II SAB/Go 14/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2025 r. sprawy ze skargi P. N. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w [...] do załatwienia wniosku skarżącego P. N. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, II. stwierdza, że Dyrektor Szkoły Podstawowej im. [...] w [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w [...] na rzecz skarżącego P. N. kwotę [...] zł ([...] złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] listopada 2024 r. P. N., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej przez przesłanie na jego adres e-mail – w formacie PDF – kopii ostatniej faktury za zakup papieru toaletowego. W skardze zarzucono organowi naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako u.d.i.p.) przez brak udostępnienia skarżącemu informacji publicznej pomimo upływu terminu ustawowego oraz brak poinformowania skarżącego o braku możliwości udostępnienia informacji publicznej w określonym ustawowo terminie ze wskazaniem powodów opóźnienia oraz nowego terminu udostępnienia informacji. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że skarżący, za pośrednictwem poczty elektronicznej, na adres e-mail organu znajdujący się w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych (rspo.gov.pl) tj. [...], w dniu [...] listopada 2024 r. skierował do organu wniosek o dostęp do informacji publicznej o następującej treści: "Na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 u.d.i.p., wnoszę o przesłanie kopii ostatniej faktury za zakup papieru toaletowego. Proszę o przesłanie odpowiedzi w formacie PDF na mój adres email". Pełnomocnik podkreślił, że przedmiotem wniosku jest informacja publiczna, bowiem dotyczy dysponowania mieniem publicznym, jakim jest mienie należące do organu. Ponadto organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Pełnomocnik zarzucił, że pomimo upływu terminów ustawowych, organ w żaden sposób nie ustosunkował się do wniosku skarżącego, jak również nie poinformował skarżącego o przyczynach opóźnienia w udostępnieniu informacji publicznych, jak również nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, względnie o niezasądzanie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w szczególności kosztów zastępstwa procesowego. Organ podał, iż w dniu [...] grudnia 2024 r. udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego, przekazując mu kopię faktury. Zarzucił też, że skarżący założył konto [...], aby celowo systemy informatyczne w małych wiejskich szkołach wrzucały taką korespondencję w tzw. spam. Ponadto organ zaznaczył, że skarżący użył adresu e-mail, którym szkoła już się nie posługuje i celowo wysłał zapytanie w dzień świąteczny [...] listopada o godzinie 0.22. Jego zdaniem skarżący, korzystając z przysługującego mu prawa do informacji publicznej nadużywa go, co nie powinno spotykać się z ochroną. Ponadto skarżący nie ma żadnej woli poznania cen papieru toaletowego, nie prowadzi działalności gospodarczej, statystycznej, czy naukowej w tym zakresie. W piśmie z dnia [...] lutego 2025 r., adresowanym do Sądu, pełnomocnik skarżącego zaznaczył, że organ administracyjny nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku ustawowego, tj. nie udostępnił skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku. Podkreślił też, że fakt, że szkoła nie posługuje się mailem, na który został skierowany wniosek nie ma żadnego znaczenia w sprawie, ponieważ zgodnie z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 152; dalej jako u.s.i.o.) wszelkie zmiany danych szkoły powinny być przekazywane do RSPO. Za nieuzasadnione uznał również domysły organu odnośnie celu działania wnioskodawcy. W ocenie skarżącego organ nie ma bowiem uprawnień do ustalania celu, w jakim wnioskodawca żąda udostępnienia informacji publicznej. Na żądanie Sądu, pismem z dnia [...] marca 2025 r. organ wskazał, że zmiana adresu mailowego szkoły została przeprowadzona przez organ prowadzący szkołę w 2022 r. Kolejnym pismem z dnia [...] marca 2025 r. organ wyjaśnił, iż nie posiada wiedzy, kiedy ujawniono w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych zmianę adresu z [...] na [...]. Natomiast Ministerstwo Edukacji Narodowej poinformowało, że zmiany adresu mailowego Szkoły Podstawowej im. [...] w [...] dokonano w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych w dniu [...] grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku P. N. z dnia [...] listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przesłania kopii ostatniej faktury za zakup papieru toaletowego w formacie PDF na jego adres email. Tryb i zasady rozpoznawania tego rodzaju wniosków określa u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez uprzedniego wzywania do usunięcia naruszenia prawa, aktualnie ponaglenia (por. wyroki NSA: z 21 lipca 2011 r., I OSK 678/11, z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, z 3 kwietnia 2014 r., I OSK 2603/13). Dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, czego dotyczy niniejsze postępowanie, istotne znaczenie ma ustalenie, iż dysponuje on informacją, która jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. oraz że jest on podmiotem zobowiązanym do udostępnienia tej informacji, przy czym, stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., podmioty określone w ust. 1 i 2 tego artykułu są zobowiązane do udzielenia informacji, jeśli są w jej posiadaniu. W dalszej kolejności ustaleniu podlega, czy organ udostępnił żądaną informację (lub podjął inne ustawą określone czynności) we wskazanym ustawą terminie (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Szkoły Podstawowej w [...] jako organ jednostki organizacyjnej Gminy [...] (por. [...]), realizującej zadania własne gminy w zakresie edukacji publicznej (art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1465), na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 737), stanowi podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznych stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Zgodnie bowiem z tym przepisem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Ponadto dyrektor wykonuje zadania publiczne związane z realizacją prawa każdego obywatela do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do wieku i osiągniętego rozwoju, a nadto uprawniony jest do działania w formie władczej w stosunku do uczniów, np. przez wydawanie decyzji administracyjnych w przedmiocie skreślenia ucznia z listy uczniów, a tym samym jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2012 r., I OSK 248/12, wyrok WSA w Krakowie z 16 lutego 2016 r., II SA/Kr 1573/15, wyrok WSA w Olsztynie z 7 listopada 2017 r., II SAB/Ol 64/17). Stąd też prawidłowo określonym podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej był Dyrektor Szkoły Podstawowej w [...], a w konsekwencji był on również organem stanowiącym stronę w rozumieniu art. 25 § 1 p.p.s.a., biorącym udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Bezsporne w sprawie było również, iż żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) u.d.i.p. jako dotycząca majątku publicznego, tj. wydatkowania środków publicznych na zakup rzeczy niezbędnej do funkcjonowania szkoły podstawowej. W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust.1 u.d.i.p.); 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. W kontrolowanej sprawienie budzi wątpliwości, iż organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wprawdzie po wniesieniu skargi przesłał żądaną przez skarżącego fakturę w formacie PDF, jednak nie na adres e-mail wskazany we wniosku, lecz na adres pełnomocnika ustanowionego w celu reprezentowania go przed sądem administracyjnym. Stosownie do art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. W związku z tym należało uznać, iż organ nadal na dzień wyrokowania w niniejszej sprawie pozostawał w bezczynności. Podkreślić należy, że nie mogły prowadzić do oddalenia skargi twierdzenia organu, iż nie posługuje się od 2022 r. adresem mailowym, na który został skierowany wniosek, skoro taki adres szkoły był podany na dzień składania wniosku w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych ([...]) prowadzonym na podstawie u.s.i.o. Rejestr ten jest elementem systemu informacji oświatowej, który zapewnia powszechny dostęp do informacji z zakresu oświaty (art. 1 ust. 2 u.s.i.o.). W RSPO wskazuje się m.in. adres mailowy szkoły, a jego aktualizacja powinna nastąpić w terminie 7 dni od dnia zmiany (art. 36 ust. 1 i 2 u.s.i.o.), co w przypadku Szkoły Podstawowej w [...] nastąpiło dopiero po wypłynięciu skargi, tj. dnia [...] grudnia 2024 r. Nie budzi wątpliwości w sprawie, że wniosek skarżącego wpłynął na skrzynkę mailową wskazaną w RSPO. Organ bowiem dołączył wydruk maila skarżącego z tej skrzynki do odpowiedzi na skargę (k. 10). Przy czym podkreślić należy, że do obowiązków organu administracji publicznej należy zatem takie przygotowanie informatyczne poczty elektronicznej oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesłanych na ten adres podań. Odnosząc się do podkreślanej przez organ anonimowości wniosku skarżącego należy wyjaśnić, że w dotychczasowym w orzecznictwie ugruntowane było stanowisko, że wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom, nie stanowi on bowiem podania w rozumieniu art. 63 ustawy z dnia 13 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2024 r., poz. 572; dalej k.p.a.), gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Tylko w sytuacji wydania decyzji administracyjnej (o odmowie udostępnienia informacji publicznej, o umorzeniu postępowania) braki wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie danych osobowych i adresowych wnioskodawcy powinny być usuwane w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 18 stycznia 2019 r., I OSK 1742/18, z 16 października 2018 r., I OSK 2621/16, z 29 kwietnia 2020 r., I OSK 3085/19, z 22 marca 2018 r., I OSK 2399/16). Minimalne wymogi wniosku o udostępnienie informacji publicznej obejmują jasne sformułowane żądanie. W przepisach u.d.i.p. brak jest natomiast nakazu podawania przez wnioskodawcę swoich danych osobowych. Wniosek taki wszczyna postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej (por. wyroki NSA: z 14 listopada 2019 r., I OSK 692/18, z 17 października 2023 r., III OSK 1559/22). W najnowszym orzecznictwie wprawdzie wskazuje się na konieczność oznaczenia podmiotu składającego wniosek o informację publiczną (np. jeśli adres mailowy go nie identyfikuje), jednakże wówczas adresat wniosku dostępowego winien mieć możliwość i obowiązek przeprowadzenia sui generis postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia danych identyfikujących wnioskodawcę (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2024 r., III OSK 1602/24). Stąd nawet, gdyby podążyć za tym nowym orzecznictwem, należy wskazać, iż w niniejszej sprawie organ nie wdrożył tego wspomnianego postępowania wyjaśniającego, a w sytuacji, gdy już miał w pełni zidentyfikowanego wnioskodawcę (w związku z wniesioną skargą), to przesłał odpowiedź na niewłaściwy adres mailowy, o czym mowa była już powyżej, co i tak przesądza o bezczynności organu. Argumentacja, podnoszona przez organ, a wskazująca na nadużycie prawa do informacji przez skarżącego, nie mogła również doprowadzić do uznania, że nie mieliśmy do czynienia z bezczynnością organu. W orzecznictwie zgodnie bowiem się przyjmuje, że odmowa udostępnienia informacji publicznej w sytuacji nadużywania przez wnioskodawcę publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej powinna następować poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (por. wyroki NSA: z 26 marca 2024 r., III OSK 1586/22; z 22 marca 2024 r., III OSK 320/22; z 20 marca 2024 r., III OSK711/23; z 20 lutego 2024 r., III OSK 2916/22; z 17 października 2023 r., III OSK 2285/22; z 29 września 2023r., III OSK 5517/21; z 24 marca 2023 r., III OSK 7440/21; z 20 września 2024 r., III OSK 3315/23). Skoro organ nie wydał w sprawie takiej decyzji, a powołuje się na nadużycie prawa podmiotowego, dopuścił się tym samym bezczynności. Mając na uwadze powyższe Sąd – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – stwierdził , iż organ dopuścił się bezczynności (pkt II sentencji ), zobowiązując organ - stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2024 r. w terminie 14 dni dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku (pkt I sentencji). Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do k.p.a., Warszawa 1998 r., s. 808-812). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zważyć bowiem należy, iż niezwłocznie po wpłynięciu skargi organ podjął działania mające na celu udostępnienie żądanej faktury. Wprawdzie nastąpiło to na wadliwy adres z naruszeniem art. 14 ust. 1 u.d.i.p., jednakże było to wynikiem niedoświadczenia organu. Nie bez znaczenia było również to, iż Szkoła Podstawowa w [...] jest małą wiejską szkołą z ograniczoną obsługą administracyjną. Nie było to zatem celowym działaniem, nie nosiło cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a., Ponadto należy zauważyć, iż powyższe środki mają charakter fakultatywny, a wobec postawy organu, zastosowanie wobec organu dolegliwości pieniężnej nie jest uzasadnione. O należnych skarżącemu kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a. W poczet zasądzonych kosztów postępowania sądowego, w łącznej wysokości 167 zł, Sąd zaliczył wpis od skargi - 100 zł, ustalony zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 535 ze zm.), opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 50 zł, tj. poniżej stawki minimalnej, określonej w § 14 ust.1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U z 2023 r., poz. 1935). Sąd uznał bowiem, iż w realiach rozpoznawanej sprawy zachodzą okoliczności szczególne, uzasadniające zastosowanie normy art. 206 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd w uzasadnionych przypadkach może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przywołany przepis dopuszcza możliwość tzw. miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego. Zastosowanie omawianej normy ustawowej pozostawione zostało uznaniu sądu orzekającego i swobodnej ocenie w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. Należy przy tym wskazać, że dla wykładni art. 206 p.p.s.a. pomocne są rozważania poczynione w orzecznictwie sądowym na temat rozumienia szczególnie uzasadnionych przypadków, o których mowa w art. 207 § 2 p.p.s.a. W wyroku NSA z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt I FSK 643/08, wskazano, że za przesłankę markowania kosztów postępowania uznaje się rozpoznanie kilku jednobrzmiących skarg kasacyjnych przy uwzględnieniu związanego z tym nakładu pracy pełnomocnika strony, charakteru rozpoznawanych spraw oraz wkładu pełnomocnika w przyczynienie się do ich wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe wskazania Sąd dokonując miarkowania uwzględnił, iż niniejsza skarga jest jedną z wielu tożsamych treściowo skarg, które wpłynęły do wojewódzkich sądów administracyjnych i zostały sporządzone wg jednego szablonu (por. sprawy o sygn. akt: III SAB/Gd 445/24, II SAB/Kr 254/24, I SA/Sz 222/24, II SAB/Ke 4/25, I SAB Op 122/24, II SAB/Lu 190/24, II SAB/Bk 122/24). W związku z tym nakład pracy pełnomocnika związany z prowadzeniem niniejszej sprawy należy ocenić jako minimalny, co uzasadnia zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w adekwatnej do tego wysokości, tj. w kwocie 50 zł.