I SA/Kr 673/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 kwietnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2015r. - skargę oddala - Decyzją z dnia 16 kwietnia 2018r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 21 listopada 2017r., nr [...] w części pkt 2 i 3 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzekło w ten sposób, że ustaliło J. M. wysokość podatku od nieruchomości na 2015r. w kwocie [...]zł i określiło, że rata podatku płatna w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji Wójta Gminy Z. wynosi [...] zł. Powyższe rozstrzygnięcie miało miejsce w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Zaskarżoną decyzją, wydaną w wyniku wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy Z. z dnia 29 stycznia 2015r., nr [...] ustalającą J. M. wysokość podatku od nieruchomości na 2015r. w wysokości [...] zł, Wójt Gminy Z. uchylił w części ostateczną decyzję z dnia 29 stycznia 2015r., nr [...] i ustalił ww. nowy wymiar podatku od nieruchomości na 2015r. na kwotę [...]zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił zasady zmiany decyzji ostatecznych w trybie wznowienia postępowania i wskazał, że przedmiotowe postępowanie zostało poprzedzone czynnościami sprawdzającymi, w wyniku których ustalono, iż J. M. od 2001r. jest właścicielem nieruchomości, położonej w miejscowości K. o pow. 1,32 ha, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...], [...] oraz [...], sklasyfikowane jako Bi (inne tereny zabudowane). Zgodnie ze złożoną przez podatnika w organie podatkowym l instancji Informacją z dnia 1 czerwca 2017r. grunty o pow. 1,02 ha, budynek zlokalizowany na działce nr [...] o pow. 1364 m2 oraz budowle o wartości [...] zł są zajęte na działalność gospodarczą. Wraz z przedmiotową Informacją [...] podatnik złożył oświadczenie, iż działka nr [...] jest odrębną własnością i nie jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Podatnik pismem z dnia 1 czerwca 2017r wyjaśnił, iż nieruchomość w K. nr [...] oraz [...] została zakupiona wraz z budynkami, których powierzchnia od dnia zakupu nie uległa zmianie oraz budowlami, których wartość od 2007r. wynosi [...] zł. Jak wskazał organ l instancji, z akt posiadanych przez organ podatkowy wynika, iż podatnik nie zgłaszał dotychczas do opodatkowania budynków, budowli ani gruntu zajętego na działalność gospodarczą. Opisany wyżej sposób wykorzystania nieruchomości zadeklarował dopiero w wyniku wezwania Wójta Gminy Z. z dnia 7 kwietnia 2017r. Mając powyższe na uwadze, po przeprowadzonym postępowaniu, co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, Wójt Gminy Z. stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania oraz uchylenia decyzji i postanowieniem z dnia 30 czerwca 2017r. wznowił postępowanie w sprawie ustalenia wysokości ww. podatku, zakończone decyzją ostateczną z dnia 29 stycznia 2015r. W konsekwencji powyższego, Wójt Gminy Z. wydał decyzję z dnia 21 listopada 2017r. nr [...], orzekającą o: 1. uchyleniu w części decyzji Wójta Gminy Z. z dnia 29 stycznia 2015r. nr [...], ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na rok 2015 w wysokości [...] zł, ustaleniu wysokości podatku od nieruchomości na 2015r. w kwocie [...]zł, określeniu kwoty i terminu płatności rat podatku: rata w wysokości [...] zł płatna w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji Wójta Gminy Z. i wskazaniu, że raty ustalone w decyzji z dnia 29 stycznia 2015r. nr [...] pozostają bez zmian: [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł; W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji powołał się na treść art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. 2014r., poz. 849 ze zm., dalej: "u.p.o.l.") i wskazał, że zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków J. M. od 13 sierpnia 2001r. jest właścicielem nieruchomości o pow. 1,02 ha sklasyfikowanej, jako Bi - inne tereny zabudowane, które w myśl rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie stanowią użytków rolnych, a tym samym, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na niniejszej nieruchomości, zgodnie z oświadczeniem podatnika od momentu nabycia, znajdowały się budynki niemieszkalne o łącznej powierzchni użytkowej 1364 m2 oraz budowle, których wartość wzrastała, a od 2007r. wynosi [...] zł. Dnia 5 grudnia 2001r. podatnik nabył nieruchomość, położoną w Kobylanach o pow. 0,30 ha (działka nr [...]) sklasyfikowaną, jako Bi. Przedmiotowa nieruchomość została nabyta na cele prywatne i zgodnie z oświadczeniem podatnika nie jest i nie była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Dalej organ wskazał, że w myśl przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. Jak wskazał organ l instancji z przytoczonej definicji wynika właściwie jeden tylko warunek, jaki muszą spełniać - wymienione w art. 2 ust. 1 u.p.o.l. – przedmioty opodatkowania do uznania