II SA/Kr 34/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Joanna Człowiekowska SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2023 r. sprawy ze skargi B. A. i G. T. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 14 listopada 2022 r., WI-I.7840.2.21.2022.MA w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala Prezydent Miasta Krakowa po rozpatrzeniu wniosku inwestora Wspólnoty Mieszkaniowej [...], decyzją nr 2617/2016 z dnia 2 listopada 2016 r., znak: AU-01-1.6740.2.1115.2016.MLE zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Przebudowa kotłowni w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w K., na dz. nr [...] obr[...]". W dniu 28 października 2019 r. do organu I instancji wpłynął wniosek B. A. i G. T., o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną ww. decyzją Prezydenta Miasta Krakowa. W treści tego żądania powołano się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 kpa. Prezydent Miasta Krakowa 23 marca 2020 r. postanowieniem znak: AU-01-1.6740.2.1293.2019.EKO odmówił wznowienia postępowania. W jego uzasadnieniu dokonano oceny, że wnioskodawcy nie powinni być stronami postępowania zakończonego ww. decyzją o pozwoleniu na budowę. Na to postanowienie zażalenie do Wojewody Małopolskiego złożyli B. A. i G. T.. Wojewoda Małopolski w dniu 2 października 2020 r. postanowieniem znak: WI-I.7840.2.63.2020.KL utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Prezydenta Miasta Krakowa. W uzasadnieniu wskazano, że w postanowieniu pomimo przywołania art. 145 § 1 pkt 5 kpa, brak jest jakiegokolwiek odniesienia się do niego. Dalej wyjaśniono, że przebudowa dotyczyła pomieszczenia sąsiadującego z lokalem nr [...], natomiast roboty budowlane dotyczyły bezpośrednio likwidacji urządzeń kotłowni w pomieszczeniu należącym do wnioskodawców, zatem przysługiwało im prawo bezpośredniego uczestniczenia w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Wskazano, że w tym zakresie ocena przymiotu strony wnioskodawców przeprowadzona przez organ I instancji jest nieprawidłowa. Dokonując dalszej oceny organ wojewódzki przesądził, że wniosek z 25 października 2019 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 2 listopada 2016 r. wpłynął z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 kpa, analogiczny wniosek wywiedziono odnośnie zachowania terminu względem art. 145 § 1 pkt 5 kpa. B. A. i G. T., na to postanowienie organu wojewódzkiego złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wyrokiem z dnia 4 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1403/20 zostało uchylone zaskarżone postanowienie organu II instancji i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa. W jego treści stwierdzono (...) występują w sprawie okoliczności, które wskazują na relatywnie duże prawdopodobieństwo wcześniejszej niż deklarowana wiedzy wnioskodawców o przedmiotowej decyzji, toteż stanowisko organu I instancji co do zachowania terminu z art. 148 § 2 k.p.a. również nie wydaje się dostatecznie umotywowane w kontekście powołanych przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Przepisy te zostały zatem naruszone i mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy - wobec czego zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu pierwszej instancji. Organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę, mając również na względzie analizę akt sprawy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie (przesłanych przez Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Krakowie za pismem z 6 grudnia 2021 r. znak: WOB.7722.248.2019.MOPIE, znak: WOB.7721.557.2019.MOPIE), wydał w dniu 2 lutego 2022 r. postanowienie o znaku: AU-01-1.6740.2.1293.2019.EKO, którym odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i § 2. Na to postanowienie w terminie określonym w art. 141 § 2 kpa zażalenie złożyli B. A. i G. T., wspólnicy spółki cywilnej [...] B. A. G. T. s.c. Wojewoda wskazał, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest odpowiedź na pytanie czy wnioskodawcy tj. B. A. i G. T. zachowali miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa Nr 2617/2016 z dnia 2 listopada 2016 r., o którym mowa w art. 148 § 1 i § 2 kpa. Wyjaśniono, że stosownie do art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jak