II SA/Go 141/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2025 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. W dniu [...] sierpnia 2024 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w [...]. zwróciła się do Prezydenta Miasta [...]. o wydanie zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu mieszkalnego nr [...] mieszczącego się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...]. Postanowieniem z dnia [...] października 2024r. znak: [...] wydanym na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej jako k.p.a.) Prezydent Miasta [...]. odmówił wydania Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...]. (dalej jako skarżąca lub Spółdzielnia) zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu mieszkalnego nr [...], położonego na dziewiątym piętrze budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...]., z uwagi na brak możliwości potwierdzenia określonych faktów w zakresie faktycznej powierzchni użytkowej lokalu. Na wstępie uzasadnienia organ wskazał na treść art. 217 k.p.a. zgodnie, z którym organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§1). Zaświadczenie wydaje się, w celu: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 2 pkt 1) oraz gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2). Organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., albowiem inicjatorem jest Spółdzielnia. Jak wynika z treści złożonego podania, zaświadczenie to niezbędne jest wnioskodawcy celem weryfikacji stanu faktycznego powierzchni użytkowej ww. lokalu i powierzchni lokali wyodrębnionych w nieruchomości budynkowej przy ul. [...] w [...], powołując się na wydane uprzednio zaświadczenie o samodzielności przedmiotowego lokalu z dnia [...] lipca 2004 r. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, iż w sprawie zachodzi konieczność weryfikacji wniosku pod kątem wymogów zawartych w przepisie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048, dalej jako u.w.l.). Przy czym wnioskodawczyni przedłożyła z wnioskiem: uchwałę nr [...] Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...]. z dnia [...] września 2007 r., uchwałę nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., akt notarialny z dnia [...] marca 2008 r. Repertorium [...], treść księgi wieczystej nr [...] oraz aktualny odpis KRS nr [...], a więc dokumenty niewymagane do wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego. Przepis art. 2 ust. 5 u.w.l. wymaga natomiast przedłożenia inwentaryzacji aktualnego stanu faktycznego tej części obiektu budowlanego, wobec którego ma zostać stwierdzona samodzielność lokalu, z oznaczeniem ilości pomieszczeń, ich położenia na rzucie oraz kondygnacji budynku, powierzchni oraz funkcji. Wobec powyższego organ wezwał Spółdzielnię do przedłożenia na podstawie art. 2 ust. 5 u.w.l. inwentaryzacji budowlanej składającej się z rysunku/rysunków i opisu, przedstawiających stan faktyczny lokalu, wobec którego ma zostać stwierdzona samodzielność. Wyjaśniono, że rysunek powinien przede wszystkim zawierać rzut lokalu i pokazywać usytuowanie lokalu na odpowiedniej kondygnacji, a w przypadku, gdy do lokalu przydzielono pomieszczenie przynależne, w inwentaryzacji należy uwzględnić również rzut i lokalizację takiego pomieszczenia. Jednocześnie opis powinien zawierać w szczególności: oznaczenie lokalu, jego powierzchnię, powierzchnie i funkcje pomieszczeń w lokalu i pomieszczeń przynależnych. Inwentaryzacja budowlana jest więc co do zasady opracowaniem zawierającym szczegółowe przedstawienie stanu faktycznego obiektu budowlanego. Dodatkowo organ poinformował wnioskodawczynię, w kontekście przywołanego we wniosku zaświadczenia z dnia [...] lipca 2004 r., iż zaświadczenia o samodzielności lokali, na podstawie klasyfikacji kategorii archiwalnej stanowią rodzaj dokumentacji niearchiwalnej - B5, gdzie B oznacza dokumentacje niearchiwalną, a 5 oznacza, iż podlega ona brakowaniu i zniszczeniu po upływie 5 lat od jej wytworzenia (na podstawie załącznika nr 2 Jednolitego rzeczowego wykazu akt organów gminy i związków międzygminnych oraz urzędów obsługujących te organy i związki rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2011 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych - Dz. U. z 2011 r., nr 14, poz. 67 ze zm.). W odniesieniu zatem do wspomnianego zaświadczenia z dniem 1 stycznia 2010 r. uległo ono brakowaniu. W odpowiedzi na wezwanie złożono m.in. rzuty dziewiątego piętra i piwnicy przedmiotowego budynku wykonane w listopadzie 2002 r oraz inwentaryzację przedmiotowego budynku, opracowaną dla celów ustalenia odrębnej własności lokali z dnia [...] stycznia 2004 r., plan i opis mieszkania nr [...] z listopada 2002 r., wypis z rejestru gruntów z dnia [...] września 2007 r., wypis z rejestru budynków dla obiektu położonego przy ul. [...] z dnia [...] września 2007 r., wypis z kartoteki lokali z dnia [...] września 2007r. dla lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. oraz kserokopię