II SA/Kr 52/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. sprawy ze skargi [...] Parku Narodowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: I. skargę odrzucić; II. zwrócić stronie skarżącej [...] Parkowi Narodowemu kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) z tytułu uiszczonego wpisu od skargi. Rozpoznając wniosek S. P. z dnia 18.02.2004 r. Wójt Gminy [...] decyzją z dnia z dnia 16.04.2012 r. nr [...] orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą na działce nr [...] w W." Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożyło Towarzystwo [...] z siedzibą w K. oraz Dyrektor [...] Parku Narodowego . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu wniesionych odwołań decyzją z dnia 24.10.2012 r znak [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia . Pismem z dnia 10 grudnia 2012r. (data wpływu do organu odwoławczego) Dyrektor [...] Parku Narodowego złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na opisaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Przedmiotowa skarga nie zawiera wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący w uzasadnieniu skargi, podniósł m.in., iż w prawdzie zaskarżona decyzja uchyla decyzję Wójta Gminy o ustaleniu warunków zabudowy, lecz jednocześnie w uzasadnieniu zawiera stwierdzenia, z którymi skarżący nie może się zgodzić. Zdaniem skarżącego nawet gdyby przyjąć, iż w sprawie miała miejsce tzw. milcząca zgoda organu to należy uznać, iż odnosiło się to do projektu decyzji Wójta z 2004r. Dlatego też zdaniem Dyrektora [...] Parku Narodowego, jeżeli dojdzie do wydania kolejnej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, to winna ona podlegać uzgodnieniu przez niego, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, powołując się przy tym na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Skarga Dyrektora [...] Parku Narodowego podlega odrzuceniu. Wobec faktu, iż skarżącemu została doręczona decyzja organu I jak i II instancji na wstępie należy podkreślić, iż Sąd orzekający w tym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 września 2007 r. sygn. akt II OSK 1225/06, LEX Nr 360339),oraz WSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2012r. sygn. akt I SA/Wa 1805/11, LEX nr 1137320 że nie można zaakceptować stanowiska, iż wniesienie skargi do sądu przez podmiot, którego organ administracji publicznej potraktował jako stronę postępowania i do którego skierował decyzję administracyjną, przesądza o istnieniu interesu prawnego skarżącego, w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. a tym samym zwalnia sąd z badania tego interesu w znaczeniu materialnym. Błędne pouczenie i przyznanie statusu strony nie może skutkować nadaniem uprawnień strony sprzecznie z prawem czyli osobie, która takich warunków nie spełnia. Zgodnie z treścią art.50.§1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –zwanej dalej p.p.s.a.- uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak więc wynika z treści przytoczonego przepisu skargę może więc wnieść wyłącznie podmiot, który dysponuje legitymacją skargową tj. legitymacją do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego. Wobec faktu, iż w niniejszej sprawie żaden przepis szczególny nie daje Dyrektorowi Parku Narodowego legitymacji do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.)., a skarżący nie jest prokuratorem, Rzecznikiem Praw Obywatelskich ani też Rzecznikiem Praw Dziecka, w realiach niniejszej sprawy badanie legitymacji skargowej Dyrektora [...] Parku Narodowego musi sprowadzać się do ustalenia jego interesu prawnego jako istnienia związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżoną decyzją . Skarga może dotyczyć bowiem tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako przewidziana przepisami prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi z jednej strony jest posiadający władztwo administracyjne organ administracji publicznej, a z drugiej strony indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi. Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, iż zgodnie z art.60 ust. 1 z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 647, dalej oznaczona jako u.p.z.p.). decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt.7 u.p.z.p organem uzgadniającym w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny jest dyrektor parku narodowego. Tym samym pełni on rolę wyspecjalizowanego organu powołanego do wydania opinii w formie postanowienia, o którym mowa w art.106§5 kpa i z uwagi na rodzaj obszaru planowanej inwestycji jego uzgodnienie zastępuje uzgodnienie właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Dyrektor [...] Parku Narodowego z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja nie zapadła w jego własnej sprawie administracyjnej nie posiada więc legitymacji skargowej. W tym miejscu należy podnieść, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie wyrażany jest jednolity pogląd, że organ powołany do wydania decyzji (postanowienia) w postępowaniu administracyjnym nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy i, co za tym idzie - nie ma prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie podjęte w tym postępowaniu (por. wyroki NSA z: dnia 06.01.2010 r., sygn. akt II GSK 263/09 oraz z dnia 13.05.2010 r., sygn. akt II FSK 773/10;publ. cbois). Postępowanie sądowoadministracyjne może być uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny (por. postanowienie NSA z 14.06.2011r., sygn. akt II GZ 302/11, Lex nr 1083429). Równocześnie podkreślenia wymaga fakt, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że również organ współdziałający z organem administracji publicznej (art. 106 § 1 k.p.a.) nie jest uprawniony do wniesienia skargi na decyzję wydaną w tym postępowaniu przez organ załatwiający sprawę por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 27.09.2012r. sygn. akt IV SA/Po 420/12 publ. cbois, zob. także Gruszczyński B., Dauter B, Kabat A., Niezgódka – Medek M. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz ( uwagi dot. art.50 p.p.s.a.), a także J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., s. 151; red. R. Hauser, M. Wierzbowski oraz ponadto zob. J. Borkowski glosa do uchwały SN z dnia 6 lutego 1996 r., III AZP 26/95, publ. OSP 1997, z. 1, s. 27 i n.). Reasumując należy wskazać, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że gdy ustalenie co do braku legitymacji skarżącego do wniesienia skargi jest rezultatem badania jego interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny powinien wydać wyrok oddalający skargę. Jednak, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny ( co ma miejsce w niniejszej sprawie), tj. gdy skarga wniesiona jest przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej, to zasadne jest odrzucenie skargi (zob. red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C. H. Beck, 2011, s. 268; por. postanowienie NSA z 14. 06.2011 r., sygn. akt II GZ 302/11, Lex nr 1083429; postanowienie NSA z 28.12.2010 r., sygn. akt II FSK 2404/10; postanowienie WSA z 09.11.2010 r., sygn. akt IV SA/Po 938/10, cbois, postanowienie WSA z 25.06.2010 r., III SA/Łd 323/10, Lex nr 602432). Na marginesie należy jedynie zaznaczyć, iż kwestia prawidłowego wykonania przez organ I instancji niezbędnych uzgodnień w trakcie ponownego prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, będzie podlegała ewentualnej ocenie Sądu Administracyjnego w Krakowie w przypadku zaskarżenia przez stronę postępowania administracyjnego decyzji organu odwoławczego wydanej ponownie w tym przedmiocie . Mając na względzie powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. związku z art. 50 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienia. Z kolei stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd w pkt.II sentencji postanowienia z urzędu zwrócił stronie skarżącej cały uiszczony wpis od odrzuconej skargi.