II SAB/Ke 58/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Prezydenta Miasta Kielce w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezydenta Miasta Kielce do rozpatrzenia wniosku J. S. z 13 marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Prezydenta Miasta Kielce na rzecz J. S. kwotę [...](pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. M.K. we wniosku z 13 marca 2024 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta Kielce o przesłanie informacji publicznej dotyczącej umowy na najem/dzierżawę budynku/części budynku stanowiącego własność Miasta Kielce, położonego w Kielcach przy ul. Leśnej. Wnioskodawca wniósł o: - przesłanie skanu umowy najmu/dzierżawy budynku/części budynku/lokali w ww. nieruchomości; - przedstawienie informacji o podstawie prawnej zawartej umowy - w szczególności czy zgodę na zawarcie umowy najmu/dzierżawy nieruchomości na okres przekraczający 3 lata wyraziła Rada Miasta Kielce - jeśli tak, to kiedy i w jakiej formie; - jeśli Rada Miasta Kielce takiej zgody nie wyrażała, to wskazanie czy istnieje uchwała Rady Miasta Kielce w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność gminy Kielce - jeśli tak, to podanie daty podjęcia uchwały, jej numeru oraz publikatora; - wskazanie czy najem/dzierżawa budynku przy ul. Leśnej w Kielcach zawarta została w wyniku rozstrzygnięcia przetargu czy też została zawarta bez jego przeprowadzania? Jeśli przetargu nie było, to wskazanie podstawy prawnej odstąpienia od przetargowego sposobu zawarcia umowy w tym zakresie. W uzupełnieniu powyższego wniosku, wniesiono o wyjaśnienie, jaka uchwała Rady Miejskiej w Kielcach z 2003 roku reguluje kwestie dotyczące dzierżawy miejskiego budynku na cele oświatowe i czy rzeczywiście zgodnie z nią nie ma obowiązku zastosowania procedury przetargowej? Dlaczego te rozmowy (w sprawie wydzierżawienia/najmu mógł bezpośrednio prowadzić dyrektor Miejskiego Zarządu Budynków? Wniesiono o wskazanie numeru i daty podjęcia takiej uchwały oraz publikatora, w którym rzeczona uchwała została opublikowana. W odpowiedzi z 10 marca 2024 r. Prezydent Miasta Kielce wskazał, że Urząd Miasta Kielce nie jest adresatem niniejszego wniosku, gdyż za nadzór nad tym przedsięwzięciem odpowiada Miejski Zarząd Budynków w Kielcach. W piśmie z 3 kwietnia 2024 r. J.S. zawarł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Kielce w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, któremu to organowi zarzucił naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez tamowanie prawa do uzyskiwania informacji o działalności Gminy Kielce, 2. art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej: "u.d.i.p." , poprzez brak wykonania przez Prezydenta (będącego także Kierownikiem Urzędu Miasta Kielce) obowiązków w zakresie udzielenia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Wobec powyższego skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie Prezydenta Miasta Kielce do udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 13 marca 2024 r. (wraz z jego uzupełnieniem), ewentualnie do rozpoznania złożonego wniosku; 2. uznanie, że organ dopuścił się bezczynności w udzieleniu informacji publicznej; 3. przeprowadzenie dowodów z dokumentów wymienionych w treści skargi, na okoliczności tam opisane; 4. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że żądana informacja objęta wnioskiem z 13 marca 2024 r. dotyczy podstaw oraz zasad zawarcia umowy dzierżawy nieruchomości wchodzącej w skład zasobu Gminy Kielce i związana jest z gospodarowaniem mieniem publicznym, a także z uzyskiwanymi dochodami publicznymi, przez co stanowi niewątpliwie informację publiczną. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Zatem należy uznać, że informacje o podjętych przez Radę Miasta Kielce uchwałach, zawartych umowach najmu nieruchomości miejskich, organizowanych przez Miasto Kielce (jej jednostki organizacyjne), przetargach na dzierżawę nieruchomości lub podstawach i trybie zawarcia umów dzierżawy nieruchomości miejskich, niewątpliwie należą do informacji publicznych. Dalej wnoszący skargę stwierdził, że zakres wniosku dotyczy informacji prostych a nie przetworzonych. Podkreślił, że w przypadku gdyby Prezydent nie miał jakiejkolwiek wiedzy o zawarciu umów dzierżawy przez miejską jednostkę budżetową, która mu bezpośrednio podlega i nad którą