zaświadczenia z dnia [...] lipca 2004 r. wskazując, iż wykazał miarodajny stan faktyczny obiektu budowlanego, w tym lokalu mieszkalnego co do którego ma zostać stwierdzona samodzielność. Dokonując analizy złożonych dokumentów organ uznał, iż wnioskodawca spełnił wymogi określone w art. 2 ust 2 i 5 u.w.l. Wątpliwości budziła jednak kwestia rozbieżności co do faktycznej powierzchni użytkowej mieszkania oznaczonego nr [...], gdyż jak wynika z posiadanych przez organ dokumentów, w dniu [...] czerwca 2024 r. właścicielka lokalu będącego przedmiotem wniosku, wystąpiła do Prezydenta Miasta [...] o wydanie zaświadczenia stwierdzającego jego samodzielność, dołączając m.in. rzut lokalu z zestawieniem pomieszczeń, wykazujący iż jego powierzchnia wynosi [...] m2, a także dokument z dnia [...] kwietnia 1973 r. potwierdzający przydział przedmiotowego lokalu [...], z którego wynika, iż lokal ten posiada powierzchnię użytkową [...]m2. Powierzchnia ta odbiega swoją wartością od przedstawionej przez wnioskodawcę, a jej różnica wynosi [...]m2. Organ uznał, iż w wobec zaistniałych rozbieżności w odniesieniu do faktycznej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego będącego przedmiotem wniosku, niemożliwe stało się potwierdzenie określonych faktów, dających podstawę do wydania żądanego zaświadczenia, a zaistniałe okoliczności wymagały dalszych wyjaśnień. Tym samym pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r. organ wezwał zarówno wnioskodawcę, jak i właścicielkę lokalu do złożenia dodatkowych wyjaśnień i informacji w sprawie. Według organu, w kontekście regulacji zawartej w art. 2 ust. 5 u.w.l. wobec nieścisłości w opracowanych przez uprawnione osoby dokumentach, należało rozważyć wykonanie nowej inwentaryzacji lokalu, z uwzględnieniem metodologii obliczenia powierzchni użytkowej lokalu w datach, dla których wydawane były dokumenty potwierdzające określony stan faktyczny tj. na rok 1973, 2002 i 2024 r. Spółdzielnia przedłożyła oświadczenie P. C. z dnia [...] września 2024 r. w którym wskazał, iż opracowana w listopadzie 2002 r. oraz [...] stycznia 2004 r. inwentaryzacja obiektu wraz z rzutami kondygnacji, planami i opisami lokali wykonana została w oparciu o normę PN- 70/B-02365. jednocześnie wyjaśnił, iż bezpodstawne są rozważania organu wskazujące na zasadność wykonania nowej inwentaryzacji budynku, gdyż w jego ocenie przedłożone w toku sprawy dokumenty są nadal wiążące i nie tracą swojej aktualności w związku ze zmianami norm, określających sposób dokonywania pomiaru powierzchni użytkowych w budownictwie. Odnosząc się do podniesionej kwestii organ rozpatrujący przedmiotowy wniosek wyjaśnił, iż w żadnym ze swoich dotychczasowych pism nie zakwestionował ani nie uznał złożonych przez wnioskującego pism za nieaktualne lub nieważne. Wskazał jedynie - na podstawie posiadanych dokumentów i rejestrów - na różnice w powierzchni użytkowej lokalu nr [...], które ujawniono przy okazji wcześniejszego wniosku o wydanie zaświadczenia o jego samodzielności. Według stanowiska wnioskującej Spółdzielni organ winien był przyjąć przedłożone przez nią dokumenty i na ich podstawie potwierdzić wynikający z nich stan prawny. Z takim stanowiskiem wnioskującej organ się nie zgodził w kontekście brzmienia art. 217 §2 k.p.a., albowiem badana sprawa budzi w dalszym ciągu szereg wątpliwości co do stanu faktycznego i prawnego mieszkania. Przede wszystkim inwentaryzacji lokalu dokonano w oparciu o dwie różne normy, odmiennie regulujące sposób pomiaru i obliczania powierzchni użytkowej (PN-70/B-02365 oraz zgodnie z treścią oświadczenia D. J. PN-ISO 9836:2022-07). Co więcej właścicielka lokalu nr [...] zakwestionowała fakt wykonania jakiejkolwiek inwentaryzacji obiektu budowlanego przy ul. [...] od roku 1973. Podobne oświadczenia uzyskała od mieszkańców lokali nr [...] położonych w tym samym budynku, a także przedłożyła dokumenty związane z umową najmu i przydziałem lokali mieszkalnych nr [...], których treść wyraźnie wskazuje, iż powierzchnia użytkowa tych lokali wynosiła w dacie ich przekazania [...] m2, zatem jest mniejsza od wykazanej w zakwestionowanej przez mieszkańców inwentaryzacji z lat 2002 i 2004 r. Odnosząc się tym samym do zarzutu Spółdzielni, o braku podstaw do żądania nowej dokumentacji, organ wyjaśnił, iż wspominając jedynie o wykonaniu aktualnej inwentaryzacji, sporządzonej w oparciu o tę samą aktualną normę, miał na celu ustalenie źródła rozbieżności w powierzchni użytkowej lokalu, która może wynikać z metodologii jej obliczania. Nie było to bezwzględne żądanie, od którego uzależniono wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, niemniej mogło okazać się pomocne do ustalenia faktów w sprawie. Jednak wobec nieprzedłożenia uaktualnionej inwentaryzacji budynku, organ wydał rozstrzygnięcie w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Organ zauważył, że w przedmiotowej sprawie wydanie zaświadczenia potwierdzającego określone fakty lub stan prawny wymagany przepisem prawa