ich za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a mianowicie, warunek ich posiadania przez przedsiębiorcę (względnie inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Następnie organ l instancji wskazał na orzecznictwo sądowe i poglądy doktryny, gdzie przyjmuje się niemal jednolicie, że sam fakt posiadania budynku, budowli lub gruntu przez przedsiębiorcę przesądza o uznaniu tych przedmiotów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ I instancji wskazał również, że w danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej J. M. figuruje od 1990r., jako przedsiębiorca. Jako jedno z miejsc prowadzenia działalności wprowadzono adres K. ul. [...] (działka nr [...]). Podatnik w swej Informacji [...], zadeklarował, iż na działalność gospodarczą jest i była zajmowana zabudowana nieruchomość o pow. 1,02 ha, składająca się z działek nr [...] i [...]. Działka nr [...] położona w K. , sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków, jako Bi, zgodnie z oświadczeniem podatnika została nabyta na cele prywatne i nie była, jak też nie jest, zajęta na działalność gospodarczą. Przedmiotowa działka nie jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, tym samym organ stwierdził, że nie można uznać, iż jest ona związana z budynkami mieszkalnymi. Stosownie zatem do treści przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., organ uznał, że grunty o pow. 1,32 ha, budynki oraz budowle należy opodatkować według stawek dla nieruchomości zajętej na działalność gospodarczą. Od powyższej decyzji odwołanie złożył ww. podatnik, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Zdaniem odwołującego, zaskarżona decyzja organu l instancji została wydana z naruszeniem: - art. 240 § 1 pkt 5 o.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, iż zaistniały okoliczności, uzasadniające wznowienie postępowania i ponowne wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania, podczas gdy okoliczności te w rzeczywistości nie miały miejsca, a więc decyzja została wydana bez podstawy faktycznej i prawnej, - art. 243 § 1 o.p., poprzez niewskazanie w postanowieniu o wznowieniu postępowania podstawy jego wznowienia, pomimo wymogu zawartego w tym artykule, w wyniku czego, po stronie podatnika pojawiły się wątpliwości, co do starannego i merytorycznie poprawnego przeprowadzenia postępowania podatkowego, - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. przyjęcie, że jedynym warunkiem do uznania przedmiotów opodatkowania za związane z prowadzoną działalnością jest samo posiadanie ich przez przedsiębiorcę, - art. 6 ust. 6 u.p.o.l., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że niewiedza organu na temat okoliczności faktycznych jest usprawiedliwiona brakiem wypełnienia odpowiedniego formularza przez podatnika według ustalonego wzoru, - art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 o.p., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego zebranego materiału dowodowego oraz błędnie wskazanie w uzasadnieniu faktów uznanych za udowodnione, w wyniku czego, organ niekonsekwentnie określił stan faktyczny i prawny dotyczący gruntów podatnika. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, SKO w K. wydało decyzję z dnia 16 kwietnia 2017r., o której mowa na wstępie. W uzasadnieniu decyzji wskazano na tryb wznowienia postępowania, w którym wydana została zaskarżona decyzja. Organ odwoławczy przyznał rację organowi I instancji, iż złożenie przez podatnika Informacji o nieruchomościach, obiektach budowlanych, gruntach i lasach, z której wynika, że podatnik jest właścicielem nie tylko gruntów, ale również budynków zlokalizowanych na działce nr [...] o pow. 1364 m2 oraz budowli o wartości [...] zł i że grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, jest nową istotną dla sprawy okolicznością, nieznaną organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji, ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2015r., tj. w dniu 29 stycznia 2015r. Wskazano, że wbrew stanowisku odwołującego, okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej nie była znana organowi podatkowemu. Z akt sprawy wynika, że wszelka dokumentacja dotycząca działalności gospodarczej ww. podatnika znajduje się w ewidencji Urzędu Gminy Z.. Podatnik zaś nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 6 u.p.o.l., z którego wynika, że osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Podatnik powinien więc wykazać po nabyciu nieruchomości w stosownej informacji dane, które będą umożliwiały organowi wydanie prawidłowej decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości. Zwrócono uwagę, że organ podatkowy nie posiada z urzędu wiedzy o sposobie wykorzystania gruntów, budynków, czy budowli oraz ich powierzchniach i wartości. Natomiast ustalenie w toku czynności sprawdzających faktu istnienia budynków i budowli, podlegających