II SAB/Kr 206/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi W. W. na bezczynność Rady Gminy [...] w przedmiocie niepodejmowania działań wynikających z procedury zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], obręb [...] w zakresie sposobu zagospodarowania działek Nr [...] i [...] postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 11 lipca 2013r. W.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Rady Gminy W. w związku z niepodejmowaniem przez nią działań wynikających z procedury zmiany planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego Gminy W. obręb [...] w zakresie sposobu zagospodarowania jego działek nr[...] i [...] . W wywiedzionej skardze skarżący wniósł o nakazanie Radzie Gminy W. podjęcia procedury zmiany planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie jego działek nr [...] i [...] w celu umożliwienia ich racjonalnego zagospodarowania. Zdaniem W.W. przeznaczenie przedmiotowych działek na zaplanowanie nadmiaru dróg do innych nieruchomości w celu ich komercyjnego przeznaczenia narusza jego prawo własności i nie zasługuje na ochronę. Rada Gminy w swoich działaniach nie może bowiem podejmować decyzji ze szkodą dla swoich mieszkańców. W dalszej części skargi skarżący podniósł, iż w planie zagospodarowania przestrzennego wsi M. należące do niego działki nr [...] i [...] zostały nieomal w całości przeznaczone pod drogi dojazdowe do innych działek w celu zabudowy tych ostatnich. Odbywa się to kosztem jego własności, która ze względu na obszar i położenie mogłaby być działką budowlaną, a błędne planowanie pozbawia jej tych cech. Skarżący zaznaczył, iż zwracał się już w tej sprawie do Wójta Gminy Wielka Wieś, który odpowiedział mu złośliwie, że gmina nie planuje prac planistycznych, tym bardziej, że posiada on inne działki, które umożliwiają mu zabudowę. Autor skargi zaznaczył m.in., iż wobec braku działań ze strony organu wykonawczego gminy wezwał Radę Gminy do podjęcia procedury zmiany planu w obrębie jego działek w celu ustalenia racjonalnego sposobu ich zagospodarowania. Plan zakłada bowiem w bliżej nieokreślonej przyszłości budowę dróg dojazdowych na terenie powstałym z jego działek. Takie rozwiązanie pozbawia go możliwości ich racjonalnego zagospodarowania na korzyść nieruchomości sąsiednich. W ocenie skarżącego takie działanie narusza konstytucją chronione prawo własności i nie może być akceptowane. W.W. przypomniał, iż pismem z dnia 15 maja 2013. wezwał Radę Gminy do wszczęcia procedury zmiany planu w trybie przewidzianym dla zadań Rady tj. podjęcia w tym zakresie uchwały o zmianie planu lub odmowie zmiany. Rada Gminy nie podjęła jednak żadnych działań przewidzianych prawem, a Przewodnicząca Rady Gminy udzieliła mu odpowiedzi w piśmie z dnia 1 lipca br., które w swojej treści powiela myśli Wójta Gminy na temat planu i niechęci jego zmiany. Zdaniem autora skargi, jeżeli Rada Gminy uchwalając plan miejscowy postanowiła o marnotrawstwie jego gruntów, to nie może znaczyć, ze stan ten jest trwały i nie może tu włączyć się racjonalne myślenie i opinia urbanistów co do potrzeb komunikacyjnych . Zarówno jednak Wójt, jak też Przewodnicząca Rady Gminy blokują te działania w imię partykularnych interesów, dlatego też skarżący wniósł skargę na bezczynność Rady Gminy w celu nakazania przez Sąd organom gminy podjęcia działań polegających na wszczęciu procedury zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, która przy racjonalnym podejściu do zagadnienia pozwoli ochronić jego własność w celu jej racjonalnego wykorzystania. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna do skarżącej wniosła o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej. Odnosząc się do postawionego przez skarżącego zarzutu bezczynności strona przeciwna do skarżącej podniosła w pierwszej kolejności, że Rada Gminy W. jest niezależnym organem uchwałodawczym, podejmującym - zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa - uchwały na wniosek jej członków, względnie na wniosek Wójta Gminy - jako organu wykonawczego Gminy. W żaden sposób indywidualni mieszkańcy Gminy nie mogą "wymuszać" podejmowania bądź zmian podjętych już uchwał poprzez wnoszenie skarg. Skarżący zastosował ten tryb interwencji, jednakże nie uwzględnił przesłanek tak merytorycznych, jak i formalnych koniecznych do jego zastosowania