II SA/Ke 636/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 listopada 2011r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy tymczasowego obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia M. S. dotyczącego zamiaru budowy tymczasowego pawilonu handlowego na okres 120 dni przy ul. B. w K., na działce Nr 2627/1 – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu I instancji została podjęta na podstawie art. 30 ust. 2, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (tekst jedn. Dz.U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) w następującym stanie faktycznym: W dniu 29 marca 2011r. wpłynęło do Urzędu Miasta zgłoszenie M. S. dotyczące zamiaru budowy tymczasowego pawilonu handlowego na okres 120 dni przy ul. B. w K., na działce Nr 2627/1 w obr. 0007. Termin rozpoczęcia robót określono na 29 kwietnia 2011r. W zgłoszeniu wskazano, że pawilon handlowy przeznaczony będzie do sprzedaży artykułów przemysłowych oraz artykułów spożywczych, obiekt nie będzie trwale połączony z gruntem. Do zgłoszenia wnioskodawczyni załączyła kopię mapy zasadniczej z zaznaczonym usytuowaniem pawilonu, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, rysunki przedstawiające zamierzony do budowy pawilon, kopie pism Spółdzielni Mieszkaniowej "X." w K. z dnia 16 grudnia 2010r. oraz z dnia 8 listopada 2010r., kopię umowy najmu z dnia 16 lutego 1998r. zawartą ze Spółdzielnią Mieszkaniową. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nałożył na M. S. obowiązek usunięcia - w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia -nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji, załączonej do złożonego w dniu 29 marca 2011r. zgłoszenia poprzez: - złożenie poprawnie wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, - projekt technologiczny uzgodniony przez rzeczoznawców do spraw higieniczno-sanitarnych oraz bezpieczeństwa i higieny pracy. W postanowieniu pouczono M. S., że nieuzupełnienie zgłoszenia w wyznaczonym terminie spowoduje wniesienie przez organ sprzeciwu w drodze decyzji. Dnia 16 maja 2011r. M. S. uzupełniła zgłoszenie przedkładając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na działkę nr ewid. 2627/1 obr. 0007, aneks z dnia 9 maja 2011r. oraz projekt technologiczny pawilonu uzgodniony przez rzeczoznawców do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy oraz do spraw sanitarno-higienicznych. Dokonując uzupełnienia inwestorka nadmieniła, że jej zdaniem zgłoszenie z dnia 29 marca 2011r. uprawomocniło się dnia 28 kwietnia 2011r. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw do zgłoszenia M. S. z dnia 29 marca 2011r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że ze skróconego wypisu rejestru gruntów wynika, że działka nr 2627/1 obr. 0007 jest współwłasnością Spółdzielni Mieszkaniowej "X." w K. oraz osób prywatnych, wobec czego oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powinno powoływać się na stosunek zobowiązaniowy wyrażony zgodą wszystkich współwłaścicieli przedmiotowej działki, a nie tylko jednego z nich. W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta M. S. wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] oraz postanowienia z dnia [...] lub o uchylenie tych orzeczeń do ponownego rozpatrzenia lub umorzenia postępowania. Zarzuciła, że postanowienie organ doręczył jej po upływie ponad dwóch miesięcy od dnia złożenia zgłoszenia, a był zobowiązany do wydania decyzji w terminie 30 dni od zgłoszenia budowy. Do odwołania M. S. załączyła mapę zasadniczą z usytuowaniem pawilonu, innym niż na mapie zasadniczej dołączonej do zgłoszenia z dnia 19 marca 2011r., a jej zdaniem takim, jakie chciała zgłosić. Organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania M. S., uznając że Prezydent Miasta zasadnie wniósł przeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych objętych zgłoszeniem z dnia 29 marca 2011r. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] Wojewoda podniósł, że postanowienie z dnia [...] zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 19 kwietnia 2011r, zawiadomienie o przesyłce złożone w dniu 21 kwietnia 2011r. w skrzynce listowej, awizowane ponownie, podjęte z dniu 4 maja 2011r. przez adresatkę – M. S.. Postanowienie zostało nadane w 21 dniu od dnia złożenia zgłoszenia, organ zatem zmieścił się w terminie określonym w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Przerwany został bieg 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu i zarzut M. S., że o przekroczeniu tego terminu nie może być zaakceptowany. W dniu 16 maja 2011r. inwestorka złożyła w Urzędzie Miasta pismo przewodnie dotyczące uzupełnienia zgłoszenia zgodnie z postanowieniem z dnia [...], a decyzją z dnia [...] (doręczoną w dniu 31 maja 2011r.) organ I instancji wniósł sprzeciw na zgłoszenie zamiaru budowy tymczasowego pawilonu handlowego na okres 120 dni na działce nr 2627/1. Zatem przedmiotowa decyzja została doręczona z dniu 15 dniu od daty przedłożenia pisma uzupełniającego zgłoszenia z dnia 16 maja 2011r. Upływ terminu 30-dniowego, określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, będący terminem prawa materialnego powoduje nabycie uprawnienia przez osobę zgłaszającą zamiar inwestycyjny; nałożenie na inwestora w drodze postanowienia, wydanego na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o określone braki przerywa bieg 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Termin do złożenia przez organ sprzeciwu należy uznać za zachowany, jeżeli w ciągu 30 dni od daty przyjętej za początek biegu terminu, nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidziana w art. 57 § 5 k.p.a. Przyjęcie, że datą wniesienia sprzeciwu jest data jego doręczenia stronie faktycznie skróciłoby 30-dniowy termin i umożliwiłoby stronie unikania skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnienie daty odbioru wysyłanej korespondencji. Organ odwoławczy wskazał, że takie rozumienie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest zgodne z aktualnym orzecznictwem sądowo-administracyjnym, powołując się przy tym na wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006r., sygn. akt II OSK 79/06, wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011r., sygn. akt II OSK 105/10. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła M. S., zarzucając jej rażące naruszenie przepisów art. 7, art. 17, art. 28, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. oraz naruszenie art. 35 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. i art. 44 k.p.a., a także naruszenie zasad ogólnych prawa i praworządności określonych kodeksem postępowania administracyjnego, w tym art. 9. W skardze wniesiono o: - stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 lipca 2011r. z konsekwencjami wyrównania szkody, - orzeczenie o przysługującym stronie skarżącej prawie do roszczenia odszkodowania z tytułu naruszenia przez organ art. 156 § 1 albo art. 158 § 2 k.p.a. - wskazanie organu, od którego w myśl art. 160 k.p.a. strona skarżąca ma prawo dochodzić odszkodowania przed sądem powszechnym. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, gdyż w myśl art. 17 k.p.a. organem wyższego stopnia we wszystkich sprawach należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, w tym należących do właściwości Prezydenta Miasta, który nie jest starostą, jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a nie Wojewoda [...]. Ponadto skarżąca zarzuciła, że organ wzywając ją do uzupełnienia zgłoszenia nie wskazał "na czym ma polegać poprawne wypełnienie tego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Skarżąca przyznała, że w załączonej do zgłoszenia mapie lokalizacji pawilonu błędnie wskazała działkę nr 2627/1, podczas gdy faktycznie pawilon wybudowała na działce nr 894/192, ponieważ "bez znajomości numerów działek wiedziała, na którym miejscu tej nieruchomości Spółdzielnia wskazała jej postawić nowy pawilon w miejsce starego kiosku". Skarżąca wskazała, że organ zobowiązany był do wydania postanowienia bezzwłocznie, w myśl art. 12 k.p.a., a decyzję w sprawie sprzeciwu wydać w ciągu 30 dni od dnia zgłoszenia budowy, tj. do 27 kwietnia 2011r.. Organ "zachował kompletną bezczynność na zgłoszenia przez okres 21 dni, po to, by skarżąca nie miała żadnej możności wywiązania się z obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...], po którym to dniu Spółdzielnia by rozwiązała umowę ze skarżącą". Ponadto sprzeciw został złożony po upływie terminu, który upłynął w dniu 27 kwietnia 2011r. M. S. podniosła także, że w związku z prowadzonym aktualnie przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego wobec niej postępowania w sprawie wybudowanego pawilonu pod zarzutem samowoli budowlanej, może ona ponieść niepowetowane szkody, których nie da się już w przyszłości naprawić. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zasady słuszności, czy też celowości nie mogą być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Badając legalność zaskarżonego aktu, sąd administracyjny dokonuje jego oceny w odniesieniu do przepisów, obowiązujących w dacie jego wydania i w odniesieniu do stanu faktycznego, istniejącego w dacie jego wydawania. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa. Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy tymczasowego pawilonu handlowego na okres 120 dni na działce Nr 2627/1, wydana na podstawie przepisu art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Na wstępie należy pokreślić, że skarżąca zarówno w zgłoszeniu (pisemnym oraz na załączonej do niego mapie), jak i w piśmie uzupełniającym to zgłoszenie wskazywała lokalizację pawilonu na terenie działki ewid. nr 2627/1. Przedmiotem kontroli organu było zatem zgłoszenie dotyczące zamiaru "budowy tymczasowego pawilonu handlowego na okres 120 dni przy ul. B. w K., na działce Nr 2627/1". Jak wynika z treści skargi M. S. nie zamierzała zrealizować tej inwestycji na wskazanej działce nr 2627/1, lecz na działce nr 894/192. Zgłoszenie jednak nie zostało sprostowane przez inwestorkę przed wniesieniem sprzeciwu przez organ. Obecna więc modyfikacja zgłoszenia w zakresie określenia działki – na nr ewid. 894/192 - nie może odnieść zamierzonego skutku w zakresie uznania legalności wzniesionego już obiektu na działce nr 894/192. Jak wynika z akt sprawy skarżąca w dniu 27 lipca 2011r. doręczyła organowi kolejne zgłoszenie, dotyczące zamiaru budowy tymczasowego pawilonu handlowego niepołączonego trwale z gruntem do sprzedaży artykułów przemysłowych, na działce nr 894/192 w K. przy ul. B., które było przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia organu. Już te okoliczności uzasadniają oddalenie skargi. Pozostałe zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów "art. 7, art. 17, art. 28, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. oraz naruszenie art. 35 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. i art. 44 k.p.a., a także naruszenie zasad ogólnych prawa i praworządności określonych kodeksem postępowania administracyjnego, w tym art. 9 k.p.a." również nie zasługują na uwzględnienie. Nie wszystkie naruszenia wskazanych przepisów zostały w skardze uzasadnione. W ocenie Sądu należy uznać, że organ prawidłowo wezwał skarżącą do uzupełnienia zgłoszenia, a konkretnie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdy ustalił na podstawie zapisów w ewidencji gruntów, że działka nr 2627/1, na której inwestorka zgłosiła zamiar postawienia przedmiotowego pawilonu, stanowi współwłasność wielu osób. W interesie skarżącej było, w przypadku niezrozumienia treści nałożonego obowiązku wyjaśnienie tego w organie, w myśl bowiem art. 9 k.p.a. organ ma obowiązek udzielania informacji stronom. Bezzasadny jest także zarzut skargi sprowadzający się do negowania skuteczności wydania decyzji w sprawie sprzeciwu do zgłoszenia budowlanego, z uwagi na niezachowanie przez organ 30-dniowego terminu, wskazanego w art. 30 ust. 2 ustawy. Dla oceny, czy nastąpiło zachowanie przez organ 30-dniowego terminu, o jakim mowa we wskazanym wyżej przepisie konieczne jest ustalenie początkowego biegu tego terminu, jak i końcowej daty upływu tego terminu. Sposób obliczania zarówno początku terminu, jak i ustalenia daty z jaką termin zostaje zachowany określają zasady wskazane w art. 57 k.p.a. Należy przyjąć, zgodnie z dyspozycją art. 57 § 1 k.p.a., że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, a zdarzeniem tym w sprawie niniejszej jest doręczenie zgłoszenia, bądź też złożenie jego uzupełnienia, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie to nastąpiło. W związku z tym stwierdzić trzeba, iż uwzględniając zawarte w art. 30 ustawy uregulowania i mając na uwadze treść art. 57 § 1 k.p.a. jako początkowy dzień biegu terminu 30-dniowego należy przyjąć dzień następny po dniu, w którym nastąpiło dokonanie zgłoszenia, a w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia - dzień następny po dniu, w jakim to uzupełnienie nastąpiło, bądź też dzień następny po upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, jeżeli