opodatkowaniu oraz związania gruntów, budynków i budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, stanowi o wystąpieniu przesłanki przewidzianej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Ujawnione w sprawie ww. okoliczności, w ocenie organu, mogą być uznane za istotne w znaczeniu użytym w ww. przepisie, gdyż spowodowały one wydanie, po wznowieniu postępowania, odmiennego rozstrzygnięcia niż to, które zostało zawarte w decyzji z dnia 29 stycznia 2015r. Organ odwoławczy wskazał na zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości (art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l.) oraz zakres podmiotowy tego podatku (art. 3 ust. 1 u.p.o.l.) a także na status podatnika, jako przedsiębiorcy (art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l.). Nadto powołał się na orzecznictwo sądowe w ww. zakresie, w tym, na wyrok TK z dnia 12 grudnia 2017r., sygn. akt SK 13/15 i uznał, że na gruncie przedmiotowej sprawy, grunty o pow. 1,02 ha (nieruchomość składająca się z działek nr [...] i [...]), budynki o pow. użytkowej 1364 m2 oraz budowle o wartości [...] zł są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i w odniesieniu do tych przedmiotów opodatkowania znajdą zastosowanie stawki właściwe dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast grunt, składający się z działki nr [...] o pow. 0,30 ha, niezajęty na prowadzenie działalności gospodarczej i nienabyty w ramach tej działalności, położony w terenach zabudowy zagrodowej (budownictwa zagrodowego), powinien zostać opodatkowany stawką dla gruntów pozostałych. Zatem podatek od nieruchomości należny od ww. podatnika, za 2015r. wynosi - po zaokrągleniu zgodnie z art. 63 § 1 o.p.- [...] zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący ww. decyzji zarzucił naruszenie: - art. 240 § 1 pkt 5) o.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, iż zaistniały okoliczności, uzasadniające wznowienie postępowania i ponowne wydanie decyzji, określającej wysokość zobowiązania, podczas gdy okoliczności te w rzeczywistości nie miały miejsca, a więc decyzja została wydana bez podstawy faktycznej i prawnej, - art. 243 § 1 o.p., poprzez niewskazanie w postanowieniu o wznowieniu postępowania podstawy jego wznowienia, pomimo wymogu zawartego w tym artykule, w wyniku czego po stronie podatnika pojawiły się wątpliwości, co do starannego i merytorycznie poprawnego przeprowadzenia postępowania podatkowego, - art. 6 ust. 6 u.p.o.l., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie tj. przyjęcie, że niewiedza organu na temat okoliczności faktycznych jest usprawiedliwiona brakiem wypełnienia odpowiedniego formularza przez podatnika według ustalonego wzoru. W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawił uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów. Nie zgodził się z twierdzeniem organu, że w sprawie zaistniały nowe okoliczności faktyczne, które były nieznane organowi w dniu wydania decyzji. Skarżący zwrócił uwagę, że w dniu 2 lutego 2001r. wystosował pismo do Urzędu Gminy Z., w którym zwrócił się o zezwolenie na prowadzenie działalności na terenie Gminy ze względu na prospektywny zakup ww. nieruchomości. W tym zakresie, SKO nie ustaliło bez wątpliwości, że pismo to nie zostało złożone. Podkreślono, że wiedzę o prowadzeniu działalności na spornych działkach, organ podatkowy posiadał z urzędu. W ocenie skarżącego, zgodnie z Ustawą o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw dnia 30 października 2002r. (Dz.U. Nr 200, poz. 1683) wprowadzony został znowelizowany art. 7a nakładający na organy podatkowe obowiązek prowadzenia ewidencji podatkowej z nieruchomości. W drugiej kolejności, skarżący odrzucił zaistnienie nowych dowodów, które nie były znane organowi, a istniały w dniu wydania decyzji i były istotne dla sprawy. Przedstawione informacje przez skarżącego w toku prowadzenia czynności sprawdzających, a dokładnie Informacje z dnia 1 czerwca 2017r. dotyczącą budynków [...], [...] i [...], nie mogą być uznane, jako nowe dowody. Organ posiadał wiedzą o okolicznościach faktycznych, na podstawie których przedstawiono informacje dnia 1 czerwca. Zatem informacje przedstawione przez skarżącego nie stanowiły nowych dowodów, które spełniałyby przesłankę zawartą w alternatywie art. 240 § 1 pkt 5) o.p. W związku z powyższym, decyzja o wznowieniu postępowania jest nieprawidłowa. Skarżący, odnosząc sią do zarzutu, tj. art. 243 ust. 1 o.p podał, że organ stanął na stanowisku, iż wznowienie postępowania następuje na podstawie art. 243 o.p. i w postanowieniu o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną, nie powinno się umieszczać przesłanki z art. 240 o.p. Organ argumentował to przedwczesnością i bezzasadnością takiej konieczności. Skarżący nie zgodził się z takim stanowiskiem podając, że sama treść art. 243 o.p. mówi o tym, że w razie dopuszczalności wznowienia postępowania, organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. W postanowieniu o wznowieniu musi być poruszona kwestia przesłanki, która dopuszcza takie wznowienie. Nawet w przypadku wznowienia z urzędu organ podatkowy zobowiązany jest wskazać przy wszczęciu postępowania nowe dowody lub okoliczności, będące podstawą wznowienia i wyłącznie w oparciu o nie dalej procesować w ramach tego nadzwyczajnego trybu postępowania. W związku z powyższym, argumenty organu są nietrafne. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 6 ust. 6 u.p.o.l. wskazano, że organ nie miał racji odnośnie faktycznej niewiedzy na temat przedmiotowej okoliczności, spowodowanej brakiem wypełnienia odpowiedniego formularza przez podatnika, według ustalonego wzoru. Samo niewypełnienie formularzu nie skutkuje automatycznie niewiedzą organu na temat danej okoliczności. Zaniedbaniem organu podatkowego jest określenie wymiaru podatku od nieruchomości jedynie na podstawie informacji złożonej przez stronę zgodnie z wymogiem art. 6 ust. 6 u.p.o.l. z pominięciem danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem skarżącego, okoliczności faktyczne, a w szczególności fakt długoletniego prowadzenia działalności gospodarczej na dużą skalę, dają podstawy do przekonania, że organy administracyjne z urzędu wiedziały o fakcie, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą na terenie gminy. Stąd też, nieprawidłowe ustalenia SKO w zakresie braku wiedzy organów podatkowych, co do prowadzenia działalności gospodarczej rzutowały na nieprawidłową treść decyzji. W związku z powyższymi zarzutami i przedstawioną argumentacją, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 kwietnia 2018r., nr [...], uchylająca decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 21 listopada 2017r., nr [...] w części pkt 2 i 3 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzekająca w ten sposób, że ustalono J. M. wysokość podatku od nieruchomości na 2015r. w kwocie [...]zł i określono, że rata podatku płatna w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji Wójta Gminy Z. wynosi [...] zł. Zauważyć przy tym należy, że decyzja organu I instancji z dnia 21 listopada 2017r., została wydana w wyniku wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy Z. z dnia 29 stycznia 2015r., nr [...] ustalającą J. M. wysokość podatku od nieruchomości na 2015r. w wysokości [...] zł. Wójt Gminy Z. uchylił w części ostateczną decyzję z dnia 29 stycznia 2015r., nr [...] i ustalił ww. nowy wymiar podatku od nieruchomości na 2015r. na kwotę [...]zł. W ocenie Sądu, rozpatrywana w niniejszej sprawie skarga J. M. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organy podatkowe, rozstrzygające w przedmiotowej sprawie nie naruszyły przepisów prawa procesowego, ani też materialnego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wskazać należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z 2014r. poz. 849 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), uchwały Rady Gminy Zabierzów nr XXXIX/328/13 z dnia 25 października 2013r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2013r. poz. 6383), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz. U. 2015r. poz. 520 ze zm.), § 67 i § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j.: Dz. U. z 2014r. poz. 542) oraz art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. 2017r. poz. 201ze zm., dalej: "o.p."). W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 240 § 1 pkt 5) o.p. oraz art. 243 § 1 o.p. W tym zakresie Sąd w pełni aprobuje stanowisko organów podatkowych, poparte w kontrolowanej decyzji obu organów, orzecznictwem sądowym, zgodnie z którym, ujawnienie w toku kontroli podatkowej nieprawidłowości w deklarowanej podstawie opodatkowania, w tym nieuwzględnienie wartości budowli oraz nieujawnienie aktualnej powierzchni użytkowej budynku, świadczy o wystąpieniu przesłanki przewidzianej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2017r., sygn. akt III SA/Wa 841/17). Pozostałe wywody organów podatkowych w odniesieniu do trybu wznowienia postępowania, które szeroko przedstawiono w kontrolowanych rozstrzygnięciach, pozostają aktualne i Sąd w pełni je aprobuje, bez konieczności powtarzania. W kontekście powyższego, Sąd zauważa, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Za "istotne dla sprawy" okoliczności należy rozumieć takie, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 sierpnia 2018r., sygn. akt I SA/Bd 362/18). "Istotność" oznacza cechę, która sprawia, że nowe dowody lub okoliczności mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, czyli doprowadzić do wydania orzeczenia innego, niż wydane w postępowaniu toczącym się w zwykłym trybie. Innymi słowy o "istotności" decyduje ich waga, doniosłość, wartość dla końcowego załatwienia sprawy. To, czy dowody i okoliczności są istotne, ocenia