wyjaśnia organ - strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 148 § 2 kpa termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Natomiast z regulacji zawartej w art. 148 kpa wynika, że to strona musi wykazać, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Organ administracji publicznej nie jest jednakże zwolniony od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego dla ustalenia tej okoliczności. Organ obowiązany jest bowiem z urzędu zbadać zachowanie przez stronę terminu do wniesienia podania o wznowienie. Organ I instancji, po wydanym wyroku dokonał ponownej analizy akt sprawy w kontekście zachowania przez wnioskodawców terminu, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa. Istotny wpływ na tą ocenę miała analiza akt sprawy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Krakowie o znaku: ROiK.5160.153.2018.PPA oraz znak: ROiK.5141.103.2018.PPA przesłanych przez Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego za pismem z 6 grudnia 2021 r. znak: WOB.7722.248.2019.MOPIE, znak: WOB.7721.557.2019.MOPIE). Sprawa prowadzona pod znakiem ROiK.5160.153.2018.PPA przez PINB dotyczyła postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania części budynku przy ul. [...] w K. w zakresie lokalu nr [...], usytuowanego na parterze ww. budynku, z pomieszczenia gospodarczego na lokal mieszkalny, dokonanej bez zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Postępowanie to zakończyło się wydaniem decyzji Nr 1284/2019 z dnia 12 września 2019 r. Wnioskujący o wznowienie postępowania, wykazując zachowanie terminu, powołali się na moment otrzymania ww. decyzji, w której treści zawarta była informacja o udzielonym pozwoleniu na budowę, tj. decyzji nr 2617/2016 z dnia 02 listopada 2016 r. Organ wojewódzki dokonał analizy powyższych akt sprawy organu nadzoru budowlanego. Dokumentacja ta w swej treści zwiera m.in. kolejno: - decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 maja 2017 r. znak: ROiK.I.5120.205.2017.PPA o umorzeniu postępowania, w treści której została wymieniona decyzja o pozwoleniu na budowę nr 2617/2016 z dnia 02 listopada 2016 r. znak: AU-01-1.6740.2.115.2016.MLE (karta nr 30), - kserokopię zgłoszenia zakończenia robót budowlanych z dnia 25 kwietnia 2017 r., w treści którego została ujęta ww. decyzja dotycząca pozwolenia na budowę (karta nr 31), - kserokopię fragmentu projektu budowlanego opracowanego dla przedmiotowej inwestycji, zawierające pieczątkę Prezydenta Miasta Krakowa o zatwierdzeniu projektu budowlanego wraz z datą jej wydania numerem i znakiem (karty nr 34-35), - kserokopię decyzji Wojewody Małopolskiego z 1 lutego 2017 r. znak: WI-I.7840.2.106.2016.KL o umorzeniu postępowania odwoławczego od powyższej decyzji o pozwoleniu na budowę (karta nr 36-37), - kserokopię decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 2617/2016 z dnia 02 listopada 2016 r. znak: AU-01-1.6740.2.115.2016.MLE o udzieleniu pozwolenia na budowę (karta nr 38), - adnotację urzędową z dnia 20 września 2018 r., znak: ROiK-I.5160.153.2018.PPA, w której w punkcie 1 została wymieniona powyższa decyzja o pozwoleniu na budowę (karta nr 39). Organ wskazuje, że akta sprawy organu nadzoru budowlanego zawierają w swej treści aż 6 dokumentów, z których można powziąć informację o wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zwrócono uwagę, że B. A. i G. T. aktywnie uczestniczyli w postępowaniu toczącym się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Krakowie. Powyższe potwierdzają protokoły z przyjęcia stron znajdujące się w tej dokumentacji. Mianowicie, w dniu 5 lipca 2018 r. z aktami sprawy zapoznał się B. A. (karta nr [...]). Kolejno w dniu 22 stycznia 2019 r. z dokumentacją zapoznał się G. T. (karta nr [...]). W momencie, kiedy G. T. zapoznał się z treścią akt sprawy organu nadzoru budowlanego, zawierały one wskazane dokumenty w których znajdowała się informacja o wydanym pozwoleniu na budowę. Do przedmiotowego zażalenia zostało dołączone oświadczenie G. T. (bez daty), w którym stwierdza, że podczas zapoznawania się z aktami postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie została mu udostępniona do wglądu decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nr 2617/2016 z dnia 02.11.2016 znak: AU-01-1.6740.2.115.2016.MLE. Nie można dać wiary temu twierdzeniu bowiem, akta sprawy są ponumerowane i ułożone chronologicznie, powyższe materiały mają numery od 30 do 37 natomiast protokół z zapoznania się z aktami ma numer 71. Organ wojewódzki nie ma podstaw aby uznać iż w momencie gdy G. T. zapoznawał się z przedmiotową dokumentacją była ona niekompletna. Co więcej nawet gdyby uznać, iż nie zawierała ona wówczas wspomnianej kserokopii decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę (jak oświadcza skarżący) to i tak informację o jej istnieniu mógł powziąć z innych ww. dokumentów. Powyższe oznacza, że jeden ze wspólników w osobie G. T. o przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę wiedział co najmniej od dnia 22 stycznia 2019 r., przy czym wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 25 października 2019 r. (data nadania), tj. prawie 9 miesięcy później. Odnosząc się do osoby B. A., w opinii Wojewody wiedzę o powyższej decyzji również powziął wcześniej, aniżeli jest to zadeklarowane we wniosku o wznowienie postępowania. Kwestią istotną jest fakt, że razem z Panem G. są wspólnikami spółki cywilnej [...] i wspólnie składają wniosek o wznowienie postępowania. Przedmiotowy lokal, w którym wykonano roboty budowlane, objęte pozwoleniem na budowę stanowi wspólność łączną wspólników spółki cywilnej tj. wnioskodawców. Zdaniem organu wojewódzkiego nie jest możliwe, aby przez prawie 9 miesięcy G. T. nie poinformował swojego wspólnika o powyższej decyzji tym bardziej, że jak wynika z akt sprawy działają oni wspólnie. Wyjaśniono, że w przypadku kiedy podstawą wznowienia jest przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania liczy się od daty powzięcia przez stronę wiadomości o wydanej decyzji w zakresie niezbędnym do jej identyfikacji. Podzielono pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 27 stycznia 2010 r. IV SA/Po 506/09, iż jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. Informacja o wydanej decyzji wcale nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Także Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie II OSK 714/08 (LEX nr 574438) przyjął, iż zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 16 lutego 2020 r. o sygn. akt II SA/Kr 1235/21, wyjaśnił, że termin liczy się od dnia dowiedzenia się o decyzji, nie zaś od dnia zapoznania się z decyzją, czy jej doręczenia wnioskującemu o wznowienie postępowania. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania. Przytoczono fragment wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 marca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1881/20 w którym stwierdzono, że obowiązek zachowania terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., nie jest związany z faktem powzięcia przez wnioskodawcę subiektywnego przekonania o byciu stroną, lecz wyłącznie z dowiedzeniem się o decyzji. To bowiem dopiero organ, ocenia po wniesieniu podania, czy składający je podmiot jest stroną. W opinii organu wojewódzkiego w okolicznościach sprawy, gromadzenie dodatkowego materiału dowodowego było zbędne z uwagi na znajdowanie się w aktach organu nadzoru budowlanego protokołu z przyjęcia w dniu 22 stycznia 2019 r. G. T., który zapoznał się z aktami sprawy, wśród których znajdowały się informacje o wydanej decyzji. To zdaniem organu bezsprzecznie potwierdza dokonaną ocenę w kwestii braku dochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Organ nie przychylił się do żądania zawartego w zażaleniu, dotyczącym przesłuchania skarżących, bowiem sprowadzałoby się to do złożenia oświadczenia, iż o przedmiotowej decyzji powzięli wiadomość w dacie wskazanej w złożonym środku zaskarżenia. Natomiast jak wykazano, z materiału dowodowego jednoznacznie wynika przeciwny wniosek. Jak wskazuje organ - G. T. i B. A. uchybili terminowi o którym mowa w art. 148 § 2 kpa, a Prezydent Miasta Krakowa dokonał prawidłowej oceny. W kwestii przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa wyjaśniono, że zgodnie z art. 148 § 1 kpa, cyt.: Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Odnosząc się do tego - zwrócono uwagę, iż w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 4 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1403/20 przesądzono uchybienie