I SA/Kr 1723/11

|Sygn. akt I SA/Kr 1723/11 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 kwietnia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Beata Cieloch (spr.), Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2013 r., sprawy ze skargi P.C., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 11 sierpnia 2011 r. Nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia 11 sierpnia 2011 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja Podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.), uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 15 kwietnia 2010 r., nr [...] i określił P.C. (dalej: Skarżącemu) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2005. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych. Decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 15 kwietnia 2010 r. określono Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok w kwocie 235.864,00 zł w tym: – z tytułu dochodu osiągniętego z pozarolniczej działalności gospodarczej, opodatkowanego podatkiem liniowym 234.551,00 zł, – z tytułu dochodu opodatkowanego na zasadach ogólnych w kwocie 1.313,00 zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego stwierdzono u Skarżącego nieprawidłowe wykazanie przychodów, kosztów uzyskania przychodów oraz należny podatek. Organ uznał, że Skarżący: zaniżył przychody o kwotę 241.393,44 zł z tytułu odpłatnego zbycia wprowadzonych do ewidencji środków trwałych FH "S" - samochodów osobowych (Ford Mustang 4,6 GT cabrio na kwotę 73.770,49 zł, AUDI 4B QUATRO 167.622,95 zł). W odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów stwierdzono, że Skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą FH "S" zawyżył koszty podatkowe na kwotę 1.181.898,90 zł, w ten sposób, że bezzasadnie zaliczył do kosztów, wydatki w wysokości 1.154.249,88 zł potwierdzone fakturami dokumentującymi transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca (faktury z Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowego ,,M" G.M. z R., FPHU "T" P.B. D., Firma "T" T. B. O.). Nadto zaliczył do kosztów kwotę 27.649,02 zł z tytułu odpisów amortyzacyjnych dot. samochodu Ford Mustang 4,6 GT cabrio za okres od marca do grudnia 2005 r. tj. po dniu sprzedaży w kwocie 14.224,15 zł, wydatków dotyczących eksploatacji samochodu osobowego marki Ford Mustang 4,6 GT cabrio poniesionych po 14 lutego 2005r. tj. po dniu jego sprzedaży w wysokości 5. 727,71 zł., odpisów amortyzacyjnych od samochodu Audi Quarto za okres od maja do lipca 2005r. tj. w okresie kiedy nie był używany do prowadzonej działalności FH "S". w kwocie 4.363,80 zł. odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego – budynku wprowadzonego do ewidencji środków trwałych FH "S" w kwocie 3.333,36 zł. W toku kontroli skorygowano koszty adaptacji tegoż budynku, ustalając, że faktura wystawiona przez PPH "M" za grudzień 2004r. na kwotę 40.000,00 zł nie dokumentuje rzeczywistych transakcji. Organ uznał za prawidłową kwotę odpisów amortyzacyjnych w wysokości 6.273,52 zł, a nie jak twierdził podatnik 9.606,88 zł. Zaznaczono również, że podatnik zaniżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 221.833,30 zł dotyczącą kosztów zbytych samochodów (wartość początkowa pomniejszona o sumę odpisów amortyzacyjnych). Ponadto w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że Skarżący w 2005 r. zbył samochód marki BMW 730 nr rej. KOL 90 MT przed upływem pół roku licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło jego nabycie, nie deklarując dochodu z odpłatnego zbycia tegoż samochodu. Zbycie samochodu nie nastąpiło w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Dochód ze zbycia samochodu ustalono na kwotę 9.700,00 zł, a w oparciu o art. 27 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.) naliczono podatek w kwocie 1.313,00 zł. Na skutek odwołania Skarżącego, decyzją z dnia 23 lipca 2010 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy ww. decyzję. Jako niezasadny uznano zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. wskazując, że wydatek jest uznawany za koszt uzyskania przychodów, gdy obejmuje transakcje faktycznie dokonane między podmiotami. Do kosztów podatkowych zalicza się te wydatki, które wynikają z rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych i mają odzwierciedlenie w prawidłowych i rzetelnych dowodach źródłowych. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej sam fakt dostarczenia towaru nie jest wystarczający, aby wydatek związany z daną czynnością można było zaliczyć do kosztów prowadzonej działalności. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że faktury wystawione przez firmy: PPH "M", FPHU "T" i "T" nie odzwierciedlały czynności faktycznych, gdyż zakup towarów od tych firm nie miał w rzeczywistości miejsca. Odnośnie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków w kwocie 177.935,55 zł wynikających z faktur wystawionych przez firmę "M", organ stwierdził, że z obszernego materiału dowodowego niezbicie wynika, że firma ta nie sprzedała Skarżącemu wykazanych w fakturach towarów. Słuchany w charakterze świadka G. M. zeznał, że wprawdzie zarejestrował działalność gospodarczą, ale był jedynie figurantem, nie prowadził żadnej dokumentacji finansowo-księgowej, nie dostarczał żadnych towarów do firmy P. C. Świadek zeznał, że w związku z wystawianiem faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji było prowadzone w stosunku do niego postępowanie prokuratorskie i był aresztowany w okresie od 15.01.2005 r. do 13.02.2005 r. Wskazano również, że Skarżący nie przedłożył dowodów zapłaty za sporne faktury wystawione przez firmę M., a jednym z warunków zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest jego rzeczywiste poniesienie przez podatnika. Do kosztów uzyskania przychodów nie mogły być zaliczone także wydatki na zakup towarów udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi przez firmę T. na łączną kwotę 485.773,70 zł. Firma T. sprzedawała towary firmie podatnika, a ten następnie je odsprzedawał. Marże stosowane przez firmę T. wynosiły od 21,42% do 3800%. Organ podniósł, że ten gotówkowy sposób rozliczeń jest sprzeczny z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. zaznaczając, że podatnik rezygnował z ustawowego obowiązku dokonywania zapłaty za pośrednictwem rachunku bankowego, co było jednoznaczną zgodą na uczestnictwo w obrocie środkami pieniężnymi poza kontrolą dokonywaną przez organy skarbowe. Organ stwierdził, że pomiędzy funkcjonującymi w rzeczywistości firmami nie dokonuje się płatności gotówką z osobami nie będącymi wystawcami faktur. Organ zwrócił również uwagę, iż zapłata za zakwestionowane faktury przy stosowaniu tak wysokich marż wykazuje niecelowość i nieracjonalne działanie. Organ zaakcentował, że podatnik nie był w stanie wykazać, że poniesione koszty pozostawały w bezpośrednim związku z uzyskanym przychodem lub przychodem jakiego mógł się on spodziewać. Podatnik nie wykazał sposobu zagospodarowania towarów nabytych od firmy T., a jedynie wyjaśnił, że odsprzedał je pod inną nazwą. Badając faktury wystawione przez firmę T., organ także i te faktury na łączną kwotę 490.540,63 zł wyłączył z kosztów uzyskania przychodów. Prowadzący tę firmę T.B., zeznał, że dostawy towaru do firmy P.C. realizował telefonicznie. Marże realizowane przez firmę T. ze sprzedaży towarów do firmy Skarżącego wynosiły od 56,38% do 1120% (szczeliwo delceram). Ceny towaru ustalano w wyniku negocjacji, a T.B. oszukiwał P.C.co do jakości sprzedawanego towaru. Sprzedawał towar chiński lub indyjski informując, że jest to towar oryginalny angielski. Świadek nie był w stanie wytłumaczyć, dlaczego na jednej z faktur wystawionych przez firmę "C" Sp. z o.o. widniała informacja ,,zam.tel. P.C.". Świadek zatrudnił się w firmie żony Skarżącego. Pracownik firmy Skarżącego, M.O., zatrudniony na stanowisku handlowca nic nie wiedział o współpracy z firmą T.B.. Z historii rachunku bankowego FH "S" wynikało, że na rzecz firmy "T" przelano 226.150,00 zł bez wskazania z jakiego tytułu. Zapłata za towary dostarczone przez firmę "T" Skarżącemu następowała częściowo gotówką, a częściowo przelewami, jednakże na tą okoliczność nie przedstawiono żadnych dowodów. Organ podniósł również, że Skarżący poza fakturami VAT dokumentującymi zakup towarów, nie przedstawił żadnych innych dowodów potwierdzających dokonanie transakcji, nie wykazał zagospodarowania tych towarów. Nie bez znaczenia jest fakt, że Skarżący mógł dokonywać zakupu tych towarów bezpośrednio u producentów lub w hurtowniach za niższe ceny. Zdaniem organu, podatnik nie wykazał związku pomiędzy dokonanymi zakupami towarów, a osiągniętymi przychodami swojej firmy "S", twierdząc, że wykazanie takiego związku jest niemożliwe. W ocenie organu podatnik nie dowiódł bowiem, że istotne wydatki w spornych fakturach w konkretnej wysokości i w ramach konkretnego zdarzenia gospodarczego zostały poniesione na rzecz podmiotów, które wystawiły faktury. Poza dokumentami w postaci spornych faktur, podatnik nie przedstawił żadnych innych dowodów potwierdzających owe transakcje jak również nie wykazał, że towary te służyły sprzedaży opodatkowanej dokonywanej przez jego firmę "S" Podatnik nie przedłożył dokumentów zapłaty za powyższe towary. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 193 § 6 O.p. podniesiono, że okazaną księgę przychodów i rozchodów firmy "S" za 2005r. w zakresie zapisów dokonanych na podstawie zakwestionowanych dowodów i faktur uznano za nierzetelną i wadliwą przyjmując, że w tej części nie będzie stanowiła dowodu tego co wynika z zapisów w niej dokonanych. Organ sporządził protokół z nierzetelności ksiąg lecz Skarżący nie wniósł zastrzeżeń i wyjaśnień. Bezzasadny był również zarzut, iż umieszczenie w decyzji, informacji wynikającej z art. 300 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U nr 88, poz.553 ze zm.; dalej: k.k.) miało stanowić groźbę i powstrzymać podatnika przed złożeniem odwołania. Na skutek skargi P.C., wyrokiem z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 1551/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd, odnosząc się do meritum sprawy stwierdził, iż w zaskarżonej decyzji umknęło uwadze organu, że wartość Audi 4B Quatro 2,5 TDI V6 została ustalona w toku postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług na kwotę 70.491,80 zł netto, a nie jak wskazano w decyzji – 167.622,95 zł. Zatem w ocenie Sądu, ponownie rozpoznając sprawę organ powinien uwzględnić ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu powyższego wyroku i określić w prawidłowej wysokości zobowiązanie podatkowe podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. uwzględniając przyjętą przez organy podatkowe wartość pojazdu Audi 4B Quatro 2,5 TDI V6. W ocenie Sądu, pozostałe zarzuty przedstawiane w skardze nie miały wpływu na ocenę legalności kontrolowanego rozstrzygnięcia. Ponownie rozpoznając sprawę, zaskarżoną decyzją z dnia 11 sierpnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił ww. decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2005, w kwocie 217.409,00 zł w tym: – z tytułu dochodu osiągniętego z pozarolniczej działalności gospodarczej, opodatkowanego podatkiem liniowym 216.096,00 zł, – z tytułu dochodu opodatkowanego na zasadach ogólnych w kwocie 1.313,00 zł. Organ drugiej instancji uznał, że samochód osobowy Audi 4B Quatro 2,5 TDI V6 został zbyty za kwotę 86.000,00 zł (podstawa opodatkowania wyniosła 70.491,80 zł, a podatek VAT 15.508,19 zł). Zatem przychód skarżącego ze sprzedaży tego pojazdu ustalono na kwotę 70.491,80 zł. Dokonawszy odpowiednich korekt związanych z tym ustaleniem, organ powtórzył w pozostałym zakresie ustalenia faktyczne i zapatrywania prawne, wyrażone uprzednio w swojej decyzji z dnia 23 lipca 2010 r. Pismem z dnia 8 września 2011 r. P.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję "w części co do kwoty 209.823,00 zł z tytułu określonego zobowiązania w podatku dochodowym z pozarolniczej działalności gospodarczej, opodatkowanej podatkiem liniowym", wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji "określającej podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej za 2005 r. w wysokości wyższej o kwotę 209.823,00 zł – jak również uchylenie w tej samej części decyzji poprzedzającej". Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 190, art. 191, art. 193 § 6 i 7, art. 199a § 3 oraz art. 210 § 4 O.p., jak również zasad postępowania podatkowego zawartych w art. 121 – 126 i art. 129 O.p., a ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Skarżący zakwestionował zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 1.154.249,88 zł, twierdząc, iż w sprawie brakuje podstaw prawnych i faktycznych do uznania, że faktury z których wynikają te koszty nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Ponadto skarżący stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oceniony w sposób niezgodny z zasadami procedury podatkowej, a zaskarżona decyzja została wadliwie uzasadniona. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek Skarżącego, zawarty w skardze, postanowieniem z dnia 27 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga wobec braku usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie. Przede wszystkim jednak należy podkreślić kontekst procesowy, w którym podlegała ona rozpoznaniu. Przedmiotowa sprawa Skarżącego była już wcześniej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 1551/10 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przyczyną uchybienia powodującą uchylenie decyzji organu drugiej instancji było błędne ustalenie wartości pojazdu Audi 4B Quatro 2,5 TDI V6, niż w postępowaniu w przedmiocie podatku od towarów i usług. Sąd polecił zatem organowi odwoławczemu dokonanie korekty podstawy faktycznej orzeczenia w powyższym zakresie. Co równie istotne, Sąd uznał, że uchybienie to może być usunięte w postępowaniu przed organem odwoławczym. To orzeczenie nie zostało zaskarżone skargą kasacyjną. Należy zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Obowiązywanie przytoczonych przepisów oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu. Ocena ta wiąże tylko o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. Traci więc ona moc wiążącą tylko w razie zmiany stanu prawnego, zmiany istotnych okoliczności faktycznych, wzruszenia orzeczenia w przewidzianym do tego trybie oraz z uwagi na późniejsze podjęcie przez skład poszerzony NSA uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego (zob. wyroki NSA z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1328/10 oraz z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 670/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę na fakt, że art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w danej sprawie. (wyroki WSA w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 118/12 oraz w Gliwicach z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 59/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również zwrócić uwagę na treść art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż twierdzenie, jakoby art. 170 p.p.s.a. w ogóle nie dotyczył kwestii związania ocenami prawnymi zawartymi w wyroku sądu administracyjnego, gdyż kwestię tę reguluje art. 153 p.p.s.a., stanowiąc o związaniu ocenami organu i sądu tylko w tej samej sprawie, jest błędne (zob. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2171/09, LEX nr 1081336). Stąd należy zaznaczyć, że moc wiążąca prawomocnego orzeczenia – w rozumieniu art. 170 p.p.s.a. – co do zasady dotyczy rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia (zob. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 1008/12, LEX nr 1219228). To zaś oznacza, że jeżeli strona nie zgadza się z oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego, to powinna kwestionować w odpowiednim środku odwoławczym orzeczenie, w którym zawarte są ocena prawna i wskazania, które uważa za niezgodne z prawem. Po uprawomocnieniu się tego orzeczenia zawarte w nim stanowisko będzie bowiem wiążące wobec wszystkich organów wskazanych w art. 170 p.p.s.a. (wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 936/11, LEX nr 1113957). Wskazane regulacje oznaczają, że sąd administracyjny nie może powoływać się w toku kontroli wykonania zapadłego wcześniej wyroku na inne uchybienia natury prawnej niż te, które wskazał w jego pisemnych motywach (zob. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1184/10). Sąd winien ograniczyć się tylko i wyłącznie do kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku (zob. wyroki NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 729/10, LEX nr 1081870 oraz z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II FSK 1057/11). Te zaś kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu, i których strona nie kwestionowała poprzez zaskarżenie orzeczenia sądowego, ponownie oceniane być nie mogą (zob. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 468/09, LEX nr 744798, postanowienie NSA z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt II FSK 2155/11, LEX nr 1069861). W świetle powyższych rozważań Sąd zauważa, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 1551/10, nie został zaskarżony przez żadną ze stron i stał się prawomocny. Wynika z tego, że strony nie kwestionowały ani kierunku rozstrzygnięcia, ani przyczyny uchylenia poprzedniej decyzji organu odwoławczego. Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku zarzuty stawiane wówczas skardze są zbieżne z tymi, podniesionymi przez skarżącego w piśmie wszczynającym niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne. Z motywów omawianego orzeczenia wynika również, że zarzuty te – zdaniem Sądu – nie miały wpływu na ocenę legalności kontrolowanego postępowania podatkowego. W świetle przywołanych wyżej poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zatem uznać, że skoro sąd administracyjny (prawomocnie) wypowiedział się co do kwestii podnoszonych przez Skarżącego również w niniejszym postępowaniu, to ponowna kontrola tych samych zagadnień wypaczyłaby znaczenie art. 153 i art. 170 p.p.s.a. Nie zaistniały bowiem żadne nowe okoliczności, które nie były już przedmiotem prawomocnego rozstrzygnięcia Sądu. Należy jednak zauważyć, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.), może zatem dokonać kontroli zaskarżonego aktu w oderwaniu od zarzutów i motywów skargi. Jak wskazano we wcześniejszej części tego uzasadnienia, Sąd w szczególności dokonuje na obecnym etapie kontroli wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego wypada wskazać, że Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji uznał, że przychód ze sprzedaży samochodu osobowego Audi 4b Quatro TDI V6 wynosi 70.491,80 zł (str. 8 zaskarżonej decyzji). Taką samą kwotę ujęto w zbiorczym rozliczeniu na str. 21-22 tej decyzji. Sąd stwierdza zatem, że Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 1551/10. Nie bez znaczenia jest przy tym fakt, że okoliczność będąca przedmiotem ustaleń Dyrektora Izby Skarbowej znajduje swoje potwierdzenie również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 34/12 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), dotyczącym rozliczenia podatku od towarów i usług skarżącego za kwiecień 2005 r. Wyrokiem tym oddalono skargę kasacyjną na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 1544/10. Z uwagi na treść art. 153 i art. 170 p.p.s.a., powtórzone zarzuty skargi, które w swojej istocie nie dotykały zagadnienia ustaleń będących przedmiotem ponownego postępowania toczącego się przed Dyrektora Izby Skarbowej, nie podlegały rozpoznaniu. Ich analiza oznaczałaby bowiem, że w ramach niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd dokonuje kontroli prawidłowości innego, prawomocnego wyroku. Z tych przyczyn, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalono.