II SA/Kr 1254/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 28 czerwca 2024 r. znak WS-VI.7536.1.114.2023.PB w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Przedmiotem skargi M. P. jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 28 czerwca 2024 roku, znak: WS-VI.7536.1.114,2023.PB utrzymująca w mocy decyzję Starosty W. o z dnia 26 października 2023 r. znak: NGK.6821.36.2023 orzekająca o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości obejmującej część działki nr [...] o pow. 0,1791 ha, położonej w obr. [...] jedn. ewid. [...], objętej księgą wieczysta [...] stanowiącej własność M. P. s. J. i D. - przez zezwolenie inwestorowi T. S.A. z siedziba w K. na realizacje na przedmiotowej działce prac polegających na założeniu i przeprowadzeniu na ww. nieruchomości sieci kablowej 0,4 kV typu NA2XY-J4x120mm2 o długości 36 m w ramach zadania inwestycyjnego pn.: Sieć kablowa 0,4 kV NA2XY-J4x120mm2 dł. 315 m dla zasilania parcel [...] i [...]. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach. Za pismem dnia 27 kwietnia 2023 roku inwestor T. S.A. z siedzibą w K., reprezentowany przez W. A. złożył wniosek o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości obejmującej część działki nr [...] o pow. 0,1791ha obr. [...] jedn. ewid. [...] przez zezwolenie inwestorowi na założenie i przeprowadzenie na przedmiotowej działce prac polegających na umieszczeniu i przeprowadzeniu na ww. nieruchomości sieci kablowej nN 0,4 kV typu NA2XY-J4x120mm2 o długości 36 mb w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Sieć kablowa 0,4 kV NA2XY-J 4x120mm2 dl.315 m dla zasilania parcel [...] i [...]" w miejscowości J.. Z treści wniosku wynikało, że sieć kablowa prowadzona będzie w odległości 0,5 - 1 m od wschodniej granicy działki na głębokości 0,8 m w wykopie ziemnym, a czas wykonywania robót na nieruchomości nie przekroczy 1 dnia. Do wniosku dołączono m.in. dokumenty potwierdzające uprzednie przeprowadzenie negocjacji przez inwestora z właścicielem nieruchomości. W toku postępowania administracyjnego w dniu 14.06.2023 r. odbyła się rozprawa administracyjna połączona z wizją na działce nr [...] położonej w J. j. W rozprawie wzięli udział pełnomocnicy M. P., to jest K. P. oraz radca prawny M. S. oraz pełnomocnik inwestora W. A.. W trakcie wizji obecni na rozprawie pełnomocnicy właściciela działki oświadczyli, że przebieg planowanej inwestycji po działce nr [...] jest im znany i podtrzymują dotychczasowe stanowisko właściciela nieruchomości M. P. o niewyrażeniu zgody na prowadzenie planowanej inwestycji po działce nr [...] położonej w J. . Ponadto pełnomocnik M. P. powołał się na pozorność prowadzonych rokowań przez T. S.A., zarówno co do przebiegu planowanej inwestycji jak i kwoty należnej za ustanowienie służebności. Z kolei pełnomocnik inwestora oświadczył, że "inwestycja planowano po działce nr [...] obr. [...], ma optymalny przebieg będący następstwem tego, że jest ona zlokalizowana najbliżej zestawu złączowo - pomiarowego Z. , czego następstwem będzie skrócenie odcinka sieci doprowadzanej do działki nr [...] celem jej zasilania. Powyższe spowoduje minimalizację kosztów budowy odcinka linii kablowej". Radca prawny M. S., pełnomocnik właściciela, w czasie wizji podniósł, że " długość odcinka planowanej inwestycji oraz wielkość kosztów ponoszonych przez wnioskodawcę przy jej realizacji są bez znaczenia dla postępowania z art. 124 ust. 1 ugn. Przesłanką ograniczenia sposobu korzystania w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. jest zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy M. nie zawiera szczegółowego przebiegu planowanej inwestycji w szczególności po działce nr [...]. Fakt projektowania alternatywnych tras inwestycji nie obejmującej działki nr [...] świadczy o świadomości wnioskodawcy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje szczegółowego przebiegu inwestycji po działce nr [...]". Pismem z dnia 06.09.2023 r. strony postępowania zostały powiadomione o przysługującym uprawnieniu do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W dniu 25.09.2023r. z aktami sprawy zapoznała się K. P. pełnomocnik M. P.. Pozostałe strony prawidłowo zawiadomione nie skorzystały z powyższego prawa. Po przeprowadzeniu postępowania Starosta W. decyzją z dnia 26 października 2023 r. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości obejmującej część działki nr [...] położonej w obr. [...] jedn. ewid. [...], - przez zezwolenie inwestorowi T. S.A. z siedziba w K., ul. [...] [...], na realizację na przedmiotowej działce prac polegających na założeniu i przeprowadzeniu na ww. nieruchomości sieci kablowej 0,4 kV typu NA2XY-J4x120mm2 o długości 36 m w ramach zadania inwestycyjnego pn.: Sieć kablowa 0,4 kV NA2XY-J4x120mm2 dł. 315 m dla zasilania parcel [...] i [...]". W uzasadnieniu organ wskazał, że realizacja planowanej inwestycji polegającej na budowie sieci kablowej 0,4 kV długości 36 m jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania Gminy M.. Dla działki nr [...] , na której będzie realizowana inwestycja celu publicznego, Sąd Rejonowy w W. Wydział V Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą [...] w której w dziale II jako właściciel wpisany jest M. P. s. J. i D.. Z załączonych do wniosku dokumentów wynika, że Inwestor zwrócił się do właściciela działki nr [...] M. P. pismem [...] z dnia 18 stycznia 2023 r. o ustanowienie na rzecz T. S.A odpłatnej służebności przesyłu w formie aktu notarialnego. Przebieg służebności wkreślono na projekcie zagospodarowania terenu, który został załączony do pisma skierowanego do właściciela nieruchomości. W piśmie tym zawarto również propozycję finansową za ustanowienie służebności przesyłu. W odpowiedzi na powyższe, pełnomocnik M. P., żona K. P. udzieliła odpowiedzi w dniu 31 stycznia 2023 r., że "w nawiązaniu do pisma [...] informuję, że nie wyrażamy zgody na przedstawione w nim warunki". W ocenie organu prowadzone rokowania nie były pozorne. Organ powołał w tym zakresie na orzecznictwo NSA podkreślając, że "w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. organ administracyjny, a co za tym idzie sąd administracyjny- ustala fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn zgody stron. Okoliczność więc, że nie została zaproponowana konkretna suma pieniężna, bądź inwestor zaproponował właścicielowi warunki, które są dla niego niekorzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia, nie podlega weryfikacji w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Po wszczęciu tego postępowania, organ nie ma żadnych podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie przyczyn braku zgody stron prowadzących rokowania. Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ w omawianym wyżej zakresie powinno sprowadzać się wyłącznie do ustalenia faktu istnienia rokowań (na podstawie przedłożonych przez inwestora dokumentów - art. 124 ust. 3 zdanie ostatnie u.g.n.) oraz ich negatywnego wyniku tj. braku zgody ze strony właściciela nieruchomości lub użytkownika wieczystego nieruchomości. Nie podlega więc kontroli sam tryb prowadzenia rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia porozumienia" (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 26 maja 2023 roku, sygn. I OSK 1021/22). Tym samym w ocenie Starosty zostały spełnione obie przesłanki, od których ustawodawca uzależnił możliwość ograniczenia przez starostę w drodze decyzji sposobu korzystania z nieruchomości na rzecz podmiotu realizującego konkretne przedsięwzięcie inwestycyjne. Ponadto organ wskazał, że oprócz wymogów formalnych o jakich mowa w art.124 u.g.n. zasadniczą kwestią dopuszczalności wydania decyzji na podstawie art.124 ust. 1 u.g.n. jest to, iż realizacja wymienionych w nim urządzeń infrastruktury technicznej, w tym urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, musi mieć charakter celu publicznego, niezależnie kto jest inwestorem. Z uwagi na fakt, że decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi rodzaj decyzji polegającej na czasowym ograniczeniu wykonywania prawa własności do nieruchomości na której istnieje potrzeba przeprowadzenia urządzeń infrastruktury technicznej, to mają do niej odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczące wywłaszczenia nieruchomości, a także art. 6 pkt. 2 tejże ustawy, który zawiera katalog celów publicznych, wśród których wymieniona jest budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Na pojęcie " inwestycji celu publicznego" składają się bowiem dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego (tj. gminnego) lub ponadlokalnego tj. powiatowego, wojewódzkiego, krajowego) w myśl art. 2 ust.5 u.g.n. Zgromadzona w sprawie dokumentacja oraz treść art. 143 ust.2 ugn. nie pozostawia wątpliwości, iż inwestycja polegająca na budowie sieci kablowej 0,4 kV typu NA2XY- J4x120mm2 o długości 36 mb w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Sieć kablowa 0,4 kV NA2XY-J 4x120mm2 dl.315 m dla zasilania parcel [...] i [...]", jest celem publicznym. T. S.A jako operator sieci elektroenergetycznej dystrybucyjnej, zobowiązana jest na podstawie ustawy prawo energetyczne do zapewnienia bezpieczeństwa dostaw i funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, poprzez eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną przebudowę i rozbudowę elektroenergetycznej sieci dystrybucyjnej. Realizacja zamierzenia inwestycyjnego, którego wniosek dotyczy, umożliwia szerszemu kręgowi podmiotów poprawę ich bezpieczeństwa energetycznego zarówno obecnym jak i przyszłym odbiorcą energii elektrycznej i w tym względzie jest niezbędna dla rozwoju regionu (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 14 lutego 2019 , sygn. I OSK 2147/18 ). Z wniosku złożonego przez inwestora wynika, że realizacja zadania polegającego na budowie sieci kablowej 0,4 kV typu NA2XY-J4x120mm2 o długości 36 mb w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Sieć kablowa 0,4 kV NA2XY-J 4x120mm2 dł. 315 m dla zasilania parcel [...] i [...]", jest niezbędne dla przyłączenia i poboru energii elektrycznej nowym odbiorcom, co doprowadzi w rezultacie do rozwoju regionu tj. zaktywizowania terenów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jako tereny mieszkaniowe, co leży w istocie interesie lokalnej społeczności. Zatem wymóg zasięgu lokalnego, o którym mowa w art. 2 pkt.5 ustawy o planowaniu przestrzennym, omawianego zamierzenia, jako Inwestycji celu publicznego jest spełniony w przedmiotowej sprawie, bowiem przy uwzględnieniu zasięgu tej inwestycji, ma ona służyć zapewnieniu bezpieczeństwa i ciągłości dostaw energii elektrycznej obecnym i przyszłym odbiorcom. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. P.. Rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 28 czerwca 2024 roku utrzymał w mocy decyzję Starosty W. o z dnia 26 października 2023 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie, zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości, od spełnienia dwóch ściśle określonych przesłanek: tego aby ewentualne zezwolenie zgodne było z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz tego aby wystąpienie z wnioskiem o wydanie ww., decyzji, dany podmiot poprzedził przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. W piśmie z 27 kwietnia 2023 r. spółka T. S.A, z siedzibą w K., reprezentowana przez pełnomocnika W. A., wystąpiła do Starosty W. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie elektroenergetycznej sieci kablowej 0,4 kV na odcinku 36 m, na głębokości 0,8 m w wykopie ziemnym w odległości 0,5 - 1 m od granicy działki nr [...] w J. na podstawie art. 124 u.g.n. w celu dostarczania energii elektrycznej do działek: nr [...] i nr [...] w miejscowości J.. Powyższa inwestycja wraz z pasem eksploatacyjnym o szerokości 0,5 m obejmie na działce nr [...] obszar trwałego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości o powierzchni 18 m2, Do wniosku załączono pisma spółki T. S.A. z siedzibą w K. z 18 stycznia 2023 r. i 28 marca 2023 r. Zarazem załączono wydruk korespondencji elektronicznej z 31 stycznia 2023 r. w którym K. P. jako pełnomocnik M. P. poinformowała, iż nie wyraża zgody na warunki przedstawione w piśmie ww. spółki z 18 stycznia 2023 r. W związku z powyższym, zarzuty odwołania dotyczące braku rokowań w zakresie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z uwagi na fakt "(...) przedstawienia jedynie propozycji zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu, która była jednostronna i nienegocjowalna i rokowania (w zakresie ustanowienia służebności przesyłu) był w rzeczywistości pozorne" - nie zostały uwzględnione. Organ podkreślił, że instytucja służebności przesyłu jest uregulowana przepisami kodeksu cywilnego jako forma dobrowolnej umowy cywilnoprawnej, co do której, w trakcie negocjacji/rokowań, obie strony mają jednakowe możliwości przedstawiania własnych oczekiwań. Natomiast ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości to forma uzyskania przez przedsiębiorcę w trybie postępowania administracyjnego tytułu uprawniającego do posadowienia na określonej nieruchomości inwestycji o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., zatem obowiązek rokowań o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. dotyczy pozyskania dobrowolnej zgody właściciela nieruchomości na ustanowienie umowy służebności przesyłu sporządzonej