II SAB/Kr 212/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) NSA Anna Szkodzińska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Technicznych [...] w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsc z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w przedmiocie bezczynności III. zasądza od Dyrektora Zespołu Szkół Technicznych im. [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...](sto dwadzieścia dwa złote dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. K. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika procesowego wniosła w dniu 5 września 2017 r. skargę na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Technicznych [...] w T. w udostępnieniu informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i wnosząc o: 1/ zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi; 2/ zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w łącznej kwocie 602,20 zł według załączonego spisu kosztów, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 480 zł stosownie do przepisu § 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Jak wynika z uzasadnienia skargi skarżąca złożyła do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej drogą elektroniczną za pomocą platformy ePUAP w dniu 12 lipca 2017 r., w zakresie obejmującym pytanie, czy "organ w latach 2014 – 2016 zawierał umowy z podmiotami zewnętrznymi o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej, w tym zastępstwa procesowego. W wypadku odpowiedzi pozytywnej o przesłanie kopii tych umów". Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne skarżąca przede wszystkim wskazuje, że doręczenie tą drogą pisma należy uznać za skuteczne (tak w wyroku NSA z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1729/15). Następnie skarżąca podkreśla, że żądana informacja jest informacją publiczną, a organ jako podmiot sektora finansów publicznych jest zobowiązany do jej udostępnienia, będąc jednostką organizacyjną samorządu, gospodarującą i wydatkującą środki publiczne. Jak wynika też z treści skargi cytującej przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej organ w terminie 14 dni nie udostępnił żądanej informacji, nie zawiadomił o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w art. 13 ust. 2 ustawy ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w trybie art. 16 ustawy. Skarżąca podkreśla też, że wniesienie skargi na bezczynność do sądu administracyjnego w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga wcześniejszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Według skarżącej organ pozostaje bezczynny, co czyni zasadną niniejsza skargę, dodatkowo wskazuje, że na podstawie art. 25 § 2 P.p.s.a. zdolność sądową mają również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zespołu Szkół Technicznych [...] w T. wskazał, że w dniu 29 września 20107 r. wysłana została do skarżącej informacja będąca odpowiedzią na jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Jednocześnie organ wyjaśnił, że opóźnienie w rozpatrzeniu niniejszego wniosku wynikało z przeoczenia pisma przesłanego za pośrednictwem ePuap. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4. Kontroli sądu w przypadku skarg na bezczynność poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganego ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p., jak i wówczas, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na jej zasadach. Kontrolując niniejszą skargę na bezczynność sąd uznał, że zasługiwała ona na uwzględnienie na dzień jej wniesienia, ale przed wydaniem orzeczenia zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie bezczynności. Na wstępie sąd zwraca uwagę, że prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i obejmuje prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). Tryb udostępnienia informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP określają ustawy, przede wszystkim ustawa o dostępie do informacji publicznej. Wprowadzona w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. definicja informacji publicznej określa ją jako "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie przedmiotowe informacji publicznej podlegającej udostępnieniu na warunkach określonych w tej ustawie. Według art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "b" u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i poza budżetowej. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 4 obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Tym samym jednostka organizacyjna i budżetowa, jaką jest Zespół Szkół Technicznych [...] w T. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że żądanie zawarte we wniosku skarżącej z dnia 12 lipca 2017 r. dotyczyło informacji publicznej związanej z zasadą funkcjonowania podmiotu wykonującego zadania publiczne (w tym o trybie jego działania), o czym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b u.d.i.p. W konsekwencji, skoro spełnione są przesłanki podmiotowe i przedmiotowe związane z udostępnieniem informacji publicznej, tryb postępowania określa również u.d.i.p. Na podstawie tej ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej, zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, chyba że zachodzą sytuacje, o których mowa w art. 13 ust. 2 bądź 15 ust. 2 ustalające inaczej termin jej udostępnienia. Powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje pismem, bez szczególnej formy, przy czym powinien być zachowany również termin o którym mowa w art. 13 u.d.i.p.. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 u.i.d.p. ustawodawca przewidział w przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz podmiot zobowiązany odmawia jej udostępnienia, bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania. Istota niniejszej sprawy wymaga zauważenia, że zobowiązany podmiot dopiero po wniesieniu skargi powiadomił pisemnie wnioskodawczynię, że nie zawierał z żadnymi podmiotami zewnętrznymi umów o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej. Zatem z chwilą powiadomienia (pismo wysłano w dniu 29 września 2017 r.) ustała bezczynność organu w kontrolowanej sprawie. Co do wątpliwości zawartych w skardze jednoznacznie wskazać należy, że orzecznictwo sądowoadministracyjne jednolicie przyjmuje, że pisemnym wnioskiem jest również przesłanie zapytania drogą elektroniczną, nawet gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (tak w wyroku NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08). Następnie w orzecznictwie NSA przyjęto, że do obowiązków organów władzy publicznej oraz innych podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej oficjalnej poczty elektronicznej aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności wnoszenia ich drogą elektroniczną (por. postanowienia NSA: z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1968/15 i z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1940/15). Skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (zob. postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt I OZ 1414/15; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2897/14). Ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej obciążą ten organ a nie wnioskodawcę (zob. postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2897/15). Jak stwierdził też NSA w wyroku z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2281/15 z orzecznictwa wynika w istocie domniemanie, że jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, to znaczy że dotarła ona do adresata. Odmienne zapatrywanie sprawiałoby, że w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczna za pomocą poczty elektronicznej (e-mail) byłoby iluzoryczne, a jego skuteczność zależałaby od woli organu. Dla zastosowania tego domniemania kluczowe jest ustalenie, czy wniosek został w ogóle wysłany drogą elektroniczną. W powołanym orzecznictwie NSA przyjmowano, że wydruk z poczty elektronicznej nadawcy stanowi dostateczny dowód, że wiadomość zawierająca wniosek została wysłana (zob. też wyrok NSA z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1924/16). W niniejszej sprawie jest poza sporem, że wniosek został wysłany drogą elektroniczną na oficjalną platformę ePUAP zobowiązanego, do skargi dołączono stosowny wydruk, a nadto zobowiązany organ nie kwestionuje wysłania tego wniosku, natomiast jego niedotarcie tłumaczy problemami technicznymi związanymi z obsługą swojej poczty elektronicznej. W konsekwencji w ocenie sądu należało przyjąć w niniejszej sprawie, że wnioskodawczyni wykazała, że złożyła skutecznie wniosek nadany drogą elektroniczną w dniu 12 lipca 2017 r., a wobec braku reakcji zobowiązanego po upływie 14 dni organ pozostawał w bezczynności. Niemniej bezczynność ta ustała po wniesieniu skargi, czego strona skarżąca nie kwestionowała. Udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi czyni zbędnym konieczność zobowiązania Zespołu Szkół Technicznych [...] w T. do rozpoznania żądania zawartego we wniosku z dnia 12 lipca 2017 r. Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. należało umorzyć postępowanie w sprawie bezczynności uznając, że wobec wypełnienia przez stronę przeciwną obowiązku, zaniechania którego dotyczy skarga, orzekanie o zobowiązaniu do jego wykonania jest bezprzedmiotowe. W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 sąd może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b P.p.s.a.). Ponadto, sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Likwidacja stanu bezczynności uzasadniająca umorzenie postępowania w tym zakresie nie zwalnia sądu z obowiązku rozpoznania skargi w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.) oraz co do zastosowania art. 149 § 2 P.p.s.a. (wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej), nawet, jeśli takich wniosków skarżąca nie złożyła. Odnosząc się zatem do kwestii "rażącego naruszenia prawa" wskazać trzeba, że według judykatury rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Podkreśla się, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Ocena, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa wywołanym bezczynnością powinna być dokonana w kontekście przepisu art. 13 u.d.i.p., który co do zasady ustala termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek w pierwszej kolejności bez zbędnej zwłoki, a dalej – w terminie 14 dni. Sąd orzekający oceniając okoliczności sprawy stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wziął pod uwagę, że od dnia wpływu wniosku (12 lipca 2017 r.) do dnia udzielenia informacji (pismem nadanym w dniu 29 września 2017 r.) upłynął stosunkowo krótki okres czasu. Wprawdzie dopiero wniesienie skargi uruchomiło tryb udzielenia informacji publicznej i jak to już zaznaczono, trzeba w okolicznościach niniejszej sprawy przyjąć domniemanie dotarcia przedmiotowego wniosku do odbiorcy, ale Sąd też nie może zakwestionować twierdzeń organu co do technicznych przyczyn przeoczenia pisma przesłanego drogą elektroniczną. Są to okoliczności, które zdaniem Sądu przemawiają za przyjęciem braku rażącego naruszenia prawa w bezczynności organu. W konsekwencji takiego stanowiska zbędne i niecelowe byłoby orzekanie przez sąd z urzędu o grzywnie czy też o przyznaniu sumy pieniężnej, skoro sama skarżąca takich wniosków nie składała. Ponadto wskazać należy, że faktem powszechnie znanym jest, że w miesiącach lipiec – sierpień szkoły mają wakacje, a personel szkoły przebywa na urlopie. Na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 oraz art. 206 P.p.s.a. Sąd orzekł o zasądzeniu od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, określając je na kwotę 122,20 zł, obejmującą kwotę 100 zł uiszczonego w sprawie wpisu sądowego, opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz koszt nadania przesyłki poleconej 5,20 zł. Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów w pozostałej części, a to wynagrodzenia adwokata L.K.. Przyczyną tego postępowania jest fakt, że przed tutejszym sądem, jak również przed innymi sądami administracyjnymi w kraju prowadzona jest duża liczba spraw o podobnym charakterze, w których skarżąca reprezentowana jest przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika, a sporządzane w tych sprawach pisma procesowe są praktycznie tożsame. W tut. sądzie do chwili obecnej zarejestrowano 29 spraw (m.in. sygn. II SAB/Kr 186/17, II SAB/Kr 187/17, II SAB/Kr 189/17, II SAB/Kr 191/17 - II SAB/Kr 193/17, II SAB/Kr 196/17, II SAB/Kr 198/17, II SAB/Kr 200/17- II SAB/Kr 202/17, II SAB/Kr 205/17- II SAB/Kr 208/17, II SAB/Kr 211/17- II SAB/Kr 217/17, II SAB/Kr 220/17, II SAB/Kr 223/17, II SAB/Kr 225/17, II SAB/Kr 226/17, II SAB/Kr 229/17), z kolei z Centralnej Bazy Orzeczeń i Informacji o Sprawach wynika, że skargi na bezczynność dyrektorów placówek oświatowych, placówek opieki zdrowotnej, bibliotek, ośrodków pomocy społecznej, parków narodowych, ośrodków ruchu drogowego itp. w udostępnieniu informacji publicznej o tożsamej treści, wpływają również do sądów w Olsztynie, w Kielcach, w Opolu, w Łodzi, w Rzeszowie, we Wrocławiu, w Białymstoku czy Gdańsku. Zatem działania skarżącej w zakresie bezczynności organów obejmują niemal terytorium całego kraju. Tym samym sąd uznał, że udział profesjonalnego pełnomocnika w przedmiotowej sprawie ograniczył się do dostosowania przygotowanego pisma procesowego do niniejszej sprawy, co w praktyce oznaczało zmianę nazwy organu pozostającego w bezczynności. Przy podejmowaniu tego rozstrzygnięcia sąd miał również w polu widzenia nieskomplikowany charakter sprawy, niewymagający w istocie szczególnej wiedzy prawniczej, jak również fakt, że przekroczenie terminu było nieznaczne i po wniesieniu skargi organ podjął niezwłocznie czynności mające na celu zadośćuczynienie wnioskowi, w konsekwencji czego postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności musiało zostać umorzone. Niezasądzenie wynagrodzenia adwokata ustanowionego w niniejszej sprawie sąd uzasadnia uprawnieniem nadanym przepisem art. 206 P.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Na podstawie tego przepisu wojewódzki sąd administracyjny działa w ramach uznania, dokonując oceny na tle konkretnych okoliczności, czy występują szczególnie uzasadnione względy przemawiające za odstąpieniem od zasądzenia kosztów postępowania w całości lub w części. "Uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 206 P.p.s.a. nie jest ograniczony do przykładowego przypadku określonego drugą częścią cytowanego przepisu, po słowach "w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu", a zatem nie ogranicza się tylko do sytuacji częściowego uwzględnienia skargi. Możliwe jest zastosowanie tego przepisu nawet w sytuacji uwzględnienia skargi w całości, gdyż tak w kontrolowanej sprawie trzeba ocenić uwzględnienie skargi przez organ skutkujące umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Ponieważ art. 206 P.p.s.a. dotyczy kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o czym mowa w art. 205 P.p.s.a., obejmuje swoim zakresem także miarkowanie wysokości wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika procesowego. Ponadto wskazać należy, że Sądowi z urzędu wiadomo, że na listę adwokatów Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] wpisana jest M. K. (nr wpisu [...]), wykonująca zawód w kancelarii przy ul. [...], [...]. Sąd w sprawie o sygn. akt II SAB/Kr 200/17 zwrócił się do pełnomocnika skarżącej adwokata L.K., również wpisanego na listę adwokatów Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z prośbą o podanie w terminie 3 dni, czy skarżąca M. K. (pesel [...] – podanym w jej wniosku o udzielenie informacji publicznej złożonym za pośrednictwem platformy ePUAP ) jest tożsama z osobą M. K. wpisanej na listę adwokatów Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] (nr wpisu [...]) – pod rygorem uznania prawdziwości tego faktu. W odpowiedzi z dnia 16.11.2017 r. adwokat L.K. w sprawie o sygn. akt II SAB/Kr 200/17 podał: "nie są mi znane szczegóły działalności gospodarczej prowadzonej przez Panią M. K., zaś kontakt z Klientką w zakreślonym terminie jest niemożliwy z uwagi na jej urlop wypoczynkowy". W piśmie tym adwokat nie wypowiedział się jednak na temat tego, czy jego klientka jest profesjonalistą trudniącym się obsługą prawną podmiotów i czy jest czynnym adwokatem. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że okoliczności rozpoznawanej sprawy sprzeciwiają się przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej kosztów wynagrodzenia adwokackiego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a. w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.