II SA/Go 481/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2019 r. sprawy ze skarg K.M., P.M., B.M., B.S., S.S., R.G., J.G. i M.R. oraz Prokuratora Rejonowego na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi. Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej jako p.b.) oraz art. 104 k.p.a., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Przedsiębiorstwa E L.E.J. sp. j., obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przynależnym zagospodarowaniem terenu – I etap budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych – na terenie działek nr [...], położonych w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności wskazał, że Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, i przekazał organowi I instancji sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na naruszenie art. 8, art. 11, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., przez nierozpoznanie wszystkich dowodów w sprawie oraz niewyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy. Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. organ zawiadomił strony postępowania o możliwości złożenia dodatkowych wyjaśnień i uzupełnienia materiału dowodowego. Strony z przysługujących uprawnień korzystały, do dnia wydania decyzji nowe uwagi nie wpłynęły. W związku ze zmianą numeracji działek zobowiązano inwestora do uaktualnienia dokumentów w zakresie adresu inwestycji. Organ zauważył, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], dotyczącej działek nr [...]. Działka nr [...] wraz z działkami [...] została połączona w działkę nr [...], która następnie została podzielona na działki o nr [...]. Część działki nr [...], ograniczona linią rozgraniczającą teren inwestycji zaznaczoną na mapie stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, to obecnie część działki nr [...]. Obszar inwestycji objęty projektem zagospodarowania terenu nie wykracza poza linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone w tym załączniku. Wskazał ponadto, że inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami objętymi wnioskiem o pozwolenie na budowę. W ocenie organu przedłożony projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Projekt został uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, a osoby wykonujące go i sprawdzające posiadają uprawnienia budowlane w odpowiednich specjalnościach i legitymują się aktualnymi na dzień opracowania i sprawdzenia projektu zaświadczeniami, potwierdzającymi przynależność do właściwych izb samorządu zawodowego. Zgodność projektu z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej projektanci i sprawdzający potwierdzili składając stosowne oświadczenie, zgodnie z art. 20 ust. 4 p.b. Projekt zawiera m.in. wykonaną przez projektanta analizę obszaru oddziaływania obiektu, o której mowa w art. 3 ust. 20 p.b., przeprowadzoną w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422; dalej jako rozporządzenie) w zakresie maksymalnej wysokości przesłaniania, naturalnego oświetlenia oraz odpowiedniego czasu nasłonecznienia (§ 13, § 57 i § 60 rozporządzenia). Analizą objęto działki o numerach ewidencyjnych gruntu [...], położone przy ul. [...]. Z analizy obszaru oddziaływania obiektu wynika, że spełnione są wymagania określone w § 13 rozporządzenia dotyczące zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Z projektu budowlanego oraz analizy przesłaniania wynika, że przesłaniająca część zaprojektowanego budynku znajduje się w odległościach: 20,20 m od budynku na działce nr [...] przy wysokości przesłaniania równej 18,91 m; 23,11 m od budynku na działce nr [...] przy wysokości przesłaniania 18,25 m, 22,92 m od budynku na działce nr [...] przy wysokości przesłaniania 18,25 m; 40,98 m od budynku na działce nr [...] i 47,59 m od budynku na działce nr [...] przy maksymalnej wysokości budynku wynoszącej 20,65 m. Zatem wysokości przesłaniania projektowanego budynku są mniejsze niż odległości tego budynku od budynków położonych na działkach nr [...]. Spełnione zostały również wymagania § 60 rozporządzenia. Z przedłożonych wykresów cieni wynika, że projektowany budynek od godziny 11.00 nie zacienia budynków położonych na działkach nr [...]. Jego usytuowanie zapewnia tym budynkom min. 6 godzin nasłonecznienia w przedziale czasowym określnym w przepisach, przy wymaganych min. 3 godzinach. Budynek położony na działce nr [...] od godziny 8.00 nie jest zacieniany przez projektowany budynek, natomiast działki [...], pozostają poza zasięgiem cienia rzucanego przez przedmiotową inwestycję. Następnie organ wskazał, że budynek zaprojektowany został na działkach, które bezpośrednio nie sąsiadują z działkami budowlanymi o numerach ewidencyjnych gruntu [...], dlatego nie może dojść do naruszenia wymagań § 12 ust. 1 rozporządzenia, gdyż ten określa minimalne odległości budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Organ zauważył też, że najmniejsza odległość projektowanego budynku od granicy z działkami budowlanymi nr [...], dzielącymi działki nr [...] i teren inwestycji wynosi 10,00 m, a odległość od najbliżej położonego względem inwestycji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na działce nr [...], wynosi 20,02 m – co oznacza, że zachowane zostały tu również minimalne odległości między budynkami ze względu na przepisy pożarowe. Dalej wskazał, że wyznaczony przez projektanta obszar oddziaływania mieści się w całości na działkach, na których został zaprojektowany, tj. na działkach nr [...]. W związku z tym, że badano wpływ projektowanego obiektu na zagospodarowanie oraz użytkowanie działek budowlanych o numerach ewidencyjnych gruntu [...] organ objął obszarem oddziaływania również te nieruchomości. W dalszej kolejności organ dokonał analizy uwag i wniosków złożonych przez strony postępowania od momentu wpływu wniosku o pozwolenie na budowę i wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 6 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji ma obowiązek wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku, w przeciwnym razie organ wyższego stopnia wymierza temu organowi karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu 22 sierpnia 2016 r. W wyniku uchyleń wydanych decyzji inwestor nie otrzymał jeszcze ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W toku postępowania strony dwukrotnie występowały z wnioskiem o wyłączenie od udziału w postępowaniu J.M. - Kierownika Biura Administracji Budowlanej w Departamencie Rozwoju Miasta. Postanowieniami z dnia [...] października 2016 r. oraz z dnia [...] września 2017 r. organ odmówił wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu. Organ wyjaśnił, iż skarga z dnia [...] marca 2017 r. złożona przez K.M. na J.M., dotycząca odmowy wydania kopii dokumentów, ze względu na toczące się postępowania potraktowana została jako kolejne pismo procesowe w sprawie i ocenie organu jest ona niezasadna. Odnosząc się do żądania powołania biegłego eksperta w celu merytorycznej i faktycznej oceny podstaw udzielenia zgody na projektowaną inwestycję, zgodności z prawem dokumentacji leżącej u podstaw analizy oddziaływania inwestycji na posesję oraz oceny czy spełnione zostały wszystkie warunki określone w art. 61 ustawy o planowaniu – organ wyjaśnił, że tryb postępowania w sprawie pozwolenia na budowę określony został w art. 35 ust. 1 p.b. W przedmiotowej sprawie nie zaszły okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a wymagające zasięgnięcia opinii biegłego. Powołanie biegłego w celach wskazanych przez wnioskodawców nie stanowiłoby dowodu w rozumieniu k.p.a., lecz miałoby na celu dokonanie oceny zgromadzonego materiału niejako w zastępstwie umocowanego do tego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Prawidłowość oceny dowodów dokonanej przez organ I instancji może jedynie być sprawdzona w toku postępowania prowadzonego przez organ lI instancji i w postępowaniu przed sądem. Odnosząc się do wycinki zieleni znajdującej się na terenie przeznaczonym pod inwestycję - organ poinformował, że kwestia ta była przedmiotem odrębnego postępowania, a inwestor uzyskał zezwolenie na usunięcie drzew kolidujących z inwestycją. Wykonanie tej decyzji jest uwarunkowane uzyskaniem przez inwestora ostatecznego pozwolenia na budowę obiektów kolidujących z drzewami przeznaczonymi do wycinki. W kwestii wniosków składanych przez strony dotyczących udzielenia informacji, czy urząd dysponuje stosownymi do przedmiotu sprawy analizami w zakresie oddziaływania projektu inwestora na środowisko pod kątem bezpieczeństwa ekologicznego, środowiskowego oraz technologicznego w postaci analiz obejmujących rodzaj materiałów oraz technologii, w jakiej prowadzona będzie budowa, stopień zagęszczenia budowlanego, możliwość ewakuacji, wpływ na ekosystem, zachowanie istniejącego klina zieleni – organ wyjaśnił, że szczegółowy zakres i formę projektu budowlanego określa rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.). W projekcie budowlanym zawarte są m.in. dane określające rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe podstawowych elementów konstrukcji obiektu oraz jego zewnętrznych i wewnętrznych przegród budowlanych. Jedynie w stosunku do obiektu budowlanego usługowego, produkcyjnego lub technicznego wymagane są również podstawowe dane technologiczne. Z art. 35 ust. 1 p.b. wynika, że organ administracji architektoniczno-budowlanej pozbawiony jest możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu - ocenie podlega jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. Z treści decyzji o warunkach zabudowy, jak również projektu budowlanego wynika, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto organ wskazał, że projekt budowlany nie narusza określonych w decyzji o warunkach zabudowy wymagań, w szczególności w zakresie linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej, maksymalnej wysokości zabudowy, geometrii dachów, warunków ochrony zdrowia, środowiska, przyrody i krajobrazu, warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Projektowana inwestycja nie pozbawia działek nr [...] dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów, nie narusza prawa własności, nie utrudnia korzystania z powyższych nieruchomości, nie ogranicza sposobu ich zagospodarowania. Mając to wszystko na uwadze organ I instancji, powołując treść art. 35 ust. 4 p.b., wskazał, iż nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i 35 ust. 1 i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem inwestora. Na skutek odwołań Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...]. W uzasadnieniu, wskazując treść art. 35 ust. 1 p.b., Wojewoda wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej pozbawiony jest możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Za założenia projektowe pełną odpowiedzialność ponosi autor projektu budowlanego, a organ nie może kwestionować przyjętych przez niego rozwiązań. Obowiązkiem projektanta jest zaprojektować obiekt zgodnie z przepisami i sztuką budowlaną, z uwzględnieniem istniejącego stanu faktycznego, by spełniał on swoje funkcje nie stanowiąc zagrożenia dla zdrowia, życia i mienia ludzi. Projektant potwierdza to składając oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 p.b.), które firmuje własnoręcznym podpisem. Za oświadczenie nieprawdy oraz nienależyte bądź niedbałe wykonanie swoich obowiązków, a więc za przyjęte rozwiązania, projektant ponosi odpowiedzialność zawodową przed organami samorządu zawodowego. Następnie odnosząc się do zarzutów odwołań wyjaśnił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że obszar inwestycji objęty projektem zagospodarowania terenu nie wykracza poza linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie stanowiącej załącznik do decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2014 r. o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy obejmuje działki nr [...]. Działka nr [...] wraz z działkami nr [...] została scalona w działkę nr [...], która następnie została podzielona na działki nr [...]. Część działki nr [...], która została ograniczona linią rozgraniczającą teren inwestycji zaznaczoną na mapie stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, to obecnie część działki nr [...] (objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę). Podkreślił przy tym, że decyzja o warunkach zabudowy składa się z dwóch części - opisowej i graficznej. Integralną częścią takiej decyzji jest załącznik graficzny, wyznaczający między innymi linie rozgraniczające inwestycję. Załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy w sposób jednoznaczny określa obszar, którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy. Obszar ten obejmuje tylko część, a nie całą działkę nr [...], dlatego działka ta nie musi być tożsama powierzchniowo z działką nr [...]. Natomiast organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzając zgodność projektu zagospodarowania terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winien ocenić, czy projektowana inwestycja nie wykracza poza linie rozgraniczające inwestycję, wyznaczone w decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Wojewody organ I instancji prawidłowo ocenił, że wyznaczony liniami rozgraniczającymi na działce nr [...] obszar inwestycji, określony w załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy, jest tożsamy z wyznaczonym liniami rozgraniczającymi obszarem inwestycji określonym w projekcie zagospodarowania terenu i w całości mieści się na powstałej w wyniku scalenia i podziału działce nr [...]