sprawuje bezpośredni nadzór, winien poinformować, że żadnej wiedzy w przedmiocie takiej umowy nie posiada. Skarżący także podniósł, że z pełną świadomością złożył wniosek do Prezydenta Miasta Kielce (Urzędu Miasta Kielce - kierowanego przez Prezydenta). Zgodnie zaś z zasadami doświadczenia życiowego, byłoby nieprawdopodobne, że Prezydent Miasta Kielce nie miałby choćby pobieżnej wiedzy co do zawartości rejestru uchwał Rady Miasta Kielce (który to rejestr sam prowadzi) a tego właśnie dotyczyły pytania 2 i 3. Ponadto dodał, że postępowanie o udzielenie informacji publicznej jest wysoce odformalizowane, a wniosek można złożyć zarówno anonimowo, posługując się inicjałami jak i pseudonimem (zob. wyrok NSA z 17 października 2023 r. III OSK 1559/22). W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Kielce wniósł o jej odrzucenie, wobec braku udowodnienia przez skarżącego autorstwa wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a co za tym idzie braku interesu prawnego po jego stronie do wniesienia skargi lub o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ zaznaczył, że skarżący nie udowodnił swojego autorstwa wniosku z 13 marca 2024 r. złożonego przez K. M., a wydruki wiadomości mailowych załączone do skargi nie pozwalają na powiązanie w żaden sposób osoby K.M. z osobą J.S. Niezrozumiałe pozostaje, dlaczego skarżący składając wniosek, miałby działać pod pseudonimem. Dalej organ podniósł, że na mocy Zarządzenia Nr 268/2021 Prezydenta Miasta Kielce z dnia 13 sierpnia 2021 r. w sprawie powierzenia Miejskiemu Zarządowi Budynków w Kielcach (MZB) do zarządzania nieruchomości zabudowanej, położonej w Kielcach przy ul. Leśnej 7, MZB dysponuje tą nieruchomością. Statut tej instytucji stanowi, że jest ona jednostką budżetową, w której kompetencjach leży min. reprezentowanie i wykonywanie uprawnień właścicielskich Miasta. Prezydent, będąc kierownikiem urzędu oraz jednostek organizacyjnych, wykonuje swoje zadania na mocy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i może delegować uprawnienia do prowadzenia określonych spraw kierownikom podległych jednostek w jego imieniu. W tym konkretnym przypadku, wnioskodawca zadał pytania dotyczące zakresu zadań realizowanych przez Miejski Zarząd Budynków w Kielcach i od początku do końca nadzorowanych przez tę instytucję w imieniu Prezydenta. Miejski Zarząd Budynków jest jednostką wyznaczoną do gospodarowania rzeczonym obiektem i on rozpoznaje na podstawie obowiązujących przepisów prawa jego potrzeby i możliwości. Wszelkie procedury przeprowadzane są tam od początku do końca. W tej sytuacji zarzut skarżącego, że Prezydent nie podjął żadnej czynności w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest bezprzedmiotowy, gdyż Prezydent Miasta Kielce jako organ zobowiązany, wykonał czynność materialno-techniczną polegająca na poinformowaniu go o właściwości merytorycznej jednostki podległej aby w pełni zrealizować żądanie wnioskodawcy w zakresie ujawnienia informacji, o które wnosi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 120 i art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej zwanej: ‘p.p.s.a.". Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. bowiem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Wyjaśnić przy tym trzeba, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w ustawie i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Krąg informacji, które ustawa, w ramach katalogu otwartego w szczególności uznaje za informację publiczną, określony został w art. 6 tej ustawy. W oparciu o wskazany przepis, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z 28 września 2016 r., II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA z 25 marca 2003 r., II SA 4059/02, dostępne jak wszystkie orzeczenia powołane w tym uzasadnieniu, na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podzielić wyrażany w orzecznictwie sądowym pogląd (por. wyrok WSA w Krakowie z 26 września 2019 r., II SAB/Kr 361/19), że określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Trafnie się również podnosi, że za informację publiczną należy uznać każdą informację związaną z działalnością organów władzy publicznej (wyrok WSA w Poznaniu z 29 maja 2019 r., IV SAB/Po 78/19). Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych z bezczynnością w sprawie udostępnienia informacji publicznej będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy żądaniem wniosku jest objęta informacja mająca walor informacji publicznej, a podmiot zobowiązany nie podejmuje w ustawowym 14-dniowym terminie stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomi wnioskodawcy o niemożności udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie, o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformuje o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), względnie że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, w związku z czym jej uzyskanie uzależnione jest od wykazania przez wnioskodawcę, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Zatem pozytywne załatwienie wniosku, tj. udostępnienie żądanej informacji nie wymaga formy decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) i uwalnia organ od ewentualnego zarzutu bezczynności. Konstatacja taka dotyczy jednak tylko sytuacji, kiedy odpowiedź jest pełna. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie nie jest kwestionowane to, że udzielenie informacji niepełnej lub wymijającej nie uwalnia od zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej (wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r., III OSK 609/21). Przed przystąpieniem do merytorycznych rozważań należy odnieść się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o odrzucenie skargi z powodu braku udowodnienia przez skarżącego autorstwa wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a co za tym idzie braku interesu prawnego po jego stronie do wniesienia przedmiotowej skargi. Zarzut ten organ wywodzi z okoliczności, że złożony w formie e-maila skierowanego na adresy [email protected] i [email protected] wniosek o udostępnienie informacji publicznej został opatrzony podpisem "K. M.", a skarga została wniesiona przez J.S. Wobec powyższego należy zauważyć, że z treści skargi wynika, że skarżący wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 13 marca 2024 r. złożył występując pod pseudonimem – K.M. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom, nie stanowi on bowiem podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi wniosku o udostępnienie informacji publicznej obejmują jasne sformułowanie, co jest przedmiotem żądania, w celu wykazania, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. W przepisach u.d.i.p. brak jest natomiast nakazu podawania przez wnioskodawcę swoich danych osobowych. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej można równie dobrze złożyć anonimowo, poprzez email. Wniosek taki wszczyna postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej (zob. wyro NSA z 14 listopada 2019 r. I OSK 692/18 i z 1 czerwca 2022 r., III OSK 5102/21, wszystkie orzeczenia dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Argumentem przemawiającym za dopuszczalnością także i takiej formy wniosku jest wynikający z przepisów u.d.i.p. brak konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, a to ze względu na to, że żądając dostępu do informacji publicznej nie ma obowiązku wykazywania się jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym. Pamiętać trzeba, że to właśnie cel ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz regulacja jej art. 10 ust. 2, która przewiduje, iż informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, uzasadnia stanowisko, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Konieczność identyfikacji podmiotu zwracającego się o udostępnienie informacji publicznej uaktualni się jedynie w przypadkach, w których niezbędne będzie wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, zajdzie konieczność wezwania wnioskującego do uiszczenia opłaty, ewentualnie gdy okaże się, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej (kwestia wykazania, w jaki sposób udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego). Wszystkie te przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak powinien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. (zob. wyroki NSA z 18 stycznia 2019 r., I OSK 1742/18, z 16 października 2018 r., I OSK 2621/16, z 29 kwietnia 2020 r., I OSK 3085/19). Trzeba także dodać, że w przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jego autora identyfikuje adres email, z którego nadano wniosek. Udostępnienie informacji publicznej zwrotnie na adres email, z którego przesłano wniosek zawsze będzie stwarzać pewność, że informacja ta trafiła do autora wniosku, pomimo że jego personalia nie będą ujawnione. W niniejszej sprawie skarżący właśnie w formie e-maila żądał udostępnienia informacji publicznej. W dostępie do informacji publicznej nie chodzi bowiem o to, aby zidentyfikować wnioskującego o udostępnienie informacji publicznej, lecz aby mieć pewność, że jest ona udostępniania temu podmiotowi, który o nią wnioskował. Sąd podziela jednak pogląd organu co do tego, że skarżący musi wykazać, że zarzucana bezczynność organu dotyczy nieudostępnienia informacji publicznej na wniosek, który złożył właśnie skarżący. Zaskarżenie bezczynności polegającej na nieudostępnieniu informacji publicznej wnioskowanym przez inny podmiot, nie jest dopuszczalne i istotnie skutkuje odrzuceniem takiej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie jednak taka sytuacja nie zachodzi. Z dołączonego do skargi wydruku wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 13 marca 2024 r. złożonego w formie e-maila (k. 8) wynika, że jest on treściowo niemal identyczny z wydrukiem wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 13 marca 2024 r. sporządzonym przez organ i zaopatrzonym w datę wpływu i pieczęcie Urzędu Miasta Kielce (k. 1/6 akt administracyjnych). Różnica dotyczy formatu godziny przesłania tego e-maila, co jednak wynika z różnych ustawień skrzynki nadawczej wysyłającego ten wniosek i skrzynki odbiorczej organu. Różnica w godzinie przesłania tego e-maila, a ściślej minucie dokonania tej czynności wynosi jedną minutę (22:51 i 10:52 PM) i może być uzasadniona różnymi ustawieniami zegarów w programach, czy komputerach obu stron tego przesyłu. Ponadto może też wynikać, że wcześniej następuje wysłanie e-maila ze skrzynki nadawczej, a później jego odbiór przez skrzynkę odbiorczą adresata. Tożsamość podmiotu, który wysłał omawiany wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 13 marca 2024 r. ze skarżącym potwierdza również to, że do skargi dołączono odpowiedź organu na ten wniosek datowaną na 20 marca 2024 r. (str. 25/6a), która jest identyczna co do formy i treści z odpowiedzią dołączoną do skargi (k. 18). We wszystkich wyżej wymienionych dokumentach figuruje ten sam adres mailowy podmiotu, który złożył przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej ([...]@vp.pl). Wskazane okoliczności dowodzą, że to skarżący J.S. jest autorem wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 13 marca 2024 r. wysłanego z mailowej skrzynki nadawczej [...]@vp.pl, którą on właśnie dysponuje. Dlatego żądanie odrzucenia skargi z powodu braku udowodnienia autorstwa wniosku o udostępnienie informacji publicznej przez skarżącego, nie zasługiwał na uwzględnienie. Przechodząc do oceny przedmiotu żądania zawartego we wniosku z 13 marca 2024 r. wskazać należy, że skarżący domagał się udzielenia informacji dotyczących okoliczności związanych z zawarciem umowy najmu/dzierżawy budynku/części budynku stanowiącego własność Miasta Kielce. Niewątpliwie informacje odnoszące się do majątku komunalnego (nieruchomości komunalnych), zasad jego nabycia i zasad dysponowania nim, w tym dokumenty potwierdzające stanowiska organu oraz działania podejmowane wobec składników tego majątku, stanowią informacje odnoszące się do szeroko pojętego gospodarowania mieniem komunalnym, przez co mają charakter informacji publicznych, które podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach przewidzianych w przepisach u.d.i.p. (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f oraz pkt 5 lit. c u.d.i.p.). Zasadnym jest także zaznaczenie, że w celu realizacji konstytucyjnej zasady transparentności i jawności działania podmiotów władzy publicznej w zakresie wykonywania funkcji publicznych i gospodarowania mieniem publicznym, koniecznym jest zapewnienie obywatelom wiedzy na temat zasad działania i sposobu załatwiania spraw indywidulanych. W orzecznictwie administracyjnym argumentując takie stanowisko, sądy wskazują, że jawność i związany z nią dostęp do informacji publicznej mają wymuszać transparentność, uczciwość oraz legalność działania władzy publicznej oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne i gospodarujących mieniem publicznym i zapewnić społeczną kontrolę nad działaniem organów administracji publicznej i podmiotami gospodarującymi mieniem publicznym (por. wyroki NSA z 11 września 2012 r., OSK 916/12 i z 11 grudnia 2014 r., I OSK 213/14). Nie ulega więc wątpliwości, że skarżący miał podstawy prawne do tego, żeby uzyskać wskazane we wniosku z 13 marca 2024 r. informacje. Natomiast kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje, jaki organ powinien żądanych we wniosku informacji udzielić. Prezydent Miasta Kielce do którego wniosek został skierowany uznał bowiem, że adresatem tego wniosku powinien być Miejski Zarząd Budynków w Kielcach. W związku z tak sformułowanym poglądem należy podkreślić, że Miejski Zarząd Budynków w Kielcach (jak wynika ze statutu zamieszczonego na stronie internetowej: mzb.kielce.pl) jest jednostką budżetową Miasta Kielce (§ 1 statutu), nad którą nadzór sprawuje Prezydent Miasta Kielce. Z kolei w § 3 statutu wskazano, że przedmiotem działania MZB jest między innymi zarządzanie wchodzącymi do mieszkaniowego zasobu Gminy Kielce lokalami mieszkalnymi i budynkami wraz z gruntami i urządzeniami do nich przynależnymi, a także lokalami użytkowymi, stanowiącymi własność, współwłasność lub pozostającymi w posiadaniu samoistnym Gminy Kielce. Jeśli więc Miejski Zarząd Budynków w Kielcach jest jednostką organizacyjną podległą Prezydentowi Miasta Kielce i przez niego nadzorowaną, to niewątpliwie Prezydent ten też powinien dysponować informacjami dotyczącymi wykonywanych przez tę jednostkę zadań. Nie ma przy tym znaczenia, że - jak twierdzi organ - pełne informacje objęte wnioskiem posiada Miejski Zarząd Budynków w Kielcach. Skoro bowiem Prezydent za pomocą tej jednostki wykonuje zadania publiczne w zakresie zarządzania nieruchomościami wchodzącymi w skład zasobu mieszkaniowego Gminy Kielce, to pozostaje on podmiotem zobowiązanym do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznych w tym zakresie. Skarżący miał przy tym prawo oczekiwać, że Prezydent Miasta Kielce dysponuje objętymi wnioskiem informacjami publicznymi co najmniej w znacznej części (np. dotyczącej uchwał Rady Miasta Kielce w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność miasta Kielce). Znamienne przy tym jest, że organ nawet nie twierdził w sprawie, aby nie dysponował wszystkimi, czy choćby niektórymi z informacji objętych wnioskiem. Potwierdza to zdaniem Sądu, że jednak tymi informacjami, co najmniej w części dysponuje. Okoliczność, że takimi, w tym nawet pełnymi informacjami objętymi wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dysponuje też inny podmiot, w tym zwłaszcza jednostka organizacyjna organu, nie zwalnia tego organu od obowiązku rozpatrzenia skierowanego do niego wniosku opartego na przepisach u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Krakowie z 7 czerwca 2022 r., II SAB/Kr 69/22). Reasumując skoro w niniejszej sprawie Prezydent Miasta Kielce jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i nie rozpatrzył wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p., w tym również nie powiadomił wnioskodawcy pismem, aby nie dysponował żadnymi z wnioskowanych do udostępnienia informacji, należało na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i art. 286 § 1 i 2 p.p.s.a. zobowiązać Prezydent Miasta Kielce do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku (punkt I wyroku). Na mocy art. 149 § 1a) p.p.s.a. Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie II wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie nie sposób dopatrzyć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Bezczynność organu wynikała z błędnego przekonania, że nie jest on adresatem wniosku, natomiast nie była ona wynikiem kwestionowania konstytucyjnego prawa do uzyskiwania informacji o działalności władzy publicznej, czy też wyrazem złej woli organu. Należy podkreślić, że regulacje u.d.i.p. mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne. Istotne jest również to, że Prezydent Miasta Kielce poinformował skarżącego, do kogo – zdaniem organu - winien skierować on swój wniosek. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie III wyroku, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty w łącznej wysokości 597 zł złożyły się: uiszczony wpis od skargi - 100 zł, opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika wedle stawek przyjętych na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).