terminu z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Orzeczenie to stało się prawomocne w dniu 8 czerwca 2021 r. Stwierdzono w nim, cyt.: Zaznaczyć trzeba, że zdaniem Sądu wątpliwości dotyczą tylko terminu z art. 148 § 2 k.p.a. (liczonego od dowiedzenia się o decyzji), bowiem o podnoszonej jako nowa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. okoliczności (tj. o rzeczywistym stanie prawnym lokalu) wnioskodawcy bezspornie wiedzieli przecież od dawna. Termin do złożenia wniosku wyłącznie z powołaniem się na tę okoliczność jest zatem przekroczony (art. 148 § 1 k.p.a.). Jak podkreśla organ - ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa, spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia, potwierdza to wyrok WSA w Warszawie z 22 maja 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2624/18, w którym stwierdzono, cyt.: To strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) powzięła wiadomość o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Organ ma obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Z tych względów uznano, że organ I instancji prawidłowo zbadał termin, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 kpa. Organ wojewódzki podkreślił, że przystąpienie do merytorycznego rozpoznania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, na podstawie art. 151 kpa, dotknięte jest wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 kpa z powodu rażącego naruszenia art. 148 § 1 kpa (wyrok NSA z 19 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 3307/18). Opisane wyżej postanowienie zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. A. i J. T., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na jego treść, a to: I. naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego w sprawie polegającą na przyjęciu, że skarżący G. T. dowiedział się o istnieniu decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 2617/2016 z dnia 2 listopada 2016 r. znak: AU-01-1.6740.2.1115.2016.MLE o udzieleniu pozwolenia na budowę w wyniku zapoznania się z aktami sprawy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Krakowie o znaku: ROiK.5160.153.2018.PPA, podczas gdy zmiany naniesione w numeracji kart od k. 10(18) do k.60 oraz brak kart pomiędzy k.70 i k. 66, a także znajdowanie się potwierdzeń odbioru k.67-69 pomiędzy kartami k.74 i 77, wskazuje, że numeracja prowadzona w taki sposób nie pozwala ustalić, czy w czasie, gdy z aktami zapoznawał się skarżący G. T., w aktach tych rzeczywiście zalegały powołane przez Organ dokumenty, a to: 1. decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 maja 2017 r. znak: ROiK.I.5120.205.2017.PPA o umorzeniu postępowania, w treści której została wymieniona decyzja o pozwoleniu na budowę nr 2617/2016 z dnia 2 listopada 2016 r. znak: AU-01-1.6740.2.1115.2016.MLE (karta nr 30), 2. kserokopia zgłoszenia zakończenia robót budowlanych z dnia 25 kwietnia 2017 r., w treści którego została ujęta ww. decyzja dotycząca pozwolenia na budowę (karta nr31), 3. kserokopia fragmentu projektu budowlanego opracowanego dla przedmiotowej inwestycji zawierająca pieczątkę Prezydenta Miasta Krakowa o zatwierdzeniu projektu budowlanego wraz z datą jej wydania numerem i znakiem (karty nr [...]), 4. kserokopia decyzji Wojewody Małopolskiego z 1 lutego 2017 r. znak: WI-I.7840.2.106.2016,KL o umorzeniu postępowania odwoławczego od powyższej decyzji o pozwoleniu na budowę (karta nr [...]), 5. kserokopia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 2617/2016 z dnia 2 listopada 2016 r. znak: AU-01-1.6740.2.1115.2016.MLE o udzieleniu pozwolenia na budowę (karta nr [...]), 6. adnotacja urzędowa z dnia 20 września 2018 r., znak: ROiK-I.5160.153.2018.PPA, w której w punkcie 1 została wymieniona powyższa decyzja o pozwoleniu na budowę (karta nr [...]), a w razie nieuwzględnienia powyższego zarzutu: II. naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego w sprawie polegającą na przyjęciu, że sam fakt udostępnienia jednemu ze skarżących G. T. akt postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie, sygn. ROIK.I.5160.153.2018.PPA, oznacza, że obu skarżących dowiedziało się o jej treści, podczas gdy organ nie przeprowadził żadnego dowodu w celu ustalenia, czy skarżącemu udostępniono