II SAB/Ke 80/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, , po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2020 r. w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.C. na bezczynność Kierownika Gminnej Biblioteki Publicznej w Klimontowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Kierownika Gminnej Biblioteki Publicznej w Klimontowie do rozpoznania wniosku skarżącego M.C. z dnia 4 listopada 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność Kierownika Gminnej Biblioteki Publicznej w Klimontowie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Gminnej Biblioteki Publicznej w Klimontowie na rzecz M.C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 4 listopada 2019 r. M.C. domagał się od Kierownika Gminnej Biblioteki Publicznej w Klimontowie udostępnienia w formie elektronicznej informacji publicznej na temat liczby osób zatrudnionych w bibliotece wraz z nazwami stanowisk i form zatrudnienia. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze z 1 grudnia 2019 r. na bezczynność Kierownika Gminnej Biblioteki Publicznej w Klimontowie, reprezentowany przez pełnomocnika, M.C., domagając się rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, zobowiązania organu do rozpatrzenia powyższego wniosku w terminie 3 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku, stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm. ), dalej zwanej "ustawą". W uzasadnieniu skargi jej autor podkreślił, że wnioskowane informacje są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy i podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w tej ustawie. Cytując art. 13 ust. 1 ustawy wskazał, że ustawowy termin na udostępnienie informacji minął 18 listopada 2019 r. i od tego czasu organ pozostaje w bezczynności. Wnoszący skargę zaznaczył, że pomimo braku takiego obowiązku 20 listopada 2019 r. zwrócił się ponownie o udostępnienie żądanych informacji, jednak do dnia nadania niniejszej skargi wniosek nie został rozpoznany. W odpowiedzi na skargę Kierownik Gminnej Biblioteki Publicznej w Klimontowie wniósł o jej oddalenie. Kierownik wskazał, że nie miał świadomości otrzymania wniosku z 4 listopada 2019 r. i ponaglenia z 20 listopada 2019 r., gdyż nie posiada dostępu do elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej. Posiada jedynie konto osobiste na Epuap, które nie zostało skorelowane z kontem instytucji - Gminnej Biblioteki Publicznej w Klimontowie. Kierownik podniósł, że po otrzymaniu skargi na bezczynność natychmiast wystąpił do Ministra Cyfryzacji o interwencję w sprawie nadania uprawnień administratora lokalnego konta na elektronicznej Platformie Usług Administracji Publicznej. Po otrzymaniu uprawnień odpowie na wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność polegała na nieudzieleniu informacji publicznej, o którą skarżący zwrócił się we wniosku z 4 listopada 2019 r. Nie było w niniejszej sprawie kwestionowane, że Kierownik Gminnej Biblioteki Publicznej w Klimontowie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji, zaś żądana informacja dotycząca podania liczby osób zatrudnionych w bibliotece wraz z nazwami stanowisk i form zatrudnienia jest informacją publiczną. Odpowiednio do okoliczności faktycznych, rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinno polegać na: udostępnieniu informacji publicznej będącej w dyspozycji organu w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku - w drodze dokonania czynności materialno-technicznej, odmowie jej udzielenia w drodze decyzji, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy, w przypadku uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy (brak spełnienia warunku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy lub ograniczenie dostępu do informacji stosownie do art. 5 ustawy), wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy lub poinformowaniu wnioskodawcy, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, a więc nie dotyczy informacji publicznej. Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają przy tym znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca 4 listopada 2019 r. skutecznie, złożyła przez elektroniczną skrzynkę podawczą ePUAP Gminnej Biblioteki Publicznej w Klimontowie wniosek z tego samego dnia o udostępnienie informacji publicznej. Nie jest w sprawie kwestionowane, że organ w przewidziany w ustawie terminie nie udzielił skarżącemu żądanej informacji, nie odmówił w formie decyzji udostępnienia informacji, ani też nie umorzył postępowania. To wszystko oznacza, że organ pozostawał w bezczynności, co do rozpoznania wniosku z 4 listopada 2019 r. Tym niemniej rozpatrując skargę na bezczynność Sąd musi rozważyć, czy po jej wniesieniu nie zaszły przesłanki do umorzenia postępowania sądowego. W niniejszej sprawie organ, po wniesieniu skargi do Sądu, co nastąpiło 4 grudnia 2019 r. - data wpływu do organu, 20 grudnia 2019 r. udzielił żądanej informacji, co powoduje, że zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego w określonym terminie stało się bezprzedmiotowe, a postępowanie sądowe w tym przedmiocie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej P.p.s.a. Sąd nie stwierdził, by bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., w punkcie II wyroku. Stwierdzona bezczynność była bowiem spowodowana brakiem posiadania przez Kierownika Gminnej Biblioteki Publicznej w Klimontowie dostępu do elektronicznej skrzynki podawczej ePUAP Gminnej Biblioteki Publicznej w Klimontowie i posiadaniem jedynie konta osobistego na ePUAP, które nie zostało skorelowane z kontem instytucji, a nie kwestionowaniem konstytucyjnego prawa do uzyskiwania informacji o działalności władzy publicznej, czy też rażącą opieszałością organu w udostępnieniu informacji publicznej. O braku złej woli organu świadczy fakt, że zaraz po wpłynięciu skargi na bezczynność, Kierownik Gminnej Biblioteki Publicznej w Klimontowie wystąpił do Ministra Cyfryzacji o nadanie uprawnień administratora lokalnego konta na elektronicznej Platformie Usług Administracji Publicznej, a po jego uzyskaniu niezwłocznie udzielił żądanej informacji. Ponadto stan bezczynności nie był długotrwały, co jest o tyle istotne, że rażącym naruszeniem prawa pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania rażącego naruszenia nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie musi być znaczne i nie dające się racjonalnie usprawiedliwić. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi więc posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określonego jako zwykłe naruszenie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 206 P.p.s.a., w punkcie III wyroku. Sąd w niniejszej sprawie uznał, że uzasadnione jest zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego w części, to jest w zakresie uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł. Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania w pozostałej części, a to kosztów zastępstwa prawnego, z następujących powodów. Sąd z urzędu (z bazy danych - Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach) powziął informację, że przed innymi sądami administracyjnymi w kraju było prowadzonych dziewięć innych spraw o podobnym charakterze i w każdej z nich skarżący był reprezentowany przez tego samego, co w sprawie niniejszej profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego: II SAB/Łd 91/19 na bezczynność Dyrektora Gminnej Biblioteki Publicznej w Moszczenicy, IV SAB/Wr 238/19 na bezczynność Dyrektora Gminnej Biblioteki Publicznej w Przewornie, II SAB/Rz 109/19 na bezczynność Dyrektora Gminnej Biblioteki Publicznej w Tarnowcu, II SAB/Po 3/20 na bezczynność Dyrektora Gminnej Biblioteki Publicznej w Trzcinicy, II SAB/Op 77/19 bezczynność Dyrektora Gminnej Biblioteki Publicznej w Walcach, II SAB/Ol 83/19 na bezczynność Dyrektora Gminnej Biblioteki Publicznej w Rozogach, II SAB/Kr 455/19 na bezczynność Kierownika Gminnej Biblioteki Publicznej w Przeciszowie, II SAB/Gd 117/19 na bezczynność Dyrektora Gminnej Biblioteki Publicznej w Dziemianach, II SAB/Bk 1/20 na bezczynność Dyrektora Gminnej Biblioteki Publicznej w Raczkach. Jak widać podmiotami, którym skarżący zarzucał bezczynność w rozpoznaniu jego wniosków dotyczących tej samej informacji, t.j. ilości osób zatrudnionych w bibliotece wraz z wyszczególnieniem nazwy stanowisk i formy zatrudnienia), zawsze były biblioteki. Powtarzalność wnoszonych skarg nie wymagała więc ustanawiania do ich sporządzenia profesjonalnego pełnomocnika. Każdą z nich strona mogła bowiem zmodyfikować bez potrzeby angażowania fachowego pełnomocnika, zwłaszcza, że modyfikacja ta najczęściej sprowadzała się do zmiany miejsca siedziby organu pozostającego w bezczynności i dat wniesienia wniosków. To uprawnia, zdaniem Sądu, do konkluzji, że sporządzający w niniejszej sprawie skargę radca prawny, przed jej wniesieniem, korzystał z szablonu wypracowanego i wykorzystanego w innych sprawach sądowych, w których skargi wpłynęły do sądów administracyjnych wcześniej niż skarga niniejsza. Nie bez znaczenia pozostaje też fakt, że rozpoznawana sprawa nie była obszerna i skomplikowana merytorycznie, chociażby z uwagi na swoją powtarzalność, a orzecznictwo wypracowane na tle bezczynności w sprawach udostępnienia informacji publicznej jest bogate i w znacznym stopniu utrwalone. Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że okoliczności rozpoznawanej sprawy, jednej z kilkunastu podobnych, stanowią o braku zasadności obciążania organu kosztami zastępstwa procesowego skarżącego, co mieści się w pojęciu szczególnie uzasadnionego przypadku w rozumieniu art. 206 P.p.s.a.