II SAB/Ke 50/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2018r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "..." Spółka jawna w S. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania Wójta Gminy W. w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "P." G. Spółka Jawna w S., wniosło 14 czerwca 2018 r. (data wpływu do organu), do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Wójta Gminy polegającą na braku wydania decyzji, a także na przewlekłym prowadzeniu postępowania w sprawie o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie oraz zmianie sposobu użytkowania istniejącej hali na zakład przetwórstwa odpadów tworzyw sztucznych na działkach nr ewid. [...] w S. Mając powyższe na uwadze strona skarżąca domagała się stwierdzenia, że: - Wójt Gminy dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania; - bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; oraz zobowiązania Wójta Gminy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i przyznania, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., od Wójta Gminy na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że wnioskiem z 30 maja 2017 r. skarżące Przedsiębiorstwo zwróciło się do Wójta Gminy z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie hali wraz z infrastrukturą towarzyszącą - w zakresie przetwarzania odpadów sztucznych oraz prowadzenia skupu odpadów tworzyw sztucznych na działkach o nr ew. 40/[...]7 oraz 39/[...]5 w S. Decyzją z [...] (wydaną po upływie 5 miesięcy), Wójt Gminy orzekł o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Konsekwencją wydania tej decyzji było złożenie przez stronę skarżącą 17 listopada 2017 r. wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. Wójt Gminy postanowieniem z [...] zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, z uwagi na podjęcie w dniu [...] przez Radę Gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy w obrębie S. na działkach ewidencyjnych nr: 40/[...], [...]739/[...]5, 40/[...]8, 39/[...]6, 40/[...]4, 39/[...]4, obejmującego obszar, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Postanowienie to zostało uchylone przez SKO w Kielcach postanowieniem z dnia [...]. Kolegium wskazało na brak podstaw do zawieszenia postępowania i jego braki formalne. Mimo tego Wójt Gminy, wyłącznie w celu przedłużenia postępowania wniósł skargę do WSA Kielce na to postanowienie, która została odrzucona postanowieniem z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie II SA/Ke 139/18. Jednocześnie Kolegium, postanowieniem z [...] uznało wniesione przez skarżącego ponaglenie na bezczynność Wójta za uzasadnione i wyznaczyło dodatkowy termin załatwienia sprawy do 20 kwietnia 2018 r. Wbrew stanowisku WSA w Kielcach i SKO i działając wyłącznie w celu niewydania decyzji o warunkach zabudowy, Wójt kolejny raz postanowieniem z [...] z urzędu zawiesił przedmiotowe postępowanie. Zdaniem wnoszącego skargę była to kolejna czynność Wójta zmierzająca do niewydania decyzji i dalszego przewlekania postępowania tak, aby w międzyczasie uchwalić plan zagospodarowania przestrzennego eliminujący możliwość lokalizacji inwestycji, w okresie przed wyborami samorządowymi 2018 r. W wyniku zażalenia wniesionego przez skarżące Przedsiębiorstwo, SKO uchyliło postanowienie z [...]. Kolegium zwróciło uwagę na dowolność postępowania Wójta w zakresie zawieszenia postępowania, a także dokonało oceny porównawczej wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego z treścią "nowego" zapisu projektowanego planu zauważając, że zapisy te nie wskazują ani na oczywistą zgodność, ani też sprzeczność z proponowanym zapisem planu. Dalej autor skargi podniósł, że w sprawie tej tuż przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Rada Gminy podjęła uchwałę Nr [...] z [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy. Przystąpienie do sporządzenia planu dotyczy praktycznie wyłącznie terenu objętego planowanym zamierzeniem inwestycyjnym, a zapis planu w pierwotnym zamierzeniu dotyczył dokładnie treści zamierzenia inwestycyjnego skarżącego. Zatem, w ocenie wnoszącego skargę, wydaje się oczywistym, że podejmowanie prac planistycznych było zbędne, a jego celem było wyłącznie niedopuszczenie do wydana wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy. Działania organu inicjującego zatwierdzenie planu tylko w tak wąskim wycinku, w sytuacji, gdy można to było uregulować decyzją o warunkach zabudowy jest działaniem na zwłokę. Kończąc skarżący zaznaczył, że przeszkodzenie w podjęciu działalności gospodarczej poprzez opóźnienie w wydaniu decyzji, do wydania której nie ma żadnych przeszkód prawnych, jest działaniem na jego szkodę, także materialną. Stąd też wniosek o zasądzenie na jego rzecz (imiennie) od Wójta Gminy wnioskowanej kwoty pieniężnej. W odpowiedzi na skargę na bezczynność Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał, że [...] Rada Gminy podjęła Uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy, w obrębie S. na działkach ewidencyjnych numer: 40/[...]7, 39/[...]5, 40/[...]8, 39/[...]6, 40/[...]4, 39/[...]4. W dniu 17 listopada 2017 r. skarżący wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i zmianie sposobu użytkowania istniejącej hali na zakład przetwórstwa odpadów tworzyw sztucznych na działkach nr ewid. 40/[...]7, 39/[...]5 w miejscowości S. W wyniku tego wniosku Wójt Gminy postanowieniem z [...], działając na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. Zostało ono 12 stycznia 2018 r. uchylone przez SKO, z tego powodu, że w sentencji postanowienia nie wskazano, na jaki okres postępowanie zostaje zawieszone. Nie zmienia to jednak faktu, że art. 62 ust. 1 tej ustawy jednoznacznie wskazuje, że jest to maksymalnie 9 miesięczny okres zawieszenia od momentu wszczęcia postępowania. Ponadto już w tym czasie stopień zaawansowania prac nad planem miejscowym nie wskazywał na to, że w tym okresie nie uda się go uchwalić. Po uchyleniu postanowienia Wójta Gminy z [...] Gmina uważając, że w tej sytuacji posiada status strony, wniosła skargę na postanowienie Kolegium, która została jednak odrzucona. Następnie organ uzupełnił materiał dowodowy o projekt uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy, w obrębie S. z której wynikała sprzeczność zamiaru inwestycji z planem miejscowym, na co wskazywał m.in. Rozdział 2 §7 pkt 2 projektu planu, zgodnie z którym w obszarze objętym planem dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów odrębnych, z wyjątkiem przedsięwzięć wskazanych w § 3 ust. 1 punkty 80-83 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71 t.j.), w tym związanych ze spalaniem i przetwarzaniem odpadów sztucznych i medycznych. Mając na uwadze etap finalizacji planu, postępowanie zostało ponownie zawieszone postanowieniem z [...]. Postanowienie to również zostało uchylone przez Kolegium postanowieniem z [...], mimo czego organ stał na stanowisku, że w okolicznościach niniejszej sprawy był uprawniony do zawieszenia postępowania. Po otrzymaniu postanowienia z [...] procedura planistyczna była już tak zaawansowana, że [...] została podjęta Uchwała Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy, w obrębie S. na działkach ewidencyjnych numer: 40/[...]7, 39/[...]5, 40/[...]8, 39/[...]6, 40/[...]4, 39/[...]4 w ustawowym terminie 9 miesięcy. Procedura sporządzenia planu przeprowadzona została zgodnie z treścią art. 17 obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając to wszystko na uwadze organ stwierdził, że zarzut bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania jest bezzasadny. Na rozprawie sądowej skarżący ograniczył skargę w części, w jakiej żądał wydania decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na jej bezprzedmiotowość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 ze zm.) dalej p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 tej ustawy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 4a. Przedmiotem skargi była bezczynność Wójta Gminy mająca polegać na nie wydaniu wnioskowanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a ponadto przewlekłe prowadzenie postępowania mające polegać na podejmowaniu czynności zmierzających do przedłużenia postępowania w tej sprawie. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak też m.in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 grudnia 2010 r., II SAB/Łd 53/10, LEX nr 821197; wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2011 r., II SAB/Lu 9/11, LEX nr 795728; wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., I OSK 934/14, LEX nr 1667851). Z przewlekłym postępowaniem mamy do czynienia w razie prowadzenia postępowania niezmierzającego – wbrew wynikającej z art. 12 k.p.a. zasadzie szybkości i prostoty postępowania – do bezpośredniego załatwienia sprawy (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 czerwca 2012 r., II SAB/Wr 4/12, LEX nr 1385274; wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 czerwca 2014 r., I SAB/Kr 10/14, LEX nr 1546690; wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2014 r., I SAB/Wa 323/13, LEX nr 1447027; wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 lipca 2013 r., II SAB/Łd 48/13, LEX nr 1347056, i A. Golęba (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, A. Golęba, M. Kamiński, T. Kiełkowski, Postępowanie..., s. 239–241].. O bezczynności, czy przewlekłości nie może być mowy między innymi wtedy, gdy organ, w określonych w przepisach prawa terminach podejmował czynności konieczne do załatwienia sprawy, w tym również czynności zmierzające do zawieszenia postępowania w sytuacjach przewidzianych w prawie. Jeżeli bowiem zachodzą w danej sprawie ustawowe podstawy do zawieszenia jej biegu, to nie tylko prawem, ale i obowiązkiem organu jest zawieszenie postępowania, które wówczas, paradoksalnie, jest również czynnością zmierzającą do załatwienia sprawy. W konsekwencji mimo tego, że na skutek zawieszenia postępowania nie dochodzi do załatwienia sprawy, nie można w takiej sytuacji skutecznie postawić organowi zarzutu bezczynności, czy przewlekłości. W orzecznictwie sądów administracyjnych został wyrażony pogląd, że nie jest możliwe wniesienie skargi na bezczynność, dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2007 r., II OSK 1380/07, teza 3). Powodem oddalenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej nie może być sam fakt, że przed datą wydania wyroku zostało zawieszone postępowanie administracyjne. Zachodzi bowiem potrzeba zbadania, czy doszło do bezczynności (przewlekłości) na etapie postępowania poprzedzającym wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania. Zauważyć przy tym trzeba, że w myśl art. 35 § 5 k.p.a. okresów zawieszenia postępowania nie wlicza się do terminów ustawowych przewidzianych na załatwienie spraw. Sytuacja w niniejszej sprawie była o tyle specyficzna, że wydane przez organ I instancji postanowienia o zawieszeniu postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, które w jego ocenie chroniły go przed zarzutem bezczynności, czy przewlekłości, zostały uchylone przez organ rozpatrujący zażalenia na te postanowienia. Ponieważ jednak takie postanowienia organu II instancji, jako nie tamujące drogi do wydania decyzji, nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienia NSA z 25 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 172/13, z 23 maja 2013 r., II OSK 1617/12, z 22 maja 2015 r., II OSK 1272/15), a tylko mogą być podważane w odwołaniu od decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, a w okolicznościach niniejszej sprawy do wydania takiej decyzji nie doszło, zachodzi konieczność oceny w niniejszym postępowaniu, czy istniały podstawy do zawieszania postępowania, czy też nie. Ocena taka jest bowiem przesłanką rozstrzygnięcia skargi na bezczynność i przewlekłość Wójta Gminy. Podstawą zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie oraz zmianie sposobu użytkowania istniejącej hali na zakład przetwórstwa odpadów z tworzyw sztucznych na działkach nr ewid. [...] w S. , był art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu oraz stwierdzenie, że jeszcze przed złożeniem wniosku o ustalenie warunków zabudowy, Rada Gminy podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy w obrębie S. na działkach ewidencyjnych nr: 40/[...][...]739/[...]5, 40/[...]8, 39/[...]6, 40/[...]4, 39/[...]4, obejmującego obszar, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Organ I instancji powołał się przy tym na treść § 7 pkt 2 projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym w obszarze objętym planem dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów odrębnych, z wyjątkiem przedsięwzięć wskazanych w § 3 ust. 1 punkt 80 – 83 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71 t.j.), w tym związanych ze spalaniem i przetwarzaniem odpadów sztucznych i medycznych. Organ nie wyjaśnił przy tym, jakie znaczenie przypisuje takiemu zapisowi. Z kolei SKO uznając, że nie ma podstaw do zawieszania postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i uchylając oba postanowienia Wójta Gminy, powołał się na pogląd WSA w Warszawie (IV SA/Wa 902/10), zgodnie z którym dopuszczalne i celowe jest wstrzymanie toku postępowania o wydanie warunków zabudowy wówczas, gdy mogłoby zachodzić prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu i tylko wówczas, gdy w dopuszczonym przez ustawodawcę okresie zawieszenia w rzeczywistości nastąpiłoby uchwalenie planu. Wójt Gminy nie wykazał natomiast przekonująco, że w ustawowym terminie, który upływał 17 sierpnia 2018 r. dojdzie do uchwalenia miejscowego planu oraz nie przedstawił własnej analizy wskazującej na sprzeczność inwestycji z planem. Oceniając takie poglądy należy na wstępie zauważyć, że literalna treść przepisu art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu przewidującego zawieszenie postępowania nie wskazuje na kryterium niezgodności przedsięwzięcia zamierzonego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako przesłankę zawieszenia postępowania. Przepis ten bowiem przewiduje, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a podjęcie postępowania i wydanie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy następuje, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednak, że konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc przy tym żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu. W sytuacji, gdy prace planistyczne są już zaawansowane, do czasu uchwalenia planu przez radę gminy właściwy organ powinien się powstrzymać od określania warunków zabudowy w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości lub kilku nieruchomości, oczywiście w ramach ustawowego terminu przewidzianego w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Zawieszenie postępowania jest wskazane, jeżeli istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu, a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu miejscowego. Możliwość zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy, jaką daje przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. z uwagi na rozpoczęte i kontynuowane prace planistyczne jest wyrazem prymatu planu miejscowego nad konkretnymi wymogami, jakie spełnić musi projektowana inwestycja i skutecznie zabezpiecza realizację władztwa planistycznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 2685/15). Z przedstawionych poglądów wynika, że zawieszenie postępowania, o jakim mowa w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu nie ma charakteru formalnego, uzależnionego tylko od wskazanych w tym przepisie warunków i terminów. Rozstrzygając o zawieszeniu postępowania na podstawie tego przepisu organ ma obowiązek ocenić, czy może dojść do ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia, które nie da się pogodzić z projektowanym w miejscowym planie sposobem zagospodarowania tego samego obszaru. Tylko jednoznaczne i niewątpliwe stwierdzenie, zgodności planowanego przez inwestora zamierzenia z przyszłym planem, pozwala organowi na kontynuowanie postępowania o warunki zabudowy łącznie z wydaniem w tym zakresie odpowiedniej decyzji. Jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie powinny spowodować zawieszenie postępowania z uwagi na prymat rozwiązań przewidywanych w planie miejscowym będącym aktem prawa miejscowego, nad konkretnymi wymogami, jakie mogą pojawić się w decyzji o warunkach zabudowy będącej indywidualnym aktem stosowania prawa. W rozstrzyganej sprawie wspomniana zgodność planowanego przez inwestora zamierzenia z przyszłym planem w żadnym razie nie była jednoznaczna, o czym najlepiej świadczy stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu postanowienia SKO z dnia [...], że ocena porównawcza wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz treści planu, w tym zwłaszcza jego § 7 pkt 2, nie wskazuje ani na oczywistą zgodność, ani też na oczywistą sprzeczność z planem. Również porównanie wniosku skarżącej spółki o ustalenie warunków zabudowy z dokumentacją planistyczną zgromadzoną w sprawie oraz rozbieżność w ocenie tej kwestii pomiędzy organem I i II instancji ujawniona w toku postępowania zażaleniowego dotyczącego zawieszenia postępowania, wskazuje na brak jednoznacznej zgodności planowanego przez stronę przedsięwzięcia z zamierzeniem planistycznym Rady Gminy. Oznacza to, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanego przez stronę skarżącą przedsięwzięcie powinno być zawieszone w trybie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu, a uchylanie postanowień Wójta Gminy o zawieszeniu tego postępowania było, co do zasady, wadliwe. Takiej oceny nie mogą przy tym zmienić stwierdzone przez SKO w Kielcach drobne proceduralne uchybienia popełnione przez organ I instancji przy wydawaniu postanowień o zawieszeniu postępowania. Istotne bowiem dla oceny sprawy jest to, że postępowanie w sprawie warunków zabudowy powinno być zawieszone na podstawie art. 62 ustawy o planowaniu. Drugi z powodów uchylenia przez SKO postanowienia Wójta Gminy o zawieszeniu postępowania, okazał się całkowicie chybiony. Wbrew bowiem przypuszczeniom organu II instancji, że w ciągu 2 i pół miesiąca pozostałego w dacie rozstrzygania zażalenia na postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, do dnia 17 sierpnia 2018 r., kiedy to upływał 9-miesięczny termin, o jakim mowa w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu, nie dojdzie do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy, w obrębie S. plan ten został uchwalony już w dniu [...] co oznacza, że w dacie rozstrzygania sprawy przez SKO, tj. w dniu [...], prace nad planem były zaawansowane w stopniu pozwalającym przypuszczać, że zostanie on uchwalony przed upływem 9-miesięcznego terminu. Dodatkowo należy odnotować i podzielić pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, że skoro ustawodawca pozostawił do uznania organu kwestię zawieszenia postępowania, dopuszczając taką możliwość nawet w sytuacji, gdy nie podjęto jeszcze decyzji o przystąpieniu do uchwalenia planu (art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu), to tym bardziej nieuprawnione jest uzależnienie oceny zasadności zawieszenia od stopnia zaawansowania prac planistycznych. Ustalenie, że prace prawdopodobnie nie zostaną zakończone w okresie zawieszenia postępowania nie oznacza, że organ I instancji nie może zawiesić postępowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 stycznia 2018 r., II SA/Kr 1315/17). Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że uchylenie postanowień o zawieszeniu postępowania w sprawie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji było wadliwe, a Wójt Gminy miał podstawy określone w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu do jego zawieszenia. W związku z tym jego działania zmierzające do zawieszenia postępowania nie mogły być traktowane jako czynności zmierzających do przedłużenia postępowania w tej sprawie, a w konsekwencji do przewlekłości, nawet jeżeli niektóre z tych działań okazały się wadliwe, bądź nieskuteczne. Takie stwierdzenie oznacza z kolei, że nie mogło być w sprawie mowy o bezczynności Wójta Gminy w wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, czy o przewlekłości przeprowadzonego w sprawie postępowania. Dlatego skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.