II SA/Go 828/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Sławomir Pauter Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2014 r. sprawy ze skargi T.G. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. - powołując się na przepis art. 11 a ust. 1, art. 11 f ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( Dz. U. z 2008 r. nr 193 poz. 1194 ze zm. określanej dalej jako u.r.i.d. ) - po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ul. [...] (droga powiatowa nr [...]) od ul. [...] do ul. [...], na działkach ewidencyjnych nr [...] (powstałej z podziału działki [...]),[...] (powstałej z podziału działki [...]) – położonych w [...] oraz na działce ewidencyjnej nr [...]- położonej w [...]. W pkt. 1 decyzji określono powiązania z innymi drogami publicznymi wskazując, że projektowane zagospodarowanie w zakresie dróg nie zmienia istniejącego sposobu powiazania ul. [...] (droga powiatowa [...]) z innymi drogami publicznymi, w ramach projektu zostaną przebudowane odcinki dwóch jezdni ul. [...] bez zasadniczej zmiany ich przebiegu i geometrii. Przebudowane zostaną natomiast odcinki wlotowe na skrzyżowania z innymi drogami publicznymi, z którymi przebudowany odcinek będzie miał połączenie, tj. z ul. [...] (droga powiatowa nr [...]), ul. [...] (droga wojewódzka nr [...]) oraz ul. [...] (droga gminna [...]). W pkt. 2 decyzji określono linie rozgraniczające teren, które zostały naniesione w projekcie budowlanym ( w jego części rysunkowej ), stanowiącym załącznik nr 2 do decyzji i oznaczone zostały jako "linie drogowe rozgraniczające pasy drogowe dróg powiatowych", "linie rozgraniczające pasy drogowe dróg innych kategorii" oraz "linie rozgraniczające teren przebudowy infrastruktury". Jednocześnie organ wskazał, że projektowana inwestycja realizowana będzie na nieruchomościach oznaczonych jako nr [...] ( powstałej z podziału działki [...]), [...] (powstałej z podziału działki [...]) – położonych w [...] oraz na działce ewidencyjnej nr [...] - położonej w [...]. W pkt. 3 decyzji określono warunki wynikające z potrzeb : 3.1 Ochrony środowiska - wskazując, że inwestycja nie zalicza się do wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. z 2010 r. nr 213 poz. 1397 określanym dalej jako r.p.ś). Organ podkreślił, że przedsięwzięcie nie spowoduje nowych zagrożeń dla środowiska, gdyż nie zmienia się w sposób znaczący przeznaczenia terenów. Ponadto poprawa parametrów technicznych spowoduje obniżenie poziomu niektórych niekorzystnych parametrów zanieczyszczeń, w tym hałasu, drgań, emisji spalin. Planowane przedsięwzięcie nie będzie realizowane w obszarze Natura 2000 oraz innych obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. nr 151 poz. 1220); 3.2 Ochrony zabytków i dóbr kultury – wskazując, że inwestycja została pozytywnie zaopiniowana przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...] z zaleceniem, iż wykonawca prac ziemnych winien być poinformowany o procedurze postępowania w przypadku ujawnienia przedmiotu, który posiada cechy zabytku; 3.3 Potrzeb obronności państwa – w tym zakresie organ powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. z 1999 r. nr 43 poz. 430 , określanego dalej jako r.w.t.d.), rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2000 r. nr 63 poz. 735) oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108 poz. 908). W pkt 4 decyzji określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, wskazał, ze należy zapewnić dostęp do drogi publicznej, natomiast wejście na teren, który nie jest we władaniu inwestora, jest możliwe na warunkach uzgodnionych z właścicielem tego terenu, zaś roboty budowlane związane z przekraczaniem przeszkód w miejscach kolizji dokonywać należy w porozumieniu z właściwym zarządcą infrastruktury kolidującej. Ponadto należy zapewnić możliwość korzystania z wody, kanalizacji, gazu, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności. Wreszcie należy zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie oraz chronić przed zanieczyszczeniami powietrza, wody lub gleby. W pkt. 5 organ zatwierdził podział działki nr [...], w wyniku którego powstaną działki nr [...] oraz podział działki nr [...] w wyniku którego powstaną działki nr [...], zgodnie z dokumentacją stanowiącą załącznik nr 1 . W pkt. 6 decyzji organ oznaczył działki nr [...] jako te, które stają się własnością Miasta, z dniem w którym decyzja stanie się ostateczna . W pkt. 7 organ orzekł, iż zatwierdza projekt budowlany obejmujący rozbudowę ul. [...] (droga powiatowa nr [...]) od ul. [...] do ul. [...], na działkach ewidencyjnych nr [...] (powstałej z podziału działki [...]),[...] (powstałej z podziału działki [...]) – położonych w [...] oraz na działce ewidencyjnej nr [...]- położonej w [...], określając kategorię obiektu XXV i wymieniając projektantów. W pkt. 8 decyzji organ określił warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych dla potrzeb budowy wg. czasu trwania budowy, termin rozbiórki obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania. Ponadto organ określił szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie oraz obowiązki dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu i przebudowy dróg innych kategorii, ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji tych obowiązków. Wskazał również, iż zarządca drogi obowiązany jest do dokonania przebudowy sieci uzbrojenia terenu. Organ określił w tym punkcie decyzji termin zawiadomienia o zakończeniu robót budowlanych – na co najmniej 21 dni przed planowanym terminem przystąpienia do użytkowania. W pkt. 9 decyzji organ oznaczył termin wydania nieruchomości oznaczonych w pkt 6 tzn. działek nr [...] decyzji - 120 dzień od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W pkt. 10 decyzji organ stwierdził, że ostateczna decyzja stanowi podstawę wpisu w księdze wieczystej i katastrze nieruchomości. W uzasadnieniu organ opisując przebieg postępowania wskazał, że po dokonaniu obwieszczenia, mieszkańcy lokalnej społeczności zgłosili swoje uwagi wskazując na wolę pozostawienia dotychczasowej szerokości jezdni, pozostawienia drzewostanu, przekształcenia pasa zieleni oddzielającego jezdnie w teren rekreacyjno wypoczynkowy oraz likwidacji przystanku autobusowego "Alejki". Ustosunkowując się do tych uwag organ wyjaśnił, że w związku z przebudową ul. [...], konieczne stało się zachowanie warunków technicznych dla dróg publicznych określonych w r.w.t.d, w tym w § 54 tego rozporządzenia, wskazując, iż skrajnia drogowa dla przedmiotowej drogi powinna obejmować przestrzeń o wysokości 4,6 m oraz szerokości równiej szerokości drogi powiększonej 0,5 m po każdej stronie jezdni. W stanie obecnym droga nie odpowiada tak określonym warunkom technicznym, co musiało być uwzględnione w przedłożonym projekcie budowlanym. Ponadto organ wyjaśnił, iż pnie drzew usytuowanych blisko jezdni oraz chodników powodują ich degradację. Jednocześnie organ wskazał, że projekt zakłada pozostawienie dwóch środkowych rzędów drzew w przedmiotowej alei oraz dokonanie nasadzeń uzupełniających oraz wykonanie nowych trawników na terenach nieprzeznaczonych do ruchu pieszych i pojazdów. Podkreślił, że pozostawienie drzewostanu powodować będzie dalszą dewastację drogi i chodników, zaś alejka spacerowa wymaga przebudowy ze względu na zły stan nawierzchni, wykonane zostanie poszerzenia nawierzchni chodnikowych w celu montażu nowych ławek parkowych oraz koszy na śmieci i stojaków rowerowych. Zainstalowane zostanie również oświetlenie parkowe. Jednocześnie organ wskazał, że Miejski Zakład Komunikacji wydał opinię w sprawie lokalizacji przystanków autobusowych w ramach planowanej inwestycji, wskazując na brak wykorzystania przystanku autobusowego na ul. [...] w kierunku ul. [...] i w konsekwencji wyraził zgodę na jej likwidacje. Natomiast wyraził wolę zachowania przystanku w kierunku przeciwnym, który należy usytuować zgodnie § 119 r.w.t.d. Jednocześnie organ wyjaśnił, że dokonał sprawdzeń dokumentacji i ustalił, iż spełnia ona wymagania określone przez art. 11 b i 11 d ust. 1 u.r.i.d. Stwierdził zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego, posiadanie przez inwestora wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń oraz informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. A także zaświadczeń o przynależności projektantów do właściwej izby samorządu zawodowego (art. 12 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane). Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: M.C. – pismem z dnia [...] czerwca 2013 r., M.K. – pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. J.P. - pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz T.G. – pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. M.K. we wniesionym odwołaniu zakwestionowała decyzje Prezydenta Miasta wskazując, iż wycięcie drzew w "Alejce" spowoduje pogorszenie warunków do życia, pozbawi mieszkańców budynków nr 114, 115, 116, 117, 118 ochrony przed spalinami i hałasem. Ponadto wskazał, iż Prezydent Miasta pismem z dnia [...] października 2006 r. zapewniał mieszkańców w/w bloków, iż z chwilą przebudowy odcinka ul. [...], tzw. "Alejek", zlikwidowany zostanie przystanek autobusowy posadowiony przy skrzyżowaniu z ul. [...]. Z kolei T.G. w swoim odwołaniu podkreślił, iż stan jezdni w obrębie "Alejek" wymaga naprawy nawierzchni, jednakże nie uzasadnia to likwidacji rosnących drzew. Jednocześnie opowiedział się za likwidacją zatoki autobusowej w "Alejkach". Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Wojewoda, wskazując na brak przymiotu strony w postępowaniu M.C. oraz J.P., umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte w następstwie ich odwołania. Natomiast decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M.K. oraz T.G., Wojewoda uchylił decyzję nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2013 r. w części tj. pkt 6 decyzji, a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Organ wyjaśnił, iż odwołującym, jako użytkownikom wieczystym działki nr ewid [...] przysługuje, zgodnie u.r.i.d. przymiot strony postępowania w sprawie zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013r. Podkreślił, iż z zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu budowlanego nie wynika, aby planowane przedsięwzięcie inwestycyjne stanowiło zagrożenie dla środowiska, w szczególności zagrożenia takiego nie stanowi realizacja zatoki autobusowej. W dokumentacji projektowej wskazano bowiem, iż poprawa parametrów geometrycznych i materialnych spowoduje obniżenie niektórych niekorzystnych parametrów zanieczyszczeń, w tym hałasu, drgań, emisji spalin, ponadto przeznaczenie terenu nie zmienia się w sposób istotny. Odnosząc się do planowanej wycinki drzew, organ wskazał, iż jedną z podstawowych wartości konstytucyjnie chronionych jest ochrona środowiska , jednakże w ramach zrównoważonego rozwoju mieści się nie tylko ochrona środowiska, ale również należyta troska o rozwój społeczny i cywilizacyjny , związany z koniecznością budowania stosownej infrastruktury niezbędnej dla życia człowieka i poszczególnych wspólnot. Ponadto organ podkreślił , iż w myśl art. 10 u.r.i.d. w sprawach dotyczących lokalizacji dróg nie stosuje się przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, natomiast w myśl art. 21 tej do usuwania drzew i krzewów na obszarach objętych decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nie stosuje się przepisów o ochronie przyrody w zakresie obowiązku uzyskania zezwoleń na ich usuniecie oraz opłat z tym związanych. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie drzewa przeznaczone zgodnie z projektem do wycinki nie znajdują się na terenie strefy ochrony konserwatorskiej wpisanej do rejestru zabytków, czy też ujętej w ewidencji zabytków, nie stanowią również obiektów zabytkowych, zaś przedmiotowa inwestycja została pozytywnie zaopiniowana przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W związku z powyższym organ uznał zarzuty odwołań za nieuzasadnione. Organ wskazał, że w sprawie spełnione zostały wymagania określone w art. 11 b i art. 11 d ust. 1 u.r.i.d. Do wniosku zarządca drogi załączył wymagane decyzje, opinie i uzgodnienia, a także projekt budowlany, który spełnia wymagania art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm. określanej dale jako u.p.b.), w tym wymagania dotyczące ochrony środowiska, a ponadto jest kompletny i zawiera wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Ponadto został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje zawodowe i jest zgodny z przepisami techniczno – budowlanymi. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda wskazał, że organ I instancji w pkt. 6 zaskarżonej decyzji określił te działki, które powstały w wyniku podziału innych nieruchomości i na mocy decyzji o zezwoleniu na realizację przedsięwzięcia mają przejść na własność jednostki samorządu terytorialnego, tj. działki o nr [...], podczas, gdy działki te, przed podziałem stanowiły już własność Miasta, a zatem w wyniku wydania decyzji z dnia [...] maja 2013 r. ich stan prawny nie ulegnie zmianie, co uzasadnia uchylenie tego punktu. Skargę na powyższą decyzję wniósł T.G. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący wskazał, iż zaskarżona decyzja nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia i wbrew twierdzeniom organu nie wykazuje przeprowadzenia przez organ wnikliwej analizy zagadnienia wycinki drzew, z jednej strony bowiem organ wskazuje na konstytucyjny obowiązek ochrony środowiska, z drugiej zaś, że może ona uzasadniać ograniczenie praw i wolności konstytucyjnych, a następnie powołuje się na przepis art. 10 u.r.i.d. , który nie obowiązuje. Skarżący wyjaśnił, iż w myśl art. 11 a ust. 4 u.r.i.d. decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być wydana po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a zaskarżona decyzja nie spełnia tego warunku. T.G. wskazał również, iż zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia r.w.t.d. możliwe jest ustalenie mniejszych szerokości ulic, niż określone w ust. 1 tego paragrafu, jeśli jest to uzasadnione istniejącym zagospodarowaniem terenu. W niniejszej sprawie konieczne byłoby zatem rozważenie wpływu istniejącego wartościowego zadrzewienia oraz podstawowe uwarunkowania ochrony środowiska, a w szczególności sposobów ochrony przed nadmiernym hałasem, wibracjami i zanieczyszczeniami powietrza. Nie zgodził się z oceną organu, iż wycięcie 43 drzew nie wpłynie negatywnie na środowisko, co mogłoby wynikać z zawartego w zaskarżonej decyzji stwierdzenia, iż planowane przedsięwzięcie inwestycyjne nie będzie powodowało zagrożenia dla środowiska. Ponadto podkreślił, że nie kwestionuje konieczności posadowienia w "alejkach" zatoki autobusowej, lecz zmianę jej lokalizacji, co zagrażać będzie zdrowiu mieszkańców bloków nr 114 -117. Podkreślił, że w jego ocenie dotychczasowa lokalizacja zatoki była właściwa, gdyż znajdowała się w prześwicie miedzy dwoma budynkami, co zapewniało naturalną wentylację spalin, nie stanowiła zagrożenia dla środowiska. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 5 marca 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymując zarzuty skargi wskazał, iż zaskarżona decyzja uchybia także art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U z 2013 r. poz. 267 - określanej dalej jako k.p.a. ), bowiem organ nie rozważył możliwości innego przebiegu drogi. Podkreślił ponadto, że uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów określonych przez art. 107 k.p.a. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił również, że zaskarżona decyzja nie czyni zadość zasadzie wyrażonej w art. 8 k.p.a., co uzasadnia rozgoryczenie strony skarżącej wyrażone w skardze. Z kolei uczestniczka postępowania M.K. podkreśliła, iż nikt nie raczył wysłuchać mieszkańców. Podkreśliła, iż usunięcie drzew, a także posadowienie przystanku autobusowego w odległości 3 m od okien domu mieszkalnego czyni fikcyjnymi gwarancje poprawy warunków życia mieszkańców tych bloków. W toku rozprawy Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. określanej dalej jako p.p.s.a ), dopuścił dowód z zaświadczenia Urzędu Miasta z dnia [...] stycznia 2014r., zarządzenia z dnia [...] kwietnia 2012r. Prezydenta Miasta nr [...] i zarządzenia z dnia [...] sierpnia 2013 r. Prezydenta Miasta nr [...] w sprawie określenia podziału zadań i kompetencji Prezydenta Miasta i Zastępców, na okoliczność wykazania umocowania osoby, która podpisała wniosek do działania w imieniu Prezydenta Miasta. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 p.p.s.a.). Oznacza to, iż kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Mając na uwadze powyższy zakres kognicji Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu odpowiednio mającym lub mogącym mieć wpływ na końcowe rozstrzygnięcie. Sąd nie dostrzegł również naruszeń, które uzasadniały wznowienie postępowania albo stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji . Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] uchylająca pkt 6 decyzji Prezydenta z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] zezwalającej na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ul. [...] od ul. [...] do ul. [...], a w pozostałym zakresie utrzymująca zaskarżoną decyzję w mocy . Powyższe decyzje zostały wydane na podstawie u.r.i.d., która w art. 1 stanowi, iż określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, Nr 23, poz. 136 i Nr 192, poz. 1381 oraz z 2008 r. Nr 54, poz. 326 określanej dalej jako u.d.p.) . Planowana inwestycja drogowa dotyczy drogi powiatowej, która zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.d.p. jest drogą publiczną, a tym samym jej przygotowanie i realizacją mogła nastąpić w trybie u.r.i.d. Miasto zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 7 sierpnia 1998 r. w sprawie utworzenia powiatów (Dz. U. Nr 103, poz. 652) jest miastem na prawach powiatu. W granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5 u.d.p.). Dlatego uprawnionym podmiotem do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 11 a ust. 1 u.r.i.d., był w niniejszej sprawie Prezydent Miasta (art. 11 b ust. 1 u.r.i.d.), który działał przez pełnomocnika F.W.. Z przedstawionych w toku postępowania przed sądem administracyjnym dokumentów w postaci zaświadczenia UM z dnia [...] stycznia 2014r. oraz odpisu zarządzenia Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] wynika, iż podpisujący to pełnomocnictwo Zastępca Prezydenta Miasta S.S. był uprawniony w dniu podpisania powyższego pełnomocnictwa do zastępowania Prezydenta tegoż miasta w pełnym zakresie kompetencji wynikających z ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) podczas nieobecności Prezydenta i dwóch jego Zastępców. Dlatego też należało uznać, iż postępowanie zostało zainicjowane przez uprawniony do tego podmiot. Zgodnie z art. 11 a ust. 1 u.r.i.d. w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydaje starosta , którą to funkcję zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 05 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U z 2013 r. poz. 593) w miastach na prawach powiatu pełni prezydent miasta. Jak łatwo zauważyć w niniejszej sprawie doszło do zbiegu kompetencji decyzyjnych Prezydenta z kompetencjami wnioskodawcy. Zgodnie z dominującym w orzecznictwie poglądem taki zbieg nie może prowadzić do wyłączenia organu (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2011 r., II SA/Ol 299/11, LEX nr 852150). Po pierwsze żaden z przepisów u.r.i.d. nie przewiduje wprost takiego wyłączenia. Po drugie drogi publiczne należące formalnie do jednostek samorządu terytorialnego nie są budowane i utrzymywane w interesie tych jednostek, ale w interesie wszystkich użytkowników dróg Nie ulega zatem wątpliwości, iż prezydent miasta na prawach powiatu, działający jako starosta w postępowaniach administracyjnych zmierzających do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, działa jako organ administracji publicznej, a nie jako organ reprezentujący miasto-gminę jako osobę prawną (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 czerwca 2011r., II SA/Ke 247/11, LEX nr 852148). W konsekwencji połączenie ról procesowych organu orzekającego oraz podmiotu uprawnionego do złożenia wniosku o wszczęcie takiego postępowania traktuje się jak wszczęcie postępowania z urzędu, a wniosek , który jest elementem koniecznym, ma charakter materialnoprawny (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2010 r., II OSK 88/10). Ponadto w orzecznictwie i piśmiennictwie ugruntowany jest pogląd że stroną w postępowaniu administracyjnym nie może być organ, który z mocy przepisów prawa został powołany do wydawania decyzji administracyjnych, a w konsekwencji taki organ nie staje się również stroną postępowania administracyjnego (por. uchwałę pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00, postanowienie NSA z dnia 03 lutego 2011 r. I OZ 68/11, R. Hauser, M. Szewczyk: "Gmina jako strona postępowania administracyjnego - jeszcze o skutkach prawnych uchylenia art. 27a k.p.a." - "Samorząd Terytorialny" 1996 r. Nr 11 str. 46 ). Prezentowane stanowisko znalazło również potwierdzenie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt 32/08 ( OTK-A 2009 /9/139 ), w którym to uznał za zgodny z art. 165 ust. 1 i 2 konstytucji przepis art. 33§ 1 i 2 p.p.s.a w zakresie w jakim pozbawia on prawa do udziału na prawach strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym gminę, której wójt (burmistrz, prezydent ) wydał decyzję, jako organ pierwszej instancji . Przed złożeniem wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej Prezydent Miasta uzyskał wymagane przez art. 11 b ust. 1 opinie pozytywnie opiniującą powyższą inwestycję. Jedna z opinii w istocie jest jego własną opinią jako prezydenta miasta i organu zastępującego zarząd powiatu w miastach na prawach powiatu. Natomiast druga opinia została wydana w formie uchwały przez Zarząd Województwa. Złożony przez Prezydenta Miasta wniosek o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej po uzupełnieniach w zasadzie spełnia wymogi określane w art. 11 d ust. 1 pkt 1,2,3,4,5, 8 f u.r.i.d to jest te , które z uwagi na charakter inwestycji i jej lokalizację mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Przy czym zaznaczyć należy, iż opinia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2013 r. również pozytywnie opiniująca planowaną inwestycję rozbudowy ul. [...], znajduje się w projekcie budowlanym i stanowi jego załącznik nr 1.3. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż załącznik nr 4 określający zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania nie został podpisany, jednakże również dane zawarte w tym załączniku znajdują się w projekcie budowlanym, który został opatrzony podpisami pełnomocnika Prezydenta Miasta oraz pozostałych projektantów. Zresztą powyższe uchybienie nie miałoby i tak wpływu na końcowe rozstrzygnięcie w sprawie. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – zgodnie z art. 11a ust. 4 u.r.i.d. może być wydana po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz.1235 z późn. zm. określanej dalej jako u.u.i.ś ). Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.u.i.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 Realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w ust. 1 wymaga – stosownie art. 59 ust. 2 u.u.i.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli: 1) przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony; 2) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 96 ust. 1. Przy czym z niezakwestionowanych ustaleń wynika, planowana inwestycja drogowa nie jest przewidziane na terenie mogącym oddziałowywać na obszar NATURA 2000 . Takiej oceny dokonuje się w postępowaniu mającym na celu wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, którą należy uzyskać - zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 10 u.u.i.ś. - przed uzyskaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, o ile inwestycja ta jest przedsięwzięciem mogącym zawsze albo potencjalnie znacząco oddziałowywać na środowisko ( art. 71 ust. 2 u.u.i.ś ). Planowana inwestycja nie jest jednak inwestycją mogącą zawsze albo potencjalnie znacząco oddziałowywać na środowisko. R.p.ś do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza autostrady i drogi ekspresowe oraz drogi inne niż autostrady lub drogi ekspresowe, o nie mniej niż czterech pasach ruchu, na łącznym odcinku nie mniejszym niż 10 km (§ 2 ust. 1 pkt 31 i 32 r.p.ś.). Wśród przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienia natomiast drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych, obszarów chronionego krajobrazu, obszarów Natura 2000, użytków ekologicznych oraz zespołów przyrodniczo-krajobrazowych (§ 3 ust. 1 pkt 60 r.p.ś.). Planowana inwestycja nie jest żadną z dróg wymienionych w powyższych przepisach r.p.ś., nie jest bowiem autostradą, drogą ekspresową , a przewidziana rozbudowa jest na długości 138,88 m (jezdnia prawa) i 130,55 m jezdnia lewa. Dlatego też wbrew zarzutom zawartym w skardze w niniejszej sprawie nie było konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Główną osią sporą w niniejszej sprawie było, iż planowana inwestycja wiąże się z koniecznością wycięcia 27 drzew. Z akt sprawy wynika, iż planowana inwestycja nie znajduje się na obszarze objętym formami ochrony przyrody wskazanymi w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U z 2013 r. , poz. 627 określanej dalej jako u.o.p.), tym samym ochrona drzew znajdujących się na terenie tej inwestycji - zgodnie z art. 2 ust.1 pkt 9 u.o.p. - polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody. Ustawodawca skonkretyzował tą ochronę zamieszczając szereg przepisów, których celem jest ochrona drzew (art. 83, 85 i 88 u.o.p.) poprzez