należy, że w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale strona nie jest zwolniona od obowiązku współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. To strona ma inicjatywę dowodową - może wskazać kontrdowód, z którego zamierza wyprowadzić korzystne skutki prawne (por. wyrok NSA z 10 marca 2021 r., II OSK 1918/18, LEX nr 3153048). Szczególnie zaś organ nie ma obowiązku gromadzenia dodatkowego materiału dowodowego, jeżeli dysponuje dokumentem urzędowym, a strona kwestionując, nie okazuje jednocześnie dowodu zaprzeczającego temu dokumentowi. Organ nie ma obowiązku uwzględnienia każdego dowodu zgłoszonego przez stronę, a oględziny może przeprowadzić tylko w razie potrzeby (art. 85 k.p.a.). Zauważyć należy, iż skarżący poza samym stwierdzeniem braku zgodności mapy ze stanem aktualnym w zasadzie w żaden sposób nie uprawdopodobnili podnoszonych okoliczności, które mogłyby wskazywać na potencjalną nieaktualność mapy. Jedynym w całym postępowaniu dowodem załączonym przez skarżących na tę okoliczność był bowiem nieczytelny, czarno-biały wydruk z geoporalu, nieopatrzony przy tym żadną datą, na którym obiekty wymienione przez skarżących nie są zaznaczone i nie są widoczne. Ponadto stwierdzić należy, iż Wojewoda zasadnie wskazał, iż za założenia projektowe (ale także za zawartość projektu w tym też elementów opisujących stan istniejący) odpowiedzialność ponosi autor projektu budowlanego i organ nie może kwestionować przyjętych przez niego rozwiązań. Obowiązkiem projektanta jest zaprojektować obiekt zgodnie z przepisami i sztuką budowlaną, z uwzględnieniem istniejącego stanu faktycznego, by spełniał on swoje funkcje nie stanowiąc zagrożenia dla zdrowia, życia i mienia ludzi. Projektant potwierdza to składając oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 34 ust. 3d pkt 3 P.b., poprzednia regulacja to art. 20 ust. 4 P.b.), które firmuje własnoręcznym podpisem. Za oświadczenie nieprawdy oraz nienależyte bądź niedbałe wykonanie swoich obowiązków, a więc za przyjęte rozwiązania, projektant ponosi odpowiedzialność zawodową przed organami samorządu zawodowego. W przedmiotowej sprawie autor projektu złożył stosowne oświadczenie. Sąd za nieuzasadniony uznał także zarzut skargi art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. § 13 ust. 1 Rozporządzenia, poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z warunkami technicznymi, podczas gdy wzniesienie budynku zgodnie z projektem doprowadzi do zacienienia pomieszczeń mieszkalnych położonych na parterze budynku skarżących. Zgodnie z § 13 Rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a)wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 (ust. 1). Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (ust. 2). W myśl § 57 Rozporządzenia pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy (ust. 1). Zgodnie zaś z § 60 Rozporządzenia pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700 (ust. 1). W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju (ust. 2). Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżących wskazujących na zbagatelizowanie przez organ kwestii zacienienia pomieszczeń mieszkalnych skarżących i zarzucających Wojewodzie. Organ II instancji w powyższym zakresie przeprowadził dowód uzupełniający, zwracając się do inwestora o załączenie do akt analizy przesłaniania i zacieniania pomieszczeń w budynku istniejącym tj. na działce skarżących nr [...], sąsiadującej z działką nr [...]. Odnosząc się do powyższej kwestii w zaskarżonej decyzji i stwierdzając zgodność projektu z § 13, § 57 i § 60 Rozporządzenia Wojewoda odwołał się do analizy sporządzonej przez autora projektu. Przedłożona do akt przez inwestora analiza z [...] września 2021 r., z załącznikami, zawiera szczegółowy opis dotyczący budynku istniejącego na dz. [...]: od strony działki inwestora – w ścianie przyziemia znajdują się oka – o wymiarach 60x60 oraz w ścianie tzw. Wysokiego parteru 1,5x1,5 m, parapet tego okna jest na wys. 3,3 m, nadproże okna – 4,8 m. Kalenica projektowanej części budynku znajduje się na wys. 5,8 m, a jego odległość od granicy z działką skarżących to 4,16 m. Według analizy okno będzie nasłonecznione w dniach równonocy (21 marca i 21 wrzenia) od 10.50 do 17. Szczyt kalenicy projektowanego budynku wyznacza maksymalną linię zacienienia, która przebiega 20 cm poza ościeżem okna. Projektant stwierdził, iż projektowana część budynku żadną częścią swojego kształtu niezależnie od pory roku nie będzie zacieniała badanego okna, okno będzie nasłonecznione dziennie w czasie najbardziej niekorzystnym 6h i 10 min co spełnia warunki określone w § 60 Rozporządzenia. Jednocześnie projektowana część budynku nie powoduje zmniejszenia nasłonecznienia pomieszczenia w budynku istniejącym. Projektant oświadczył, ze projektowana część budynku jest zgodna z § 57 i 60 Rozporządzenia i potwierdza zgodność z § 13 Rozporządzenia. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy poddał analizie w/w dokument i odniósł się do niego stwierdzając, iż spełnione zostały w przedmiotowej sprawie wymogi z § 13, 57 i 60 Rozporządzenia. Wskazać przy tym należy, iż skarżący są właścicielami budynku istniejącego, który zbliżył się do granicy działki inwestora na odległość zaledwie 40 cm. Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, iż z uwagi na wysokość projektowanych obiektów i ich zorientowanie względem stron świata oraz że budynek na działce sąsiedniej istniejący nie jest mieszkaniem jednopokojowym, brak podstaw do uznania że inwestycja pozbawi dostępu do światła naturalnego. Zdaniem Sądu stanowisko organu nie budzi zastrzeżeń. Należy zauważyć, że planowany budynek jest jednokondygnacyjny, jego wysokość to 5,80 cm, natomiast jego odległość od granicy z działką nr [...] to 4,16 cm. Autor projektu zwrócił uwagę w analizie, że kalenica projektowanej części przewyższa nadproże okna istniejącego budynku tylko o 1 m, a okap projektowanej części jest niższy od istniejącego nadproża okna o 30 cm. Do tego maksymalna linia zacienienia wyznaczona przez szczyt kalenicy planowanego budynku przebiega 20 cm poza ościeżem okna budynku istniejącego i jest to najbardziej zbliżony i najwyższy punkt do budynku istniejącego. Ponownie należy wskazać, iż za rozwiązania projektowe oraz treść projektu, którego element stanowi także analiza przesłaniania i zacienienia, odpowiedzialność ponosi autor projektu. Organ po dokonaniu analizy tego dokumentu nie znalazł przesłanek do jego zakwestionowania, natomiast skarżący poddali wątpliwości prawidłowość tej oceny dokonując tego w sposób dość ogólny, jednocześnie bez powołania się na jakikolwiek dowód pozwalający uprawdopodobnić zasadność ich stanowiska i podważenia stanowiska skarżonego organu (np. w postaci równoważnego opracowania). W skardze nie zostały podniesione zarzuty dotyczące kwestii utrzymania w zaskarżonej decyzji w mocy postanowienia organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania, stosownie jednak do treści art. 134 p.p.s.a., Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji uznał, iż w w/w zakresie nie budzi ona zastrzeżeń. W świetle przepisów k.p.a. na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie przysługuje zażalenie, dlatego podlega ono jedynie zaskarżeniu w ramach odwołania składanego w postępowaniu administracyjnym na decyzję organu I instancji, i w tym trybie podlega dalszej kontroli. Tak też było w przedmiotowej sprawie. Organy I i II instancji zgodnie uznały, iż brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących o zawieszenie postępowania, gdyż podniesiona we wniosku okoliczność toczącego się przed sądem cywilnym postępowania o zasiedzenie części działki nr [...], nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., od rozstrzygnięcia którego uzależnione byłoby rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Sądu stanowisko organów w tym względzie uznać należy za prawidłowe. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Podkreślić przy tym należy, że od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści, albowiem prejudycjalność zachodzi tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Istota kwestii prejudycjalnej wyraża się więc w tym, że brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, to jest zarówno pozytywne, jak również negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. To zaś, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji nie przesądza samo w sobie o istnieniu zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zatem, przez zagadnienie wstępne rozumie się stan, w którym wydanie orzeczenia co do istoty sprawy nie jest możliwe bez rozstrzygnięcia sprawy przez inny organ lub sąd, przy czym istota tej sprawy dotyczy jednocześnie przesłanki drugiej sprawy. Nie chodzi więc o konieczność wyjaśnienia okoliczności sprawy, będących nawet w ścisłym związku ze sprawą, lecz o rozstrzygnięcie spełnienia przesłanki (pozytywnej bądź negatywnej), której organ samodzielnie nie może rozstrzygnąć, gdyż jest to materia będąca w kompetencji innego organu lub sądu (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2021 r. sygn. akt I OSK 742/21, LEX nr 3247097, wyrok NSA z 17 lutego 2022 r., II OSK 530/19). Analizując związek prowadzonego przez organy postępowania administracyjnego z toczącym się przed sądem powszechnym postępowaniem o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości, nie sposób uznać, aby rozstrzygnięcie ww. sprawy cywilnej miało determinować rozpatrzenie i wydanie decyzji w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zasiedzenia nie warunkuje dokonania oceny spełnienia wymagania, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. Inwestor zgodnie z art. 32 ust 4 pkt 2 P.b. złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. To prawidłowo złożone oświadczenie jest wiążące dla organu budowlanego, a samo zainicjowanie przez skarżącego i prowadzenie przed sądem powszechnym postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia nie jest zagadnieniem wstępnym dla postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której każdy podmiot nawet nie mający statusu strony postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, poprzez zainicjowanie odrębnego postępowania przed sądem powszechnym w przedmiocie zasiedzenia części nieruchomości, kwestionowałby jednocześnie tytuł inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, uniemożliwiając tym samym uzyskanie pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 6 lutego 2020 r., II OSK 2089/19). Dodać należy na marginesie, iż jak wskazał uczestnik postępowania w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2022 r. nawet przy uwzględnieniu ewentualnego zasiedzenia, które według powództwa skarżących dotyczy 20 m2 działki nr [...], a nawet obiektów, o których wspomnieli skarżący w piśmie z [...] czerwca 2021 r., to i tak spełniony zostałby maksymalny wskaźnik zabudowy określony w planie miejscowym. Jak wynika z akt sprawy w sprawie spełnione zostały wymogi dotyczące odległości minimalnych określone w § 12 Rozporządzenia. Najmniejsza odległość ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi znajdować będzie się w odległości 4,16 m od granicy z działką nr [...]. Analiza akt sprawy wskazuje, że w sprawie spełnione zostały wymogi określone w art. 35 ust. 1 P.b. Zachowane są wymogi dotyczące odległości, wód opadowych, miejsc postojowych, przesłaniania i zacieniania, a złożone dokumenty spełniają wymogi określone P.b. W ocenie Sądu, organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto wypełniły obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Stwierdzić także należy, że uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa materialnego, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Mając na uwadze powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.