nie dokonano obowiązku uzupełnienia. Określając natomiast koniec biegu terminu 30-dniowego należy zwrócić uwagę na treść art. 30 ust. 5 i art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 30 ust. 2 zdanie trzecie ustawy "w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji." Przepis art. 30 ust. 5 zdanie drugie ustawy stanowi, że "do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia". Analizując powyższe przepisy trzeba stwierdzić, iż termin określony w art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane jest terminem prawa materialnego, którego zachowania oczekuje się od organu. Oznacza to, że tylko w tak zakreślonych ramach czasowych organ administracji jest uprawniony do wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszonych przez inwestora prac budowlanych. Upływ terminu oznacza dla organu brak możliwości wniesienia sprzeciwu, a dla inwestora nabycie uprawnienia do rozpoczęcia robót budowlanych. Należy zauważyć, że na tle omawianej regulacji istnieją rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Prezentowane jest stanowisko, że termin ten jest zachowany wówczas, gdy decyzja zawierająca sprzeciw zostanie doręczona stronie w ciągu 30 dni od daty zgłoszenia (np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 555/04 - LEX nr 169408, z dnia 7 października 2004r.. sygn. akt IV SA 1244/03 - LEX nr 160775 i z dnia 28 lipca 2004r., sygn. akt IV SA 623/03 - LEX nr 158859, wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2009r., sygn. akt II OSK 1957/08). W wielu orzeczeniach przyjęto odmienny pogląd, że termin 30-dniowy jest terminem do wydania decyzji zawierającej sprzeciw i nadania jej w urzędzie pocztowym, zgodnie z art. 57 § 5 k.p.a. (np. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006r., sygn. akt II OSK 79/06 – Lex nr 319177, wyrok NSA z dnia 13 marca 2007r. sygn. akt II OSK 446/06, wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009r. sygn. akt II OSK 574/08 – Lex nr 555017). Skład orzekający w sprawie niniejszej nie podziela poglądów zawartych w orzeczeniach wydanych na tle innych stanów faktycznych, w których przyjęto, że skutek prawny wywołuje dopiero doręczenie stronie pisma zawierającego oświadczenie organu. Zauważyć należy, że ustawodawca połączył sprzeciw z czynnością "wniesienia", natomiast zgłoszenie połączył w art. 30 ustawy z taką czynnością, jak "doręczenie". Wskazuje to, że ustawodawca przyjął, iż określona czynność przypisana każdemu z podmiotów ją realizujących ma być dopełniona w określony sposób. Tak jak dla zgłoszenia nie będzie wystarczające jego "wniesienie", ale musi nastąpić to poprzez doręczenie organowi tego zgłoszenia, tak nie można oczekiwać, iż "wniesienie" sprzeciwu przez organ nastąpi z datą jego doręczenia inwestorowi (p. wyrok NSA z dnia 12. grudnia 2006r., sygn.. akt II OSK 79/06). Nie można więc podzielić stanowiska skarżącej, że "wniesienie sprzeciwu" stanowi data doręczenia decyzji stronie, takiego wymogu bowiem omawiany przepis na organ nie nakłada. Z wykładni celowościowej art. 30 ust. 5 ustawy wynika ponadto, że dochowanie lub brak dochowania przez organ terminu na wniesienia sprzeciwu musi wynikać z działania lub braku działania tego organu administracji. Sąd podziela pogląd wyrażony przez NSA we wskazanym wcześniej wyroku z dnia 2 września 2011r., sygn. akt II OSK 737/11, że w przypadku przyjęcia obowiązku doręczenia przez organ inwestorowi w terminie 30 dni decyzji o sprzeciwie, w zasadzie termin utraty kompetencji do wydania przez organ tej decyzji nie byłby oznaczony, gdyż organ nie miałby pewności, w którym dniu wysłać decyzję o sprzeciwie, aby została ona doręczona przez placówkę pocztową w ustawowym terminie. Zachowanie terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 byłoby więc uzależnione od działania polskich placówek pocztowych operatora publicznego, a często też stron postępowania, którym zależałoby na opóźnieniu odbioru przesyłki, nie zaś od organu administracji. Gdyby zatem przyjąć, że termin upływa z chwilą doręczenia stronie decyzji, w której zgłoszono sprzeciw, mogłoby dojść do sytuacji, że organ miałby zaledwie kilka dni do wydania takiej decyzji np. w przypadku doręczenia zastępczego, czy też w przypadku konieczności awizowania przesyłki. Pogląd taki jest zgodny także z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 12 grudnia 2006r., sygn. akt II OSK 79/06, wyroku NSA z dnia 20 stycznia 2011r. sygn. akt II OSK 105/10. W ocenie Sądu orzekającego uznać należy, że dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 ustawy konieczne jest wydanie przed upływem tego terminu albo decyzji zawierającej sprzeciw, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. W sytuacji, gdy - zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy - organ nałoży na zgłaszającego zamiar podjęcia robót budowlanych obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, to termin do zgłoszenia sprzeciwu (art. 30 ust. 5) rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, a w przypadku ich niezłożenia od końcowego dnia terminu wyznaczonego w postanowieniu (p. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009r. sygn. akt II OSK 574/08 – LEX nr 555017, glosa Janusza Borkowskiego do wyroku WSA w Lublinie z dnia 19 października 200 r. r. sygn. akt II SA/Lu 161/04 publ. OSP z. 2 2006 s. 77, wyrok NSA z 17 maja 1999 r. sygn. akt IV SA 747/97 - Lex 472850, wyrok NSA z dnia 25 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 956/05). W sprawie niniejszej zgłoszenia zamiaru budowy tymczasowego pawilonu handlowego M. S. dokonała w dniu 29 marca 2011r. (tego dnia wpłynęło ono do organu). Postanowienie wzywające do uzupełnienia zgłoszenia w terminie 14 od daty jego otrzymania - zostało wydane w dniu 19 kwietnia 2011r. (nadane w urzędzie pocztowym w dniu 21 kwietnia 2011r.) Inwestorka postanowienie to odebrała (po jego awizowaniu) w dniu 4 maja 2011r. Uzupełnienia zgłoszenia dokonała pismem z dnia 16 maja 2011r. (tego dnia wpłynęło do organu), tj. z zachowaniem wyznaczonego terminu. Należy stwierdzić zatem, że termin 30-dniowy rozpoczął swój bieg z dniem 17 maja 2011r., skoro uzupełnienie zgłoszenia wpłynęło do organu w dniu 16 maja 2011r. Koniec biegu terminu 30-dniowego nastąpił więc w dniu 15 czerwca 2011r. Wydana przez Prezydenta Miasta w dniu [...] decyzja wnosząca sprzeciw do zamiaru inwestycyjnego została w dniu 29 maja 2011r. nadana w polskim urzędzie pocztowym, co potwierdza fakt wydania przez organ decyzji w terminie 30 dni. Tym samym należy stwierdzić, że wniesienie przez organ sprzeciwu do zgłoszenia dokonanego przez stronę skarżącą nastąpiło w terminie 30 dni, o jakim mowa w art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane. Skoro omawiany termin został zachowany, to decyzje organów obu instancji, nie naruszyły prawa materialnego, to jest art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącej, że przewidziany w art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 5 ustawy termin 30-dniowy do wniesienia sprzeciwu nie został przez organ w niniejszej sprawie zachowany. Nie jest także zasadny zarzut skarżącej dotyczący wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, zawarte w odpowiedzi na skargę, że stosownie do art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej należy wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą. Zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego zadania administracji architektoniczno-budowlanej wykonuje starosta i wojewoda. Do kompetencji tych organów należy m.in. udzielanie pozwoleń na budowę. W związku reformą administracyjną, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1999r., miasto K. weszło do grupy powiatów grodzkich, czyli miast na prawach powiatu (ustawa z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym – Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592), w związku z czym Prezydent Miasta działa również jako starosta powiatu grodzkiego. W myśl art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego organem administracji architektoniczno-budowlanej I instancji jest starosta, natomiast w myśl art. 82 ust. 3 wojewoda jest organem administracji architektoniczno-budowlanej wyższego stopnia do starosty. Powołany w skardze przepis art. 17 k.p.a., określający organy wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu, wskazuje w pkt 1 samorządowe kolegia odwoławcze w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego, ale wówczas gdy ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody zapadła w zgodzie z przepisami prawa procesowego i materialnego. Skoro zatem podniesione w skargach zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).