. Co do zarzutu nieuwzględnienia wytycznych zawartych w uzasadnieniu decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2017 r. i przyjęcie, iż inwestycja nie koliduje z uzasadnionym interesem osób trzecich, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., Wojewoda wyjaśnił, że pomimo wyznaczonego przez projektanta obszaru oddziaływania obiektu mieszczącego się w całości na działkach, na których został zaprojektowany, w związku z tym, że badano wpływ projektowanego obiektu na zagospodarowanie oraz użytkowanie działek o numerach [...], organ I instancji objął obszarem oddziaływania również te nieruchomości, zapewniając ich właścicielom czynny udział w postępowaniu. W dalszej kolejności w ocenie organu odwoławczego zasadnie odmówiono wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu. W odniesieniu do kolejnych zarzutów, Wojewoda zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji w kwestii braku celowości powołania biegłego. Wyjaśnił też, że inwestor uzyskał zezwolenie na usunięcie drzew kolidujących z inwestycją oraz że zakres całej inwestycji został przedstawiony w projekcie zagospodarowania terenu, z którym strony miały możliwość się zapoznać. Organ odwoławczy nie dopatrzył się także zarzucanego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Mając to wszystko na uwadze Wojewoda, powołując treść art. 35 ust. 1 pkt 4 p.b., wskazał, iż w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 p.b. organ I instancji zasadnie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, a organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany tego rozstrzygnięcia. Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnieśli K.M., P.M., B.M., B.S., S.S., R.G., J.G., M.R. (sygn. akt II SA/Go 481/18) oraz Prokurator Rejonowy (sygn. akt II SA/Go 483/18). Sąd połączył powyższe sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadził je pod sygnaturą II SA/Go 481/18. Skargą z dnia [...] maja 2018 r. K.M., P.M., B.M., B.S., S.S., R.G., J.G., M.R. – reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika – zakwestionowali w całości decyzję Wojewody, zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 3 pkt 20 oraz art. 34 ust. 3 pkt 5 p.b., przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na zaakceptowaniu projektu budowlanego zakreślającego obszar oddziaływania obiektu wyłącznie w oparciu o przepisy wykonawcze do p.b., odnoszące się do aspektu zachowania wymaganych prawem odległości projektowanego budynku od granic działek sąsiednich oraz zachowania warunków przesłaniania zabudowań znajdujących się na działkach sąsiednich, pomijając całkowicie szerokie ujęcie zagadnienia oddziaływania, podczas gdy ustalanie obszaru oddziaływania powinno uwzględniać także okoliczności konkretnej sprawy jak: funkcja, forma, konstrukcja projektowanego obiektu i inne cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego obiektu, dotychczasowe użytkowanie terenu i terenów sąsiednich, emisja hałasu, wpływ na wykorzystywanie działek sąsiednich zgodnie z ich dotychczasowym przeznaczeniem, wpływ na korzystanie z prawa własności i innych praw dotyczących korzystania z nieruchomości sąsiednich; b) art. 33 ust. 1 oraz art. 34 ust. 3 pkt 5 p.b., przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu pozwolenia na budowę opartego na projekcie niespełniającym wymagań ustawowych, w szczególności w zakresie analizy oddziaływania dla I etapu budowy, podczas gdy analiza obszaru oddziaływania powinna odnosić się do wszystkich obiektów wchodzących w skład zamierzenia budowlanego; c) art. 33 ust. 1 oraz art. 34 ust. 3 pkt 1 i 5 p.b., przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu pozwolenia obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przynależnym zagospodarowaniem terenu, opartego na projekcie niespełniającym wymagań określonych w ustawie, w szczególności zawierającym analizę oddziaływania wyłącznie budynku mieszkalnego, podczas gdy informacje o obszarze oddziaływania powinny odnosić się do wszystkich obiektów budowlanych wchodzących w skład zamierzenia budowlanego i nawiązywać do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich; d) art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b., przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy dla nieruchomości, na której znajduje się działka gruntu o numerze ewidencyjnym [...], stanowiąca własność Uniwersytetu, nie został prawidłowo wskazany tytuł prawny uprawniający do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, albowiem nie jest wystarczające ogólne wskazanie stosunku zobowiązaniowego i powołanie się na zgodę właściciela, ale wskazanie takiego rodzaju umowy cywilnoprawnej, który uprawdopodobni posiadanie prawa przez inwestora; e) art. 34 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., przez ich niewłaściwe zastosowanie prowadzące do oceny, iż projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy wydaną dnia [...] września 2014 r. przez Prezydenta Miasta (sygn. akt: [...]), podczas gdy: - narusza ustęp 2 pkt 2 lit. c) i e), a także ustęp 2 pkt 5 lit. b) tej decyzji, ponieważ nie zawiera wyczerpującej analizy oddziaływania inwestycji poza granice terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy oraz jej oddziaływania w kontekście uzasadnionych interesów osób trzecich, a także uzasadnienia w oparciu o jakie kryteria ustalone zostały standardy użytkowe działek sąsiednich do działki, na której ma powstać inwestycja; - narusza ustęp 2 pkt 4 lit. f) tej decyzji, gdyż nie określa czy będą zapewnione miejsca postojowe/garażowe dla osób niepełnosprawnych; - narusza ustęp 2 pkt 2 lit. b) tej decyzji, ponieważ nie zawiera szczegółowej analizy danych górniczych zgodnie z ustawą Prawo geologiczne i górnicze, pomimo że realizacja inwestycji na obszarze objętym w przeszłości podziemną eksploatacją węgla brunatnego powinna takową analizę zawierać; - narusza ustęp 2 pkt 2 lit. d) tej decyzji, ponieważ nie wskazuje informacji, czy wycinka drzew i krzewów starszych niż 10 lat dotyczyła tych znajdujących się poza strefą zieleni do zachowania; - narusza ustęp 2 pkt 1 lit. i) tej decyzji, gdyż nie określa w sposób wystarczający jaka jest powierzchnia i lokalizacja placu zabaw dla dzieci; f) art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 w związku z art 32 ust. 1 pkt 2 p.b., przez jego niewłaściwe zastosowanie prowadzące do oceny, iż projekt budowlany jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także kompletny i zawierający wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia, podczas gdy: - nie zawiera informacji w sprawie statusu prawnego rozbiórki obiektów sportowych zlokalizowanych na działkach przeznaczonych pod przedmiotową inwestycję, co może prowadzić do naruszenia art. 35 ust. 5 p.b.; - nie zawiera informacji w przedmiocie decyzji administracyjnej dotyczącej przebudowy zjazdu na działki o numerach ewidencyjnych: [...], co może prowadzić do naruszenia art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych; - nie zawiera szczegółowej informacji w zakresie zaprojektowanej powierzchni podziemnych garaży i parkingów oraz informacji na jakiej podstawie wyliczona została powierzchnia graniczna podziemnych garaży (0,5 ha), co w rzeczywistości uniemożliwia weryfikację projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 2. naruszenie przepisów postępowania: a) art. 7, art 77 § 1 oraz art 107 § 3 k.p.a., polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich niezbędnych czynności koniecznych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności związanych z obszarem oddziaływania projektowanej inwestycji, ponadto, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu dowodów, a także na sporządzeniu wadliwego uzasadnienia pozbawionego szczegółowego porównania projektu z przepisami p.b.; b) art. 64 § 2 k.p.a. polegające na tym, że organy nie wezwały inwestora do usunięcia braku formalnego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie wskazania tytułu prawnego - umowy cywilnoprawnej, z której wywodzi swoje uprawnienie, podczas gdy brak tego rodzaju uniemożliwia szczegółową analizę wniosku o pozwolenie na budowę i dołączonych do niego oświadczeń; c) art. 89 § 1 i 2 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu rozprawy administracyjnej, podczas gdy zapewniłoby to przyspieszenie i uproszczenie postępowania, a przede wszystkim doprowadziło do uzgodnienia interesów stron; d) art. 11 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu przez organ zasadności wszystkich przesłanek, którymi kierował się przy rozpatrywaniu wniosku o pozwolenie na budowę, co w konsekwencji nie daje skarżącym pewności co do skutków jakie wywoła projektowana inwestycja. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W ich ocenie organy nie rozpoznały istoty sprawy, w szczególności w zakresie analizy obszaru oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Ponadto, organy sprawdzając zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa oraz decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie dostrzegły, że projekt pomija lub nie precyzuje szeregu istotnych wskazań narzuconych w decyzji o warunkach zabudowy, czy w przepisach techniczno-budowlanych. Zauważyli, że w sprawie organ założył szerokie ujęcie obszaru oddziaływania obiektu i przyznał skarżącym - jako właścicielom nieruchomości, na które przedmiotowa inwestycja będzie oddziaływać - status strony, co nie może pozostawać bez znaczenia dla końcowej oceny odnoszącej się do obszaru oddziaływania. Skoro w oparciu o art. 28 ust. 2 p.b. przyznano skarżącym status strony, to nie sposób zgodzić się z treścią projektu oraz decyzją organów architektoniczno-budowlanych, które ów obszar zawężają do granic projektowanej inwestycji. W takiej sytuacji skarżący nie powinni w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę występować na prawach strony. Wobec przyznania skarżącym statusu strony, organy winny dokonać szczegółowego badania projektu z przepisami prawa, tak by poddać analizie wszystkie płaszczyzny mieszczące się w pojęciu obszar oddziaływania obiektu. Skarżący nie podzielają stanowiska organu, iż obszarem oddziaływania inwestycji jest obszar wyznaczony przez granice działek, na których inwestycja ma powstać. W ich ocenie organy dokonując weryfikacji przedstawionego projektu, nie rozważył wszystkich okoliczności jakie powinny zostać poddane analizie. Nie przeprowadziły analizy projektu budowlanego pod kątem wszystkich możliwych okoliczności wpływających na ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji, dotyczy to w szczególności: (1) funkcji projektowanego obiektu względem dotychczasowego charakteru działek inwestycyjnych oraz nieruchomości sąsiednich, (2) cech charakterystycznych obiektu i całej inwestycji, takich jak zwiększenie zaludnienia na małym obszarze, zwiększenie natężenia ruchu kołowego i wzrost związanego z tym poziomu zanieczyszczeń, wysokości obiektu w stosunku do niskiej zabudowy jednorodzinnej na działkach sąsiadujących, (3) sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego obiektu, (4) emisji hałasu. Zdaniem skarżących organy nie dokonały szczegółowego sprawdzenia projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Projekt nie zawiera szeregu okoliczności, na które wskazywała ta decyzja, np. że oddziaływanie inwestycji nie może wykraczać poza granice terenu objętego decyzją, inwestor zobowiązany jest do zrealizowania miejsc postojowych lub garażowych dla samochodów osobowych, w tym miejsc postojowych lub garażowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Ponadto projekt budowlany nie zawiera szczegółowych danych górniczych, które powinny być opracowane przed przygotowaniem projektu budowlanego. Nie zawiera też informacji czy wycinka drzew i krzewów starszych niż 10 lat dotyczyła tych znajdujących się poza strefą zieleni do zachowania. Decyzja o warunkach zabudowy określała też, że plac zabaw dla dzieci jako element zagospodarowania terenu pod inwestycję powinien posiadać powierzchnię nie mniejszą niż 100 m2 oraz że co najmniej 30% powierzchni powinno znajdować się na terenie biologicznie czynnym. Bardzo istotnym naruszeniem z punktu widzenia skarżących jest stwierdzenie zgodności z przepisami p.b. analizy obszaru oddziaływania, która pomija zagadnienie skumulowanego obszaru oddziaływania. Poza tym istotnym jest, że I etap budowy osiedla mieszkaniowego otwiera drogę do kolejnych procesów budowlanych – inwestor planuje budowę trzech budynków mieszkalnych, co spowoduje powiększenie oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Skarżący podnieśli też, że w dniu [...] stycznia 2017 r. inwestor skorygował wniosek o pozwolenie na budowę w ten sposób, że wskazał aktualne numery działek, na których projektowana jest inwestycja. Wraz ze skorygowanym wnioskiem inwestor złożył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, odnoszące się do wszystkich działek, których dotyczy projektowana inwestycja. Jedno z oświadczeń dotyczyło nieruchomości stanowiącej działkę [...] należącej do Uniwersytetu. Inwestor, jako tytuł, z którego wynika prawo do dysponowania wskazaną nieruchomością wskazał stosunek zobowiązaniowy, przewidujący uprawnienie do wykonywania robót i obiektów budowlanych. Powołał się również na zgodę właściciela działki [...] na dysponowanie na cele projektowe i budowlane z dnia [...] stycznia 2018 r. Otrzymując od inwestora oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym jako źródło tego prawa wskazano jedynie ogólnie na umowę cywilnoprawną, organ administracji powinien te kwestię wyjaśnić poprzez wezwanie inwestora do wskazania, jakiego rodzaju jest to umowa. W konsekwencji organ nie dokonał wnikliwej weryfikacji oświadczeń o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dodatkowo, powołując treść art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 p.b., skarżący podnieśli, że decyzja nie zawiera informacji na temat statusu prawnego rozbiórki obiektów sportowych zlokalizowanych na działkach przeznaczonych pod inwestycję. Decyzja milczy też na temat zagadnienia związanego z przebudową zjazdu na działki nr ew. [...]. Dlatego nie wiadomo czy organ analizy projektu budowlanego z przepisami ustawy o drogach publicznych, a w szczególności art. 29 ust. 1. Rzetelną weryfikację projektu utrudnia też brak informacji w zakresie wyliczenia powierzchni granicznej garaży podziemnych (0,5 ha), którą jako prawidłową wskazuje projektant. Z kolei w skardze z dnia [...] czerwca 2018 r. Prokurator Rejonowy, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucił jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 35 ust. 1 i 4 p.b., polegające na nieprawidłowym uznaniu, że spełnione zostały przesłanki do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, 2. naruszenie przepisów postepowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., polegające na nieustaleniu stanu faktycznego i ograniczeniu się jedynie do rozpoznania zarzutów zawartych w odwołaniach pomimo, że organ zobowiązany był do poczynienia samodzielnych ustaleń faktycznych i oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. W ocenie skarżącego organ odwoławczy nie uczynił zadość wymogom wynikającym z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, bowiem nie wynika z niej, czy oceniono dowody zgromadzone w sprawie. Organ po kolei omówił i ustosunkował się do zarzutów, zawartych w skierowanych odwołaniach. Nie wskazał natomiast na podstawie których dowodów ustalił że spełnione zostały wymagania, określone w art. 35 ust. 1 i 4 p.b. a jedynie ograniczył się do powtórzenia uzasadnienia, zawartego w decyzji organu I instancji oraz do stwierdzenia, że organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji. W odpowiedzi na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie. W ocenie organu podnoszone w skargach kwestie nie podważają prawidłowego rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ przypomniał, iż nie posiada kompetencji do kwestionowania rozwiązań zawartych w projekcie architektoniczno-budowlanym. Za zawarte w nim rozwiązania pełną odpowiedzialność ponosi jego autor. Organ nie posiada również kompetencji do podważania złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomości na cele budowlane, składanego pod rygorem odpowiedzialności karnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności zostanie omówiona skarga K.M., P.M., B.M., B.S., S.S., R.G., J.G., M.R.. Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Ocenie organu, w przypadku ubiegania się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, poddawane są elementy, o których mowa w cytowanym już art. 35 ust. 1 p.b. Decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a zatem w przypadku, gdy inwestor przedłoży komplet wymaganych dokumentów, o jakich mowa w art. 32. ust. 4 p.b., art. 34 p.b., które zostaną następnie pozytywnie zweryfikowane stosownie do art. 35, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. W orzecznictwie wskazuje się, że art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. należy interpretować systemowo przy uwzględnieniu nie tylko unormowań techniczno-budowlanych, ale też pozostałych przepisów ustawy, w tym art. 34 ust. 3 pkt 1, który stanowi, że projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki obejmujący określenie na aktualnej mapie granic działki oraz usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia, układu komunikacyjnego i układu zieleni, ze wskazaniem m.in. wzajemnych odległości pomiędzy planowanym przez inwestora przedsięwzięciem budowlanym a ewentualnie projektowaną zabudową na nieruchomości sąsiedniej. To oznacza, że w tym zakresie organ architektoniczno-budowlany musi zbadać przyjęte rozwiązania projektowe (zob. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2017 r., II OSK 1629/15, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej jako CBOSA). Zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 p.b. Zgodnie z nim obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Aby zatem uznać daną osobę za stronę postępowania o pozwolenie na budowę należy określić obszar oddziaływania inwestycji. Stroną tego postępowania powinny być zatem nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale także takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeżeli z projektu wynika, że spełniono wszystkie wymagania aktualnie wynikające z przepisów prawa budowlanego i przepisów odrębnych. Niedopuszczalne jest uzależnianie przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich, czy też od stwierdzenia bezprawnego naruszenia ich interesu prawnego. Sama potencjalna możliwość spowodowania oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyroki NSA: z dnia 23 czerwca 2016 r., II OSK 2619/14, z dnia 24 października 2018 r., II OSK 2169/17, CBOSA). Obszar oddziaływania obiektu budowlanego nie może być utożsamiany tylko i wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi. Obiekt budowlany może bowiem wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu sąsiedniego, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi i co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę. Przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji nie jest zatem wystarczające wykazanie, że zostały zachowane odległości tego obiektu od granic działek sąsiednich, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Należy również rozważyć, czy tego rodzaju inwestycja będzie w sposób negatywny oddziaływać na nieruchomość sąsiednią, np. stanowiąc źródło nadmiernej emisji hałasu, w tym wpływać na sposób jej zagospodarowania. Element potencjalności w ustalaniu statusu strony postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę decyduje o tym, że ograniczenie, o którym mowa w art. 3 pkt 20 p.b., dotyczy również przyszłej zabudowy, a nie tylko zabudowy istniejącej. Jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki, czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działek sąsiednich, to właściciele (użytkownicy wieczyści, zarządcy) tychże działek powinni być stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych (por. wyroki NSA: z dnia 28 marca 2007 r., II OSK 208/06, z dnia 15 lipca 2016 r., II OSK 2759/14, CBOSA). Należy podkreślić, że art. 3 pkt 20 p.b., stanowiący ustawową definicję "obszaru oddziaływania obiektu", należy interpretować łącznie z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Zasadą procesu inwestycyjnego jest bowiem poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, co dotyczy przede wszystkim właścicieli (użytkowników) nieruchomości sąsiadujących z działką inwestora. Przepisami odrębnymi, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu działki inwestora związane z budowanym obiektem będą niewątpliwie przepisy techniczno-budowlane, zawarte w rozporządzeniu (zob. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2018 r., II OSK 2862/16, CBOSA). W świetle powyższych uwag trzeba stwierdzić, że wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji posiada przede wszystkim istotne znaczenie dla prawidłowego wyznaczenia kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. W orzecznictwie wskazuje się, że organ prowadzący postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę nie jest związany oceną projektanta oraz inwestora co do obszaru oddziaływania inwestycji, lecz powinien w tym zakresie przeprowadzić własne czynności wyjaśniające (wyrok NSA z dnia 11 października 2018 r., II OSK 2299/16, CBOSA). Z projektu budowlanego wynika, że wyznaczony przez projektanta obszar oddziaływania mieści się w całości na działkach, na których został zaprojektowany budynek w ramach I etapu budowy, tj. na działkach nr [...] oraz dwa budynki w ramach II etapu budowy, tj. działki nr [...]. Natomiast z uwagi na wpływ projektowanej inwestcyji organ objął obszarem odziaływania działki budowlane o nr ewidencyjnych gruntu [...] oraz działki: [...]