i uwzględnienia. Ponadto zdaniem organu należy zwrócić uwagę, iż skarżący występując z przedmiotową skargą krytykuje cały porządek prawny, a tylko fragment skargi dotyczy kwestionowanej uchwały. Co więcej - skarżący żąda, by "nakazać" Gminie podjęcie uchwały zmieniającej dotychczasowe ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy W. w zakresie stanowiących jego własność działek nr [...] i nr [...] w miejscowości M. w celu umożliwienia ich - jak wskazuje - "racjonalnego zagospodarowania". Odpowiadając na zarzuty Skarżącego dotyczące przeznaczenia działek nr [...] i [...] , położonych w miejscowości M. , w zakresie utrzymania na działce nr [...] jej dotychczasowego przeznaczenia poprzez "likwidację nadmiaru dróg osiedlowych" w obszarze, gdzie zlokalizowana jest działka nr [...], a to w drodze zmiany uchwały Nr [...] Rady Gminy W. – strona przeciwna do skarżącej uznała, że zarzut ten jest nieuzasadniony, ponieważ kwestionowana droga istniała już na mapach katastralnych miejscowości M. istniejących przed rokiem 1970. Organ przypomniał, iż w 2005 roku, w oparciu o istniejącą drogę - teren wzdłuż drogi został poszerzony liniami rozgraniczającymi pod tereny "tras i urządzeń komunikacyjnych" (w planie - symbol "KDW"). Oznacza to, iż przeznaczenie terenu drogi wzdłuż działki skarżącego o nr [...] w M. - pod komunikację istniało już wcześniej w miejscowym planie zagospodarowania Gminy W. z 2005r., tj. uchwalonym uchwałą Nr [...] z dnia 11 marca 2005 roku, a zatem nie było wynikiem ostatnich zmian w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy. Następnie organ przypomniał, iż w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Wielka Wieś przyjętym Uchwałą Nr [...] z dnia 04 września 2007r. - powtórzone zostały dotychczasowe linie rozgraniczające tereny komunikacyjne (w planie oznaczone ..KDW" i ..KD-D") dla drogi wzdłuż działki nr [...] w miejscowości M. . W dalszej części odpowiedzi na skargę podniesiono, iż zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz. U. z 2012r., poz. 647) ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Dlatego też podczas procedury zmiany planu - przyjętą Uchwałą Nr [...] z dnia 28 lutego 2012r.. (Dz.Urz.Woj[...] ) pozostawiono wyznaczone tereny tras i urządzeń komunikacyjnych (oznaczenie w planie :KDW" i "KD-D") wskazane w studium wzdłuż działki nr [...] Jednocześnie organ podkreślił, iż droga "KDW" wyznaczona została nie tylko na działce nr [...] ale także i na innych nieruchomościach, gdzie jej przebieg nie jest kwestionowany. Teren ten podlega bowiem intensywnym procesom inwestycyjnym, ponieważ wzdłuż przedmiotowej drogi zlokalizowane są tereny pod zabudowę mieszkaniową (MN), zagrodową (RM), mieszkaniowo - usługową (MNU-1), dlatego nie znajduje się przesłanek dla obniżenia parametrów technicznych tej drogi. Końcowo w odpowiedzi na skargę podniesiono m.in., iż na podstawie § 4 ust. 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z dnia 19 września 2003r., Nr 164, poz. 1587) - w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego należy zapewnić powiązania układu komunikacyjnego dla terenów budowlanych. W uwzględnieniu zatem powyższego wymogu istniejąca wąska drogowa działka nr [...] w M. (bezpośrednio sąsiadująca z działką nr [...] , stanowiącą własność Skarżącego) została przeznaczona na poszerzenie w/w drogi. Rozpoznając przedmiotową sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga W.W. jako niedopuszczalna w rozumieniu art.58§1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", podlega odrzuceniu bez merytorycznej oceny jej zasadności. Przystępując do rozpoznania przedmiotowej skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności zobowiązany jest zbadać jej dopuszczalność, gdyż zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., w razie jej niedopuszczalności podlega ona odrzuceniu przez sąd bez merytorycznej oceny kwestii jej zasadności. Przez dopuszczalność skargi sensu stricto należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe tzn. określenie jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Jednym z warunków formalnych skutecznego złożenia skargi w tym rozumieniu jest więc złożenie skargi od aktu lub czynności (bezczynności) objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. W myśl przepisów art. 1 i 2 p.p.s.a.- , sądy te są powołane wyłącznie do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych, tj. spraw z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz innych przewidzianych ustawami szczególnymi. Jednocześnie w art. 3 § 2 p.p.s.a. ustawodawca zastrzegł, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Z przytoczonych wyżej przepisów prawnych wynika, że sądy administracyjne nie zastępują organów administracji, a wnoszenie skarg na bezczynność tych organów dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy nie wydają one rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym w sprawach szczegółowo wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje pewna specyfika polegająca na tym, że rozpoznając tego rodzaju skargę, Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność wydanego przez organ aktu, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić bezczynności. Zgodnie z przepisem art. 149 § 1 zd. 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. Wyrok uwzględniający skargę na bezczynność organu administracji publicznej, ze swej istoty, nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności. Sąd administracyjny nie został tu bowiem wyposażony w kompetencję do załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej, w zastępstwie właściwego organu administracji publicznej. Stosownie natomiast do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) - dalej w skrócie "u.s.g." ( na który skarżący powołał się w swoim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 15 maja 2013r.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 101a ust. 1 i 2 u.s.g. przepisy art. 101 u.s.g. stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy. Wskazany przepis art. 101a u.s.g. przewiduje specyficzną skargę na bezczynność organu gminy, niezależną od skargi na bezczynność określonej w przepisie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Zatem będzie on miał zastosowanie tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przepis prawa nakłada na organ gminy obowiązek podjęcia określonej uchwały z zakresu administracji publicznej. Bezczynność organu gminy może więc także przybrać postać niepodjęcia nakazanej prawem czynności w ogóle albo zaniechania jej wykonywania. Wykładnia powyższych przepisów prowadzi jednocześnie do stwierdzenia, iż ustawodawca nie dopuścił możliwości wniesienia tak rozumianej skargi "na bezczynność" w przypadkach, w których właściwe organy jednostek samorządu terytorialnego (bądź organy administracji rządowej) wydają akty prawa miejscowego lub inne akty (uchwały, zarządzenia), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowało się stanowisko, które zresztą tutejszy Sąd w pełni akceptuje, że uwzględnienie skargi na podstawie przepisu art. 101a u.s.g. wymaga ujawnienia unormowania, z którego wynika obowiązek uchwałodawczy organów samorządu i równoczesnego wykazania związku przyczynowego między bezczynnością organów gminy w wykonywaniu tych czynności, a naruszeniem interesu prawnego czy uprawnienia skarżącego. W związku z powyższym niedopuszczalna będzie skarga w sytuacji, gdy organ uchwałodawczy ma jedynie możliwość, a nie obowiązek podjęcia stosownej uchwały (por: postanowienie WSA w Łodzi z dnia 7 sierpnia 2012r. sygn. akt II SAB/Łd 100/13 - wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są również w bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl , postanowienia NSA z dnia 29 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 59/13 – Lex nr 1274433 oraz z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1501/11 – Lex nr 1151908). W świetle powyższych przepisów skargę na bezczynność organu gminy można wnieść więc wyłącznie wówczas, gdy organ ten – wbrew wyraźnemu obowiązkowi wynikającemu z przepisów prawa – uchyla się od podjęcia określonych działań. Przepisy art. 4 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadzają jako zasadę fakultatywność planowania miejscowego. Uchwalenie lub zmiana miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie są obowiązkowe, chyba że wymagają tego przepisy odrębne (art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Inicjatywa podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do tej rady lub wójta (burmistrza, prezydenta miasta) – art. 14 ust. 1 i 4 tej ustawy, zaś organem wyłącznie właściwym do podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w której to uchwale określa się granice obszaru objętego projektem planu, jest rada gminy. W związku z ustawowo ustanowioną zasadą fakultatywności planowania miejscowego wobec braku obowiązku sporządzania (lub zmiany) planów miejscowych na obszarach, na których z mocy przepisu szczególnego takiego obowiązku nie wprowadzono, nie można mówić o czynności nakazanej prawem w rozumieniu przepisu art. 101a w zw. z art. 101 u.s.g.. Skarga na bezczynność w sporządzeniu takiego planu lub zmianie planu istniejącego nie będzie mogła odnieść zamierzonego skutku i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. przykładowo: wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r. II OSK 1239/10, postanowienie NSA z dnia 24 września 2010 r. II OSK 1745/10, postanowienia WSA w Gdańsku z dnia II SAB/Gd 48/04, publ. ONSAiWSA 2005, nr 2, poz. 40, z dnia z dnia 8 lutego 2007 r., II SAB/Gd 59/06 z dnia 8 czerwca 2010 r., II SAB/Gd 17/10; T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Warszawa 2009, s. 87; Z. Niewiadomski [w:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz z odniesieniami do ustaw o samorządzie powiatowym i samorządzie województwa, pod red. R. Hausera i Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2011, s. 821). W realiach niniejszej sprawy w ocenie Sądu brak jest przepisów szczególnych, z których wynikałby dla organu planistycznego obowiązek podjęcia działań zmierzających do uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej działek skarżącego. Przepisów takich nie wskazał również skarżący. Przykładowo jedynie wskazać należy, że uchwalenie planu miejscowego jest obowiązkowe w gminie uzdrowiskowej w przeciągu 2 lat od uzyskania decyzji o potwierdzeniu możliwości prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego na swoim obszarze, w myśl art. 38b ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2012 r. poz. 651). Obowiązek taki wprowadzają również m.in.: art. 16 ust. 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568 ze zm.) – dla obszarów, na których utworzono park kulturowy, a także art. 5 ust. 1 ustawy ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady z dnia 7 maja 1999 r. (Dz. U. Nr 41, poz. 412 ze zm.) – dla obszaru Pomnika Zagłady i jego strefy ochronnej. Żaden z tych przepisów nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Należy podkreślić, że stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, nie ma możliwości zobowiązania organu planistycznego do podjęcia czynności (uchwał) zmierzających do urzeczywistnienia wskazywanej przez skarżącego zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, skoro zmiana obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowa, w rozumieniu art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2012 r., II SAB/Gd 29/12, niepubl., postanowienie WSA w Łodzi z dnia 11 lipca 2012 r., II SAB/Łd 75/12, niepubl.). Reasumując w świetle art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 u.s.g. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy, z kolei stosownie do art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchwala rada gminy. Z przepisów tych, określających zadania, a więc również obowiązki gminy, nie wynika jednak prawo żądania mieszkańca gminy podjęcia czynności mających na celu przyjęcie uchwały zmieniającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Inicjatywa uchwałodawcza przysługuje wyłącznie określonym w ustawie organom i osobom, a nie każdemu mieszkańcowi z osobna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 1996 r., sygn. akt II SA/Wr 280/96. OSP 1998/5/108, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1968/08). Z kolei, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., skarga na "milczenie" organów administracji publicznej nie jest przewidziana w stosunku do aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., to jest aktów prawa miejscowego oraz innych aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. W świetle powyższego należy stwierdzić, że ustawodawca nie wyposażył skarżącego w instrumenty prawne pozwalające mu zobowiązać organy samorządu gminy do podjęcia czynności zmierzających do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie kierując się dyspozycją art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.