lub ze względu na interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego następuje łącznie w związku z wymogami zawartymi w art. 2-6 u.w.l., a więc na podstawie składanych przez wnioskodawcę dokumentów obejmujących inwentaryzację określonego obiektu budowlanego lub jego części, a nie na podstawie prowadzonych przez organ rejestrów i ewidencji. Oznacza to, iż każdorazowo składając wniosek o wydanie zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu konieczne jest dołączenie określonych ww. ustawą dokumentów, bez których dokonanie czynności urzędowej jest niemożliwe lub może skutkować negatywnym rozstrzygnięciem. Wbrew twierdzeniom Spółdzielni nieuprawnionym jest pominięcie okoliczności oczywistych, wynikających z przedłożonych organowi dokumentów wymaganych odrębnymi przepisami prawa, które przedstawiają określony stan prawny, a z których wynika odmienny od deklarowanego przez wnioskującą i właścicielkę lokalu stan faktyczny. Zdaniem organu powzięcie przez organ wiedzy, iż złożone w sprawie dokumenty posiadają rozbieżne dane uprawnia do skorzystania z dyspozycji zawartej w art. 76 §3 Kpa. który stanowi że przepisy zawarte w § 1 i 2 tego artykułu nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. W niniejszej sprawie, wobec niejednoznaczności wynikających z dokumentów, zadaniem organu była zatem próba bezspornego ustalenia właściwej powierzchni użytkowej, a więc aktualnego na dzień złożenia wniosku stanu prawnego i faktycznego, wobec niespójnych danych wynikających z posiadanych rejestrów, czy przedłożonych dokumentów. Za nieuzasadnioną uznał organ ocenę zachowania organu przez Spółdzielnię, jakoby postąpił niewłaściwie i wykreował problem w związku z wydaniem w dniu [...] czerwca 2024 r. zaświadczenia na rzecz właścicielki lokalu nr [...] . Wydane uprzednio zaświadczenia stanowi dowód mający znaczenie, gdyż jego treść oraz dane zawarte w dokumentach źródłowych wykazały istotne rozbieżności co do przedstawianych treści. Zaświadczenie z dnia [...] lipca 2004 r. wraz z całością akt sprawy zostało zniszczone przez co organ, w przypadku wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności przedmiotowego lokalu z dnia [...] czerwca 2024 r. dysponował jedynie rzutami, opisem oraz przydziałem i umową najmu przedmiotowego lokalu. Dopiero przy okazji złożonego przez Spółdzielnię (po uzupełnieniu wniosku) kompletu dokumentów ujawniono zupełnie dwa odrębne stany faktyczne, determinujące konieczność ich wyjaśnienia w toku postępowania wyjaśniającego przewidzianego art. 218 §2 k.p.a., z czego organ w świetle przysługujących mu ustawowych kompetencji skorzystał, jednak nie przyniosły one oczekiwanego efektu, albowiem w dalszym ciągu nie ustalono w sposób niebudzący wątpliwości faktycznej powierzchni użytkowej spornego lokalu. Organ wydając zaświadczenie o samodzielności lokalu musi być przekonany o zgodności żądania wnioskodawcy ze stanem rzeczywistym. W świetle złożonych uzupełnień organ uznał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nadal nie jest w stanie w sposób jednoznaczny uzyskać odpowiedzi co do faktycznej powierzchni użytkowej lokalu nr [...]. Nie może tym samym potwierdzić określonych faktów o których mowa w art. 217 k.p.a. które wnioskuje podmiot ubiegającego się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny. Na przedmiotowe postanowienie zażalenie złożyła Spółdzielnia wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2025 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. SKO podkreśliło, że wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. polega na przeniesieniu danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów do treści zaświadczenia. Wydanie zaświadczenia na tej podstawie jest niedopuszczalne, jeśli problematyka, której dotyczy żądanie strony, jest sporna. Zaświadczenie, z uwagi na jego specyfikę, nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne, nie są jasne, a zwłaszcza, gdy istnieje spór co ich występowania w konkretnym wypadku. Oznacza to, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia nie obejmuje kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, a sprowadza się jedynie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu lub przedstawionych przez stronę. W związku z tym, organ może zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, a które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego, ustawowych kompetencji. W tym świetle wydawanie zaświadczeń ma charakter pochodny. Wobec tego na podstawie art. 218 k.p.a., organ obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, a o wydanie zaświadczenia wnosi osoba, która ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Natomiast przed wydaniem zaświadczenia, organ może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). W ocenie Kolegium, organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy, słusznie odmówił wydania skarżącej zaświadczenia o żądanej treści. Organ I instancji prawidłowo przeprowadził także