II SA/Kr 945/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi K. S.-Ć. i S. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 11 czerwca 2025 r., znak: WI-I.7840.10.2.2025.DW w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżących K. S.-Ć. i S. S. solidarnie kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi K. S. – Ć. i S. S. – dalej jako "Skarżący" jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 11 czerwca 2025 roku, znak: WI-I.7840.10.2.2025.DW uchylająca decyzję Starosty Oświęcimskiego nr 17/25 z 14 stycznia 2025 r., znak: WAB.6740.1.124.2021.K.DS, o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla: pani K. S.-Ć. i pana S. S., prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą: V. K. S.-Ć., S. S. Spółka Cywilna z siedzibą w B.-B., dla inwestycji obejmującej: budowę samoobsługowej myjni bezdotykowej sześciostanowiskowej oraz budowę budynku garażowego dla 10 samochodów. Lokalizacja inwestycji: działka nr [...] położona w K. przy ul. [...] (jednostka ewidencyjna: [...] K. – miasto; obręb ewidencyjny: Nr [...], K. N. M.) i odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Przedmiotowa decyzja została wydana w następujących okolicznościach. Inwestorzy, 16 sierpnia 2021 r. złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Starosta Oświęcimski decyzją z 13 grudnia 2021 r., znak: WAB.6740.1.124.2021.K.DS, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Od tej Inwestorzy wnieśli odwołanie. Po rozpoznaniu sprawy Wojewoda Małopolski decyzją z 22 marca 2024 r., znak: WI-I.7840.10.1.2022, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Starosta Oświęcimski decyzją nr 17/25 z 14 stycznia 2025 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Od tej decyzji odwołały się strony postępowania. W treści odwołań wskazano, że zaskarżona decyzja narusza art. 35 ust. 1Pb, gdyż w sposób nieprawidłowy ustalono, że projekt inwestycji jest zgodny ze wszystkimi wymogami przepisów techniczno-budowlanych, a inwestycja nie będzie powodowała nadmiernej uciążliwości w gęstej zabudowie mieszkaniowej. Zwrócili również uwagę, cyt.: W sprawie istnieją istotne wątpliwości co do oddziaływania planowanej myjni na klimat akustyczny, na co wskazują między innymi wyniki analizy akustycznej przeprowadzonej przez biegłego sądowego K. R. z dnia 29 października 2024 r., których nie uwzględniono w sposób należyty. Analiza ta podważa przyjęte przez inwestora założenia o niskiej intensywności użytkowania obiektu, a także kwestie skumulowanego hałasu związanego z ruchem pojazdów oczekujących, manewrujących oraz korzystających z odkurzaczy i innych urządzeń. Niepewność metody obliczeniowej oraz brak formalnych ograniczeń godzin pracy myjni może prowadzić do przekraczania dopuszczalnych norm hałasu, zwłaszcza w porze nocnej. Do odwołania dołączono ww. opinię akustyczną oraz negatywne stanowisko Burmistrza Gminy K. z 22 listopada 2024 r., znak: GN.670.23.2024 w sprawie ww. inwestycji. W toku postępowania przed organem odwoławczym inwestor odnosząc się do przedłożonej przez odwołujących się opinii wskazał, że opinia nie powinna być podstawą do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, gdyż jest ona tylko prognozą (pismo z 13 stycznia 2025 r.). Ponadto wskazał, że cyt. "do analizy przyjęto myjnię ręczną zlokalizowaną w K., przy czym nie wiadomo na jakich urządzeniach pracuje ta myjnia, zaś poszczególni producenci mają różne parametry mocy, a co za tym idzie również akustyczne. Pomiar wykonano na samochodzie autora, zaś w analizie brak jest wskazania jakim urządzeniem wykonano pomiar, w jakich warunkach. Już to powoduje, że analizy nie można uznać za miarodajną w niniejszej sprawie, bowiem nie jest wykonana w warunkach i na urządzeniach reprezentowanych w niniejszym przypadku. Aby analizę uznać za obiektywnie miarodajną musi ona być wykonana na urządzeniach takich jakie objęte są zamierzeniem inwestycyjnym, a nie na jakichkolwiek myjni bezdotykowej. Ponadto, na poziom hałasu wpływ może mieć też otoczenie myjni, na której dokonano pomiarów, a to jest w niniejszej sprawie nieznane. Nadto podnieść należy, iż na stronie 8 analizy autor wskazał, że obliczenia zostały wykonane zgodnie z normą PN ISO 9613-2, przy czym jak sam wskazał niepewność metody obliczeniowej wynosi 3 dB. Skoro zatem wskazane w analizie przekroczenia w dwóch punktach wynoszą – w jednym1,8 dB w porze nocnej i w drugim punkcie 0,2 w porze dziennej to jest to mniej niż granica błędu obliczeń". Inwestor również dołączył analizę oddziaływania akustycznego samoobsługowej myjni samochodowej, projektowanej na działce nr [...]. Na podstawie przeprowadzonych obliczeń stwierdzono, że przewidywany hałas związany z funkcjonowaniem ww. inwestycji nie będzie przekraczał dopuszczalnych poziomów określonych w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (poziomu 55 dB(A) dla pory dziennej oraz 45 dB(A) dla pory nocnej, na terenach podlegających ochronie akustycznej). Organ odwoławczy przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w ramach którego pismem z 6 maja 2025 r. wezwał Inwestora do złożenia dalszych wyjaśnień. W tym zakresie inwestor wskazał, że cyt.: "Analiza akustyczna wykonana na potrzeby niniejszej inwestycji została przeprowadzona w wariancie maksymalnym dla pracy wszystkich 6 stanowisk myjni z obciążeniem 36 pojazdów o łącznym czasie pracy myjek 180 min. utrzymując tę sytuację w ciągu 8 najmniej korzystnych godzin dnia dla pory dziennej. Kontener techniczny, w którym zlokalizowana będzie większość elementów generujących hałas (np. urządzenia ciśnieniowe, kompresory, pompy), został zaprojektowany z użyciem nowoczesnych, wielowarstwowych płyt konstrukcyjnych typu PIR. Materiał ten, oprócz wysokiej klasy parametrów termoizolacyjnych, wykazuje również dobre właściwości w zakresie izolacji akustycznej, co istotnie ogranicza emisję hałasu do środowiska zewnętrznego. Płyty te charakteryzują się współczynnikiem przenikania dźwięku na poziomie umożliwiającym skuteczne ograniczenie odgłosów pracy urządzeń technicznych, a ich zastosowanie jest zgodne z obowiązującymi normami budowlanymi." Inwestor odniósł się również do analizy akustycznej autorstwa inż. K. R. – biegłego sądowego z zakresu akustyki środowiskowej, wykonanej na zlecenie stron odwołujących się. Wskazał, iż niepewność metody obliczeniowej według PN-ISO 9613-2 wynosi ±3 dB, co oznacza, że niewielkie przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu mieszczą się w granicy błędu modelowania i nie mogą być traktowane jako naruszenie norm akustycznych - pkt 4 str. 8 analizy. Poinformował również, że planowana inwestycja (myjnia samochodowa samoobsługowa) będzie działać wyłącznie w porze dziennej (6:00-22:00). Tym samym całkowicie wyeliminowane zostaje ryzyko przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w porze nocnej, która jest okresem najbardziej restrykcyjnym akustycznie. W przywołanej analizie hałasu, przekroczenia w punktach pomiarowych w porze dziennej wynosiło 0,2 dB tylko dla zabudowy wielorodzinnej i tylko z jednego, skrajnego stanowiska co, uwzględniając niepewność obliczeniową potwierdza, że myjnia spełni normy akustyczne dla danego terenu. Dla pobliskiej zabudowy jednorodzinnej normy zostały spełnione na wszystkich stanowiskach, dla wszystkich adresów podanych w analizie. Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji. W uzasadnieniu do wydanej decyzji organ zbadał zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jest uchwałą Nr XLIV/442/2022 Rady Miejskiej w K. z dnia 24 czerwca 2022 roku, zmieniająca obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony uchwałą NR IX/68/2015 Rady Miejskiej w K. z dnia 17 czerwca 2015 roku. Inwestycja została zaprojektowana na działce nr [...], położonej w K. przy ul. [...]. Teren inwestycji znajduje się w jednostce strukturalnej planu oznaczonej: 142.MU - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej. Zgodnie z §8 ust. 5 MPZP: W terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (MW), zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i zabudowę usługową (MWU), zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (MN), zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę usługową (MU) oraz w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej w zieleni urządzonej (MNZ) dopuszcza się lokalizację wyłącznie usług nieuciążliwych, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 19. Przez usługi nieuciążliwe, o których mowa wyżej należy rozumieć: usługi, których negatywne, znaczące oddziaływania na środowisko - w tym ludzi - wykluczono na podstawie przepisów odrębnych. Organ zaznaczył, że za przepisy odrębne, z uwagi na użyte sformułowanie, należy uznać rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W rozporządzeniu tym nie wymieniono obiektów, takich jak ten wskazany we wniosku, jako przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie tutejszego organu odwoławczego, realizacja myjni samochodowej wielostanowiskowej mieści się w przeznaczeniu uzupełniającym określonym w tej jednostce planu. Myjnia samoobsługowa wielostanowiskowa stanowi usługi realizowane w obiektach budowalnych pełniących wyłącznie funkcje usługowe. Ponadto, budowa 10 garaży również jest zgodna z ustaleniami MPZP, bowiem w terenach 142.MU dopuszczono możliwość lokalizacji garaży wolnostojących lub połączonych (§ 26 ust. 4 pkt 6 MPZP). Projektowaną inwestycję usytuowano zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy. Zaprojektowany wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 20,23% (spełniono: § 26 ust. 4 pkt 2 MPZP). Zaprojektowany wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi 30,36% (spełniono: § 26 ust. 4 pkt 3 MPZP). Zaprojektowany wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,202 (spełniono: § 26 ust. 4 pkt 5 MPZP). Wysokość projektowanej myjni wynosi 4,02 m, natomiast wysokość projektowanych garaży wynosi 3,64 m (spełniono: § 26 ust. 4 pkt 7 MPZP). Projektowana myjnia posiada dach jednospadowy o nachyleniu 2°, natomiast projektowane garaże posiadają dach dwuspadowy o nachyleniu 3,4° (spełniono: § 26 ust. 4 pkt 8 MPZP). W ramach inwestycji zapewniono 9 miejsc postojowych (spełniono: § 26 ust. 4 pkt 9 MPZP). Niezależnie od powyższego należy wskazać, że być może wolą ustawodawcy lokalnego było aby inwestycje związane z obsługa komunikacyjną czyli np. stacje paliw, myjnie itp. były realizowane w jednostce planu dedykowanej dla takich właśnie przedsięwzięć (jednostka KS o powierzchni 8,5 ha, szczegółowo opisana w § 45 MPZP), niemniej jednak z uwagi na (być może niefortunne) sformułowanie dotyczące możliwości realizacji usług nieuciążliwych, również inne, niesprecyzowane funkcje usługowe zostały dopuszczone w jednostce MU. Na marginesie należy wskazać, że definicja usług nieuciążliwych, zawarta w MPZP jest o tyle zagadkowa, że za usługi nieuciążliwe uznaje wszystkie usługi, które nie naruszają przepisów odrębnych (a przecież realizacja inwestycji naruszających przepisy odrębne co do zasady jest niedopuszczalna). Niemniej jednak, możliwość realizacji usług w terenie MU (czyli w terenie przeznaczonym przede wszystkim pod zabudowę mieszkalną) winna zostać szczegółowo zbadana pod kątem spełnienia przepisów m.in. z zakresu ochrony przed hałasem. Odnosząc się do wątku podnoszonego w odwołaniach, a dokładnie do kwestii hałasu i negatywnego wpływu inwestycji na komfort mieszkańców pobliskich zabudowań, poddano szczegółowej analizie zarówno opracowanie przedłożone przez Inwestora jak i opracowanie przedłożone przez Odwołujących. Opracowanie inwestora zostało sporządzone w oparciu o przewidywane natężenie hałasu generowane przez urządzenia określone przez projektanta w projekcie. Wyniki opracowania zostały wygenerowane z programu komputerowego, bazującego na założeniach wskazanych przez projektanta (w tym położenia i natężenia hałasu generowanego przez poszczególne urządzenia; położenie i izolacyjność przegród). Natomiast opracowanie przedłożone prze Odwołujących zostało opracowane na podstawie danych empirycznych i ekstrapolacji wyników pozyskanych w czasie korzystania z funkcjonującej już myjni samochodowej. W tym miejscu należy zaznaczyć, że to na projektancie spoczywa ciężar udowodnienia, że inwestycja, która została zaprojektowana, będzie odpowiadać obowiązującym przepisom w trakcie jej użytkowania (przy założeniu, że będzie ona zrealizowana i użytkowana zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją projektową). I tak, w pierwszej kolejności należy wskazać na rozbieżności co do przewidywanego obciążenia myjni samochodowej (podawane są wartości 4, a czasami 6 samochodów na stanowisku w czasie godziny); godzin pracy (z dokumentacji projektowej wynika, że myjnia będzie działać 24h, a z wyjaśnień inwestora, że będzie działać wyłącznie w porze dziennej); uzasadnione wątpliwości budzi również zastrzeżenie zawarte w pismach inwestora, że w przypadku przekroczenia wartości dopuszczalnych hałasu, zastosowane zostaną dodatkowe elementy izolujące. W tym miejscu należy wskazać, że do obliczeń, z uwagi na brak kontroli na istniejących obiektach maksymalnej ilości klientów korzystających z myjni (a przynajmniej tak wynika z doświadczenia życiowego oraz z dokumentacji projektowej, w której nie wskazano na urządzenia mające takie ograniczenie wprowadzić) należało przyjąć wartości skrajnie niekorzystne. Z doświadczenia życiowego wynika, że czas mycia samochodu na takiej samoobsługowej myjni wynosi poniżej 10 min. na samochód, a czas pracy urządzeń typu myjka jest zbliżony do czasu mycia takiego samochodu (zazwyczaj zakazane jest korzystanie z urządzeń myjących bez włączonego programu). W wyjaśnieniach Inwestor wskazał, że w analizie uwzględniono pracę na wszystkich 6 stanowiskach i obsługę w sumie 36 samochodów w ciągu godziny, przy łącznej pracy myjek wynoszącym 180 min; co daje 180/36= 5 min/samochód stojący na stanowisku do mycia przez 10 min. Zatem analiza dotyczy sytuacji, gdy klient korzystając z myjni przez 10 min, tylko przez 5 minut korzysta aktywnie z urządzeń myjących. Kolejno, w złożeniach do analizy (str. 10) wskazano, jako źródła punktowe: myjki ciśnieniowe – dla każdej z 6 myjek (czyli po 1 na stanowisko) wskazano, jako czas trwania sytuacji akustycznej: 15 min (co w sumie daje 15min*6=90 min łącznej pracy myjek, a nie jak to Inwestor wyjaśnił 180 min). Natomiast dla nocy jest to 1,6 min. (przypuszczalnie na godzinę) – zatem założono, że w ciągu godziny, w jednym momencie na wszystkich 6 stanowiskach myjki ciśnieniowe będą działać przez 1,6 min. maksymalnie. Przy czym w opisach do tabel użyta jednostka przy określaniu czasu pracy w porze dnia to min/zm., a dla pory nocnej min/h. Wskazano jednocześnie, że odkurzacz w porze dziennej będzie pracował 60min/zm., oraz, że 10% użytkowników myjni będzie korzystało z tego odkurzacza (na stronie 11 wskazano, że będą to 2 pojazdy – co oznacza, że wskazując wartość 10% przyjęto że wszystkich korzystających z myjni będzie 20 pojazdów). Przy określaniu ruchu samochodów po terenie myjni wskazano, że "w ciągu 8 najmniej korzystnych godzin dnia kolejno po sobie następujących po terenie myjni będzie poruszać się 12 samochodów osobowych i 6 dostawczych, z tego 2 pojazdy będą korzystać z odkurzacza stacjonarnego". Natomiast, w tabeli wskazano, jako źródła hałasu SO1-SO8. Liczba kursów, przypadających na te wszystkie samochody przez 8h to: 5*18 + 3*2 (=96), przy czym jak wskazano, uwzględniono drogę ‘dojazd’ i ‘powrót’ w pełnym cyklu, zatem na myjni będzie wg tych założeń przebywać w ciągu 8h: 48 samochodów (96/2), co daje wynik 6 samochodów na godzinę. W porze nocnej uwzględniono pojazdy SO1-SO5 (pomimo, że stanowisk jest 6), a liczba kursów to 5*2=10 w ciągu godziny. Czyli założono, że w ciągu godziny w porze nocnej z myjni skorzysta 5 samochodów. Jak wynika z dalszych założeń, obliczenia przeprowadzono dla siatki obliczeniowej o skoku siatki 10 m – co oznacza, że konkretne wartości wyliczane przez program wskazywane są co 10 m, a wskazane izofony przedstawione graficznie stanowią prawdopodobnie ekstrapolację. Biorą pod uwagę, że odległość stanowisk myjni od granic działek wynosi około 6 m (a nie jak wskazano we wnioskach końcowych 10 m, str. 14), to taka dokładność nie jest wystarczająca do zaaprobowania przedstawionego opracowania. Z dalszych założeń (str. 15) wynika, że "Obliczeń rozkładu akustycznego wykonano na wysokości 4 m, zgodnie z obowiązującymi metodykami referencynymi". Biorąc pod uwagę, że źródła dźwięku zamodelowanego na wysokości około 1-1,5 m, to wyniki dla rozkładu przewidzianego na wysokości np. 2 m byłyby wyższe niż te przedstawione w postaci graficznej. Na marginesie wskazuje się, że w założeniach i obliczeniach nie uwzględniono wpływu projektowanych garaży na terenie inwestycji (m.in. przy modelowaniu odbicia dźwięku). Podsumowując, tutejszy organ nie znajduje podstaw do uznania, że analiza przedstawiona przez Inwestora pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że inwestycja nie spowoduje nadmiernego hałasu na terenach zabudowanych budynkami mieszkalnymi i tym samym – w oparciu o przedłożony materiał dowodowy – brak jest możliwości jednoznacznego przesądzenia o zgodności inwestycji z MPZP w zakresie ochrony akustycznej terenów mieszkalnych. Powyższe, z uwagi na ponowne procedowanie sprawy, skutkuje koniecznością orzeczenia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Dodatkowo, tutejszy organ zauważa, że decyzja na przebudowę zjazdu straciła ważność (upłynęły 3 lata od jej wydania). Wskazać również należy, że Inwestor uzyskał pozwolenie wodnoprawne na wprowadzenie do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością Miejskiego Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Spółka z o.o. oczyszczonych ścieków przemysłowych, zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, pochodzących z samoobsługowej bezdotykowej myjni samochodowej (decyzja z 16 października 2023 r., znak: KR.ZUZ.5.4210.3.35.2023.IŚ). Natomiast, wody opadowe z projektowanych budynków oraz z terenów utwardzonych odprowadzone będą do projektowanych zbiorników na wodę deszczową. Woda będzie wykorzystywana do podlewania terenów zielonych. Skargę na powyższą decyzję wnieśli Skarżący, którzy decyzji zarzucili: 1. błędne ustalenie, iż zgromadzone w sprawie dowody pozwalają przyjąć, że skarżący nie wykazał, że inwestycja objęta decyzją organu I instancji nie spowoduje przekroczenia norm hałasu dopuszczalnych dla terenu na którym jest planowana zgodnie z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, właściwymi dla działki oznaczonej numerem [...], położonej w terenie oznaczonym w planie symbolem 142.MU, z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę usługową, 2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że inwestycja objęta decyzją organu I instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie odpowiada wymogom przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji w której projektowana inwestycja spełnia wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem działka oznaczona numerem [...], położona jest w terenie oznaczonym w planie symbolem 142 .MU, z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę usługową, 3. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 2 ustawy prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię przez organ administracji II instancji w kontekście zgodności projektu architektoniczno - budowlanego zamierzonej przez skarżących inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą nr IX/68/2015 Rady Miejskiej w K. z dnia 17 czerwca 2015r.; 4. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 35 ust. 4. ustawy prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie tego przepisu przy rozpoznawaniu sprawy, co skutkowało wydaniem decyzji uznaniowej, dowolnej nie mającej podstaw prawnych w istniejącym stanie faktycznym, 5. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 77 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na zaniechaniu dokonania rzetelnych i jednoznacznych ustaleń w zakresie zgodności projektu architektonicznobudowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą nr IX/68/2015 Rady Miejskiej w K. z dnia 17 czerwca 2015r., w zakresie zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami zabudowy usługowej, 6. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie kompleksowej oceny dowodów, a zwłaszcza przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przy dokonywaniu oceny dowodów w postaci analizy "Analizy oddziaływania akustycznego samoobsługowej myjni samochodowej" autorstwa Z. P. i L. P. oraz "Analizy akustycznej oddziaływania na środowisko myjni ręcznej zlokalizowanej przy ul[...] w K. " autorstwa K. R. i oparciu decyzji o ten drugi dowód pomimo, że analiza ta jest nieprzydatna do dokonywania ustaleń faktyczny eh w niniejszej sprawie, a nadto obarczona jest błędami wskazanymi w treści skargi. Powołując się na powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z racji jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). W sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 roku, poz. 471). Na gruncie niniejszej sprawy, która dotyczy pozwolenia na budowę organ był zobligowany, w świetle art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333) - dalej jako "PrBud" zweryfikować: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Analiza akt sprawy oraz przede wszystkim uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organy nie uczyniły zadość spoczywającym na nim obowiązkom i nie zbadały w należyty sposób zgodności z przepisami projektu budowlanego. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że przedmiotowa inwestycja jest lokalizowana w obszarze, na którym obowiązuje uchwała Nr IX/68/2015 Rady Miejskiej w K. z dnia 17 czerwca 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. (opubl. w Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 19 lutego 2020 roku, poz. 1475) zmieniona uchwałą Nr XLIV/442/2022 Rady Miejskiej w K. z dnia 24 czerwca 2022 roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. (opubl. w Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 14 lipca 2022 roku, poz. 4975) – dalej jako "uchwała", "plan miejscowy", "mpzp". Inwestycja jest zlokalizowana w terenach tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej (§ 28 planu miejscowego), a ściślej 142.MU. Zgodnie z § 26 ust. 2 planu miejscowego przeznaczenie podstawowe obejmuje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę usługową. Stosownie do zapisów § 8 ust. 5 mpzp w terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (MW), zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i zabudowę usługową (MWU), zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (MN), zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę usługową (MU) oraz w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej w zieleni urządzonej (MNZ) dopuszcza się lokalizację wyłącznie usług nieuciążliwych, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 19. W myśl 4 pkt. 19 uchwały, ilekroć w uchwale jest mowa o usługach nieuciążliwych - należy przez to rozumieć usługi, których negatywne, znaczące oddziaływania na środowisko - w tym ludzi - wykluczono na podstawie przepisów odrębnych. W kontekście tych przepisów Organ wskazał, że "za przepisy odrębne, z uwagi na użyte sformułowanie, należy uznać rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W rozporządzeniu tym nie wymieniono obiektów, takich jak ten wskazany we wniosku, jako przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko". Z tego względu w ocenie organu odwoławczego, realizacja myjni samochodowej wielostanowiskowej mieści się w przeznaczeniu uzupełniającym. Stanowisko organu w tym zakresie, a ściślej argumentacja organu jest niezrozumiała. Organ twierdzi, że stosownie do § 8 ust. 5 mpzp w terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę usługową (MU) dopuszcza się lokalizację wyłącznie usług nieuciążliwych, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 19 mpzp. Wskazuje następnie, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 roku, poz. 1839). Nie jest jednakże zrozumiałe, dlaczego organ uznaje, że realizacja myjni samochodowej wielostanowiskowej mieści się wyłącznie w przeznaczeniu uzupełniającym określonym w tej jednostce planu, a nie mieści się już w przeznaczeniu podstawowym, które również obejmuje zabudowę usługową. Niezależnie organ wskazuje, że budowa 10 garaży również jest zgodna z ustaleniami MPZP, bowiem w terenach 142.MU dopuszczono możliwość lokalizacji garaży wolnostojących lub połączonych (§ 26 ust. 4 pkt 6 mpzp). Sąd podziela przy tym wniosek organu o zgodności inwestycji z planem miejscowym, a ocena czy zgodność ta jest zachowana jedynie w zakresie przeznaczenia uzupełniającego, czy też już na poziomie przeznaczenia podstawowego nie ma w tym kontekście zasadniczego znaczenia, albowiem prowadzi ostatecznie do zbieżnych konkluzji, że myjnia samoobsługowa wielostanowiskowa stanowi usługi realizowane w obiektach budowalnych pełniących wyłącznie funkcje usługowe. Niemniej jednak należy w tym miejscu zwrócić uwagę na to, że organ dokonując interpretacji przepisów planu miejscowego nie uzasadnia precyzyjnie motywów, którymi się kierował przyjmując określony punkt widzenia. Sąd przychyla się także do stanowiska organu, który wskazuje, że przedmiotowa inwestycja zachowuje parametry wynikające z planu miejscowego. I tak, zaprojektowany wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 20,23% (spełniono: § 26 ust. 4 pkt 2 MPZP). Zaprojektowany wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi 30,36% (spełniono: § 26 ust. 4 pkt 3 MPZP) a wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,202 (spełniono: § 26 ust. 4 pkt 5 MPZP). Wysokość projektowanej myjni wynosi 4,02 m, natomiast wysokość projektowanych garaży wynosi 3,64 m (spełniono: § 26 ust. 4 pkt 7 MPZP). Projektowana myjnia posiada dach jednospadowy o nachyleniu 2°, natomiast projektowane garaże posiadają dach dwuspadowy o nachyleniu 3,4° (spełniono: § 26 ust. 4 pkt 8 MPZP). W ramach inwestycji zapewniono 9 miejsc postojowych (spełniono: § 26 ust. 4 pkt 9 MPZP). Ponadto projektowaną inwestycję usytuowano zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy. Podkreślić też trzeba, że niezależnie od zgodności przedmiotowej inwestycji z planem miejscowym organ zweryfikował spełnienie przez projektowaną inwestycję przepisów m.in. z zakresu ochrony przed hałasem. Organ ocenił w tym zakresie przedłożoną przez inwestora "Analizę oddziaływania akustycznego samoobsługowej myjni samochodowej na działce ewidencyjnej nr [...] w K. przy ulicy [...]" sporządzoną przez Pracownię Projektowo – Usługową "E. " L. P. (data sporządzenia analizy – czerwiec 2023 r.) oraz przedłożoną przez odwołujących się opinię akustyczną sporządzoną przez biegłego sądowego K. R. z dnia 29 października 2024 r. Przy czym opinia K. R., jak wynika z jej treści jakkolwiek ma dotyczyć myjni samochodowej w K., to jednak została przygotowana na podstawie opracowania analizy akustycznej dla myjni ręcznej zlokalizowanej w K. przy ulicy [...]. Wnioski opinii (analizy) przedłożonej przez inwestora, pozwalają na przyjęcie konkluzji, że przewidywany hałas związany z funkcjonowaniem ww. inwestycji nie będzie przekraczał dopuszczalnych poziomów określonych w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (poziomu 55 dB(A) dla pory dziennej oraz 45 dB(A) dla pory nocnej, na terenach podlegających ochronie akustycznej). Natomiast z opinii przedłożonych przez odwołujących wynika, że doszłoby do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w porze nocy dla najbliższych terenów akustycznie chronionych dla czasu pracy instalacji przez 23 minuty (1 godzina czasu odniesienia). W tym stanie rzeczy organ wezwał za pismem z dnia 6 maja 2025 roku inwestora do przedstawienia dodatkowych wyjaśnień, w tym do wskazania, czy przyjęte w analizie maksymalne obciążenie myjni dotyczy wszystkich stanowisk łącznie przy maksymalnym obciążeniu czy tylko dla jednego (z sześciu projektowanych) stanowiska przy maksymalnym obciążeniu. W odpowiedzi na powyższe Inwestor za pismem z dnia 20 maja 2025 r. wskazał, że cyt.: "Analiza akustyczna wykonana na potrzeby niniejszej inwestycji została przeprowadzona w wariancie maksymalnym dla pracy wszystkich 6 stanowisk myjni z obciążeniem 36 pojazdów o łącznym czasie pracy myjek 180 min. utrzymując tę sytuację w ciągu 8 najmniej korzystnych godzin dnia dla pory dziennej." Dokonując oceny przedstawionej przez Inwestora analizy, Organ dostrzegł jednak w tej analizie występujące nieścisłości i uchybienia. Wojewoda wskazał m.in. na rozbieżności, co do przewidywanego obciążenia myjni samochodowej, jej godzin pracy, a także wskazał na błędne założenia, które przyjęto jako podstawę w analizie. Przykładowo Wojewoda wskazał, że nieprawidłowo przyjęto intensywność korzystania z myjni, bezzasadnie zastosowano obliczenia dla siatki obliczeniowej o skoku siatki 10 m – co oznacza, że konkretne wartości wyliczane przez program wskazywane są co 10 m, a wskazane izofony przedstawione graficznie stanowią prawdopodobnie ekstrapolację. Ponadto jak zwrócić uwagę Wojewoda, biorąc pod uwagę, że odległość stanowisk myjni od granic działek wynosi około 6 m (a nie jak wskazano we wnioskach końcowych 10 m, str. 14), to taka dokładność nie jest wystarczająca do zaaprobowania przedstawionego opracowania. Organ zaznaczył też, że z dalszych założeń (str. 15) wynika, że "Obliczeń rozkładu akustycznego wykonano na wysokości 4 m, zgodnie z obowiązującymi metodykami referencyjnymi", natomiast przyjmując źródła dźwięku zamodelowanego na wysokości około 1-1,5 m, to wyniki dla rozkładu przewidzianego na wysokości np. 2 m byłyby wyższe niż te przedstawione w postaci graficznej. Ponadto Wojewoda wskazał, że w założeniach i obliczeniach nie uwzględniono wpływu projektowanych garaży na terenie inwestycji (m.in. przy modelowaniu odbicia dźwięku). Z tych względów Wojewoda uznał, że analiza przedstawiona przez Inwestora nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że inwestycja nie spowoduje nadmiernego hałasu na terenach zabudowanych budynkami mieszkalnymi i tym samym – w oparciu o przedłożony materiał dowodowy – brak jest możliwości jednoznacznego przesądzenia o zgodności inwestycji z MPZP w zakresie ochrony akustycznej terenów mieszkalnych. Powyższe, z uwagi na ponowne procedowanie sprawy, skutkuje koniecznością orzeczenia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. W kontekście oceny przedłożonej ekspertyzy podkreślić trzeba, że przedłożona przez stronę (inwestora) do akt sprawy opinia (analiza) stanowi tzw. prywatną ekspertyzę wydaną na zlecenie strony, która nie może być uznana za dowód z art. 84 k.p.a. Organ powinien uznać taką analizę za uzupełnienie wyjaśnień strony poparte stanowiskiem uwzględniającym wiadomości specjalne (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z 13 września 2007 r., sygn. II OSK 1212/06; NSA z 11 grudnia 2007 r., sygn. II OSK 1682/06; NSA z 14 września 2021 r., sygn. I OSK 411/21; wyrok NSA z 24 września 2021 r., sygn. I OSK 1370/21; wyrok NSA z 3 lutego 2022 r., I OSK 46/22, wyrok NSA z 1 maja 2024 r., sygn. I OSK 2/23). Taka opinia sporządzona przez "biegłego prywatnego" na zlecenie strony jest dowodem z dokumentu prywatnego (A. Bochentyn, Dowód z opinii biegłego w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2020, s. 242; por. też A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2025, art. 84). Oznacza to, że opinia taka podlega ocenie tak jak każdy inny dowód. W tym kontekście przypomnieć należy, że stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.) - dalej jako "k.p.a." w postępowaniu administracyjnym organ ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.). Jako dowolne przy tym należy traktować takie ustalenia faktyczne, które znajdują wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy też nie w pełni rozpatrzonym. Sam zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w oparciu o całokształt materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (por. uzasadnienia do wyroków: Sądu Najwyższego z 23 listopada 1994 r., sygn. III ARN 55/94, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. I OSK 1523/16, z dnia 22 września 2020 r., sygn. I OSK 734/20, z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. II GSK 1892/21, z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. II OSK 2401/19 oraz A. Wróbel (w:) Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el 2022, komentarz do art. 77). Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika obowiązek zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, którego realizacja ma miejsce na dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, polega on na przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Ustosunkowanie się w nim tylko do pewnych dowodów, a pominięcie milczeniem innych - którym odmówiono wiarygodności - przesądza, że organ nie rozpatrzył wyczerpująco zebranego w sprawie materiału (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 28 sierpnia 1981 r., sygn. SA/Wr 87/81). Jeśli zaś chodzi o obowiązek dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), to nie można twierdzić, iż jakaś okoliczność została udowodniona, jeżeli w materiale dowodowym, utrwalonym w aktach sprawy, znajduje się dowód na jej potwierdzenie, a jednocześnie są w nim także dowody, które zaprzeczają tej okoliczności, jeżeli nie można przekonywająco tej sprzeczności wyjaśnić. Taki stan rzeczy wskazuje bowiem na luki w materiale dowodowym, a w konsekwencji na konieczność podjęcia dalszego postępowania dowodowego, skierowanego na wyjaśnienie występujących w materiale dowodowym sprzeczności (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z 7 sierpnia 2018 r., sygn. I OSK 2051/16). W kontekście natomiast przyjętych wniosków w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, to trzeba także podkreślić, że o naruszeniu art. 80 k.p.a. można mówić wówczas, gdy uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Jedynie to, bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Dokonana ocena materiału dowodowego może być, bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 5 stycznia 2024 r., sygn. I OSK 1988/22). Odnosząc się w kontekście powyższych uwag do przeprowadzonej przez Wojewodę oceny przedłożonej przez Skarżących (inwestora) "Analizy", należy wskazać, że wykracza ona poza dopuszczalne granice swobodnej oceny dowodów. Ocena przez Wojewodę przedłożonej analizy stanowi w istocie samodzielną i dowolną ocenę założeń przyjętych w analizie ze wskazaniem, że są one wadliwe. Trzeba jednak wskazać, że Organ jednak celem wyjaśnienia dostrzeżonych usterek czy wątpliwości nie zwrócił się już o dalsze wyjaśnienia do inwestora, ani też nie żądał wyjaśnień dotyczących, chociażby do zastosowanych podstaw i metod obliczeń dla siatki obliczeniowej o skoku siatki 10 m. Zanegowanie przez Wojewodę przyjętych analizie: intensywności korzystania z myjni, bezzasadnego zastosowania obliczenia dla siatki obliczeniowej o skoku siatki 10 m, snucie przypuszczeń, że wskazane w analizie izofony przedstawione graficznie stanowią prawdopodobnie ekstrapolację, stanowią w istocie dowolne zanegowanie treści analizy i podstaw, w oparciu o które została ona sporządzona. Co więcej przyjęte przez organ wnioski pozostają w sprzeczności z wyjaśnieniami Skarżących, o które to wyjaśnienia zwrócił się organ. Podkreślić w tym miejscu należy, że przedłożenie przez Skarżących wyjaśnień w toku postępowania, dotyczących pojawiających się wątpliwości organu, co do treści analizy nie oznacza, że Organ może poprzestać jedynie na ich przyjęciu, niemniej jednak jeśli – w ocenie organu – wyjaśnienia te nie pozwalają na przyjęcie stanowiska prezentowanego przez Skarżących, to organ w uzasadnieniu do wydanej decyzji powinien szczegółowo omówić te okoliczności i jednoznacznie wskazać na konkretne obiektywne okoliczności, względnie sprzeczności i inne błędy, które zawarte są w analizie. Stanowisko Organu nie może jednak przyjmować charakteru dowolności czy kreowania innych, odmiennych od przyjętych w przedłożonej "Analizie" założeń bez wykazania jednak, że przyjęte w "Analizie" są wadliwe. Analiza uzasadnienia do zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że przeprowadzona przez Organ ocena przedmiotowej analizy została w istocie zastąpiona przedstawieniem przez Wojewodę innych odmiennych założeń, które powinny być przyjęte i stanowi w istocie swoistą polemikę z przyjętymi założeniami zawartymi w "Analizie". Wojewoda przy tym nie wskazał jakie są podstawy dla przyjęcia innych założeń niż przyjęte w "Analizie" i dlaczego w tym zakresie "Analiza" jest wadliwa. Co więcej końcowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi Wojewodę jedynie do tego wniosku, że w oparciu o przedłożony materiał dowodowy – brak jest możliwości jednoznacznego przesądzenia o zgodności inwestycji z MPZP w zakresie ochrony akustycznej terenów mieszkalnych, a to skutkuje koniecznością orzeczenia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Trzeba jednak wskazać, ze rolą organu jest właśnie jednoznaczne przesądzenie czy inwestycja jest zgodna zarówno z planem miejscowym jak i też innymi przepisami. To organ powinien przeprowadzić taką oceną w szczegółowo wskazać jakie środki dowodowego wykorzystał, omówić je, wskazać czy dał im wiarę czy też tej wiary im odmówił z uzasadnieniem obiektywnych względów i powodów, które skutkowały przyjęciem takiego stanowiska. Jeśli natomiast dostarczone przez inwestora dokumenty lub wyjaśnienia są niewystarczające, względnie ujawniły się dodatkowe aspekty, które nie pozwalają do jednoznaczną ocenę tej to organ powinien jednak dążyć do jej wyjaśnienia a jeśli nie będzie to możliwe, to powinien również tę kwestię omówić. Natomiast na gruncie tej sprawy Wojewoda nie wzywał już inwestora o dalsze wyjaśnienia, względnie uzupełnienia przedłożonych dokumentów, lecz samodzielnie przyjął, że przyjęte w "Analizie" przedłożonej przez Skarżących założenia nie są prawidłowe i samodzielnie, bez niezbędnego uzasadnienia i wyjaśnienia tej kwestii, przyjął inne założenia i uznał, że zgromadzony materiał nie pozwala na jednoznaczna ocenę przesądzenia o zgodności inwestycji z MPZP w zakresie ochrony akustycznej terenów mieszkalnych. Takie postępowanie organu stanowi o naruszeniu powołanych przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ ustali adekwatnie do wymagań przewidzianych w k.p.a. wszystkie istotne okoliczności stanu faktycznego. Oceni z zachowaniem swobodnej oceny dowodów zgromadzony materiał dowodowy i wyda stosowne rozstrzygnięcie, a względy którymi kierował się organ wydając decyzję zostaną przez organ precyzyjnie omówione w uzasadnieniu do wydanej decyzji. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. (zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw) oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty w wysokości 500 zł składa się uiszczony przez skarżących wpis od skargi oraz koszty zastępstwa procesowego adwokata w wysokości 480 zł oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa.