II SA/Go 187/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Z.P., B.P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta - działając na podstawie art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1626 ze zm. określane dalej jako u.p.b. ) - zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zabudowie loggii w lokalu mieszkalnym położonym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w [...], objętego zgłoszeniem Z. i B.P.. Organ wyjaśnił, że Z. i B.P. dokonali zgłoszenia zamiaru wykonania wyżej wymienionych robót budowlanych w dniu [...] października 2013r. Jednakże postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...] nałożono na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości dokonanego zgłoszenia poprzez przedłożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane sporządzonego przez Z.P., przedłożenie poprawnie wypełnionego oświadczenia B.P., a także szkicu usytuowania obiektu oraz uzupełnienie zgłoszenia o określenie sposobu mocowania planowanej zabudowy do ścian oraz informację z jakiego materiału wykonane będzie wypełnienie dolnej części loggi, wyznaczając jednocześnie termin uzupełnienia żądanych dokumentów na dzień 31 października 2013 r. W dniu 31 października 2013 r. inwestorzy przedłożyli szkic usytuowania budynku oraz pismo informujące, że dolna część zabudowy wykonana zostanie z panelu PCV oraz poliuretanu, zabudowa zostanie wykonana w oparciu o połączenia łącznikami "H", wydruk aktualnej treści księgi wieczystej z dnia [...] października 2013 r., szkic przedstawiający planowaną zabudowę oraz pismo Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia [...] października 2013 r. opiniujące pozytywnie planowaną zabudowę loggii. Organ stwierdził, że inwestorzy nie przedłożyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane sporządzonego przez Z.P., poprawnie wypełnionego oświadczenia B.P., nie zaznaczyli na przedłożonym szkicu usytuowania budynku, granic inwestycji, a także nie określili sposobu zamocowania planowanej zabudowy do ścian budynku, zatem nie spełnili nałożonego wskazanym postanowieniem obowiązku w wyznaczeniu terminie, co stanowiło podstawę wniesienia sprzeciwu. Wnosząc odwołanie na powyższą decyzję Prezydenta Miasta, B. i Z.P. zaskarżyli na podstawie art. 142 k.p.a. postanowienie organu z dnia [...] października 2013 r. nakładające obowiązki niezwiązane ze złożonym przez nich zgłoszeniem, podkreślili przy tym, że powołał on błędną podstawę prawną tego orzeczenia. Ponadto podnieśli oni zarzut, iż organ zgłosił swój sprzeciw po upływie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Wskazali również, iż zabudowa loggi ma na celu poprawę izolacji akustycznej i cieplnej mieszkania, jego ochronę przed włamaniem , wiatrem i opadami atmosferycznymi. Takie prace – zdaniem skarżących – zgodnie z art. 29 u.p.b. nie wymagają zgłoszenia ani pozwolenia na budowę . Jest to bowiem montaż urządzeń o wysokości poniżej 3 m na obiektach budowlanych. Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2013 r. Organ odwoławczy stwierdził, iż stanowisko organu I instancji, wyrażone w decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. jest w pełni uzasadnione. Wyjaśnił jednocześnie, że z treści art. 30 ust. 2 u.p.b. wynika, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz w zależności od potrzeb odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Przy czym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane winno być sporządzone zgodnie ze wzorem stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzji o pozwoleniu na budowę ( Dz. U. z 2003 r. Nr 120 poz. 1127 ze zm.). Jedynie oświadczenie wypełnione zgodnie ze wzorem stanowi środek dowodowy potwierdzający prawo zgłaszającego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane będące przedmiotem zgłoszenia. Tymczasem B.P. złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością nr ewid. [...]. Oświadczenie to zostało złożone na aktualnie obowiązującym druku, jednakże wypełniono je w sposób nieprawidłowy. Odwołujący nie wskazał bowiem ani obrębu, ani jednostki ewidencyjnej w jakiej zlokalizowana jest nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów nr [...]