postępowanie wyjaśniające, w zakresie, w jakim umożliwia mu to dyspozycja art. 218 § 2 k.p.a., ustalając stan lokalu, na podstawie posiadanej dokumentacji. Jak wynika z przytoczonych przepisów, organ, wydając zaświadczenie, potwierdza wynikający z posiadanych przez niego danych stan prawny bądź określone fakty. Skoro więc w dostępnych organowi ewidencjach, rejestrach, czy też dokumentach, organ nie znalazł potwierdzenia dla twierdzeń, formułowanych przez skarżącą, to nie mógł postąpić inaczej, jak postanowieniem odmówić wydania zaświadczenia. SKO zauważył, że w przedmiotowej sprawie wydanie zaświadczenia potwierdzającego określone fakty lub stan prawny wymagany przepisem prawa lub ze względu na interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego następuje łącznie w związku z wymogami zawartymi w art. 2-6 u.w.l., a więc na podstawie składanych przez wnioskodawcę dokumentów obejmujących inwentaryzację określonego obiektu budowlanego lub jego części, a nie na podstawie prowadzonych przez organ rejestrów i ewidencji. Oznacza to, iż każdorazowo składając wniosek o wydanie zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu konieczne jest dołączenie określonych ww. ustawą dokumentów, bez których dokonanie czynności urzędowej jest niemożliwe lub może skutkować negatywnym rozstrzygnięciem. Wbrew więc twierdzeniom Spółdzielni nieuprawnionym jest pominięcie okoliczności oczywistych, wynikających z przedłożonych organowi dokumentów wymaganych odrębnymi przepisami prawa, które przedstawiają określony stan prawny, a z których wynika odmienny od deklarowanego przez wnioskującą spółdzielnię i właścicielkę lokalu stan faktyczny. Powzięcie przez organ wiedzy, iż złożone w sprawie dokumenty posiadają rozbieżne dane uprawnia do skorzystania z dyspozycji zawartej w art. 76 §3 Kpa, który stanowi że przepisy zawarte w § 1 i 2 tego artykułu nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. Za nieuzasadnioną uznało SKO ocenę zachowania organu przez Spółdzielnię, jakoby postąpił niewłaściwie i wykreował problem w związku z wydaniem w dniu [...] czerwca 2024 r. zaświadczenia na rzecz właścicielki lokalu nr [...]. Jak wspomniał organ I instancji, zaświadczenie z dnia [...] lipca 2004 r. wraz z całością akt sprawy zostało zniszczone przez co organ, w przypadku wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności przedmiotowego lokalu z dnia [...] czerwca 2024 r. dysponował jedynie rzutami, opisem oraz przydziałem i umową najmu przedmiotowego lokalu. Dopiero przy okazji złożonego przez Spółdzielnię (po uzupełnieniu wniosku) kompletu dokumentów ujawniono zupełnie dwa odrębne stany faktyczne, determinujące konieczność ich wyjaśnienia. Mimo to nie ustalono w sposób niebudzący wątpliwości faktycznej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego nr [...]. Kolegium wskazało, iż zaświadczenie jako akt wiedzy, a nie akt woli organu, nie ma charakteru prawotwórczego, nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Organ w zaświadczeniu stwierdza jedynie, co mu jest wiadome, natomiast nie rozstrzyga żadnej sprawy. Żądanie skarżącej, by organ w zaświadczeniu niejako przesądził o samodzielności lokali, doprowadziłoby, w sposób pośredni, do zmiany sfery prawnej podmiotu, umożliwiając mu ustalenie odrębnej własności lokali, na co skarżąca zwróciła uwagę w skardze. Nadanie zaś zaświadczeniu, jako czynności materialno-technicznej, takiego znaczenia, stałoby w sprzeczności z treścią art. 217 i n. k.p.a. SKO zauważyło, iż w art. 2 ust. 5 i 6 u.w.l. przewidziano sposób udokumentowania samodzielności lokalu. Odnosząc się do podniesionej kwestii organ rozpatrujący przedmiotowy wniosek wyjaśnił, iż w żadnym ze swoich dotychczasowych pism nie zakwestionował ani nie uznał złożonych przez wnioskującego pism za nieaktualne łub nieważne. Wskazał jedynie - na podstawie posiadanych dokumentów i rejestrów - na różnice w powierzchni użytkowej lokalu [...], które ujawniono przy okazji wcześniejszego wniosku o wydanie zaświadczenia o jego samodzielności. stawie potwierdzić wynikający z nich stan prawny. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że skoro w toku postępowania ujawniono różnice w powierzchni użytkowej lokalu to bezrefleksyjne przyjęcie przedłożonych przez Spółdzielnię dokumentów mogłoby doprowadzić do procedowania na niewłaściwej dokumentacji, a w konsekwencji skutkowało błędnymi ustaleniami. W ocenie Kolegium, zasadnym było wezwanie przez organ skarżącej do wykazania aktualności stanu faktycznego lokalu z treścią zamieszczoną, w przedłożonych przez Spółdzielnię, dokumentach. Kolegium, nie kwestionuje czynności dokonanych przez uprawnioną osobę, jednakże nieuaktualnienie dokumentacji nie pozwoliło na włączenie do materiału dowodowego sprawy. Tym bardziej, że z akt sprawy wynika, że właścicielka lokalu nr [...] kwestionuje fakt wykonania jakiejkolwiek inwentaryzacji obiektu budowlanego od roku 1973, a składane przez wnioskującą Spółdzielnię dokumenty określa mianem wadliwych. Podobne oświadczenia uzyskała od mieszkańców lokali nr [...] położonych w tym samym budynku. Oznacza to, że skoro stan przedstawiony w dokumentacji dołączonej do wniosku Spółdzielni nie pokrywał się z ujawnionym stanem wskazywanym przez właścicielkę lokalu nr [...], zasadne było wezwanie skarżącej do wyjaśnienia źródła tych rozbieżności. Skoro organ I instancji nie jest w stanie w sposób jednoznaczny uzyskać odpowiedzi co do faktycznej powierzchni użytkowej lokalu to zobowiązany był odmówić wydania żądanego zaświadczenia. Na powyższe postanowienie Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 2 ust. 5 u.w.l. przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedmiotowa regulacja zobowiązuje Skarżącą do sporządzenia i wykonania nowej inwentaryzacji lokalu, z uwzględnieniem metodologii obliczenia powierzchni użytkowej lokalu w datach, dla których wydane były dokumenty potwierdzające określony stan faktyczny (tj. na rok 1973, 2002 i 2024) w sytuacji gdy takich podstaw nie było wobec przedłożenia przez Skarżącą rzutów odpowiednich kondygnacji budynku mieszkalnego (wykonanych w listopadzie 2002r.) ważnych według stanu na dzień wydania zaskarżonych postanowień odpowiednio organu I instancji i SKO, 2) art. 42 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 558), dalej: "u.s.m." przez jego niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) w sprawie, 3) art. 217 § 2 pkt. 2 k.p.a. w wyniku przyjęcia, że: wydanie przez organ I instancji zaświadczenia w zakresie urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, tj. w rozpatrywanym stanie faktycznym i prawnym, stwierdzającego samodzielność lokalu nr [...]. wymaga uprzedniego złożenia przez Wnioskodawcę dokumentów, obejmujących nową, aktualną inwentaryzację obiektu budowlanego i jego części w sytuacji gdy Skarżąca takiego normatywnego obowiązku nie miała, w szczególności wobec przedłożenia w toku postępowania przed organem I instancji ważnych i aktualnych dokumentów W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiło w rozpoznawanej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. z dnia [...] stycznia 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...]. z dnia [...] listopada 2024 r. w sprawie odmowy wydania skarżącej zaświadczenia objętego wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2024 r., że lokal mieszkalny oznaczony nr [...], położony na dziewiątym piętrze budynku mieszkalnego, wielorodzinnego przy ul. [...] w [...]., stanowi samodzielny lokal o powierzchni użytkowej [...] m2, a do lokalu przynależy piwnica oznaczona nr [...] o powierzchni użytkowej [...] m2. Na wstępie należy wskazać, że wydawanie zaświadczeń przez organy administracji uregulowane zostało w dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 217 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 2 pkt 1) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2). Z kolei stosownie do art. 218 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie tylko wówczas, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. A contrario, jeżeli potwierdzenie faktów albo stanu prawnego nie wynika z wiedzy organu, w szczególności na podstawie prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, wówczas – korzystając z dyspozycji art. 218 § 2 k.p.a. – organ może przeprowadzić, ale wyłącznie w koniecznym zakresie, postępowanie wyjaśniające. Zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest natomiast dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020r., II OSK 1223/19, CBOSA). Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.). Trzeba podkreślić, że niezależnie od ogólnych zasad dotyczących wydawania zaświadczeń uregulowanych w k.p.a., należy również brać pod uwagę stosowne przepisy materialnoprawne, z których wynika obowiązek potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia. To z właściwych przepisów materialnoprawnych wynikać będzie jaka okoliczność ma być stwierdzona w formie zaświadczenia (por. wyroki NSA sygn. akt: II OSK 3157/18 i II OSK 2527/17). Odnosząc się do problematyki objętej przedmiotowym wnioskiem należy przywołać treść art. 2 u.w.l. W ustępie 2 definiuje on pojęcie samodzielnego lokalu mieszkalnego jako wydzieloną trwałymi ścianami w obrębie budynku izbę lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Ustęp 1a tego przepisu wprowadza generalną zasadę, zgodnie z którą ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Z kolei w ustępie 1b niniejszego uregulowania wprowadzono wyjątek od tej zasady, stanowiący, że ust. 1a nie stosuje się do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (ust. 3). W myśl zaś ust. 5 cyt. artykułu lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku, a w razie położenia pomieszczeń przynależnych poza budynkiem mieszkalnym - także na wyrysie z operatu ewidencyjnego; dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu. Przy czym w razie braku dokumentacji technicznej budynku, zaznaczeń, o których mowa w ust. 5, dokonuje się, zgodnie z wymogami przepisów prawa budowlanego, na koszt dotychczasowego właściciela nieruchomości, o ile strony umowy o ustanowienie odrębnej własności lokalu nie postanowiły inaczej (ust. 6). W przypadku zatem stwierdzania samodzielności lokalu cytowane przepisy u.w.l. stanowią lex specialis w stosunku do przepisów k.p.a. dotyczących zaświadczeń. Oznacza to, że starosta w postępowaniu o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu bada jedynie, czy istnieją odpowiednie dokumenty lub czy skutecznie dokonano odpowiednich czynności. Zatem zaświadczenie w w/w przedmiocie wydawane jest w oparciu o dokumenty przedkładane przez stronę wnioskującą, organ nie potwierdza więc w tym przypadku faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych pozostających w jego dyspozycji. Przechodząc na grunt rozstrzyganej sprawy wskazać należy, że skarżąca we wniosku z dnia [...] sierpnia 2024 r., powołując się na treść art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a., działając jako zarządca nieruchomości budynkowej przy ul. [...] w [...]., wystąpiła do Prezydenta Miasta [...]. (miasto na prawach powiatu) o wydanie zaświadczenia, że lokal mieszkalny oznaczony nr [...], położony na dziewiątym piętrze budynku mieszkalnego, wielorodzinnego przy ul. [...] w [...]., stanowi samodzielny lokal o powierzchni użytkowej [...] m2, a do lokalu przynależy piwnica oznaczona nr [...] o powierzchni użytkowej [...] m2. Spółdzielnia składając w/w wniosek załączyła: uchwałę nr [...] Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia [...] września 2007 r. w sprawie określenia przedmiotu odrębnej własności lokali w nieruchomości przy ul. [...], akt notarialny z [...] marca 2008 r. – umowa o ustanowienie i przeniesienia odrębnej własności lokalu nr [...] oraz wydruk z ksiąg wieczystych potwierdzający, że zarząd nieruchomością wspólną sprawować będzie Spółdzielnia. Następnie zaś w związku z wezwaniem organu z dnia [...] sierpnia 2024 r. Spółdzielnia załączyła dodatkowo do akt: rzuty kondygnacji budynku mieszkalnego przy ul. [...] z listopada 2002 r., inwentaryzację budynku mieszkalnego przy ul. [...] dla celów ustalenia odrębnej własności lokali z [...] stycznia 2004 r., plan i opis lokalu nr [...] z listopada 2002 r., wypis z rejestru gruntów działki nr [...] z [...] września 2007 r., wypis z rejestru budynków (przy ul. [...]) z [...] września 2007 r., wypis z kartoteki lokali z [...] września 2007 r. i kopię zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] z [...] lipca 2004 r. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż w odniesieniu do spornego lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]., co nie było kwestionowane przez strony, uprzednio tj. [...] lipca 2004 r. organ wydał już zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. (kserokopia w aktach administracyjnych – k. 23). Ponieważ jednak, jak podał organ, na podstawie klasyfikacji kategorii archiwalnej zaświadczenia stanowią rodzaj dokumentacji niearchiwalnej - B5, gdzie B oznacza dokumentacje niearchiwalną, a 5 oznacza, iż podlega ona brakowaniu i zniszczeniu po upływie 5 lat od jej wytworzenia (na podstawie załącznika nr 2 Jednolitego rzeczowego wykazu akt organów gminy i związków międzygminnych oraz urzędów obsługujących te organy i związki rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2011 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych - Dz. U. z 2011 r., nr 14, poz. 67 ze zm.), w odniesieniu do zaświadczenia z dniem 1 stycznia 2010 r. uległo ono brakowaniu. Dodatkowo z akt sprawy wynika, iż odnośnie lokalu nr [...] przy ul. [...] ustanowiona została z dniem [...] marca 2008 r. odrębna własność (k. 32 akt administracyjnych). W istocie na gruncie rozpoznawanej sprawy Spółdzielnia domagała się od organu wydania zaświadczenia o określonej treści tj. potwierdzającej określoną powierzchnię użytkową lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]., która według skarżącej powinna wynosić [...]m2 (tak jak określało to zaświadczenie organu z dnia [...] lipca 2004 r. o samodzielności lokalu). To, że okoliczność dotycząca powierzchni użytkowej lokalu nr [...] jest sporna, wynikało już z uzasadnienia wniosku skarżącej z [...] sierpnia 2024 r., gdzie podano, że wydanie zaświadczenia ma służyć weryfikacji stanu faktycznego powierzchni użytkowej lokalu, z powołaniem się na treść poprzedniego zaświadczenia z [...] lipca 2004 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz treść przytoczonych przepisów prawa Sąd uznał, iż skarżone organy prawidłowo odmówiły skarżącej wydania zaświadczenia o wnioskowanej przez nią treści i w oparciu o przedłożone przez nią dokumenty. Organy nie mogły bowiem pominąć w postępowaniu o wydanie zaświadczenia okoliczności jakie zostały ujawnione, a mianowicie, treści złożonych do organu przez właścicielkę lokalu nr [...] (B. S.) dokumentów obejmujących m.in. rzut lokalu z zestawieniem pomieszczeń z dnia [...] kwietnia 2024 