całe akta, czy tylko ich część, a w szczególności, czy PINB w Krakowie udostępnił mu do wglądu decyzję innego organu, tj. powołaną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa, nr 2617/2016 z dnia 02.11.2016, III. naruszenie art. 86 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania skarżących na okoliczność ustalenia, czy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Krakowie udostępnił skarżącemu G. T. całe akta sygn. [...], czy tylko ich część, a w szczególności, czy PINB w Krakowie udostępnił skarżącemu do wglądu decyzję innego organu, tj. powołaną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa, nr 2617/2016 z dnia 02.11.2016, IV. naruszenie art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że skarżący wnieśli podanie w dniu 28 października 2019 r., podczas gdy podanie to zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 25 października 2019 r. V. art. 148 § 1 i 2 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z uchybieniem terminu, podczas gdy brak materiału dowodowego wskazującego, że skarżący wiedzieli o decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 2617/2016 z dnia 02.11.2016 znak; AU-01-1.6740.2.1115.2016.MLE przed dniem 25 września 2019 r. VI. naruszenie art. 149 § 3 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, podczas gdy zastosowane powinny być przepisy art. 149 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ skarżący bez swojej winy nie uczestniczyli w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, VII. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego postanowienia Organu I instancji a w konsekwencji błędną odmowę wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 2617/2016 z dnia 2 listopada 2016 r. znak: AU-01-1.6740.2.1115.2016.MLE. Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o: I. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Organu II instancji oraz poprzedzającego je postanowienia Organu I instancji, II. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżących. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu administracyjnym i było zaskarżalne zażaleniem, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonawszy kontroli zaskarżonego postanowienia według tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że postanowienie jest prawidłowe, a wniesiona skarga nie może odnieść zamierzonego skutku i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a). Stosownie do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez ten sąd oraz organ administracji publicznej, będą one obowiązane podporządkować się ocenie prawnej i wskazaniom wyrażonym w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku, jeżeli nie zostanie on uchylony, nie ulegnie istotnej zmianie stan faktyczny sprawy lub zmianie nie ulegną przepisy prawa. W wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1328/10, Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Kontrola legalności przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji, wydanej w ramach związania wynikającego z art. 153 p.p.s.a., sprowadza się, zatem w głównej mierze do oceny, czy organy podporządkowały się ocenie prawnej i wskazaniom wyrażonym w poprzednim wyroku, gdyż jest to główne kryterium poprawności nowowydanej decyzji. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27.06.2014 r., sygn. II FSK 1889/12 (LEX nr 1518953) uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Między oceną prawną a wskazaniami, co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek, ponieważ ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organu administracji publicznej w sprawie, a wskazania określają sposób postępowania w przyszłości (wyr. NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r I GSK 2395/05 Legalis). Wskazania stanowią konsekwencję oceny prawnej przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi. Celem wskazań jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia i wytyczenie kierunku działalności organów przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. ( Komentarz do p.p.s.a. pod red. prof. Romana Hausera i prof. Marka Wierzbowskiego, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2013 , str. 593 ). Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 marca 2021 r., II SA/Kr 1403/20 wiążącym w rozpatrywanej sprawie, zobowiązano organ do ponownego zbadania i rozważenia kwestii zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania (art. 148 § 2 k.p.a.) z uwzględnieniem oceny prawnej sformułowanej w wyroku , które przedstawiają się następująco: "...przy weryfikacji dochowania terminu z art. 148 k.p.a. szczególnego znaczenia nabiera kompleksowa ocena wszystkich okoliczności sprawy oraz twierdzeń wnioskodawcy co do daty i okoliczności pozyskania istotnych informacji. Zanegowanie tych twierdzeń nie zawsze może zasadzać się na konstatacji o ich niewykazaniu; częstokroć musi bazować na miarodajnym ustaleniu przez organ, że wnioskodawca miał owe informacje wcześniej. W kontekście weryfikacji dochowania terminu z art. 148 k.p.a. – zwłaszcza gdy brak innych dowodów pozwalających na poczynienie jednoznacznych ustaleń, a okoliczności wskazują, że wnioskodawca mógł mieć odnośną wiedzę wcześniej niż deklaruje w ramach "zwykłych" oświadczeń procesowych – jako przydatny jawi się też subsydiarny dowód z przesłuchania strony (art. 86 k.p.a.) względnie składanego w warunkach odpowiedzialności karnej oświadczenia z art. 75 § 2 k.p.a. W świetle regulacji kodeksowych dowody te wymagają współdziałania strony (wspomniane oświadczenie nawet jej wniosku), ale organ nie powinien rezygnować z próby ich pozyskania. Ewentualny brak współdziałania strony w tej mierze oczywiście również może być brany pod uwagę przy ocenie materiału dowodowego. W orzecznictwie panuje w zasadzie jednolity pogląd co do tego, że art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (wyrok NSA z 18 lipca 2012 r., I OSK 1025/11, LEX nr 1405616; por. też wyrok WSA w Warszawie z 25 lipca 2012 r., I SA/Wa 2344/11, LEX nr 1225612). Wskazówki co do tego, jakie warunki muszą być spełnione, by można mówić o dowiedzeniu się o decyzji na gruncie art. 148 § 2 k.p.a. sformułował też WSA w Rzeszowie w wyroku z 5 grudnia 2012 r. (II SA/Rz 768/12, LEX nr 1235546): "Za dowiedzenie się o decyzji nie można uznać powzięcia wiadomości wyłącznie o dacie jej wydania, numerze i sprawie, której dotyczy. Informacje te nie mówią bowiem wszystkiego o tym, co stanowi o jej najważniejszym elemencie – o rozstrzygnięciu. Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie. Wreszcie rozstrzygnięcie, jego treść, pozwala na subiektywną ocenę zasadności wniesienia podania o wznowienie postępowania decyzją tą zakończonego"." ..." wiedzy o robotach (zmianie sposobu użytkowania lokalu) nie można utożsamiać z wiedzą o decyzji, która je poprzedzała. "..." występują w sprawie okoliczności, które wskazują na relatywnie duże prawdopodobieństwo wcześniejszej niż deklarowana wiedzy wnioskodawców o przedmiotowej decyzji, toteż stanowisko organu I instancji co do zachowania terminu z art. 148 § 2 k.p.a. również nie wydaje się dostatecznie umotywowane w kontekście powołanych przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. ". Jednocześnie zaznaczono, że "wątpliwości dotyczą tylko terminu z art. 148 § 2 k.p.a. (liczonego od dowiedzenia się o decyzji), bowiem o podnoszonej jako nowa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. okoliczności (tj. o rzeczywistym stanie prawnym lokalu) wnioskodawcy bezspornie wiedzieli przecież od dawna. Termin do złożenia wniosku wyłącznie z powołaniem się na tę okoliczność jest zatem przekroczony (art. 148 § 1 k.p.a.). " Te wszystkie wskazania i oceny zostały przez organy obu instancji w prowadzonym ponownie postępowaniu zachowane i wykonane. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest bezzasadna. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji jest dwuetapowe. Zgodnie z art. 149 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2022.2000 t.j. z dnia 2022.09.27 ) wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, a postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z kolei § 3 art. 149 przewiduje formę postanowienia również dla rozstrzygnięcia o odmowie wznowienia. Rozstrzygnięcie takie zapada wówczas, gdy podanie o wznowienie zostało złożone po terminie albo też nie opiera się na ustawowej przesłance wznowienia. Stanowisko takie jest ugruntowane w doktrynie i w orzecznictwie sądów administracyjnych. W komentarzu do art. 149 k.p.a. teza 3 i 4 (w Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego. System Informacji Prawnej LEX, 2016) Małgorzata Jaśkowska stwierdza: "W przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie wszczyna się (...) postępowanie wstępne w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. W tej fazie organ może się wypowiadać jedynie co do zarzutów, a nie ich podstaw. Zgodnie z wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 1999 r., IV SA 2397/98, LEX nr 47857, przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 bądź nie został zachowany termin jego złożenia przewidziany w art. 148 - organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 wydać decyzję (obecnie postanowienie) odmawiającą wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151". Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że wbrew tym zarzutom Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy obu instancji art. 7, art. 77 i 80 kpa w zw. z art. 75 § 1 i 86 kpa oraz art. 145 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 148 § 2 kpa. Stan faktyczny został wyjaśniony prawidłowo i w wystarczający sposób. Powoływane przesłanki ustawy do zachowania terminu zostały dokładnie zweryfikowane w sprawie. Skarżący dowiedzieli się znacznie wcześniej o wydanej decyzji niż deklarują we wniesionym wniosku o wznowienie. Organ administracyjny w trafny i przemyślany sposób odwołuje się do akt Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Krakowie, znak: ROiK.5160.153.2018.PPA oraz znak: ROiK.5141.103.2018.PPA. Sprawa dotyczyła postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania części budynku przy ul. [...] w K. w zakresie lokalu nr [...], usytuowanego na parterze ww. budynku, z pomieszczenia gospodarczego na lokal mieszkalny, dokonanej bez zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Postępowanie to zakończyło się wydaniem decyzji Nr 1284/2019 z dnia 12 września 2019 r. Wnioskujący o wznowienie postępowania, wykazując zachowanie terminu, powołali się na moment otrzymania decyzji, w której treści zawarta była informacja o udzielonym pozwoleniu na budowę, tj. decyzji nr 2617/2016 z dnia 02 listopada 2016 r. Organ II instancji dokonał szczegółowej analizy akt sprawy organu nadzoru budowlanego. Dokumentacja zwierała: - decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 maja 2017 r. znak: ROiK.I.5120.205.2017.PPA o umorzeniu postępowania, w treści której została wymieniona decyzja o pozwoleniu na budowę nr 2617/2016 z dnia 02 listopada 2016 r. znak: AU-01-1.6740.2.115.2016.MLE (karta nr 30), - kserokopię zgłoszenia zakończenia robót budowlanych z dnia 25 kwietnia 2017 r., w treści którego została ujęta ww. decyzja dotycząca pozwolenia na budowę (karta nr 31), - kserokopię fragmentu projektu budowlanego opracowanego dla przedmiotowej inwestycji, zawierające pieczątkę Prezydenta Miasta Krakowa o zatwierdzeniu projektu budowlanego wraz z datą jej wydania numerem i znakiem (karty nr 34-35), - kserokopię decyzji Wojewody Małopolskiego z 1 lutego 2017 r. znak: WI-I.7840.2.106.2016.KL o umorzeniu postępowania odwoławczego od powyższej decyzji o pozwoleniu na budowę (karta nr 36-37), - kserokopię decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 2617/2016 z dnia 02 listopada 2016 r. znak: AU-01-1.6740.2.115.2016.MLE o udzieleniu pozwolenia na budowę (karta nr 38), - adnotację urzędową z dnia 20 września 2018 r., znak: ROiK-I.5160.153.2018.PPA, w której w punkcie 1 została wymieniona powyższa decyzja o pozwoleniu na budowę (karta nr 39). Z tych dokumentów, z którymi zapoznali się skarżący można było powziąć pewną informację o wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. W aktach organu nadzoru budowlanego znajduje się protokół z przyjęcia w dniu 22 stycznia 2019 r. G. T., który zapoznał się z aktami sprawy, wśród których znajdowały się informacje o wydanej zindywidualizowanej decyzji. To potwierdza dokonaną przez organ ocenę w kwestii braku dochowania przez skarżących terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Wbrew twierdzeniom skargi organy nie naruszyły art. 86 k.p.a. bowiem nie było potrzeby przesłuchiwania skarżących, gdyż dowód z przesłuchania stron ma charakter wyłącznie subsydiarny i stosuje się go dla oceny stanu faktycznego i wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w sytuacjach, gdy inne środki dowodowe nie są wystarczające albo ich brak. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Skarżący w żaden przekonujący sposób nie wykazali, by dokumenty z jakimi się zapoznali były niekompletne, tak by skarżący nie powzięli w dostatecznym stopniu wiedzy o decyzji. Wbrew twierdzeniom skargi "zmiany naniesione w numeracji kart od k.10(18) do k.60 oraz brak kart pomiędzy k.70 i k. 66, a także znajdowanie się potwierdzeń odbioru k.67-69 pomiędzy kartami 74 i 77" nie miały znaczenia dla oceny "czy w czasie, gdy z aktami zapoznawał się skarżący G. T. w aktach tych rzeczywiście zalegały powołane przez organ dokumenty", bowiem dołączone i analizowane akta w sposób wystarczający potwierdzają , że skarżący G. T. zapoznając się z nimi musiał wiedzieć o decyzji. Jeśli nawet aktualnie brakuje części kart, to w chwili gdy z nimi zapoznawał się skarżący G. T. akta mogły liczyć - albo tyle samo kart - co obecnie, albo mogło ich być jeszcze więcej. Innymi słowy akta mogły zawierać jeszcze więcej informacji istotnych dla skarżących, ale nie mniej. Akta sprawy są ponumerowane i ułożone chronologicznie, Materiały mają numery od 30 do 37 natomiast protokół z zapoznania się z aktami ma numer 71. Brak jest racjonalnych podstaw, aby uznać że w momencie gdy G. T. zapoznawał się z dokumentacją była ona niekompletna. Nawet gdyby przyjąć, że dokumentacja nie zawierała wówczas kserokopii decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 2617/2016 z dnia 02.11.2016 znak: AU-01-1.6740.2.115.2016.MLE. dotyczącej pozwolenia na budowę (jak oświadczają skarżący) to i tak informację o jej istnieniu mogli powziąć z innych dokumentów znajdujących się w tych aktach - na przykład decyzji nr 713/2017 z dnia 22 maja 2017 r . ROIK.I.5120.205.2017.PPA umarzającej w całości postępowanie w sprawie zgłoszenia zakończenia robót budowlanych, w której stwierdzono, że : "Przedmiotowe roboty budowlane zrealizowano na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 2617/2016 z dnia 02.11.2016 znak: AU-01-1.6740.2.115.2016.MLE zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn. cyt.: "Przebudowa kotłowni w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w K., na dz. nr [...] obr. [...]" ", bądź z kserokopii decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 1 lutego 2017 r o umorzeniu postępowania odwoławczego w której stwierdzono, ze "Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 2617/2016 z 2 listopada 2016 r., znak AU-01-1.6740.1.1115.2016.MLE zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji" szczegółowo wyżej opisanej. W dniu 20 września 2018 r inspektor mgr inż. P. P. sporządził w aktach ROIK.I.5160.153.2018.PPA adnotację urzędową z której wynika, że załączył do akt sprawy między innymi kserokopię decyzji z dnia 2 listopada 2016 r o pozwoleniu na budowę i decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 1 lutego 2017 r. G. T. zapoznawał się z tymi aktami 22 stycznia 2019 r w całości. W tych okolicznościach nie sposób twierdzić, że wspólnicy spółki cywilnej B. A. i G. T., uprawnieni i zobowiązani do wspólnego prowadzenia spraw spółki cywilnej (art. 865 § 1 k.c.) a także ponoszący solidarną odpowiedzialność za zobowiązania spółki (art. 864 k.c.) nie wiedzieli o wydanej decyzji z dnia 2 listopada 2016 r o pozwoleniu na budowę. Wspólnik G. T. o decyzji o pozwoleniu na budowę wiedział co najmniej od dnia 22 stycznia 2019 r., a wiedzą tą miał obowiązek podzielić się z drugim wspólnikiem, współodpowiedzialnym za prowadzenie spraw spółki. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 25 października 2019 r. (data nadania), tj. prawie 9 miesięcy później od podjęcia wiedzy o wydanej decyzji. Z tych względów prawidłowe są ustalenia i konkluzja organów obu instancji, że skarżący uchybili terminowi jednego miesiąca na złożenie podania o wznowienie, liczonego od dnia dowiedzenia się przez stronę o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a).Termin do złożenia wniosku z powołaniem się na okoliczność rzeczywistego stanu prawnego lokalu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest również przekroczony (art. 148 § 1 k.p.a.) Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).