w formie aktu notarialnego i podlegającej wpisowi w dziale III księgi wieczystej. Na pismo spółki T. S.A. z 18 stycznia 2023 r. pełnomocnik M. P. nie przedstawił oczekiwań właściciela przedmiotowej nieruchomości, co do satysfakcjonującej wysokości wynagrodzenia za zgodę na posadowienie planowanej inwestycji na przedmiotowej działce, nie przedstawiono również innych własnych warunków zawarcia umowy służebności przesyłu, tym samym właściciel przedmiotowej nieruchomości nie wykazał zamiaru do prowadzenia rokowań w sprawie planowanej inwestycji, zaś w poczcie elektronicznej z 18 stycznia 2023 r. (k.a. organu I instancji nr 10) pełnomocnik właściciela działki nr [...] w J. j sprzeciwił się zawarciu stosownej umowy zezwalającej na posadowienie planowanej inwestycji. Powszechne jest stanowisko sądów administracyjnych, iż rokowania z art. 124 ust. 3 u.g.n. nie oznaczają konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich stanowiskach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. Nadto jeśli druga strona (właściciel) sprzeciwia się wyraźnie wskazując, że tak zaproponowane warunki są nie do przyjęcia, lub nie zajmuje stanowiska, wówczas inwestor nie musi dalej prowadzić rokowań, gdyż nie można wymagać od inwestora, aby niezależnie od propozycji właściciela nieruchomości był zmuszony do respektowania warunków drugiej strony lub prowadzenia rokowań dopóty, dopóki właściciel nie zmieni swojego stanowiska. Proces rokowań nie może przebiegać w nieskończoność. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 124 u.g.n. nie podlegają ocenie same warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia (por. m.in. wyrok NSA z 6 lipca 2016 r., sygn. I OSK 179/15, wyrok NSA z 24 listopada 2017 r., sygn. I OSK 970/17, wyrok WSA w Łodzi z 29 listopada 2018 r., sygn. II SA/Łd 540/18, wyrok WSA w Krakowie z 6 lipca 2016 r" sygn. II SA/Kr 526/16). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie udowodniono próbę uzyskania zgody właściciela przedmiotowej nieruchomości na założenie elektroenergetycznej linii kablowej. Inwestor wystosował do właściciela pisma, określające zakres zajęcia i proponowane warunki, tym samym została spełniona podstawowa przesłanka ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, określona w art. 124 ust. 3 u.g.n., tj. konieczność przeprowadzenia rokowań w związku planowaną realizację na przedmiotowej działce prac polegających na założeniu i przeprowadzeniu na ww. nieruchomości elektroenergetycznej sieci kablowej 0,4 kV o długości 36 m w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Sieć kablowa 0,4 kV NA2XY-J4x120mm2 długości 315 m dla zasilania parcel [...] i [...]". Z kolei celem stwierdzenia realizacji drugiej ze wskazanych na wstępie przesłanek, należy wskazać, iż zgodnie z postanowieniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., zatwierdzonego uchwałą Nr XXVIII/270 Rady Gminy Mucharz z dnia 22 lutego 2022 r. działka nr [...] obręb [...] położona jest w obszarze oznaczonym symbolem: 128.MN tj. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z § 14 powyższego planu miejscowego, ustalającego "Zasady budowy, przebudowy i remontów systemów infrastruktury technicznej" w ust. 6 - dotyczącym zasad budowy, przebudowy i remontów systemu elektroenergetycznego w pkt. 2 określono, iż obszar zasilany jest w energię elektryczną w oparciu o sieć elektroenergetyczną średniego napięcia wyprowadzoną z GPZ 110/15 kV w W. i S. poprzez stacje transformatorowe SN/nn oraz sieć rozdzielczą niskiego napięcia. Z kolei ust. 6 pkt. 3 ww. planu dopuszcza budowę nowych urządzeń oraz odcinków sieci elektrycznej. W związku z powyższym projektowana na przedmiotowej nieruchomości inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego działkę [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]. Tym samym zarzuty odwołania dotyczące błędnego przyjęcia "(...) że planowana inwestycja oraz ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego podczas gdy przedmiotowa inwestycja nie jest zaplanowana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią ogólną zasadę dopuszczalności budowy sieci elektrycznych na całym obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego", w świetle wcześniej opisanych zapisów planu miejscowego, nie znajdują uzasadnienia. W ocenie Wojewody nie budzi wątpliwości, że inwestycja dotycząca budowy kablowej sieci elektroenergetycznej nN 0,4 kV, mieści się w pojęciu "realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej". Z kolei art. 6 pkt 2 u.g.n. przesądza o tym, iż: "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń", jest celem publicznym, bowiem projektowana inwestycja poprzez rozbudowę elektroenergetycznej kablowej sieci dystrybucyjnej niskiego napięcia 0,4 kV będzie służyć dostarczaniu energii elektrycznej innym odbiorcom lokalnej społeczności w tym konkretnym przypadku właścicielom działek nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]. Zatem z uwagi na powyższe, zarzut odwołania dotyczący nie wykazania "(...) spełnienia wymogu realizacji celu o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym, o którym mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., a co za tym błędne uznanie, że inwestycja jest inwestycją celu publicznego" - nie może być uwzględniony. Skargę na powyższą decyzję złożył M. P., który podniósł zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. Art. 124 ust. 1 ustawy 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.) w zw. z § 14 ust. 6 pkt. 2 i 3 Uchwały nr XXVIIl/270 Rady Gminy Mucharz z dnia 22 lutego 2022 r, poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że przesłanka zgodności ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania jest spełniona w przypadku gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawiera jedynie postanowienia ogólne o dopuszczalności budowy nowych odcinków sieci energetycznej i nie zawiera nawet przybliżonej informacji o przebiegu budowy jakiejkolwiek sieci energetycznej, podczas gdy prawidłowa wykładnia art 124 ust. u.g.n. prowadzi do wniosku, że zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zachodzi wyłącznie, gdy konkretny przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje, że na konkretnej nieruchomości ma być lub może być realizowany konkretny cel publiczny, a w konsekwencji uznaniem że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy M. 2. art. 124 ust. 1 w zw. z art. 112 ust. 1 w zw. z art. 6 u.g.n. w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, mimo że plan miejscowy nie wskazuje w sposób konkretny działki należącej do skarżących jako działki, na której ma być realizowany cel publiczny; 3. art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że wydanie decyzji zostało poprzedzone rokowaniami w sprawie wykonania prac o których mowa w art 124 ust. 1 u.g.n., podczas gdy inwestor nie prowadził rokowań w zakresie ograniczenia korzystania z nieruchomości, a przedstawił jedynie propozycję zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu oraz ze względu na fakt że przedstawiona przez niego oferta była jednostronna i nienegocjowalna i rokowania (w zakresie ustanowienia służebności przesyłu), a wobec tego rokowania były w rzeczywistości pozorne. Ponadto podniósł zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art 124 ust. 1 u.g.n. poprzez nieuchylenie decyzji pierwszej instancji w sytuacji gdy decyzja organu I stopnia została wydana pomimo niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z racji jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddala skargę. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., II OSK 795/07). Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotowa sprawa dotyczy ograniczenia korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 344) – dalej jako "u.g.n." Zgodnie z art. 124 ust. 1 – 3 u.g.n: "1. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. 1a. W przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. 1b. W zakresie urządzeń łączności publicznej decyzję w sprawie zezwolenia wydaje się w uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Decyzja ta może być również wydana w przypadku braku planu miejscowego lub gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagana. 2. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. 3. Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań." Wskazany przepis art. 124 u.g.n. kształtuje tryb w jakim może dojść do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Jeszcze przed złożeniem wniosku w sprawie zajęcia nieruchomości w celu realizacji inwestycji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. zainteresowany podmiot jest zobligowany do uprzedniego przeprowadzenia rokowań, co do możliwości przeprowadzenia inwestycji na spornej nieruchomości i ich zakończenia w sposób uniemożliwiający polubowne przeprowadzenie inwestycji. Jak wskazuje się orzecznictwie przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Na gruncie powołanego przepisu ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron (zob. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. I OSK 3371/18). Obowiązek przeprowadzenia rokowań jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości spełniony jest wówczas, gdy inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., a właściciel ich nie przyjął. W przypadku przyjęcia warunków zaproponowanych w toku rokowań, dojdzie do zawarcia stosownej umowy i zbędne będzie prowadzenie postępowania na zasadzie art. 124 ust. 1 u.g.n. Jeśli więc o formie i charakterze rokowań decyduje inwestor, to nie można wykluczyć, że dla uzyskania trwałego tytułu prawnego do korzystania z części nieruchomości, może on zaproponować jej właścicielowi zawarcie umowy, której treść będzie określała zakres ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości przez właściciela. Takie rozwiązanie może mieścić się w pojęciu zgody właściciela, o jakiej mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., o ile dojdzie do zawarcia umowy cywilnoprawnej, która pozwoli w sposób sprawny i bezkonfliktowy zrealizować cele publiczne. Niedookreślenie przez ustawodawcę w najmniejszym stopniu przebiegu rokowań, powoduje, że organ prowadzący postępowanie w sprawie ograniczenia korzystania z nieruchomości, uwzględniając treść art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n., zobowiązany jest jedynie zbadać, czy zostały w sprawie przeprowadzone rokowania w przedmiocie zawarcia umowy umożliwiającej inwestorowi realizację inwestycji. Nie podlega jednak już jego kontroli sam tryb prowadzenia rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia porozumienia. Kwestie takie jak dobra albo zła wiara inwestora, czy też ekwiwalentność zaproponowanego świadczenia, pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. I OSK 358/21). Na marginesie można wskazać, że ustawodawca przewidział trzy tryby zawarcia umowy: złożenie oferty i jej przyjęcie, przetarg oraz negocjacje (noszące na gruncie wcześniej obowiązującego stanu prawnego nazwę rokowań) (por. B. Łukańko, komentarz do art. 66 teza 2 [w:] Gudowski Jacek (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, cz. 2 (art. 56–125), WKP/LEX el. 2021). Przy czym do zawarcia umowy w trybie negocjacji wymaga się uzgodnienia wszystkich elementów, które obejmowały negocjacje. Decyduje zatem zakres prowadzonych rokowań, a nie sam fakt osiągnięcia porozumienia, co do essentialia negotii danej umowy (wyrok SN z 11.10.2000 r., III CKN 273/00). Negocjacje są procesem, w którego toku dochodzi do zbliżania się stanowisk w celu ostatecznego ustalenia treści umowy (A. Olejniczak komentarz do art. 72, nb 2 [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, red. M. Gutowski, Warszawa 2016,). Polegają one na wzajemnym oddziaływaniu na siebie partnerów negocjacji, przedstawianiu argumentów i dyskusji nad nimi (M. Pyziak-Szafnicka [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Część ogólna, red. P. Księżak, M. Pyziak-Szafnicka, Warszawa 2014, komentarz do art. 72, uwaga 2). Przepis art. 72 k.c. znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy strony prowadzą negocjacje w celu zawarcia określonej umowy, a nie np. w celu przygotowania wspólnej oferty przetargowej czy też projektu umowy, do której zawarcia wymagana jest przez przepisy prawa forma szczególna. Jednak umowa nie może być uznana za zawartą tak długo, jak długo strony nie uzgodniły postanowień przedmiotowo istotnych. W razie braku takiej umowy, uzgodnienie koniecznych elementów umowy nie jest wystarczającą przesłanką do przyjęcia, iż umowa została zawarta. Zgodnie z art. 72 § 1 k.c. dopiero bowiem uzgodnienie wszystkich postanowień umowy, które były przedmiotem rokowań, stanowi podstawę do uznania, że doszło do jej zawarcia (sygn. II CSK 450/13, z dnia 15 maja 2014 roku). Trzeba także zwrócić uwagę, że propozycje zawarcia umowy (porozumienia) o określonej treści, ale niezawierające wszystkich istotnych postanowień, mogą co najwyższej być uznane za zaproszenie do zawarcia umowy (art. 71) (por. np. uzasadnienie do wyroku SN z dnia 20 października 1978 roku, sygn. IV CR 402/78 i Maja Maciejewska – Szałas komentarz do art. 66 teza 7 [w:] Balwicka-Szczyrba Małgorzata (red.), Sylwestrzak Anna (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, WKP 2022/ LEXel). Jak przyjmuje się w orzecznictwie prawidłowe odróżnienie oferty od zaproszenia do zawarcia umowy wymaga przeprowadzenia oceny, czy w konkretnym wypadku do potencjalnego kontrahenta kierowana była informacja o możliwości zawarcia określonej umowy i płynących z niej korzyściach, czy też sprecyzowana została jednoznaczna propozycja zawarcia z nim określonej umowy. Pierwsza sytuacja odpowiadać będzie zaproszeniu do zawarcia umowy, drugą należy już kwalifikować jako ofertę (por. np. uzasadnienie wyroku SN z dnia 17 czerwca 2010 roku, sygn. III CSK 297/09). Reasumując powyższe należy wskazać, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, jako przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie uzyskania zgody na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art, 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Na gruncie niniejszej sprawy inwestor skierował do Skarżącego za pismem z dnia 18 stycznia 2023 roku propozycję ustanowienia służebności przesyłu o łącznej powierzchni 18 m2 za wynagrodzeniem (300 zł). Ponadto w treści tego pisma inwestor (T. S.A.) wskazał, że pismo to stanowi należy traktować jako przedstawioną w ramach propozycji rokowań finansowych oraz zasady swobody zawierania umów (por. k. 7 a.a.). Do pisma dołączono plan sytuacyjny. Na powyższe pismo Skarżący odpowiedział mailem z dnia 31 stycznia 2023 roku za pośrednictwem K. P., że nie wyraża zgody na przedstawione warunki (por. k. 10). Następnie inwestor za pismem z dnia 28 marca 2023 roku powiadomił Skarżącego, że wobec odmowy zaakceptowania zaproponowanych warunków finansowych oraz z uwagi na brak porozumienia, co do wysokości wynagrodzenia za możliwość ustanowienia służebności przesyłu dla projektowanych urządzeń elektroenergetycznych – uznaje, że strony nie porozumiały się, co doprowadziło do fiaska prowadzonych pomiędzy stronami rokowań finansowych (por. k. 11 a.a.). Na powyższe pismo Skarżący już nie odpowiedział. Jak wskazano powyżej przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. nie uzależnia uzyskania zezwolenia na ograniczenie sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, od określenia przez inwestora takiej oferty, która satysfakcjonowałaby właściciela nieruchomości. Dla oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia istotne jest wyłącznie ustalenie, czy strony przedstawiły sobie propozycje, które umożliwiałyby zawarcie porozumienia (zob. np. uzasadnienie do wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 września 2016 r., sygn. II SA/Bk 212/16). Rokowania nie oznaczają zatem konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich stanowiskach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. Nadto nie można wymagać od strony, aby była zmuszona do respektowania warunków drugiej strony lub prowadzenia rokowań dopóty, dopóki nie zmieni swojego stanowiska. Z kolei nieosiągnięcie zgody pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia wymienionego w art. 124 ust. 1 u.g.n. (np. uzasadnienie do wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 września 2016 r., sygn. II SA/Kr 650/16). Porozumienie, o którym mowa w art. 124 u.g.n. musi pozwolić w sposób sprawny i bezkonfliktowy zrealizować cele publiczne. Dlatego oświadczenie woli właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości winno być na tyle jasne i czytelne, aby nie wywoływało najmniejszych wątpliwości co do istnienia po jego stronie zgody na odjęcie przysługującego mu prawa bądź jego ograniczenie (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. I OSK 3500/15). Na gruncie niniejszej sprawy inwestor skierował do Skarżącego propozycję, która nie zostały jednak przez nich zaakceptowane. W świetle powyższego należy uznać, że przeprowadzono rokowania w rozumieniu art. 124 ust. 3 u.g.n., co czyni bezzasadnymi zarzuty akcentujące, że przeprowadzone rokowania miały jedynie charakter pozorny. Pozbawiony podstaw jest również zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 ustawy 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.) w zw. z § 14 ust. 6 pkt. 2 i 3 Uchwały nr XXVIIl/270 Rady Gminy Mucharz z dnia 22 lutego 2022 r., poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne uznanie, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy M.. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji nieruchomość Skarżącego objęta była przepisami uchwały Nr XI/88 Rady Gminy Mucharz z dnia 13 grudnia 2019 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Mucharz (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2020 roku, poz. 225 zmienionej uchwałami opublikowanymi: w Dz. Urz. Woj. Małop. z 2021 roku, poz. 2603 – uchwała Nr XXII/201 Rady Gminy Mucharz oraz w Dz. Urz. Woj. Małop. z 2022 roku, poz. 1794 – uchwała Nr XXII/201 Rady Gminy Mucharz) – dalej jako "mpzp" lub "plan miejscowy". Zgodnie z przepisami planu miejscowego nieruchomość Skarżącego składająca się z działki nr [...] w obr. [...] znajduje się w obszarze przeznaczonym pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej – oznaczonej symbolem 128MN (§ 5 ust. 1 pkt. 4) lit. a) oraz § 21 mpzp). Zgodnie z § 21 ust. 3 pkt. 8 mpzp w terenach zabudowy mieszkaniowej oznaczonej symbolem MN, przeznaczenie uzupełniające obejmuje sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Ponadto stosownie do zapisów § 14 ust. 6 pkt. 3) mpzp "przyjmuje się następujące zasady budowy, przebudowy i remontów systemu elektroenergetycznego: dopuszcza się budowę nowych urządzeń oraz odcinków sieci elektrycznej oraz przebudowę i remont istniejących sieci i urządzeń elektrycznych oraz budowę nowych stacji transformatorowych SN/nn". Należy też zauważyć, że § 14 mpzp znajduje się w Rozdziale II planu miejscowego, który zawiera ustalenia obowiązujące na całym obszarze planu miejscowego (por. oznaczenie tytułu Rozdziału II mpzp). W świetle zatem przytoczonych powyżej przepisów planu miejscowego wynika, że możliwe jest lokalizowanie na nieruchomości Skarżącego budowy nowych odcinków sieci elektrycznej. W związku z czym należy uznać, że projektowane zamierzenie jest zgodne z planem miejscowym, co wypełnia wymaganie zawarte w art. 124 ust. 1 zd. 2 u.g.n. i stanowi o bezzasadności podniesionego zarzutu. Niezależnie należy wskazać, że rozpoznając sprawę organ w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 roku, sygn. II OSK 2417/12). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy i okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2000 ze zm.) – dalej jako "K.p.a.", organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21). Określenie w jakim obszarze i w jakim zakresie konieczne jest ustalenie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych jest uwarunkowane przez normy prawne, które organ w sprawie będzie stosował. Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału została przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji. Na gruncie niniejszej sprawy, która dotyczy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości organ powinien ustalić czego dotyczy inwestycja w związku, z którą ma dojść do ograniczenia korzystania z nieruchomości, czy inwestycja ta stanowi inwestycję celu publicznego, czy jest zgodna z obowiązującym na obszarze planem miejscowym oraz czy wnioskodawca wyczerpał tryb rokowań. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że wszystkie te okoliczności zostały przez organy ustalone, rozważone i szczegółowo omówione w uzasadnieniu do wydanej decyzji. W związku z tym Sąd nie dopatruje się jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do podniesionego zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt. 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n., należy zauważyć, że wskazany przepis art. 138 § 1 k.p.a. ma charakter wynikowy, co oznacza jego zastosowanie winno być za każdym razem rezultatem uznania, że w konkretnej sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadnia kierunek rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Określone stosowanie przez organ przepisu wynikowego jest zatem konsekwencją ("wynikiem") określonych ustaleń faktycznych oraz określonego odczytania przepisów prawa materialnego. Jego naruszenie zawsze jest następstwem uchybienia innym przepisom - prawa materialnego bądź procesowego (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 16 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 431/18, NSA z dnia 28lipca 2023 r., sygn. I OSK 1353/22, NSA z dnia 16 maja 2023 r., sygn. II GSK 443/20). Jak wynika z akt sprawy organ odwoławczy doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ pierwszej instancji. Tę ocenę Sąd w pełni podziela. Wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji ma miejsce decyzji wówczas, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. W ocenie Sądu na gruncie przedmiotowej sprawy nie doszło zatem do naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a tym samym podniesiony zarzut jest bezzasadny. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.