konieczność uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew, wniesienia opłaty za to usunięcie, czy nałożenia kar administracyjnych za zniszczenie, uszkodzenie czy usunięcia drzew bez zezwolenia. Postulat zachowania substancji drzew, poza art. 83 ust. 1 u.o.p. przewidującym konieczność uzyskania zezwolenia na wycięcie drzewa, znalazł swój wyraz także w art. 83 ust. 3 ustawy, który wskazuje iż wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być uzależnione od przesadzenia drzew lub krzewów w miejsce wskazane przez wydającego zezwolenie albo zastąpienia ich innymi drzewami lub krzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów. Oznacza to, iż już na gruncie u.o.p. ochrona drzew nie polega na generalnym zakazie usuwania drzew, lecz wprowadza mechanizmy pozwalające na kontrolowane ich usuwanie. Przy czym art. 21 ust. 2 u.r.i.d. stanowi, iż do usuwania drzew i krzewów znajdujących się na nieruchomościach objętych decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, z wyjątkiem drzew i krzewów usuwanych z nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, nie stosuje się przepisów o ochronie przyrody w zakresie obowiązku uzyskiwania zezwoleń na ich usunięcie oraz opłat z tym związanych. Z niekwestionowanych ustaleń wynika, iż planowana inwestycja nie obejmuje nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków , tym samym powyższa forma ochrony drzew został wyłączona w odniesieniu do planowanej inwestycji drogowej. Jednocześnie należy zauważyć, iż usunięcie spornych drzew nie narusza wspomnianego art. 2 ust. 1 pkt 9 u.o.p. statuującego zasadę zachowania, zrównoważonego użytkowania oraz odnawiania zasobów, tworów i składników przyrody. Trzeba bowiem pamiętać, iż władze publiczne są bowiem przede wszystkim zobowiązane do prowadzenia polityki zapewniającej bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom (art. 74 ust. 1 Konstytucji ). Sformułowanie to ma charakter typowy dla określenia zadań (zasad polityki) państwa, nie rodzi natomiast bezpośrednio jakichkolwiek praw podmiotowych po stronie jednostki. Pojęcie "bezpieczeństwo ekologiczne" należy rozumieć jako uzyskanie takiego stanu środowiska, który pozwala na bezpieczne przebywanie w tym środowisku i umożliwia korzystanie z tego środowiska w sposób zapewniający rozwój człowieka. Ochrona środowiska jest jednym z elementów "bezpieczeństwa ekologicznego", ale zadania władz publicznych są szersze - obejmują też działania poprawiające aktualny stan środowiska i programujące jego dalszy rozwój. Podstawową metodą uzyskania tego celu jest - nakazane przez art. 5 Konstytucji - kierowanie się zasadą zrównoważonego rozwoju, co nawiązuje do ustaleń międzynarodowych, w szczególności konferencji w Rio de Janeiro w 1992 r. (por. J. Boć, [w:] Konstytucje Rzeczypospolitej oraz komentarz do Konstytucji RP z 1997 r., pod red. J. Bocia, Wrocław 1998, s. 24 i nast.). W ramach zasad zrównoważonego rozwoju mieści się nie tylko ochrona przyrody, czy kształtowanie ładu przestrzennego, ale także należyta troska o rozwój społeczny i cywilizacyjny, związany z koniecznością budowania stosownej infrastruktury, niezbędnej dla - uwzględniającego cywilizacyjne potrzeby - życia człowieka i poszczególnych wspólnot. Idea zrównoważonego rozwoju zawiera więc w sobie potrzebę uwzględnienia różnych wartości konstytucyjnych i stosownego ich wyważenia ( por. uzasadnienie wyroku TK z dnia 06 czerwca 2003 r. K 23/05 , OTK-A 2006/6/62, Dz.U.2006/106/720 stwierdzający zgodność z art. 21 art. 5 i art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji. , wyrok NSA z dnia 07 lipca 2006 r. II OSK 507/06). Zważyć należy, iż organ I instancji umotywował potrzebę wycięcia powyższych drzew. Istniejące drzewa powodują bowiem niszczenie infrastruktury drogowej, ponadto remont (względnie przebudowa) ul. [...] przy zachowaniu aktualnego układu i szerokości jezdni wiązałby się i tak z usunięciem drzew, z powodu niezachowania odpowiedniej wolnej przestrzeni nad drogą tzw. skrajni zwiększonej o 0.5 m z każdej ze stron, która to dla drogi publicznej klasy technicznej Z wynosi 4,6 m ( § 54 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w zw. załącznikiem nr 1 r.w.t.d.), co nie było kwestionowane w toku postępowania administracyjnego. Z projektu wynika, iż aktualnie na terenie planowanej inwestycji znajdują się dwie oddzielne jezdnie jednokierunkowe o szerokości 5.75 m . Ponadto należy zauważyć, iż zgodnie z § 53 ust. 3 r.w.t.d. odległość pnia drzewa od krawędzi jezdni nie powinna być mniejsza niż 3,0 m , a w wypadku przebudowy albo remontu drogi dopuszcza się mniejszą odległość, jeśli będą spełnione pozostałe warunki określone w rozporządzeniu. W niniejszej sprawie niemożliwe byłoby spełnienie warunku dotyczącego skrajni . Warto także zwrócić uwagę , iż planowana inwestycja drogowa nie spowoduje "pustyni przyrodniczej", gdyż zachowanych zostanie część drzew w alejce rozdzielające jezdnie, w której nastąpi również dosadzenie trzech drzew. Ponadto przewidywane są też inne elementy zielni . Dostrzegając ważność i istotność argumentów podnoszonych przez skarżącego i znaczenie dla mieszkańców powyższych drzew nie sposób jednak uznać, iż organy administracji w sposób nieodpowiedni wyważyły kwestie związane z ochroną środowiska przyrodniczego w zderzeniu z troską o rozwój społeczny i cywilizacyjny, naruszając wspomniany art. 2 ust. 1 u.o.p. , czy powołane powyżej normy rangi konstytucyjnej . Kolejną kwestią, która budziła kontrowersje w niniejszej sprawie były przyjęte w planowanej inwestycji drogowej rozwiązania związane z szerokością ulicy i umiejscowienia przystanku autobusowego. Podkreślić w tym miejscu należy , iż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Nie może on dokonywać jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. Organ nie może oceniać racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych. To inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych, w jego ocenie, rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego. Rolą orzekającego w sprawie organu jest natomiast sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego taki wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo ( por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 kwietnia 2013 r. , II SA/Rz 1133/12 , wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2007 r. IV SA/Wa 46/07, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2006 r. IV Sa/Wa 638/06, wyrok NSA z dnia 26 lipca 2013 r. II OSK 762/13 ) . To inwestor wyznacza miejsce oraz sposób realizacji inwestycji. Wydając decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej organ orzekający dokonuje jedynie oceny formalnoprawnej dopuszczalności lokalizacji tej inwestycji. Odmowa wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być oparta wyłącznie o ustalenia organu z których wynikałoby, że przebieg inwestycji zaproponowanej przez inwestora narusza obowiązujące przepisy prawa. W przeciwnym wypadku, stosownie do art. 11a ust. 1 ustawy organ zobligowany jest wydać decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej. Nie można bowiem uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami art. 11e ustawy (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2416/10). Stad też nie sposób zarzucać organowi naruszenia art. 7 k.p.a poprzez nierozważnie możliwości innego przebiegu drogi. Także sąd administracyjny, który uprawniony jest jedynie do badania zgodności kontrolowanego aktu administracyjnego z prawem, nie może dokonywać oceny racjonalności oraz słuszności przyjętych przez zarządcę drogi rozwiązań. Może jedynie oceniać, czy przedstawiona przez inwestora koncepcja nie pozostaje w sprzeczności z powszechnie obowiązującym prawem . Analiza przedstawionego projektu zamierzonej inwestycji prowadzi do wniosku, iż przyjęte w niej rozwiązania nie naruszają prawa. Szerokość projektowanych pasów ruchu ( 3m ) mieści w granicach określonych w § 15 ust. 1 r.w.t.d (dotyczących pasów służących tzw. uspokajaniu ruchu). Również w konsekwencji poszerzenia ulicy, zwłaszcza we fragmencie projektowanej zatoki autobusowej, żaden z obiektów budowlanych nie znajdzie się w odległości mniejszej niż 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Tym samym zachowana będzie odległość przewidziana w art. 43 ust.1 r.w.t.d. Również szerokość zaprojektowanej ulicy w liniach rozgraniczających jest zgodna z § 7 ust. 1 r.w.t.d. dla drogi klasy Z dwujezdniowej. W każdym bowiem jej fragmencie wynosi co najmniej 30 m . Wprawdzie § 7 ust. 2 r.w.t.d. dopuszcza w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem, przyjęcie mniejszych szerokości ulic niż podane w ust. 1, jednak pod warunkiem spełnienia wymagań, o których mowa w § 6. Przepis ten jednak stwarza jedynie uprawnienie, a nie nakłada obowiązek uczynienia odstępstw. Skoro więc zaproponowana przez zarządcę szerokość ulicy jest zgodna przepisem kształtującym tą szerokość ulicy na poziomie co najmniej minimalnym, organy administracji nie były uprawnione do zakwestionowania tego rozwiązania w oparciu przepis stanowiący wyjątek. Jeszcze raz bowiem należy podkreślić, iż o przebiegu drogi decyduje zarządca drogi, to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Przepisy u.r.i.d nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca, a ten pozostaje w zgodzie z art. 7 ust. 1 r.w.t.d. Tym bardziej, iż w niniejszej sprawie trudno uznać , iż doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 11 f ust. 1 pkt 4 u.r.i.d. W przepisie tym chodzi o naruszenie interesu prawnego, a nie faktycznego, odmienne rozumienie tego interesu mogłoby prowadzić do paraliżu inwestycji związanych z realizacją dróg publicznych, nie zaś do zapewnienia poszanowania praw, które są zagrożone w związku z planowana inwestycją. Projektowana inwestycja – zdaniem Sądu - nie doprowadzi do nadmiernej ingerencji w uprawnienia dysponentów nieruchomości przeznaczonych pod drogę . W niniejszej sprawie projektowana rozbudowa ul. [...] będzie bowiem przeprowadzana w całości na nieruchomościach będących własnością Miasta, a jedynie w niewielkim fragmencie na nieruchomościach oddanych w użytkowanie wieczyste osobom trzecim . Zgodnie z art. 12 ust. 4 d u.r.i.d. jeśli przeznaczona na pasy drogowe nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego została oddana w użytkowanie