r., wykazujący powierzchnię lokalu – [...]m2 oraz dokument z [...] kwietnia 1973 r. potwierdzający przydział w/w lokalu Z. S., gdzie powierzchnia lokalu została określona na [...] m 2 (k. 11-12 akt administracyjnych). Organ próbując wyjaśniając okoliczności tych rozbieżności w toku sprawy ustalił, iż pomiar powierzchni lokalu dokonany przez zespół geodezyjny w 2024 r. przeprowadzony został z użyciem dalmierza laserowego z zastosowaniem PN-ISO 9836:2022-07 opublikowanej 18 lipca 2022 r., natomiast pomiary wykonane w listopadzie 2002 r. przeprowadzone zostały zgodnie z obowiązującą wówczas Polską Normą PN-70/B-02365. W ocenie Sądu kluczową kwestią w niniejszej sprawie jest istota postępowania w sprawie wydawania zaświadczenia oraz zakres prowadzonego postępowania w tej sprawie. W tym miejscu podkreślić należy, iż wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną polegającą na urzędowym potwierdzeniu w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa. Jest ono przy tym przejawem wiedzy a nie woli organu administracji publicznej - w myśl art. 218 § 1 k.p.a. – w oparciu o posiadane rejestry, ewidencji lub inne dane znajdujące się w jego posiadaniu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się też uwagę, że – z uwagi na "naturę" zaświadczenia – jeżeli problematyka, której ma dotyczyć, jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony nie jest możliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być zatem oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2011 r., II SA/Wa 1385/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2006 r., VI SA/Wa 292/06, CBOSA). Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Postępowanie to ogranicza się jedynie do takich czynności, które pozwolą na urzędowe rozpoznanie wniosku (NSA w wyroku z dnia 12 kwietnia 2018 r., II OSK 2527/17, LEX nr 2494340, podobnie WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 13 lipca 2016 r., IV SA/Po 1050/15, LEX nr 2097912). Zaświadczenie z uwagi na jego "naturę" nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne ipso iure, nie są jasne, a zwłaszcza gdy istnieje spór co do ich występowania w konkretnym wypadku (wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., II OSK 1148/10, LEX nr 1083548). Nadto NSA w wyroku z dnia 26 lutego 2013 r., I OSK 1778/11, LEX nr 1311429, wskazał, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Podobnie orzeczono w wyroku NSA z dnia 9 lutego 2018 r. (I OSK 813/16, LEX nr 2461025): Z uwagi na treść art. 218 § 1 i 2 k.p.a. organ nie ma obowiązku wydania zaświadczeń na podstawie wszystkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Możliwość prowadzenia postępowania wyjaśniającego nie może być rozumiana jako "tworzenie" na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia podstawy do wystawienia zaświadczenia. Niedopuszczalne jest zatem kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści. Do tego należy uwzględnić specyfikę postępowania o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, które jak już wcześniej Sąd zwrócił uwagę, wydawane jest w istocie w oparciu o dokumenty przedkładane przez stronę. Należy uwzględnić, iż organ nie dysponuje w takim przypadku rejestrem lub ewidencją na podstawie których mógłby wydać zaświadczenie o wnioskowanej treści, bo zaświadczenie o którym mowa wydawane jest na podstawie dokumentacji przedstawionej przez ubiegającego się o wydanie zaświadczenia (por. wyrok WSA w Łodzi z 10 maja 2011r. , III SA/Łd 129/11). Zatem zaświadczenie takie może zostać wydane tylko wówczas jeżeli dokumenty złożone przez stronę nie budzą wątpliwości co do treści objętej zaświadczeniem. Natomiast w przypadku, gdy organ dysponuje złożoną przez skarżącą dokumentacją z 2002 r. i dokumentacją złożoną przez właścicielkę lokalu z 2024 r., które nie są spójne, gdyż określona w nich powierzchnia lokalu różni się, a kwestia powierzchni lokalu nr [...] jest sporna, organ zasadnie odmówił wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści. Natomiast odnosząc się do przywołanego przez skarżącą art. 42 u.s.m. mającego przemawiać za koniecznością wydania przez organ żądanego zaświadczenia, Sąd wskazuje, iż według jego brzmienia określenie przedmiotu odrębnej własności lokali w danej nieruchomości następuje na podstawie uchwały zarządu spółdzielni sporządzonej w formie pisemnej pod rygorem nieważności (ust. 2). Uchwała, o której mowa w ust. 2, powinna określać: 1)oznaczenie nieruchomości obejmującej budynek wraz z gruntem przynależnym do tego budynku, jako podstawową nieruchomość ewidencyjną, w którym ustanawia się odrębną własność lokali; nieruchomość wielobudynkowa może być utworzona tylko wtedy, gdy budynki są posadowione w sposób uniemożliwiający ich rozdzielenie, lub działka, na której posadowiony jest budynek pozbawiona jest dostępu do drogi publicznej lub wewnętrznej; 2) rodzaj, położenie i powierzchnię lokali oraz pomieszczeń przynależnych, w tym piwnic lub pomieszczeń gospodarczych, o ile piwnica lub pomieszczenie gospodarcze jest w tym budynku przyporządkowane danemu lokalowi a władający lokalem faktycznie piwnicę lub pomieszczenie gospodarcze użytkuje; 3) wielkość udziałów we współwłasności nieruchomości wspólnej związanych z odrębną własnością każdego lokalu; 4) oznaczenie osób, którym zgodnie z przepisami ustawy przysługuje prawo żądania przeniesienia na nich własności poszczególnych lokali; 5) przypadający na każdy lokal stan zadłużenia z tytułu: a) kredytu wraz ze skapitalizowanymi odsetkami, b) dokonanego na podstawie odrębnych przepisów przejściowego wykupienia ze środków budżetu państwa odsetek wraz z oprocentowaniem tych odsetek (ust. 3). Jak wskazano w Komentarzu do art. 2 u.w.l. pod red. H.Izdebskiego (dostępne w LEX) w przypadku lokali położonych w obrębie nieruchomości spółdzielni mieszkaniowej uchwała zarządu spółdzielni mieszkaniowej podjęta w trybie art. 42 u.s.m. jest właśnie odpowiednikiem zaświadczenia starosty. Uchwałę w sprawie określenia przedmiotu odrębnej własności lokali w nieruchomości przy ul. [...] Zarząd Spółdzielni [...] podjął w dniu [...] września 2009 r., obejmując nią m.in. lokal nr [...] (uchwała ta, jak również zaświadczenie o samodzielności lokalu okazane zostały przy sporządzaniu aktu notarialnego o ustanowieniu i przeniesieniu odrębnej własności lokalu nr [...]). Wobec powyższego oraz w świetle treści art. 2 u.w.l. brak jest podstaw do stwierdzenia, iż uchwała, o której mowa miałaby w okolicznościach niniejszej sprawy obligować organ do wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści. Nie ulega wątpliwości w ocenie Sądu, iż wydanie zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści nie może służyć rozstrzyganiu sporu co do powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego nr [...]. W tym stanie rzeczy organy obydwu instancji zasadnie przyjęły, że brak było podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą. Przyjdzie bowiem raz jeszcze zaakcentować, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialnotechniczną polegającą na urzędowym potwierdzeniu w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa. Zaświadczenie jest przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej, dokonywanym - w myśl art. 218 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w oparciu o posiadane rejestry i ewidencje bądź inne dane znajdujące się w jego dyspozycji. Tym samym, zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w tych zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest natomiast dopuszczalne dokonywanie w niniejszym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Pogląd ten znajduje oparcie w utrwalonym stanowisku judykatury (por. wyroki NSA: z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1223/19, z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3157/18 oraz z 22 października 2021 r., sygn. akt I OSK 594/21 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Organ nie może czynić ustaleń, które nie znajdują jednoznacznego potwierdzenia ani w dokumentacji złożonej przez wnioskodawcę, gdyż z kolei pozostaje ona w niezgodności z dokumentacją złożoną organowi przez właścicielkę lokalu nr [...], ani też nie mógł takich ustaleń poczynić w oparciu o dane, którymi dysponuje np. z prowadzonego rejestru czy ewidencji. Skoro zaświadczenie to przewidziane w przepisach prawa potwierdzenie pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ na żądanie osoby zainteresowanej, to w sytuacji, gdy problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe. Taki wniosek interpretacyjny jest przyjmowany w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 8 stycznia 2015 r., II OSK 1698/14; wyrok NSA z 29 czerwca 2011 r., II OSK 1148/10 i z dnia 18 lutego 2025 r., II OSK 1541/22). Dodać należy, iż w świetle przepisów mających w sprawie zastosowania i wcześniejszych rozważań Sądu należy także stwierdzić, iż podstawę do wydania wnioskowanego przez skarżącą zaświadczenia nie mogło stanowić w niniejszej sprawie przedłożone przez skarżącą do organu wcześniej wydane zaświadczenie (kopia) o samodzielności lokalu z [...] lipca 2004 r. Dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia bez wpływu pozostaje także kwestia przeprowadzenia przez organ wcześniej postępowania z wniosku właścicielki lokalu nr [...] o wydanie zaświadczenia o samodzielności w/w lokalu, gdyż postępowanie to nie jest przedmiotem oceny w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a jedynie niniejsza sprawa. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione. Wobec stwierdzenia, iż objęte skargą postanowienia organów I i II instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani też przepisów proceduralnych Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. ----------------------- # SAMORZĄDOWE KOLEGIUM O D W O L A W C Z E W G O R Z O W T E W I E L K O P O L S K I M ul. Chrobrego 3 1, 6 6 - 4 0 0 G o r z ó w W 1 k p . / t c 1 . : 9 5 7 3 5 8 1 0 0, faks: 957 3 5 8 1 1 1 #