. W miejscu, w którym wzór wymaga podania obrębu ewidencyjnego B.P. wskazał Spółdzielnię Mieszkaniową, w miejscu jednostki ewidencyjnej podał nr księgi wieczystej. Ponadto jako tytuł prawny, z którego zgłaszający wywodzi prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazano prawo współwłasności tej nieruchomości, nie został jednak wskazany żaden dokument, z którego tytuł ten wynika. Odwołujący nie wskazał również w treści oświadczenia, że posiada zgodę wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem. W części przeznaczonej na złożenie oświadczenia o posiadaniu zgody współwłaścicieli na wykonywanie robót budowlanych B.P. wpisał "nie dotyczy", pomimo że jako współwłaścicieli wskazał Z.P. oraz Spółdzielnię Mieszkaniową. Oznacza to, że przedmiotowe oświadczenie nie zostało sporządzone w sposób zgodny ze wzorem. Ponadto oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie złożyła Z.P. występująca w przedmiotowej sprawie w charakterze zgłaszającego. Podpisała ona jedynie złożone przez B.P. oświadczenie z dnia [...] października 2013 r., co nie czyni zadość wymaganiom określonym w przepisach prawa. Organ stopnia podstawowego wezwał inwestorów do uzupełnienia wniesionego zgłoszenia, jednakże w wyznaczonym przez ten organ terminie zgłaszający nie przedłożyli prawidłowo wypełnionych oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tym samym nie wywiązali się z obowiązku nałożonego w postanowieniu z dnia [...] października 2013r., znak: [...]. Za dopełnieniem tego obowiązku nie przemawia również fakt przedłożenia przez zgłaszających odpisu z księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla przedmiotowej nieruchomości, bowiem przepis art. 30 ust. 2 u.p.b. jednoznacznie wymaga by zgłaszający do zgłoszenia dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które winno być zgodne ze wzorem określonym przez Ministra Infrastruktury. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, iż brak informacji dotyczących mocowania projektowanej zabudowy do ścian budynku w zgłoszeniu Państwa P. uniemożliwia dokonanie prawidłowej kwalifikacji zamierzenia budowlanego objętego tym zgłoszeniem. Tym samym Wojewoda wskazał, iż wobec faktu, że zgłaszający nie wywiązali się z powyższego obowiązku Prezydent Miasta miał podstawę do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji również z tego względu. Ustosunkowując się do kwestii podnoszonych w odwołaniu Wojewoda wyjaśnił, że termin do wniesienia sprzeciwu uważa się za zachowany, jeżeli w ciągu 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu, nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267). W myśl tego przepisu termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo, a tym w sprawie będzie decyzja wnosząca sprzeciw, zostało np. nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Obliczanie terminu w ten sposób pozwala na zachowanie dla organu stosownego czasu do podjęcia określonej decyzji, a inwestorowi nie przedłuży to ponad dopuszczalną miarę okresu oczekiwania dla ewentualnego wniesienia sprzeciwu przez organ, a tym samym nie wpłynie na przedłużenie procesu inwestycyjnego. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że wydanie postanowienia w trybie art. 30 ust. 2 u.p.b. powoduje przerwanie biegu terminu przewidzianego na wniesienie sprzeciwu, co oznacza, że zaczyna on biec od początku po uzupełnieniu zgłoszenia, bądź po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego na jego uzupełnienie. Jest on bowiem liczony od dnia doręczenia zgłoszenia, które nie zawiera braków. Powyższe prowadzi do konkluzji, że organ sprzeciw zgłasza w terminie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia albo od uzupełnienia zgłoszenia o dokumenty wskazane w postanowieniu wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 u.p.b. Dopóki nie upłynie wskazany termin, dopóty organowi administracji architektoniczno-budowlanej przysługują kompetencje do wydania decyzji administracyjnej w sprawie sprzeciwu. Przy czym na zasadność podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia nie wpływa również podnoszone w odwołaniu uchybienie w postaci wskazania błędnej podstawy prawnej w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] października 2013 r., znak: [...]. Z. i B.P. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zaskarżając w całości decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2014 r. , wnosząc jednocześnie o jej uchylenie i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b u.p.b. poprzez uznanie, że zabudowa loggii wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Tymczasem z powołanego przepisu wynika, że instalowanie urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych należy zgłaszać właściwemu organowi, natomiast wysokość urządzeń instalowanych do zabudowy loggi wynosi 2,65 m, a zatem nie wymaga zgłoszenia. Ponadto zdaniem skarżących decyzje obu organów naruszają także przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b., zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Planowana inwestycja sprowadzać się będzie natomiast do zainstalowania lekkiej konstrukcji z PCV i szkła oraz spełniać ma funkcję głównie ocieplającą, ochrony przed warunkami atmosferycznymi oraz włamaniami. Wobec zatem faktu, iż planowana inwestycja nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, a także dokonania zgłoszenia, wniesiony sprzeciw jest nieuzasadniony. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i na tej podstawie, uznawszy zarzuty skargi za nieuzasadnione, wniósł o jej oddalenie. W dniu 16 kwietnia 2014 r., podczas rozprawy skarżący potrzymali swoje stanowisko wyrażone w skardze, dodatkowo podkreślając, że sprzeciw w niniejszej sprawie zgłoszony został przez organ z uchybieniem 30 – dniowego terminu na jego wniesienie. Ponadto do akt złożyli pismo z dnia [...] kwietnia 2014 r., w którym wywodzą, iż planowana przez nich inwestycja polegać ma na instalowaniu na obiekcie budowlanym gotowych elementów PCV ocieplonych pianką poliuretanową oraz szklanej konstrukcji okiennej. Zdaniem skarżących instalowane elementy mają charakter urządzeń budowlanych pozwalających na użytkowanie loggii zgodnie z jej przeznaczeniem. Podkreślili oni ponownie, iż wykonanie tego typu inwestycji nie wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zgłoszenia jednak dokonali na skutek pouczenia Spółdzielni Mieszkaniowej zawartego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. Żądanie przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - ich zdaniem – składa się starając się o pozwolenie na budowę, w tych okolicznościach nie było uzasadnione. Skarżący wykazali swój tytuł prawny do lokalu tj. prawo własności, z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nadto jako małżonkowie, wspólnie zamieszkujący i składający zgłoszenie, mieli prawo do złożenia jednego oświadczenia w tym zakresie. Wykonali oni również żądanie organu wynikające z postanowienia z dnia [...] października 2013 r., czego organ nie uwzględnił, żądając od nich dokumentów właściwych dla postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Wreszcie podkreślili, że organ II instancji winien przyjąć i rozpatrzeć sprawę oraz rozstrzygnąć z uwzględnieniem zasad wynikających z przepisów art. 7 i 8 k.p.a i rozdziału 4 regulującego zasady prowadzenia postępowania dowodowego. Zdaniem skarżących organ II instancji nie przeprowadził żadnego postępowania odwoławczego, dodatkowo naruszając zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie ( art. 10 k.p.a ) . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2012 r., Nr 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 p.p.s.a.). Oznacza to, iż kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem skargi Z. i B.P. była decyzja Wojewody z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2013r. w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia przez skarżących zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zabudowie loggii w lokalu mieszkalnym położonym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w [...]. Organ administracji architektoniczno – budowlanej I instancji nie wskazał przepisu prawa, stanowiącego bezpośrednio podstawę wydania decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. (brak ten został jednakże uzupełniony przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji), nie budzi wątpliwości, iż podstawę materialno - prawną zgłoszonego sprzeciwu stanowił przepis art. 30 ust. 2 u.p.b, zgodnie z którym w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Podstawę faktyczną jego zgłoszenia z kolei stanowił fakt, iż inwestorzy pomimo nałożenia na nich postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, nie przedłożyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane sporządzonego przez Z.P., poprawnie wypełnionego oświadczenia przez B.P., a ponadto nie zaznaczyli na przedłożonym szkicu usytuowania budynku, granic inwestycji, a także nie określili sposobu zamocowania planowanej zabudowy do ścian budynku. Przede wszystkim należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu skarżących, a mianowicie, iż przewidziane przez nich roboty budowalne polegające na zabudowie loggii nie podlegają nie tylko obowiązkowi uprzedniego uzyskania pozwolenia budowalnego, lecz nawet obowiązkowi uproszczonej procedury zgłoszenia wskazanej w art. 30 ust. 1 u.p.b. Ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może abstrahować od okoliczności, iż instytucja zgłoszenia stanowi swoisty wyjątek od sformułowanej w art. 28 ust. 1 u.p.b. zasady, zgodnie z którą roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pamiętać należy, iż wprawdzie u.p.b. statuuje generalną zasadę swobody zabudowy nieruchomości , co znalazło swój wyraz w treści przepisu art. 4, jednakże prawo to, z przyczyn uzasadnionych bezpieczeństwem inwestora, jak i interesem publicznym, podlega ograniczeniu, co koresponduje z dyspozycją art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny ( Dz. U Nr 16 , poz. 93 ze zm.). Podstawową formą ograniczenia tej swobody jest co do zasady obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę wynikający wprost z art. 28 ust. 1 u.p.b. Podkreślenia zatem wymaga, że regulacja z art. 29 – 31 u.p.b., wprowadzająca katalog budów oraz robót budowlanych zwolnionych z tego podstawowego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ma charakter wyjątku od zasady co oznacza, że należy interpretować go ściśle. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż zabudowa loggii, nawet jeśli w istocie sprowadza się do jej oszklenia bądź zastosowania podobnych lekkich konstrukcji z PCV i szkła prowadzi do zwiększenia powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego i stanowi rozbudowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 u.p.b. Wykonanie zatem tych robót budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę , gdyż nie zostały one wyłączone w art. 29 - 31 u.p.b. ( por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2186/13, WSA w Olsztynie z dnia 21 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 184/11, WSA w Gdańsku z dnia 19 października 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 676/05, z dnia 12 października 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 2826/02, WSA w Opolu z dnia 27 lutego 2004 r. sygn. akt II SA/Wr 3264/01, WSA w Szczecinie z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 97/12 ). Przepisy u.p.b. nie zawierają definicji legalnej terminu "rozbudowa" – ustawodawca przesądził jedynie, że rozbudowa stanowi jedną z postaci budowy, przez którą, zgodnie z art. 3 pkt 6 u.p.b. należy rozumieć "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". Z zakresu pojęcia "budowy" ustawodawca wyłączył przebudowę, zawierając jej definicję w art. 3 ust. 1 pkt 7a u.p.b. Przebudową jest więc wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Zgodnie z poglądem panującym w doktrynie i orzecznictwie efektem budowy jest powstanie nowej substancji budowlanej (zob.: T. Asman / w / Z. Niewiadomski [ red. ], Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2013, art. 3 Nb 7; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 05 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 81/12). Natomiast charakter działań polegających na przebudowie obiektu jest odmienny, gdyż nie powstaje wówczas znacząca nowa substancja budowlana (por. T. Asman, ibidem ). Wobec braku legalnej definicji pojęcia "rozbudowy" zasadne jest objaśnianie tego terminu z uwzględnieniem znaczenia, jakie termin ten posiada w języku polskim ogólnym, w którym przez "rozbudowę" rozumie się "powiększenie, rozszerzenie budowli, obszaru już zabudowanego, dobudowywanie nowych elementów, budowanie nowych obiektów" ( por. hasło "rozbudowa" w znaczeniu 1 – Uniwersalny Słownik Języka Polskiego Wyd. Naukowego ). Należy podkreślić, że w świetle § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U nr 75, poz. 690 ze zm. określanego dalej jako r.w.t. ) kubatura wskazanych wyżej, przykrytych części zewnętrznych budynku, jak loggie i tarasy, podlega wliczeniu do kubatury brutto budynku, o której mowa w tym przepisie. Jednym z charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego jest wymieniona w art. 3 pkt 7 a u.p.b. "kubatura" obiektu. Ustawodawca nie precyzuje tego pojęcia, a w szczególności nie rozstrzyga, czy chodzi w tym przepisie o "kubaturę brutto", czy "kubaturę netto", ani czy pojęcie to należy odnosić tylko do zamkniętych i przykrytych części budynku, czy także do tych części budynku, które nie są zamknięte do pełnej wysokości ze wszystkich stron lub są ograniczone przez elementy budowli ( np. balustrady, deski czołowe okapu, poręcze) i są przykryte (por. pkt 5.2.1.1 i 5.2.1.2 Polskiej Normy PN-ISO 9836-1997). Zdaniem sądu brak jest podstaw do objaśniania terminu "kubatura obiektu" użytego w art. 3 pkt 7 a u.p.b. za pomocą zdefiniowanego w § 3 pkt 24 r.w.t. zwrotu "kubatura brutto budynku". Po pierwsze dlatego, że nie zachodzi w tym przypadku tożsamość terminów ("kubatura" – "kubatura brutto"). A po drugie z uwagi na jedną z podstawowych zasad legislacyjnych, w myśl której w akcie normatywnym rangi niższej niż ustawa bez upoważnienia ustawowego nie formułuje się definicji ustalających znaczenia określeń ustawowych, w szczególności w akcie wykonawczym nie formułuje się definicji, które ustalałyby znaczenia określeń zawartych w ustawie upoważniającej ( por. M. Zieliński [w:] S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, uw. 1 i 2 do § 149 ). Skoro ustawodawca nie precyzuje w art. 3 pkt 7 a u.p.b. o zmianę jak rozumianej kubatury tu chodzi, to uprawniony jest wniosek, że w przypadku rozbudowy budynku prawnie relewantna zmiana jego kubatury może polegać w szczególności na zmianie dotychczasowej proporcji pomiędzy kubaturą części zamkniętych budynku, a kubaturą jego części niezamkniętych do pełnej wysokości, lecz przykrytych, a ściślej na zwiększeniu tej pierwszej "kosztem" tej drugiej. Tą drogą dochodzi niewątpliwie do zmiany bryły budynku – dotychczas otwarte i dostępne z zewnątrz części budynku zostają zamknięte, co prowadzi do swoistego "domknięcia" bryły i zmiany jej granic przestrzennych wyznaczonych powierzchnią litych przegród oraz powiększenia budynku o nowe pomieszczenie. Tym samym istotnemu wzbogaceniu podlega substancja budowlana budynku ( por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 29 listopada 2013, sygn. akt II SA/Po 905/13, z dnia 25 września 2013r., sygn. akt IV SA/Po 640/13). W świetle powyższych rozważań należy uznać, że roboty budowlane polegające na zabudowie loggii, w wyniku których powstaje nowe pomieszczenie pomiędzy dotychczasową ścianą z oknami a zamierzoną konstrukcją z płyt PCV i okien, stanowią one rozbudowę obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 6 u.p.b. Z oświadczeń skarżących i z dokumentów przez nich przedłożonych jednoznacznie bowiem wynika, iż zamierzona konstrukcja ma na celu zamknięcie dotychczas otwartej przestrzeni loggi ograniczonej jedynie balustradą . Nie można również zgodzić się z kwalifikacją forsowaną przez skarżących, iż zabudowa loggii przy użyciu "płyt PCV" oraz "szklanej konstrukcji okiennej" stanowi "instalację urządzenia" objętego dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. wyłączonych z obowiązku zgłoszenia zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 b u.p.b. jako nieprzekraczających 3 m, bowiem ani "płyt PCV" ani też "szklanej konstrukcji okiennej" nie sposób zakwalifikować jako "urządzenia", czy też jak wskazują strony, "urządzenia budowlanego" pozwalającego na korzystanie z obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Elementy te spełniają funkcję techniczną, stanowią element konstrukcji zabudowy, jednakże ich realizacja nie zmierza w sposób bezpośredni do umożliwienia korzystania z obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Stąd – czego organ wprawdzie nie rozważał – podstawą zgłoszenia sprzeciwu powinien być art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b., który stanowi, iż właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazanie jednak błędnej podstawy prawnej nie przesądza o istotnej wadliwości decyzji, jeżeli samo rozstrzygnięcie znajduje podstawę w obowiązujących przepisach prawa, mających zastosowanie w danej sprawie (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 411/07, wyrok WSA w Kielcach z 04 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Ke 450/07, wyrok NSA z dnia 09 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 534/08 ). Zgodnie bowiem z art. 145§1 pkt 1 a p.p.s.a sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie niezależnie, czy byłaby to podstawa prawna wskazana przez organ , czy też określona przez sąd, rozstrzygnięcie byłoby identyczne tj. zgłoszenie sprzeciwu. Podkreślić należy również, iż sprzeciw został wniesiony przez organ I instancji z zachowaniem 30 – dniowego terminu do jego zgłoszenia, określonego przepisem art. 30 ust. 5 u.p.b. Dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 u.p.b. konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku celem uzupełnienia zgłoszenia. W sytuacji nałożenia przez organ na zgłaszającego zamiar podjęcia robót budowlanych obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów (art. 30 ust. 2 u.p.b.), termin do zgłoszenia sprzeciwu rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, a w wypadku ich niezłożenia, od upływu wyznaczonego postanowieniem terminu. Organ musi mieć bowiem czas na zapoznanie się z kompletnym zgłoszeniem, którego uzupełnienie o brakujące składniki może doprowadzić do sytuacji, w której organ będzie miał do czynienia z innym zgłoszeniem, niż mogłoby to wynikać z niekompletnego wniosku (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2011 r. , sygn. akt IV SA/Po 321/11 , wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 listopada 2010 r. , sygn. akt II SA/Ol 339/10, wyrok WSA w Gdańsku z 24 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 339/10, wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1185/10 , z dnia 22 października 2013 r. sygn. akt II OSK 1147/12, T. Asman, op.cit, art. 30 Nb 10 , J. Siegień: Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2003, s. 226; A. Gliniecki (red.): Prawo budowlane, Warszawa 2007, s. 167). Jak wynika z akt sprawy, termin uzupełnienia złożonego przez Z. i B.P. zgłoszenia upłynął wraz z dniem 31 października 2013 r. i od tej daty liczyć należy 30 – dniowy termin do zgłoszenia sprzeciwu. Tym samym wniesienie go z datą 8 listopada 2013 r. uznać należy za zgodne z art. 30 ust. 5 u.p.b. Co więcej, strona odebrała decyzję organu I instancji w dniu 18 listopada 2013 r., a zatem jeszcze przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu. Niewątpliwie wydanie postanowienia wzywającego do usunięcia braków miało podstawę w treści art. 30 ust. 2 u.p.b., który stanowi, iż w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, czyli oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów. W kontekście powyższego przepisu niewątpliwie zasadne w niniejszej sprawie było wezwanie skarżących do usunięcia braków zgłoszenia w zakresie określenia z czego ma zostać wykonane dolne wypełnienie loggii. Informacja ta była niezbędna do oceny zamierzonej inwestycji w aspekcie wymagalności uzyskania pozwolenia budowlanego. W konsekwencji bowiem wskazania przez skarżącego, iż dolna cześć konstrukcji zostanie wypełniona płytą PCV, oczywistym się stało, iż zamierzona inwestycja spowoduje powstanie litej przegrody oddzielającej niezabudowaną przestrzeń, a w następstwie tego nowego pomieszczenia między dotychczasowym oknem balkonowym a balustradą. Istotne znaczenie miała również kwestia mocowania tej konstrukcji do ściany budynku, przy czym mając na uwadze charakter tej konstrukcji oraz jej cel nie mogło budzić wątpliwości, iż konstrukcja ta musi być trwale związana z budynkiem, aby móc przeciwstawić się naporowi wiatru i deszczu. Zasadne było również na wstępnym etapie badania zgłoszenia - w kontekście powołanego przepisu art. 30 ust. 2 u.p.b. – zobowiązanie skarżących do przedłożenia szkicu wraz z usytuowaniem budynku i granicami zamierzonej inwestycji. Skarżący wprawdzie przedłożyli szkic , jednakże zaznaczyli usytuowanie budynku wraz z granicami zamierzonej inwestycji dopiero na etapie postępowania odwoławczego, już po złożeniu sprzeciwu przez organ I instancji . Podobnie rzecz się ma z oświadczeniem o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organy w tym zakresie trafnie oceniły, iż nie zostało ono poprawnie wypełnione ani też uzupełnione mimo wezwania, przy czym z pouczenia zawartego w samym wzorze tego oświadczenia wynika, że może ono zostać złożone wspólnie przez współinwestorów, nie jest zatem konieczne składanie przez nich odrębnych oświadczeń. Stąd też błędne było domaganie się przez organ I instancji wykreślenia podpisu skarżącej i złożenia przez nią odrębnego oświadczenia. Zaznaczyć jednak należy, iż każdy z inwestorów, w sytuacji, gdy jest ich kilku, niezależnie od tytułu prawnego jaki posiadają, obowiązany jest złożyć oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wynika to przede wszystkim z faktu, iż oświadczenie to składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej, co wyklucza posłużenie się w tym zakresie osobą pełnomocnika i wymaga osobistego złożenia takiego oświadczenia, przez każdego z inwestorów. Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest kategorią nie tylko prawa cywilnego , ale również kategorią prawa administracyjnego. Nie może być zatem powyższe oświadczenie zastępowane innymi dokumentami w postaci np. odpisu z księgi wieczystej wskazującymi na tytuł prawny do nieruchomości, jak to starali się czynić skarżący. Tym samym zarzuty strony podniesione w tym zakresie są niezasadne. Odnosząc się natomiast do zarzutów natury proceduralnej należy zaznaczyć, iż nie mogły one odnieść zamierzonego przez skarżących skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Nie mogły one bowiem doprowadzić w świetle powyższych rozważań do odmiennej oceny charakteru zamierzonej inwestycji w świetle przepisów u.p.b., a mianowicie , iż zabudowa loggi nie wymaga uzyskania pozwolenia budowlanego . Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, iż skarga Z. i B.P. nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.