się nie według subiektywnego przekonania strony, tylko w powiązaniu z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 2018r., sygn. akt I FSK 583/18). Wyrażenie ustawowe "wyjdą na jaw", użyte w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi. Tym samym nowe dowody to takie dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2018r., sygn. akt II FSK 1366/16). Z kolei, jeśli chodzi o warunek "nowości" dowodu lub okoliczności, z brzmienia przepisu art. 240 § 1 pkt 5 o.p., jasno wynika, że warunek ten dotyczy wiedzy organu, jaką posiadał na czas wydawania decyzji ostatecznej. Dowody lub okoliczności w zasadzie nie mogą być, jako takie nowe, bowiem musiały istnieć w dacie wydawania decyzji, lecz powinny być one "nowe dla organu" rozstrzygającego sprawę. Podkreślenia wymaga, że nie jest nową okolicznością nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów. "Okoliczności faktyczne", o których mowa, są to takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2018r., sygn. I FSK 1441/16). Z taką sytuacją mamy do czynienia na gruncie kontrolowanej sprawy. W ocenie Sądu, słusznie uznały organy obu instancji, że ustalenie w toku czynności sprawdzających, faktu istnienia budynków i budowli, podlegających opodatkowaniu oraz związania gruntów, budynków i budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, stanowi o wystąpieniu przesłanki przewidzianej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. W konsekwencji, ujawnione przez organy, okoliczności mogą być uznane za istotne w znaczeniu użytym w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., gdyż spowodowały one wydanie, po wznowieniu postępowania, odmiennego rozstrzygnięcia niż to, które zostało zawarte w decyzji z dnia 29 stycznia 2015r. Nie ulega wątpliwości, że złożenie przez skarżącego Informacji o nieruchomościach, obiektach budowlanych, gruntach i lasach, z której wynika, że jest on właścicielem nie tylko gruntów, ale również budynków zlokalizowanych na działce nr [...] o pow. [...] m2 oraz budowli o wartości [...] zł i że grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jest nową istotną dla sprawy okolicznością, nieznaną organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji, ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 rok, tj. w dniu 29 stycznia 2015r. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, organy podatkowe trafnie przyjęły, że ujawnienie w toku kontroli podatkowej, nieprawidłowości w deklarowanej podstawie opodatkowania, świadczy o wystąpieniu przesłanki przewidzianej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Zasadnie zatem zostało wszczęte przez organ I instancji w trybie nadzwyczajnym, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p., postępowanie podatkowe, zakończone wydaniem przez SKO decyzji ostatecznej, ustalającej skarżącemu zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości na 2015r. W tym miejscu podkreślenia wymaga również to, że wbrew stanowisku skarżącego, okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej nie była wcześniej z urzędu znana organowi podatkowemu. Z akt sprawy wynika bowiem, że wszelka dokumentacja dotycząca działalności gospodarczej ww. znajduje się w ewidencji Urzędu Gminy Z.. J. M. nie składał w organie podatkowym (w okresie poprzedzającym wezwania z 2017r.) żadnych pism dotyczących działalności gospodarczej. Co więcej, ewentualne pismo informujące o zamiarze nabycia konkretnych działek na działalność gospodarczą, można uznać jedynie za informację o okoliczności przyszłej, a nie o fakcie zajęcia nieruchomości na działalność gospodarczą. Sąd zauważa przy tym, że sporny sposób wykorzystania nieruchomości (zajęcie na działalność gospodarczą) i powierzchnię użytkową budynków oraz wartość budowli, skarżący zadeklarował dopiero w wyniku wezwania Wójta Gminy Z. z dnia 7 kwietnia 2017r. nr [...] i w oparciu o złożoną Informację podatkową, organ l instancji powziął wiedzę o okolicznościach, mających istotne znaczenie dla sprawy, uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że zasadnie przyjęły zatem organy podatkowe, iż w przedmiotowej sprawie, wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Na aprobatę tut. Sądu zasługuje również uznanie przez organy podatkowe, że skarżący nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 6 u.p.o.l., z którego wynika, że osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Przepis ten nakłada na podatnika określony obowiązek - podatnik ma złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w określonej sytuacji - w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Przepis ten nie nakłada na organ podatkowy żadnych obowiązków, w szczególności zaś obowiązku wszczęcia postępowania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 8 września 2016r., II FSK 3026/14). W tym zakresie, zdaniem Sądu, słuszne jest stanowisko organów, które nie uznały twierdzeń skarżącego o powszechności i oczywistości wiedzy o zabudowaniu gruntów budynkami fabrycznymi i fakcie prowadzenia tam działalności gospodarczej. Podnieść bowiem należy, że organ podatkowy nie posiada z urzędu wiedzy o sposobie wykorzystania gruntów, budynków, czy budowli oraz ich powierzchniach i wartości. Dane w tym zakresie organ podatkowy, ustala na podstawie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, którą ma obowiązek złożyć podatnik oraz danych z ewidencji gruntów i budynków, a także ewentualnie na podstawie innych dowodów zgromadzonych w toku prowadzonego postępowania. Zatem zarzut dotyczący naruszenia art. 6 ust. 6 u.p.o.l. także nie może zyskać uznania i poparcia Sądu, kontrolującego przedmiotową sprawę. Przechodząc do istoty i przedmiotu opodatkowania, wskazać należy, że zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości wyznacza art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l. stanowiący, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Stosownie zaś do postanowień art. 4 ust. 1 ww. ustawy podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Natomiast zakres podmiotowy podatku od nieruchomości wyznacza art. 3 ust. 1 u.p.o.l., zgodnie z którym podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Bezsporną okolicznością faktyczną na gruncie badanej sprawy jest to, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest J. M., jako właściciel gruntów, budynków i budowli. Status podatnika, jako przedsiębiorcy w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest dokumentowany wpisem w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej. Przedmiot opodatkowania stanowią grunty składające się działek nr [...], [...] oraz [...], położone w miejscowości K. o łącznej pow. 1,32 ha, sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako Bi (inne tereny zabudowane), wraz z budynkami zlokalizowanymi na działce nr [...] i budowlami. Na uwagę zasługuje fakt, że zgodnie ze złożoną przez skarżącego Informacją o nieruchomościach, obiektach budowlanych, gruntach i lasach z dnia 1 czerwca 2017r. (korygującą uprzednio złożoną Informację z dnia 21 kwietnia 2017r.), grunty o pow. 1,02 ha są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, budynki posiadają pow. 1364 m2 i są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej mają wartość [...] zł. Zauważyć trzeba, że wraz z przedmiotową Informacją, skarżący złożył oświadczenie, iż działka nr [...] stanowi odrębną własność i nie jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Nie można też tracić z pola widzenia, że w odpowiedzi na wezwanie organu, skarżący przedłożył akt notarialny dotyczący nabycia tej działki w celu potwierdzenia oświadczenia z dnia 1 czerwca 2017r. dotyczącego nabycia przedmiotowej nieruchomości, jako odrębnej własności, niezwiązanej z działalnością gospodarczą, z którego wynika dodatkowo, iż przedmiotowa niezabudowana działka jest położona w terenach zabudowy zagrodowej (budownictwa zagrodowego). W tym miejscu należy wskazać, że w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2015r. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z przytoczonej wyżej definicji gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą wynika, że co do zasady, sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą skutkuje tym, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i decyduje o zastosowaniu wyższej stawki podatku. Wskazać przy tym należy, że powyższa zasada (związania gruntów, budynków, budowli z działalnością gospodarczą przez sam fakt, ich posiadania przez przedsiębiorcę) w przypadku przedsiębiorców prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą - w świetle poglądów prezentowanych w najnowszym orzecznictwie sądowym i doktrynie - doznaje ograniczenia. Podmiot taki występuje bowiem w obrocie w dwojakim charakterze, z jednej strony jako osoba prywatna (a więc w zakresie swojego majątku osobistego, służącego realizacji pozamieszkaniowych potrzeb życiowych podatnika i jego rodziny np. rekreacyjnych, wypoczynkowych itp.), z drugiej strony jako przedsiębiorca. Związane jest to z faktem, że posiadająca status przedsiębiorcy osoba fizyczna znajduje się w posiadaniu majątku, który z jednej strony wiąże się z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, z drugiej - majątkiem służącym realizacji innych pozamieszkaniowych potrzeb życiowych podatnika (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 listopada 2014r., sygn. akt l SA/Kr 1650/14, z dnia 6 listopada 2015r., sygn. akt l SA/Kr 1263/15 i z dnia 31 stycznia 2017r., sygn. akt l SA/Kr 1036/16). W orzecznictwie sądów administracyjnym, jak i w doktrynie przyjmuje się, że nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa, a tym samym związana jest z działalnością gospodarczą osoby fizycznej m.in., gdy wprowadzona jest do ewidencji środków trwałych, dokonywane są od niej odpisy amortyzacyjne, wydatki na jej utrzymanie są kosztem uzyskania przychodów w podatkach dochodowych, treść aktu notarialnego, źródła finansowania zakupu nieruchomości (zob. K. Radzikowski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2012 r. w sprawie II FSK 32/11, "Finanse Komunalne" nr 12/2012, s. 69-70, 72 i literatura tam przywołana). Ugruntowane są już zatem poglądy doktryny i orzecznictwo sądów administracyjnych, iż co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, chociażby był on tylko jednym ze współwłaścicieli przedmiotów opodatkowania, przesądza o uznaniu, że te przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dla celów tego podatku nie ma też znaczenia, czy nieruchomość jest wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej, a jeżeli tak, to jak intensywnie. W świetle art. 1 a ust.1 pkt 3 ustawy nie ma też znaczenia cel nabycia nieruchomości, pochodzenie środków na jej zakup, fakt, czy nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa, nie mają wpływu również umowy zawarte pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości. Niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (zob. wyrok NSA z dnia 20 marca 2009r., II FSK 1888/07, Lex nr 495385, wyrok NSA z dnia 17 marca 2009r., II FSK 1786/07, Lex 528078, wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009r., II FSK 1354/07, Lex 478297, wyrok WSA z dnia 21 października 2008r., I SA/Łd 242/08, Lex 498183, wyrok WSA z dnia 17 lutego 2010r., I SA/Op 546/09, wyrok WSA z dnia 25 listopada 2008r. I SA/Wr 688/08, wyrok WSA z dnia 30 stycznia 2008r., I SA/Wr 1407/07, Lex 483100). Powyższa zasada ulega wyłączeniu w stosunku do wskazanych w ustawie przedmiotów opodatkowania, znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy. Budynkowi mieszkalnemu wraz ze związanym z nim gruntem, będących w posiadaniu przedsiębiorcy, nie przypisuje się związku z działalnością gospodarczą. Zatem budynek taki jest obciążony stawkami właściwymi dla innych budynków mieszkalnych, a grunt według stawek właściwych dla gruntów pozostałych. Należy wskazać, że aby uznać, iż grunt lub budynek są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a tym samym podlegają opodatkowaniu według wyższych stawek podatkowych, wystarczające jest ustalenie, że znajdują się one w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami). Jeżeli nawet w sytuacji, gdy przedsiębiorca nie wykorzystuje do działalności gospodarczej posiadanych przez siebie gruntów, budowli lub budynków, to przedmioty te nadal pozostają związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona nie przesądza o związaniu tego obiektu z działalnością gospodarczą. W tym miejscu zastrzec należy, że zasada ta może ulec ograniczeniu w przypadku, gdy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 5 września 2018r., sygn. akt II FSK 2555/16 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017r., SK 13/15). W kontekście powyższych rozważań, warto wskazać, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2017r. w sprawie SK 13/15 stwierdził, iż norma prawna, według której do zakwalifikowania gruntu, podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wystarczy prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, wywołuje skutki, których nie da się pogodzić z zasadami wyrażonymi w Konstytucji. Przyjęte w badanej przez Trybunał sprawie rozumienie art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. nie uwzględnia, że przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi występują w obrocie prawnym w dwojakim charakterze: jako osoby prywatne (a więc w zakresie swojego majątku osobistego) oraz jako przedsiębiorcy. Jak zauważył Sąd konstytucyjny w uzasadnieniu swojego wyroku, powyższe rozróżnienie musi uwzględniać ustawodawca, stanowiący przepisy prawa podatkowego, jeżeli nie chce narazić się na zarzuty naruszenia właściwej proporcji (art. 2 Konstytucji) pomiędzy wynikającym z art. 84 Konstytucji obowiązkiem ponoszenia ciężarów publicznoprawnych a prawem jednostki do własności i jej równej ochrony (art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji) i zasady równego nakładania obowiązków podatkowych (art. 32 ust. 1 Konstytucji). Zdaniem Trybunału, samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest relewantne dla opodatkowania gruntu stawką podatkową od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (określoną w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.). Zważywszy na ratio stosowania podwyższonej stawki, jaką jest potencjalna możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danych gruntów, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanego gruntu, którego współposiadaczem pozostaje osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą. Trybunał w ww. wyroku wskazał również, że celem ustawodawcy nie było opodatkowanie wyższymi stawkami podatku od nieruchomości każdej nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy, lecz jedynie nałożenie obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce na przedsiębiorców, których nieruchomości wchodzą w skład ich przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są one w danym momencie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, czy też nie. W ocenie Trybunału, zaskarżony przepis ma zbyt szeroki zakres zastosowania, nawet z uwzględnieniem wyłączeń, o których mowa w ostatnim zdaniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Ustawodawca deklaruje, że obowiązek podatkowy i wysokość podatku zależy od: a) posiadania gruntu przez przedsiębiorcę, b) związku gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej. Równocześnie przyjmuje, że dla ustalenia tego związku wystarczy stwierdzenie, iż grunt pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy. W konsekwencji obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., zostaje nałożony na osoby posiadające grunty niemające związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe rozważania, w ocenie Sądu badającego przedmiotową sprawę, organy podatkowe zasadnie uznały, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że grunty o pow. 1,02 ha (nieruchomość składająca się z działek nr [...] i [...]), budynki o pow. użytkowej 1364 m2 oraz budowle o wartości [...] zł są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i w odniesieniu do tych przedmiotów opodatkowania znalazły zastosowanie stawki właściwe dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast grunt, składający się z działki nr [...] o pow. 0,30 ha, niezajęty na prowadzenie działalności gospodarczej i nienabyty w ramach tej działalności, położony w terenach zabudowy zagrodowej (budownictwa zagrodowego) słusznie został opodatkowany stawką dla gruntów pozostałych. Nie budzi także wątpliwości Sądu, sposób wyliczenia przedmiotowego podatku, dokonany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, który podatek od nieruchomości należny od J. M. za 2015r. wyliczył, po zaokrągleniu zgodnie z art. 63 § 1 o.p. na kwotę [...]zł. Odnosząc się do kwestii proceduralnych wskazać należy, że zgodnie z art. 122 i art. 191 o.p. organ podatkowy obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei stosownie do art. 210 § 4 o.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Z istoty samego uzasadnienia wynika, że powinno ono wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, a więc powinno w sposób wyczerpujący wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Celem uzasadnienia jest bowiem przedstawienie procesów myślowych, które doprowadziły organ do wydania danego aktu, wskazanie motywów będących podstawą podjętego przez niego rozstrzygnięcia i wreszcie wskazanie argumentów tłumaczących dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu powinna bowiem pozwolić – zarówno podmiotowi, którego rozstrzygnięcie bezpośrednio dotyczy, jak i ewentualnie sądowi – odczytać kierunek rozważań, jak i tok rozumowania organu. Uzasadnienie aktu administracyjnego, stanowiąc jego integralną część, wpływa bowiem na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia decyzji jest więc nie tylko wymogiem formalnym – wynikającym wprost z brzmienia art. 210 § 4 o.p. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie bowiem toku rozumowania organu, który poprzedza wydanie decyzji, nie tylko pełni funkcję perswazyjną, wyłuszczając powody podjętego rozstrzygnięcia, tak aby strona mogła się przekonać o jego słuszności (art. 124 o.p.), ale także wpływa na kontrolę aktu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zgodnie z zasadną wyrażoną w art. 122 o.p., dokonało prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a rozstrzygnięcie oparte zostało na całości wyczerpująco zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organy podatkowe nie naruszyły przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy Ordynacja podatkowa i dokonały właściwej subsumcji normy prawa materialnego pod prawidłowo ustalony stan faktyczny. Poza tym, zaskarżona decyzja organu I i II instancji zawiera prawidłowe uzasadnienie prawne. Uważna lektura tego aktu pozwala na stwierdzenie, jaki stan faktyczny został przyjęty przez organ i na jakiej podstawie prawnej, organ nie uwzględnił argumentacji skarżącego. Ponadto skarżącemu umożliwiono wypowiedzenie się, co do zebranego materiału dowodowego. W świetle powyższych okoliczności, wywodów i rozważań, zarzuty skargi –uznać należy za nieuzasadnione, do czego Sąd odniósł się szczegółowo w treści przedmiotowego uzasadnienia. Skarżący nie miał racji w zasadniczych kwestiach spornych, ale rację mają organy we wszystkich aspektach kontrolowanej sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 p.p.s.a.). W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.