I SA/Kr 728/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba (spr.) Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi F. Spółki Akcyjnej w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 8 lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności skargę oddala. Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Prądnik, jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanej E. sp. z o.o. sp. k. na podstawie własnych tytułów wykonawczych. Organ egzekucyjny wezwał zobowiązaną do udzielenia informacji o posiadanych składnikach majątkowych. W odpowiedzi na to wezwanie zobowiązana wskazała m.in., że posiada "należność z tytułu obligacji serii [...], w stosunku do F. S.A na kwotę około 300 tys. zł". Organ egzekucyjny zawiadomieniem z 11 grudnia 2023 r. zajął wierzytelność z tytułu wykupu obligacji seria [...] w F. S.A. (dłużnik zajętej wierzytelności - dalej: "dłużnik z.w.", "strona skarżąca", "Spółka"). Zawiadomienie o zajęciu doręczono dłużnikowi z.w. 15 grudnia 2023 r. wraz z pismem, w którym organ egzekucyjny zwrócił się o udzielenie informacji, kto prowadzi rejestr ww. obligacji oraz jaki jest termin ich wykupu. W odpowiedzi na ww. zajęcie, dłużnik z.w. pismem z 19 grudnia 2023 r. wskazał, że zobowiązanej przysługuje względem niego wierzytelność z tytułu wykupu ww. obligacji. Uznał jednocześnie zajętą wierzytelność, jak również jej wysokość. Odmówił jednak realizacji ww. zajęcia z uwagi na problemy finansowe oraz kompensację wzajemnych należności pomiędzy dłużnikiem z.w. a zobowiązaną. Ponadto, dłużnik z.w. poinformował, że ww. obligacje są na okaziciela, posiadają formę dokumentu, nie jest prowadzony dla nich rejestr, a termin wykupu obligacji to 31 grudnia 2019 r. W związku z wystawieniem zmienionego tytułu wykonawczego, organ egzekucyjny zawiadomieniem z 6 lutego 2024 r. poinformował stronę skarżącą o zmianie wysokości zajęcia. Kwota łącznej należności wynikająca z zawiadomienia to 224.231,96 zł. Zawiadomienie to doręczono dłużnikowi z.w. 8 lutego 2024 r. Ponieważ tytułem realizacji ww. zajęcia nie wpłynęły żadne kwoty, organ egzekucyjny uznał, że dłużnik z.w. bezpodstawnie uchylał się od przekazania zajętej wierzytelności na rachunek organu egzekucyjnego. W związku z tym postanowieniem z 21 marca 2024 r. określił wysokość nieprzekazanej wierzytelności na kwotę 227.058,42 zł (wraz z naliczonymi odsetkami na dzień dokonania przelewu). Strona skarżąca wniosła zażalenie na to postanowienie, podnosząc, że po szczegółowej analizie prawnej fotokopii umowy sprzedaży obligacji z 12 lipca 2023 r., kwestionuje zasadność roszczenia zobowiązanej z tytułu wykupu obligacji serii [...] Wyjaśniła, że w przekazanej fotokopii umowy sprzedaży obligacji brakuje wydania dokumentu obligacji, zatem nie doszło do skutecznego zbycia praw z obligacji. Pomimo wezwań kierowanych do byłego Prezesa F. 1 sp. z o.o., który obecnie pełni funkcję Prezesa Zarządu E. sp. z o.o. oraz jest komandytariuszem E. Sp. z o.o. Sp. k., o wydanie odcinka zbiorowego obligacji, potwierdzającego nabycie praw z ww. obligacji – dokumentu tego dłużnik z.w. nie otrzymał. W ocenie dłużnika z.w. nie doszło do skutecznego zbycia praw z obligacji. W związku z tym spółce E. nie przysługuje od F. S.A. zajęta wierzytelność. Po rozpoznaniu zażalenia Spółki, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, postanowieniem z 8 lipca 2024 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US Kraków-Prądnik. Organ II instancji zacytował art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm., dalej "u.p.e.a.") i stwierdził, że wydanie postanowienia w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty wierzytelności w postępowaniu egzekucyjnym wymaga stwierdzenia, że zostały spełnione wymogi wynikające z ww. przepisu. Pierwszym z nich jest wystąpienie bezpodstawnego uchylania się dłużnika zajętej wierzytelności od jej przekazania organowi egzekucyjnemu w całości bądź w części. Drugim natomiast przeprowadzenie czynności kontrolnych, na podstawie których organ dojdzie do przekonania, że dłużnik z.w. bezpodstawnie uchyla się od wpłaty zajętej wierzytelności na wskazany przez organ egzekucyjny rachunek bankowy. Powołując się na orzeczenie NSA organ zaznaczył, że o ile pierwsza z wymienionych przesłanek jest obligatoryjna i nie może być pominięta przez organ egzekucyjny, o tyle wystąpienie drugiej nie jest konieczne, gdy materiał dowodowy sprawy pozwala na stwierdzenie, że doszło do bezpodstawnego uchylania się przez dłużnika od wpłaty zajętej wierzytelności. W sprawie, w ocenie DIAS, zebrany materiał dowodowy, a w szczególności treść składanych zarówno przez zobowiązaną jak i dłużnika z.w. pism, w sposób wystarczający potwierdza, że strona skarżąca bezpodstawnie uchylała się od przekazania organowi egzekucyjnemu zajętej wierzytelności. Organ zwrócił uwagę, że zobowiązana pismem z 20 grudnia 2023 r. wskazała, że posiada "należność z tytułu obligacji serii [...] w stosunku do F. S.A. na kwotę około 300 tys. zł". Natomiast, wskutek zajęcia ww. wierzytelności z tytułu wykupu obligacji seria [...] w F. S.A., dłużnik z.w. w pismach z 19 i 20 grudnia 2023 r. uznał zajętą wierzytelność, jak również jej wysokość. Co prawda odmówił realizacji ww. zajęcia powołując się na kompensację wzajemnych należności, jednak nie przedstawił żadnych dowodów na istnienie jakiejkolwiek umowy, która dawałaby podstawę do dokonywania wzajemnych potrąceń. DIAS wyjaśnił także, ponownie powołując się na orzecznictwo sądowoadministarcyjne, że trudna sytuacja finansowa nie jest okolicznością zwalniającą dłużnika z.w. z obowiązku realizacji zajęć egzekucyjnych. Odnosząc się do stanowiska Spółki, że nie doszło do skutecznego zbycia praw z obligacji w świetle art. 921¹² oraz 517 § 2 kc, DIAS zwrócił uwagę, że oświadczenia dłużnika z.w. (t.j. odpowiedź na ww. zajęcie i argumentacja zażalenia) są ze sobą sprzeczne i mało wiarygodne. Skoro dłużnik z.w. w odpowiedzi na ww. zajecie wskazał nie tylko na istnienie wierzytelności z tytułu wykupu obligacji seria [...], ale także powołał okoliczność uniemożliwiającą jego realizację, a tytułem realizacji ww. zajęcia nie wpłynęły żadne kwoty – to organ egzekucyjny słusznie uznał, że dłużnik z.w. bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej kwoty. W ocenie organu II instancji, fakt braku wydania obligacji, jako przesłanki nieistnienia wierzytelności, winien być znany dłużnikowi z.w. w dniu zajęcia, które zostało przecież uznane. Dodatkowo dłużnik z.w. twierdził, że dokonywał potrąceń (których w żaden sposób nie udokumentował) – zatem wierzytelność istniała. DIAS zacytował także treść art. 517 § 2 kc oraz art. 921¹² kc, jak również art. 4 ust. 1 i art. 8 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach (Dz.U. z 2024 r. poz. 708). Podał, że obecne brzmienie art. 8 ustawy o obligacjach (od 1 lipca 2019 r.) wprowadziło zasadniczą zmianę w zakresie formy w jakiej mogą zostać emitowane obligacje. Przewidziany w art. 8 ust. 1 ustawy o obligacjach wymóg dematerializacji obligacji oznacza, że nie mogą być emitowane obligacje w postaci dokumentu. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że umowa zobowiązująca do przeniesienia zdematerializowanych papierów wartościowych przenosi te papiery z chwilą dokonania odpowiedniego zapisu na rachunku papierów wartościowych (art. 7 ust. 2 zd. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi). Jednocześnie zaistnienie skutku rozporządzającego tej umowy uzależnione jest od zdarzenia faktycznego będącego warunkiem prawnym (conditio iuris) w postaci dokonania wpisu na rachunku papierów wartościowych. Wpis ten stanowi odpowiednik wydania dokumentu jako przesłanki zbycia tradycyjnego papieru wartościowego na okaziciela. Podobnie jak wydanie dokumentu, pełni ważną funkcję bezpieczeństwa obrotu, gdyż zapobiega jednoczesnemu dwukrotnemu przeniesieniu tego samego prawa. Podsumowując, organ II instancji stwierdził, że w sprawie zostały spełnione przesłanki art. 71a § 9 u.p.e.a., niezbędne do wydania postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty przez dłużnika z.w. Mając powyższe na uwadze organ egzekucyjny prawidłowo uznał, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchylał się od przekazania zajętych kwot na rachunek organu egzekucyjnego. W skierowanej do WSA w Krakowie skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie Spółka zarzuciła naruszenie: art. 71a § 9 u.p.e.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że po pierwsze jest ona dłużnikiem spółki E. sp. z o.o. sp. k., a po drugie, że uchyla się w sposób bezpodstawny od przekazania do Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Prądnik zajętej wierzytelności, podczas gdyby organ egzekucyjny ustalił stan faktyczny w sposób prawidłowy to doszłoby do ustalenia, że Spółka nie jest dłużna do E. sp. z o.o. sp. k. w oparciu o zarzut braku nabycia przez spółkę E. praw z obligacji/obligacji serii [...] emitowanych przez Spółkę, a w konsekwencji wobec strony skarżącej nie zachodzą ustawowe przesłanki uzasadniające wydanie skarżonego postanowienia; art. 7, 8 i 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej "kpa") poprzez niedokładne – a w zasadzie żadne wyjaśnienie stanu faktycznego – co prowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych prowadzącego do wydania postanowień nieodpowiadających prawu poprzez nieprawidłowe uznanie, że skarżąca Spółka jest dłużnikiem spółki E. - co prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie organu skarbowego jest błędne – zarówno w I jak i w II instancji. Strona skarżąca wniosła ponadto o przeprowadzenie dowodu z szeregu dokumentów wskazanych w skardze. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, jak również zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie koncentruje się wokół odpowiedzi na pytanie, czy w zaistniałym stanie faktycznym wystąpiły przesłanki do wydania wobec skarżącej Spółki, jako dłużnika zajętej wierzytelności, postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty. W sporze tym Sąd rację przyznał organom egzekucyjnym. Z treści art.71a § 1 u.p.e.a. wynika, że organy egzekucyjne są uprawnione do przeprowadzania u dłużników zajętej wierzytelności, z wyłączeniem banków, kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. Podstawę prawną określenia wysokości nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności stanowi natomiast art. 71a § 9 u.p.e.a., zgodnie z którym jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Z ww. art. 71a §9 u.p.e.a. wynikają dwie przesłanki uprawniające organ egzekucyjny do określenia wysokości nieprzekazanej kwoty w drodze postanowienia, które jest podstawą do wystawienia przeciwko dłużnikowi zajętej wierzytelności tytułu wykonawczego, tj. (1) przeprowadzenie kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności; (2) stwierdzenie, że dłużnik bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności. Odnośnie pierwszej ze wskazanych przesłanek należy mieć na uwadze, że kontrola, o której mowa w art. 71a § 1 u.p.e.a., została określona przez ustawodawcę jako uprawnienie organu egzekucyjnego dla zabezpieczenia realizacji celów jakie zostały określone w postępowaniu egzekucyjnym. Wskazuje na to sformułowanie "organy egzekucyjne uprawnione są". Jeżeli więc cel, dla którego przeprowadzenie kontroli zostało przewidziane, zostaje zrealizowany bez konieczności jej przeprowadzenia, a więc gdy nie ma wątpliwości co do bezpodstawnego uchylania się dłużnika zajętej wierzytelności od jej przekazania organowi egzekucyjnemu w całości bądź w części, to można uznać, że nieprzeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 71a § 1 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody do wydania postanowienia o jakim mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a. (por. wyroki NSA z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1515/10; z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FSK 34/20; z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 1153/15 - dostępne, jak i pozostałe przywołane w uzasadnieniu na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że ustalenie bezpodstawnego uchylania się od przekazania zajętej wierzytelności może nastąpić alternatywnie na podstawie zgromadzonego w sprawie egzekucyjnej materiału dowodowego lub poprzez przeprowadzenie kontroli (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 kwietnia 2010 r., I SA/Po 196/10, wyroki WSA w Gdańsku z 14 września 2010 r., I SA/Gd 571/10 z 27 września 2011 r., I SA/Gd 633/11; wyrok NSA z 26 stycznia 2012 r.) Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku z 26 maja 2022 r., sygn. akt III FSK 618/21, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przeprowadzenie kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności nie stanowi bezwzględnej przesłanki określenia wysokości nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności. Z wykładni art. 71a § 1 i § 9 u.p.e.a. wynika zatem, że postanowienie określające wysokość nieprzekazanej wierzytelności, może być wydane także bez przeprowadzenia kontroli, o ile uchylanie się dłużnika z.w. od jej przekazania organowi egzekucyjnemu - w świetle przeprowadzonego postępowania i zgromadzonych dowodów, z uwzględnieniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. – tak jak w niniejszej sprawie, nie budzi wątpliwości. W rozpoznanej sprawie poza sporem jest, że nie doszło do przeprowadzenia kontroli w trybie przewidzianym w art. 71a u.p.e.a. Organ egzekucyjny uznał bowiem, że zebrany materiał dowodowy, a w szczególności poinformowanie Naczelnika US przez dłużnika z. w., że uznaje zajęte prawo i jego wysokość oraz jednoczesne wskazanie okoliczności, które, w ocenie dłużnika, uniemożliwiają przekazanie środków pieniężnych, pozwolił na stwierdzenie, że miało miejsce bezpodstawne uchylanie się przez Spółkę od przekazania na rzecz organu egzekucyjnego kwoty zajętej wierzytelności. Mając na uwadze podniesione w pismach z 19 i 20 grudnia 2023 r. przez stronę skarżącą okoliczności uniemożliwiające realizację przedmiotowego zajęcia, należy podkreślić (w ślad za wypracowanym i podzielanym stanowiskiem judykatury i doktryny), że zwrot normatywny "bezpodstawnie uchyla się" zawarty w art. 71a §9 u.p.e.a. należy interpretować jako przesłankę prawną a nie faktyczną. Innymi słowy, uchylanie się przez dłużnika zajętej wierzytelności od jej przekazania organowi egzekucyjnemu z przyczyn faktycznych będzie stanowiło podstawę do wydania postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty. Wzajemne relacje wynikające ze stosunków zobowiązaniowych, mimo że skuteczne między stronami takich stosunków, nie wywołują skutków prawnych na gruncie toczącego się postępowania egzekucyjnego, co potwierdza art. 67a § 1 u.p.e.a. Dłużnik zajętej wierzytelności nie może, według swego uznania, decydować o przeznaczeniu zajętych już wierzytelności bądź ich uiszczeniu zobowiązanemu bez zgody organu egzekucyjnego. Podstawą uchylania się przez dłużnika zajętej wierzytelności od jej przekazania bądź przekazania jej części w rozumieniu art. 71a § 9 u.p.e.a., mogą być tylko takie okoliczności prawne, które umożliwiają mu skuteczne uchylanie się od wykonania zobowiązania względem wierzyciela (np. zarzut przedawnienia, potrącenia, wcześniejsze zajęcie wierzytelności przez inny organ egzekucyjny; por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 155/18; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Po 314/20; wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2287/16 oraz z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3576/16; por. R. Hauser, A. Skoczylas (red), Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz, Warszawa 2011, str. 370; D. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym, Komentarz, Wrocław 2011, str. 780). W rozpoznanej sprawie nie budziło wątpliwości, że Spółka nie przekazała należnej od niej kwoty z tytułu wykupu obligacji organowi egzekucyjnemu. Została zatem spełniona jedna z omówionych przesłanek warunkujących byt postanowienia na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a. Sporne było natomiast, czy to nieprzekazanie miało charakter bezpodstawny. Słuszne jest stanowisko organów obu instancji co do tego, że przywoływane przez stronę okoliczności nie mogły stanowić o uznaniu, że uchylanie się od przekazania zajętej kwoty wierzytelności miało swoje podstawy prawne, a zatem, że nie było bezpodstawne w rozumieniu art. 71a § 9 u.p.e.a. Odpowiadając na dokonane zajęcie wierzytelności Spółka skierowała do organu ww. pisma z 19 i 20 grudnia 2023 r., w których uznała zajęte prawo i jego wysokość oraz przywołała szereg okoliczności obrazujących jej obecne problemy finansowe i brak wystarczających środków celem przekazania ich do Urzędu Skarbowego. Powołała się także (chociaż w żaden sposób nie wykazała tych okoliczności odpowiednimi dowodami) na dokonywane wcześniej kompensaty wzajemnych należności pomiędzy dłużnikiem z.w. a zobowiązaną w związku z udzieleniem poręczenia wekslowego kredytu zaciągniętego przez E. Sp. z o.o. Sp.k. i brak spłaty tego kredytu. Strona skarżąca podała, że kwotę raty spłacaną co miesiąc w imieniu spółki E., kompensuje z zobowiązaniami z tytułu obligacji. Sąd aprobuje stanowisko organu odwoławczego co do tego, że w sprawie nie zaistniały takie okoliczności, które stanowiłyby o prawnych przeszkodach uniemożliwiających przekazanie organowi egzekucyjnemu kwot zajętych wierzytelności. Ww. zwrot normatywny "bezpodstawnie uchyla się" nie odnosi się do okoliczności związanych ze złą kondycją finansową dłużnika zajętej wierzytelności. Innymi słowy, uchylanie się przez dłużnika z. w. od jej przekazania organowi egzekucyjnemu z przyczyn faktycznych (np. z powodu trudnej sytuacji ekonomicznej) nie stoi na przeszkodzie wydaniu postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z 27 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 140/16 oraz powołane tam orzecznictwo). Sąd podziela pogląd wyrażony przez WSA w Warszawie z 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 2216/05, w którym wskazano, że: "Nietrafne są argumenty skargi wskazujące na trudną sytuację finansową jako podstawę uchylenia się dłużnika od przekazania zajętej kwoty. Taka interpretacja art. 71a § 9 u.p.e.a. prowadziłaby do uznania, wbrew treści art. 67a § 1, iż uprawnienia organu egzekucyjnego względem zajętej wierzytelności są mniejsze aniżeli wierzyciela korzystającego z egzekucyjnego trybu realizacji zobowiązania (...)". Mając powyższe na uwadze trafne jest stanowisko organów co do tego, że uchylanie się przez skarżącą Spółkę, jako dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania zajętych kwot, miało charakter bezpodstawny, co uzasadniało wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skoro Spółka, mimo braku przeszkód prawnych i wobec uznania dokonanego przez organ egzekucyjny zajęcia, nie przekazała zajętych wierzytelności, to wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 71a §9 u.p.e.a. przez organ egzekucyjny było zasadne. W sytuacji gdy Spółka w ww. pismach uznała wierzytelność i jej wysokość, bez jakichkolwiek zastrzeżeń, jak również powołała się na dokonywanie kompensat wzajemnych zobowiązań strony skarżącej i zobowiązanej, to późniejsze, na etapie zażalenia i skargi, kwestionowanie istnienia zajętej wierzytelności nie mogło odnieść pozytywnego dla strony skarżącej skutku, gdyż było spóźnione. Organ egzekucyjny wydając postanowienie z 21 marca 2024 r. nie miał jakichkolwiek podstaw do zastanawiania się czy zajęta wierzytelność z tytułu wykupu obligacji istnieje. Skarżąca Spółka 15 grudnia 2023 r. otrzymała zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej wraz z pełnym pouczeniem o przysługujących jej uprawnieniach a także wezwaniem związanym z tą czynnością egzekucyjną. Jeżeli kwestionowała zajętą wierzytelność, to już na tym etapie istniał nie tylko obowiązek złożenia stosownych wyjaśnień, ale również możliwość poparcia ich stosownymi dokumentami. Strona skarżąca jednak takich okoliczności nie podniosła. W odpowiedzi na przedmiotowe zajęcie, jak to już zostało wcześniej wskazane, uznała zajętą wierzytelność i jej wysokość. Organy egzekucyjne nie naruszyły więc obowiązującego prawa ustalając fakt bezpodstawnego uchylania się dłużnika od przekazania zajętej wierzytelności. Sąd nie dostrzegł również tego, aby organy uchybiły obowiązkowi wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i dokonały wadliwej oceny zgromadzonych dowodów. Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zawartego w skardze wniosku strony skarżącej dotyczącego przeprowadzenia dowodu z dokumentów. Z treści art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wynika wprawdzie możliwość przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów, jednakże wyłącznie w przypadku, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd administracyjny natomiast nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy. Nadto przeprowadzenie dowodu jest niezbędne jedynie wówczas, gdy bez określonego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istotnej w sprawie wątpliwości. Ponadto dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem Sądu. W realiach niniejszej sprawy, przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów było zbędne, bowiem Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia uznał za pełny i wystarczający materiał dowodowy zgromadzonym w postępowaniu przed organami administracji (art. 133 § 1 p.p.s.a.). W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, dlatego Sąd, działając na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. WSA w Krakowie skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a.. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.