. Z powyższych względów nie jest trafny zarzut skarżących, że organ uznał, iż obszar oddziaływania inwestycji stanowi obszar wyznaczony przez granice działek, na których inwestycja ma powstać. Sąd nie podziela również zarzutu skarżących, że organy powinny przeprowadzić analizę projektu budowlanego pod kątem wszystkich możliwych okoliczności wpływających na ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji. Wskazać trzeba, że o ile występuje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie ze względu na indywidualne cechy projektowanego obiektu, zagospodarowanie terenu otaczającego działkę inwestora, podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki położonej na tak wyznaczonym obszarze oddziaływania obiektu jest stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Wymaga podkreślenia, że zupełnie innym zagadnieniem jest zaś to, czy zarzuty wysuwane przez ten podmiot w stosunku do zamierzenia inwestycyjnego są zasadne z punktu widzenia obowiązujących przepisów (zob. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2018 r., II OSK 236/17. CBOSA). Nie ulega bowiem wątpliwości, że każda inwestycja może powodować uciążliwości i utrudnienia dla najbliższego sąsiedztwa, co jednak samo przez się nie oznacza i nie może prowadzić do wniosku, że wydanie pozwolenia na budowę stanowi naruszenie prawa. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa jest w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. obejmuje poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Taki niedookreślony zakres ochrony oznacza, że w każdym przypadku w sposób zindywidualizowany należy ocenić, czy realizacja zamierzenia inwestycyjnego nie spowoduje naruszenia interesów osób trzecich, przy czym podkreślenia wymaga, że muszą to być interesy "uzasadnione". Jest to równoznaczne ze stwierdzeniem, że ochrona nie może mieć charakteru absolutnego. Wobec tego uzasadnione interesy osób trzecich należy oceniać w sposób obiektywny, kierując się przede wszystkim normami regulującymi proces inwestycyjny. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm p.b. i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości. Interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 p.b., zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (zob. wyrok NSA z dnia 20 października 2017 r., II OSK 267/16, CBOSA). Należy także wskazać, że możliwe jest etapowanie inwestycji na realizację, której wymagane jest uzyskanie pozwolenia budowę. Jednakże w takim przypadku inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Tylko wówczas organ może prawidłowo ocenić zgodność całego zamierzenia budowalnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego czy decyzją o warunkach zabudowy (wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2018 r., II OSK 878/16). W odniesieniu do całego zamierzenia budowlanego ocena ta powinna ograniczać się do materii, która jest przedmiotem projektu zagospodarowania działki lub terenu, a więc m.in. do określenia granic terenu, usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Wolą ustawodawcy było, aby w przypadku etapowania zamierzenia budowlanego ocena, czy zamierzenie to oddziałuje na usprawiedliwione interesy osób trzecich, dokonywana była z uwzględnieniem całego zamierzenia budowlanego, a nie tylko poszczególnych jego etapów (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2017 r., II OSK 628/16, CBOSA). W zaskarżonej decyzji organ wskazał, że zakres całej inwestycji został przedstawiony w projekcie zagospodarowania terenu. Należy dodać, że z projektu zagospodarowania terenu wynikają zasady rozmieszczenia wszystkich budynków w terenie (również budynków mieszkalnych realizowanych w kolejnym II etapie inwestycji), jak i całościowy bilans terenu obejmujący wszystkie etapy planowanej inwestycji. Zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżących, iż został naruszony art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. poprzez brak prawidłowego wskazania tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cle budowlane. Inwestor, jako tytuł, z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością wskazał stosunek zobowiązaniowy. Na rozprawie w dniu 7 lutego 2019 r. Sąd postanowił na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadzić dowód z odpisu pisma Kanclerza Uniwersytetu z dnia [...] stycznia 2018 r. Sąd uznał bowiem, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W piśmie tym wskazano, że Uniwersytet wyraża zgodę na dysponowanie na cele projektowe i budowlane nieruchomością nr [...] (dawna działka [...]) zlokalizowaną w [...] przez E.. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 3 pkt 11 p.b., przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Inwestor wywodzi uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne ze stosunku zobowiązaniowego łączącego go z Uniwersytetem, będącym użytkownikiem wieczystym działki nr [...] (KW [...], decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2017 r., w przedmiocie podziału nieruchomości – działki nr [...]). W orzecznictwie wskazuje się, że oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane zastępuje dowody istnienia tego prawa, gdyż stwarza domniemanie, że rzeczywiście przysługuje ono osobie składającej takie oświadczenie. Jest ono skuteczne do tego czasu, gdy inna osoba zakwestionuje jego zgodność z rzeczywistością i przedstawi dowody podważające jego treść. Domniemanie to może być obalone danymi wskazującymi, iż złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości. Nie oznacza to, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do kontroli złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, Może to jednak nastąpić jedynie w przypadku uzasadnionych wątpliwości, czy inwestor dysponuje jednym z uprawnień wymienionych w art. 3 pkt 11 p.b., na które powołał się w złożonym oświadczeniu (zob. wyrok NSA z dnia 11 maja 2007 r., II OSK 775/06, wyrok NSA z dnia 8 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1288/10, wyrok NSA z dnia 8 marca 2018 r., II OSK 384/18, CBOSA). Treść wskazanego powyżej oświadczenia z dnia [...] stycznia 2018 r., świadczy o tym, że pomiędzy inwestorem a Uniwersytetem istnieje stosunek zobowiązaniowy (umowa, zob. art. 60 § 1 k.c., art. 65 k.c., wyrok NSA z dnia 21 listopada 2018 r., II OSK 2887/16, CBOSA). Zdaniem Sądu wobec posiadania przez inwestora wyraźnej zgody na dysponowanie nieruchomością na cele projektowe i budowlane został spełniony warunek określony art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b., i nie jest konieczne szczegółowe poznanie treści stosunku zobowiązaniowego (umowy) łączącego inwestora z Uniwersytetem. Należy dodać, że ewentualny spór pomiędzy właścicielem gruntu i wieczystym użytkownikiem wieczystym, powstały na tle zgodności sposobu korzystania z nieruchomości ze sposobem wynikającym z umowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, ma charakter sporu cywilnego i nie może być rozstrzygnięty decyzją administracyjną (zob. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2012 r., II OSK 507/11, CBOSA). Zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945) decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Związanie wynikające z powyższych przepisów oznacza nie tylko obowiązek organu budowlanego sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.), lecz oznacza przede wszystkim zakaz postępowania wbrew oznaczonym wymogom decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Ustalenie tych warunków w decyzji o warunkach zabudowy to nie tylko oznaczenie parametrów samego planowanego obiektu, ale także ustalenie innych warunków i zasad, które powinna spełniać planowana inwestycja. Wynika to z funkcji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która polega na określeniu dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa, oraz na wskazaniu warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać. Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że organ architektoniczno-budowlany w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę nie może dokonać weryfikacji treści decyzji ustalającej warunki zabudowy i nie wolno mu postąpić wbrew ustaleniom tej decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 20 października 2017 r., II OSK 267/16, CBOSA). Sąd podziela stanowisko organów, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2014 r. ustalającej warunki zabudowy na działkach nr [...] - dalej jako decyzja o warunkach zabudowy. Z decyzji o warunkach zabudowy i projektu budowlanego wynika, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organy wskazały, że teren objęty inwestycją znajduje się poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, poza sferą objętą ochroną konserwatorską oraz ujętą w gminnej ewidencji zabytków. Wyznaczony przez projektanta obszar oddziaływania zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy mieści się w całości na działkach, na których zostaną zrealizowane budynki mieszkalne w trakcie I i II etapu. Należy wskazać, że do dokumentu zatytułowanego "Projekt Budowlany Projekt Architektoniczno- Budowlany. Dokumenty formalno-prawne" została dołączona decyzja z dnia [...] grudnia 2015 r. Prezydenta Miasta zatwierdzającą dokumentację geologiczno-inżynierską określającą warunki geologiczno-inżynierskie na potrzeby posadowienia budynków wielorodzinnych przy ul. [...]. Nadto w projekcie budowlanym omówiono budowę geologiczną terenu oraz sformułowano stosowne wnioski i zalecenia. Z tego względu nie można podzielić zarzutu skarżących o niezgodności projektu budowlanego z decyzją ustalającą warunki zabudowy, która wymagała uzyskania i zatwierdzenia analizy górniczej. Projekt budowlany zawiera wymaganą ilość miejsc parkingowych (98 – I etap) określoną w decyzji o warunkach zabudowy, tj. w ilości w nie mniejszej niż 1,2 miejsca postojowego/garażowego na 1 lokal mieszkalny. Nadto na mapie dla celów projektowych wyróżniono miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych. W projekcie budowlanym zapewniono również zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy dostępność obiektu dla osób niepełnosprawnych. W projekcie budowlanym wskazano, że w wyniku planowanej inwestycji nie następuje zmiana warunków użytkowania terenów sąsiednich, a także w sposób zasadniczy nie zmieniają się ich obecne standardy użytkowania, co wynika ze stosownych relacji odległościowych oraz schematów przesłaniania budynków sąsiednich. Należy zatem stwierdzić, że został spełniony warunek określony w decyzji o warunkach zabudowy, gdzie wskazano, że realizacja inwestycji nie może pogorszyć standardów użytkowania i zamieszkiwania na działkach sąsiednich, oraz wykorzystania terenów, na które wpływa w sposób bezpośredni i pośredni. Należy dodać, że projekt budowlany zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy przewiduje realizację placu zabaw dla dzieci, a z mapy sytuacyjnej wynika jego powierzchnia (104 m2) a także usytuowanie w strefie zieleni. Odnośnie zarzutu, iż z projektu budowlanego nie wynika na jakiej podstawie została obliczona powierzchni graniczna podziemnych garaży (0,5 ha) należy wskazać, że zgodne z § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Mieszkaniowej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935) część opisowa powinna określać zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, jak: powierzchnia zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, powierzchnie dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni lub powierzchnia biologicznie czynna oraz innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją o warunkach zabudowy albo decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przytoczone elementy są zawarte w projekcie budowalnym. Trzeba dodać, że w projekcie budowlanym wskazano na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. a i b tego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć o powierzchni użytkowej nie niniejszej niż: 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r., poz. 1651) lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy; 0,5 ha na obszarach innych niż wymienionych powyżej, przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego. Należy dodać, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również za przyjęte w projekcie rozwiązania (obliczenia), odpowiada projektant, a jeżeli istnieje wymóg sprawdzenia projektu - również sprawdzający. Ponadto kwestia wycinki drzew została uregulowana decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. Prezydenta Miasta w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew kolidujących z przedmiotową inwestycją. Wykonanie powyższej decyzji jest uzależnione od uzyskania przez inwestora ostatecznego pozwolenia na budowę obiektów kolidujących z drzewami przeznaczonymi do wycinki i badań geodezyjnych – odrębne decyzje. W ocenie Sądu bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 35 ust. 5 p.b. Przepis ten stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Ratio legis normy zawartej w art. 35 ust. 5 p.b. jest takie, aby przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę niejako "uporządkować" stan nieruchomości, zwłaszcza poprzez wykonanie pozostających w obrocie prawnym nakazów rozbiórki. Pozwoli to uniknąć sytuacji, gdy poprzez wydanie pozwolenia na budowę nastąpi swego rodzaju "legalizacja" obiektu budowlanego, objętego wcześniej nakazem rozbiórki (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 marca 2018 r., II SA/Kr 188/18, CBOSA). Istotą tej regulacji jest doprowadzenie do uprzedniego usunięcia skutków wszelkiej samowoli budowlanej na terenie, którego dotyczyć miałaby nowa decyzja o pozwoleniu na budowę. Przepis ten należy odczytywać jako wyjątek od zawartej w art. 35 ust. 4 p.b. zasady i ze względu na ten wyjątkowy charakter nie może on być interpretowany rozszerzająco. Rozbieżności w orzecznictwie nie ma również co do tego, że warunkiem, od którego uzależniona jest skuteczna odmowa udzielenia pozwolenia na budowę, pozostaje to, aby decyzja o nakazie rozbiórki posiadała przymiot ostateczności. Powodem odmowy udzielenia pozwolenia na budowę nie może być przekonanie organu, że na działce objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, jest posadowiony nielegalnie wybudowany obiekt budowlany. Okoliczność ta musi wynikać z ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 25 marca 2015 r., II OSK 2838/14, CBOSA). Przepis art. 35 ust. 5 p.b. ma zastosowanie wyłącznie w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, nie stosuje się go natomiast w postępowaniu wszczętym zgłoszeniem (Z. Niewiadomski, w: Prawo budowalne. Komentarz. pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2016, s. 412). Pełnomocnik skarżących nie wykazał, że taka ostateczna decyzja wydana w trybie art. 48 pr. bud. nakazująca rozbiórkę kortu tenisowego istnieje w obrocie prawnym. Z projektu budowalnego wynika zaś, że teren inwestycji w części zagospodarowany na obiekty sportowe przeznaczony jest zgodnie z wnioskiem do rozbiórki. W kwestii zarzucanego w skardze naruszenia art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych należy wskazać, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3 projekt budowlany powinien zawierać stosownie do potrzeb – w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodne z przepisami o drogach publicznych. Pełnomocnik skarżących nie wykazał, że zachodzi potrzeba połączenia działki z drogą krajową lub wojewódzką. Wskazać trzeba, że projekt budowlany zawiera informację zgodną z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, że przebudowany zostanie zjazd na ul. [...] oraz że zostaną wybudowane drogi dojazdowe na dz. nr [...]. Zdaniem Sądu organy zasadnie przyjęły, że projekt budowlany nie narusza określonych w decyzji o warunkach zabudowy wymagań, w szczególności w zakresie linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej, maksymalnej wysokości zabudowy, geometrii dachów, warunków ochrony zdrowia, środowiska, przyrody i krajobrazu, warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Projektowana inwestycja nie pozbawia działek nr [...] dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów. Planowana inwestycja nie narusza prawa własności, nie utrudnia korzystania z powyższych nieruchomości, nie ogranicza sposobu ich zagospodarowania. Nadto projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia, opinie, pozwolenia i sprawdzenia, informacje dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Z analizy obszaru oddziaływania wynika, że są spełnione wymagania odnośnie przesłaniania i zacieniania budynków (§ 13, § 57, § 60 rozporządzenia), zachowane zostały minimalne odległości projektowanych budynków od granicy z działkami sąsiednimi (§ 12 rozporządzenia). Wskazać trzeba, że właściwy organ co do zasady nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu. Organ wydający pozwolenie na budowę nie posiada uprawnień do dokonania oceny wartości technicznej rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, bowiem za to odpowiadają projektant i osoba sporządzająca projekt (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 lipca 2018 r., II SA/Po 389/18, CBOSA). Organy administracji nie badają bowiem prawidłowości rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z art. 35 ust. 1 p.b. W orzecznictwie stwierdza się, że jeżeli inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi oraz innymi przepisami szczególnymi, to nie można mówić o naruszeniu słusznych interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości. W konsekwencji nie można uznać, że została naruszona zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w tym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2018 r., II OSK 2176/16, CBOSA). Zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu nieuzasadniony jest także podniesiony przez skarżących zarzut naruszenia art. 89 § 1 i 2 k.p.a. Zważyć trzeba, że specyfika postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przemawia przeciwko uznaniu, że przeprowadzenie rozprawy zapewniłoby przyspieszenie lub uproszczenie postępowania. Przeprowadzania rozprawy nie wymagał przepis prawa a także nie zachodziła potrzeba uzgodnienia interesów stron ani nie zachodziła potrzeba wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin (art. 89 § 1 i 2 k.p.a.). Organ odwoławczy podzielił m.in. ocenę organu I instancji, że nie było konieczności zasięgnięcia opinii biegłego. Odnosząc się w drugiej kolejności do skargi wniesionej przez Prokuratora Rejonowego trzeba wskazać, że i ona okazała się bezzasadna. W ocenie Sądu zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 i 4 p.b. został postawiony w sposób bardzo ogólny i lakoniczny. Organ I instancji wyraźnie wskazał, że projekt budowlany nie narusza określonych w decyzji o warunkach zabudowy wymagań w tym linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. Organ II instancji uznał, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Tym samym stwierdził, że projekt budowlany spełnia wymogi określone w przepisach prawa budowlanego (art. 32 ust. 4, art. 35 p.b.). Nie może budzić wątpliwości, że organ odwoławczy ma obowiązek ponownego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem postępowania przed organem I instancji, ma obowiązek wszechstronnie rozważyć istotne okoliczności stanu faktycznego. Wynika to z zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.). Rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy związane jest również z zasadą prawdy obiektywnej. Organ ma obowiązek rozpoznać sprawę na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz dążyć do realizacji zasady bezpośredniości z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z art. 138 § 2 k.p.a. Zasadą jest wydawanie przez organ II instancji orzeczeń o charakterze merytorycznym. Orzeczenie kasacyjne dopuszczalne jest wyjątkowo. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (K. Glibowski /w/ R. Hauser i M. Wierzbowski /red./, K.p.a. Komentarz, C.H. BECK 2017, s. 151, 1009). Zauważyć w tym miejscu należy, że organ odwoławczy rozpoznając sprawę w drugiej instancji może niewątpliwie oprzeć się w całości na dowodach zgromadzonych przez organ pierwszej instancji oraz uznać ustalenia faktyczne, wnioski i oceny prawne za swoje. Nie powinno budzić wątpliwości, że taka sytuacja może mieć miejsce wówczas, gdy postępowanie zarówno wyjaśniające, jak i ocena zgromadzonego materiału dowodowego zostały dokonane w sposób wszechstronny i wyczerpujący, to jest uwzględniający wszystkie okoliczności sprawy, mające charakter istotny z punktu widzenia rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy administracyjnej. W analizowanej sprawie organ odwoławczy podzielił dokonane przez organ I instancji ustalenia faktyczne i ocenę prawną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ II instancji dokonał również oceny zasadności zarzutów i twierdzeń podniesionych w odwołaniach i w uzasadnieniu decyzji przedstawił argumentację. Zdaniem Sądu treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz analiza akt sprawy nie wskazuje, iż organ ten uchylił się od ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie naruszała ani prawa materialnego, ani w istotny sposób przepisów postępowania (art. 7, art. 11, art. 77 ust. 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., wniesione skargi jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw należało oddalić.