wieczyste, użytkowanie to wygasa z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Przy czym wygaśnięcie to będzie dotyczyć działek o niewielkiej powierzchni, a mianowicie działki nr [...] o powierzchni 47 m.kw ( powstałej z podziału działki nr [...] o powierzchni 2069 m.kw ) oraz działki [...] o powierzchni 327 m.kw ( powstałej z podziału działki [...] o powierzchni 13623 m.kw ). Jak łatwo zauważyć wygaśniecie użytkowania wieczystego dotyczyć zatem będzie zaledwie ok. 2 % powierzchni pierwotnej obu działek i nie łączy się z koniecznością usunięcia ( przesunięcia ) jakichkolwiek obiektów znajdujących się na tych działkach. Prawo użytkowania wieczystego jest prawem pośrednim między prawem własności a ograniczonymi prawami rzeczowymi , podlegającym ochronie zgodnie z art. 64 ust. 1 Konstytucji jako inne prawo majątkowe. Skoro prawo własności nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń, tym bardziej również prawo użytkowania doznaje ograniczeń i to w stopniu dalszym niż prawo własności. Stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawo użytkowania wieczystego pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. I właśnie na mocy przepisów u.r.i.d. organy administracji zostały upoważnione do ingerencji w prawo użytkowania wieczystego innych podmiotów w celu przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ale za słusznym odszkodowaniem, bowiem decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna (art. 12 ust. 4b i f u.r.i.d.). Brak jest zatem podstaw by uznać, że ingerencja w prawo użytkowania wieczystego strony skarżącej wynikająca z planowanej inwestycji była nierzeczywista lub też nieproporcjonalna. W związku z tym, iż planowana inwestycja jest zgodna z przepisami, określającymi warunki jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i związane z nimi urządzenia budowlane oraz ich usytuowanie, które ze swej istoty mają zapobiegać przed zagrożeniem jakie niosą ze sobą drogi, nie sposób budować rzeczowych zarzutów, iż w konsekwencji tej inwestycji dojedzie do naruszenia jakichkolwiek norm dotyczących hałasu, wibracji i zanieczyszczenia. W ocenie Sądu postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Przedłożony projekt budowlany zgodny jest z przepisami u.p.b. - stosownie do art. 11i ust. 1 u.r i.d., a wydana przez organ I instancji decyzja zawiera elementy, przewidziane w art. 11f ust. 1 u.i.r.d , przy czym trafnie organ II instancji uchylił rozstrzygniecie zawarte w pkt 6 zaskarżonej decyzji, wydane na podstawie art. 11 f ust. 1 pkt 6 u r.i.d. Przepis ten wymaga w decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej oznaczenia nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Oznaczenie to było zbędne w sytuacji, gdy nieruchomości w niej określone stanowiły własność Miasta w chwili wydawania decyzji , a jedynie były oddane w użytkowanie wieczyste, które z mocy prawa wygasa z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Co do wygaśnięcia tego prawa nie było konieczne wydanie odrębnego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wyjątkowo lakoniczne, co może stanowić podstawę do sformułowania zarzutu naruszenia ogólnej zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), ale również zasady budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Trzeba jednak mieć na uwadze specyfikę prowadzonego postępowania, w którym rola organu wydającego przedmiotową decyzję sprowadzała się do sprawdzenia wymagań formalno-prawnych wniosku i złożonej dokumentacji oraz sformułowania tej decyzji tak, aby zawierała wszystkie elementy prawem wymagane. Ponadto zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07 kwietnia 2011r. II OSK 367/10, odniesienie się merytoryczne organu odwoławczego do sprawy może przybrać, jeśli idzie o uzasadnienie rozstrzygnięcia, różne postacie. Organ odwoławczy może szeroko omówić sprawę, może jednak tylko zwięźle się do niej odnieść. Każdy sposób będzie mógł być uznany za zgodny z prawem, o ile tylko będzie z niego wynikało, że organ odwoławczy sprawę rozważył i ocenił decyzję organu I instancji. Innymi słowy, bez względu na sposób odniesienia się do sprawy, musi z decyzji organu odwoławczego wynikać, że zbadał czy wskazane przez pierwszą instancję rozstrzygnięcie znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż Wojewoda zbadał całościowo rozstrzygnięcie organu I instancji, odniósł się bowiem do zarzutów stron, dostrzegając wspomnianą zbędność pkt 6 zaskarżonej decyzji, wskazując, iż w pozostałym zakresie kontrolowana decyzja odpowiada prawu. Można mieć zastrzeżenia, iż – wbrew art. 107§ 3 k.p.a - uzasadnienie kontrolowanej decyzji nie zawiera wyczerpującego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, jednakże okoliczność ta nie powoduje, iż decyzja organu II instancji w tym zakresie uchyla się od kontroli. Ponadto zgodzić się należy ze skarżącym, iż organ II instancji powołał się na nieobowiązujący art. 10 u.r.i.d, przy czym tożsame uregulowanie aktualnie znajduje się w art. 11 i ust. 2 u.r.i.d. Powyższe uchybienia nie mogły jednak mieć wpływu na końcowe rozstrzygnięcie i uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę .