II SAB/Kr 142/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. sprawy ze skargi T.D. na bezczynność i przewlekłość Wójta Gminy U. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy U. do wydania aktu lub dokonania czynności w zakresie punktu 1 wniosku T.D. z dnia 3 listopada 2014 r. - w terminie 14 dni; II. umarza postępowanie w zakresie punktów od 2 do 6 wniosku z dnia 3 listopada 2014 r.; III. stwierdza, że bezczynność i przewlekłość Wójta Gminy U. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Wójta Gminy U. na rzecz skarżącego – T.D. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie datowanym na dzień 3 listopada 2014 r., doręczonym organowi w dniu 4 listopada 2014 r., pełnomocnik radca prawny M. S., reprezentujący T. D. wniósł, na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782) wniosek o udostępnienie przez Wójta Gminy informacji publicznej w formie pisemnej polegającej na: 1. Doręczeniu wykazu podatników, objętych obowiązkiem uiszczania podatku od nieruchomości (podatników, wobec których wydano decyzje ustalające wysokość podatku od nieruchomości lub wobec których istniał obowiązek ustalenia w formie decyzji wysokości podatku od nieruchomości) od budynków lub ich części zajętych lub związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w miejscowości W. w latach 2009-2014; 2. Doręczeniu wykazu podatników, którym udzielono ulg, odroczeń, umorzeń (wraz z kwotą i przyczyną umorzenia) lub rozłożono spłatę na raty w zakresie podatku od nieruchomości budynków lub ich części zajętych lub związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w miejscowości W. w latach 2009-2014; 3. Doręczeniu kopii umów zawartych w latach 2009-2014 przez Gminę z osobami fizycznymi lub przedsiębiorcami (osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, spółek cywilnych, spółek prawa handlowego) dotyczącymi organizacji przez Gminę lub jej jednostki organizacyjne wydarzeń kulturalnych, sportowych, spotkań, imprez oraz innych wydarzeń, które były organizowane przez Gminę poza siedzibą Gminy; 4. Doręczeniu wszelkich umów lub porozumień zawartych w latach 2009-2014 przez Gminę lub Gminny Ośrodek Kultury w U. (albo inne jednostki organizacyjne tej Gminy) z osobami fizycznymi lub przedsiębiorcami (osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, spółek cywilnych, spółek prawa handlowego), na podstawie których Gmina lub Gminny Ośrodek Kultury w U. (albo inne jednostki organizacyjne tej Gminy) udzielały finansowego lub rzeczowego wsparcia albo pomocy merytorycznej przy organizacji wydarzeń kulturalnych, sportowych, spotkań, imprez oraz innych wydarzeń; 5. Doręczeniu kopii paragonów, faktur i innych dokumentów księgowych wystawionych w latach 2009-2014 Gminie lub jej jednostkom organizacyjnym przez kontrahentów Gminy i jej jednostek organizacyjnych. 6. Doręczeniu wykazu wydatków tzw. reprezentacyjnych poniesionych przez Gminę oraz jej jednostki organizacyjne obejmujących w szczególności wydatki na: artykuły spożywcze, artykuły przemysłowe, usługi gastronomiczne, usługi hotelarskie itp. za lata 2009-2014. Wójt Gminy pismem z dnia 17 listopada 2014r. zawiadomił stronę o przedłużeniu terminu udostępnienia informacji publicznej do dnia 31 grudnia 2014r. z uwagi na konieczność dogłębnej analizy wniosku oraz konieczność zgromadzenia znacznej ilości materiałów do ich analizy w stosunku do zakresu żądanych informacji. Wójt Gminy stwierdził, że zebranie wnioskowanych dokumentów, odpowiednie ich zestawienie i uszeregowanie według określonego kryterium nie tylko jest cechą informacji pracochłonnej, ale i przetworzonej o czym pismem z dnia 13.03.2015 r. (sygn. akt. [...], [...]) poinformował stronę. Jednocześnie wezwał stronę do wykazania, że uzyskanie informacji wymienionych w pkt. od 3 do 6 wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W piśmie tym udzielono odpowiedzi na punkt 2 wniosku. Wójt Gminy decyzją nr [...] z dnia 24 czerwca 2015r., na podstawie art. 16 w związku z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782, ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. z 2013 r. póz. 267, ze zm.) odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt. 3, 4, 5 ww. wniosku z dnia 4 listopada 2014 r. W tym samym dniu organ udzielił odpowiedzi na pkt 6 przedmiotowego wniosku. W pismem z dnia 25 czerwca 2015r. T. D., reprezentowany przez pełn. r.p.r M.S. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Wójta Gminy postępowania o udostępnienie informacji publicznej z wniosku z dnia 3 listopada 2014 r. oznaczonego jako ([...], [...]), zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 35 i art. 36 k.p.a., a także art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 12 k.p.a. poprzez bezczynność i przewlekłe prowadzenie ww. postępowania. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a skarżący wniósł o uwzględnienie niniejszej skargi i zobowiązanie organu do wydania w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się wyroku, ewentualnie w terminie określonym przez Sąd, żądanych przez skarżącego dokumentów i informacji określonych we wniosku skarżącego z dnia 3 listopada 2014 r., ewentualnie wydania decyzji odmawiającej udostępnienia żądanych informacji. Skarżący wniósł o stwierdzenie przez Sąd, że bezczynność i przewlekłość prowadzonego przez organ postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ administracyjny udzielając odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 17 września 2015r. pełnomocnik skarżącego potwierdził, że wnioskodawca otrzymał odpowiedź w zakresie pkt 2 i 6 wniosku z dnia 3.11.2014r., zaś odnośnie punktów 3-5 tego wniosku wydana została decyzja o odmowie udzielenia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W sprawie niniejszej z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014r., poz. ze zm. - zwana dalej w skrócie u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania ( art. 1 – 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wnika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W takim przypadku nie istnieje też powinność uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia bezczynności, ani wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Regulacja zawarta w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie zawiera odrębnych postanowień nawiązujących do przesłanek art. 52 p.p.s.a. Nie wprowadza ona środka zaskarżenia bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a., zaś sam sposób udostępniania informacji publicznej kształtuje jako dalece odformalizowany, kładąc nacisk na szybkość i sprawność postępowania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w ograniczonym zakresie, jedynie w sytuacjach, o których mowa w art. 16 - art. 17 u.d.i.p. oraz art. 23g ust. 11 i 12 u.d.i.p., co skutkuje brakiem podstaw żądania wyczerpania trybu z art. 37 k.p.a. Artykuł 52 § 3 p.p.s.a. nawiązuje do regulacji pozostających poza przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Z jego treści wynika wprost, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest "środkiem zaskarżenia" o jakim mowa w § 1 i § 2, lecz środkiem samoistnym, odrębnym i znamiennym tylko dla sytuacji ściśle określonych, mającym służyć realizacji zasady przedsądowej autokontroli administracji, ale tylko w przypadku działania, a nie zaniechania, tj. bezczynności organu (tak m.in. NSA w wyrok z dnia 24 maja 2006 r. I OSK 601/05, Lex nr 236545 i WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 14 października 2008r., sygn. akt II SAB/Bk 29/08, LEX nr 505258). W świetle powyższego, w niniejszej sprawienie nie zachodziłyby przesłanki do odrzucania skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. nawet wtedy, gdyby wnioskodawca nie wyczerpał środków zaskarżenia, co jednak uczynił w piśmie z dnia 21 maja 2015r. Skarga w niniejszej sprawie została należycie opłacona, a także brak przesłanek do wydania takiego orzeczenia z innych przyczyn wskazanych w art. 58 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. W razie uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość istotnym jest to, że wyrok nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności ( tak m.in. NSA w wyroku z 18 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 198/11, zam. zb. LEX nr 990211). W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność albo przewlekłość sąd nie może w szczególności określać w jaki sposób powinna być rozpoznana sprawa, w której organ pozostaje w bezczynności, nie może bowiem nakazywać organowi wydania konkretnej decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści. Także sama kontrola czynności podejmowanych przez organ administracji publicznej w konkretnej sprawie obejmuje jedynie ich kierunek wyznaczony przez przedmiot postępowania, zaś winna odbywać się bez ingerencji w kwestie związane bezpośrednio z merytorycznym rozstrzyganiem, zwłaszcza wtedy, gdy mają one znaczenie dla sposobu załatwienia sprawy jako jeden z wielu elementów, zaś pozostały poza rozważaniami podmiotów zobowiązanych z uwagi na przyjęte przeszkody do dalszej do aktywności. Specyficzna sytuacja, uniemożliwiająca wydanie wyroku co do istoty sprawy, ma miejsce wówczas, gdy w toku postępowania sądowoadmnistracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność albo przewlekłość zostanie stwierdzony fakt wydania przez organ administracji publicznej decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo podjęcia stosownej czynności choćby z przekroczeniem terminów ustawowych. W takim przypadku organ w dacie orzekania nie pozostaje w bezczynności albo przewlekłości, stąd nie istnieje przedmiot postępowania administracyjnego wywołanego wniesieniem skargi, który uzasadniał by stosowanie art. 149 p.p.s.a. Wtedy bowiem dezaktualizuje się konieczność i możliwość sądowej ochrony eksponowanego publicznego prawa podmiotowego, ponieważ ustawodawca nie dopuścił uwzględniania tego rodzaju skargi bez jednoczesnego zobowiązania organu do podjęcia czynności określonych w art. 149 § 1 p.p.s.a. (tak dotychczasowe ugruntowane orzecznictwo oraz po ostatniej zmianie art. 149 p.p.s.a. w doktrynie P. Kornacki, glosa ZNSA 2012/3/167-178, teza 3). W takim przypadku postępowanie sądowo administracyjne podlega umorzeniu na postawie art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. Nadto, w sytuacji wydania decyzji lub zaskarżalnego postanowienia organ związany jest aktem administracyjnym, o prawidłowości którego w żadnym aspekcie nie można orzekać w ramach skargi na bezczynność. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się trafnie (m.in. T. Woś (w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08, Lex nr 491969), że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Wskazane kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ lub inny podmiot zobowiązany będący w jej posiadaniu milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji albo odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie prawnej, albo udziela informacji niebędącej przedmiotem wniosku lub informacji niepełnej. W doktrynie przyjmuje się zasadnie, że przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej winna być rozumiana jako brak należytego zaangażowania organu administracyjnego w załatwienie sprawy indywidualnej przed formalnym upływem terminu do jej załatwienia, uzasadniający zobowiązanie organu do określonej aktywności na podstawie art. 149 p.p.s.a. (tak Kornacki P, artykuł, ZNSA 2011/5/44-54, teza 1). Przewlekłość w prowadzeniu postępowania administracyjnego wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, natomiast podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. A contrario nie sposób przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku, w postaci zakończenia postępowania administracyjnego. Jak zauważono ponadto w piśmiennictwie, przewlekłość postępowania oznacza również stan, w którym organ administracyjny w sposób nieuzasadniony "przedłuża" termin załatwienia sprawy w trybie art. 36 § 2 k.p.a., powołując się na niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające dotrzymanie terminu podstawowego (Z. Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego., Państwo i Prawo 2011/6/30). Nie każda jednak zwłoka może być przyczyną stwierdzenia przewlekłości, lecz jedynie zwłoka nieuzasadniona. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być na podstawie zarówno analizy charakteru dokonywanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Długi czas trwania postępowania nie może być automatycznie utożsamiany z przewlekłością postępowania. Przewlekłość postępowania odmiennie od bezczynności organu w sprawie, względnie od niewykonania wyroku sądu uwzględniającego skargę na bezczynność, jest zatem pojęciem względnym, albowiem przewlekłość postępowania zachodzi, gdy zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez organ jest nadmierna (rażąca) i nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 marca 2012 r., II SAB/Łd 2/12, LEX nr 1139147, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 17 kwietnia 2012 r., II SAB/Bk 15/12, LEX nr 1145969). Tak też należy rozumieć pojęcie " przewlekłości" w udostępnieniu informacji publicznej. Mając na uwadze stanowiska stron oraz okoliczności wynikające z przedstawionych akt w zakresie dotyczącym realizacji wniosku T. D. z dnia 3 listopada 2014 r. pkt 1 należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie w części objętej rozstrzygnięciem zawartym w pkt I. sentencji wyroku, natomiast zaistniała zmiana okoliczności (wydanie przez organ decyzji nr [...]), czyni bezprzedmiotowym postępowanie sądowoadministracyjne w pozostałym zakresie. W szczególności, w pkt 1 przedmiotowego wniosku z dnia 3 listopada 2014r. skarżący domagał się udzielenia informacji publicznej polegającej na: doręczeniu wykazu podatników, objętych obowiązkiem uiszczania podatku od nieruchomości (podatników, wobec których wydano decyzje ustalające wysokość podatku od nieruchomości lub wobec których istniał obowiązek ustalenia w formie decyzji wysokości podatku od nieruchomości) od budynków lub ich części zajętych lub związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w miejscowości W. w latach 2009-2014. Odnośnie pkt 1 wniosku, Wójt Gminy odrębnym pismem z daty 13 marca 2015r. zawiadomił wnioskodawcę, że w celu uzyskania informacji dotyczącej podatników objętych obowiązkiem uiszczania podatku od nieruchomości (...) konieczne jest wskazanie konkretnego podatnika, którego dotyczy żądanie. Zdaniem Sądu, opisane powyżej działanie organu w odpowiedzi na wezwania skarżącego do udzielenia żądanej informacji publicznej wskazuje, iż pozostaje on w bezczynności i przewlekłości w zakresie rozpatrzenia pkt 1 wniosku skarżącego z dnia 3 listopada 2014 r. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że objęta ww. wnioskiem (pkt 1) informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępnie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p., wiąże się bowiem bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania organu, który w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 w rozumieniu tego przepisu jest organem władzy publicznej. Wójt jest organem gminy, gmina zaś wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność (art. 2, art. 11 a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym t.j. Dz.U.z 2013 r., poz. 594.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, w myśl którego, informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Informacją publiczną jest zatem, w świetle przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06). W wyroku z dnia 7 stycznia 2004 r. sygn. akt K 14/03, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno – technicznej, a tylko wyjątkowo w sytuacjach określonych w przepisach art. 14 ust. 2 (umorzenie postępowania) i art. 16 ust. 1 (odmowa udostępnienia informacji), wymagana jest forma decyzji administracyjnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt II SAB/Wa 312/12). Gdyby organ doszedł jednak do wniosku, iż udostępnienie żądanych informacji nie jest możliwe ze względu na przesłanki określone w ustawie o dostępie do informacji publicznej, to może wydać decyzję odmowną, na podstawie art. 16 tej ustawy, która może następnie zostać poddana kontroli sądowoadministracyjnej (podobnie wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 681/13). W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r. IV SA/Po 652/07). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r. sygn. II SAB/Lu 19/06, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r. sygn. IV SA/Wa 221/04 oraz postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r. sygn. II SAB/Bk 36/08. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy stanowi, że udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych( lit. c) oraz pomocy publicznej (lit.g). Z powyższego wynika, że po pierwsze: wnioskowana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej, a po drugie, że Wójt jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Przesądzenie, że informacje wskazane w pkt 1 wniosku skarżącego stanowią informację publiczną obligowało Sąd, zgodnie z poczynionymi wyżej uwagami, do ustalenia, czy organ w nakazanym prawem terminie podjął rozstrzygnięcia czy czynności, do których obliguje go ustawa o dostępie do informacji publicznej, a więc, czy działania organu odpowiadały przepisom tej ustawy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje zarówno procedurę udostępnienia informacji publicznej - art. 7, art. 10, art. 13 i art. 14), jak i tryb odmowy udostępnienia informacji publicznej - art. 16). Ze wskazanych przepisów wynika, iż organ w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, stanowiącej faktycznie informację publiczną, albo udostępnia wnioskodawcy informację publiczną we wskazanej przez niego formie w terminie o którym mowa w ust. 1 lub 2 art. 13 ww. ustawy, co stanowi czynność materialno-techniczną, albo też w przypadku niemożności udostępnienia informacji w sposób i w formie określonej we wniosku o udostępnienie stosuje procedurę opisaną w art. 14 ust. 2 ww. ustawy tj. powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanej w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (w drodze decyzji – art. 16 ust. 1 ww. ustawy). W przypadku natomiast stwierdzenia przez organ, że zachodzą przesłanki do odmowy udostępnia istniejącej i będącej informacją publiczną informacji (art. 5 ww. ustawy), zobligowany jest on do wydania w ustawowym terminie decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Bezsprzecznym w przedmiotowej sprawie jest, że organ do dnia wydanie wyroku ani nie udzielił skarżącemu żądanej informacji publicznej w zakresie pkt 1 wniosku, ani też nie wydał w sprawie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej czy umarzającej postępowanie w sprawie. Pomimo zatem, że żądana informacja stanowiła informację publiczną, organ nie podjął żadnego ze wskazanych wyżej działań określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej. Z uwagi na okoliczność, że do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie organ nie podjął żadnych ze wskazanych działań, a przedmiot jego żądania stanowiła informacja będąca informacją publiczną, nie ulega wątpliwości, że pozostaje on bezczynny w kwestii rozpatrzenia żądania skarżącego zawartego w pkt 1 wniosku z dnia 3 listopada 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej. Przy czym Sąd na podstawie art. 149 p.p.s.a. uznał, że stwierdzona bezczynność i przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (tak NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Takich cech, tj. oczywistości w naruszeniu prawa, nie sposób przyjąć w niniejszym stanie faktycznym. Zważyć należy bowiem, że stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wymaga także w niniejszym przypadku dokonania ich wykładni, nie zaś mechanicznego konkretnej jasnej regulacji do odniesienia określonej sytuacji. Nie stanowi zaś o rażącym naruszeniu prawa błędna wykładnia, czy niewłaściwe zastosowanie takich wymagających interpretacji przepisów. W niniejszej sprawie organ administracyjny w piśmie z dnia 13 marca 2015r. poinformował skarżącego o swoim stanowisku w sprawie pkt 1 ww. wniosku. Nie ma zatem wątpliwości, że organ pozostawał w bezczynności i przewlekłości w rozpoznaniu wniosku skarżącego, jednakże owa zwłoka nie nosiła cech rażącego naruszenia prawa. Co do przedmiotu zaskarżenia w pozostałym zakresie, w stanie faktycznym sprawy wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt II. sentencji wyroku. W tym bowiem zakresie, którego dotyczy w pozostałości skarga na bezczynność i przewlekłość organu, organ administracyjny wydał decyzję z dnia 24 czerwca 2015r., nr [...], znak: [...], a w zakresie pkt 2 i 6 przedmiotowego wniosku udzielił żądanych informacji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.