III SA/Kr 290/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Sędziowie WSA Ewa Michna WSA Marta Kisielowska Protokolant Sekretarz Sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2026 r. sprawy ze skargi S. L. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 marca 2023 r. sygn. akt III SAB/Kr 96/22 I. wymierza Rektorowi Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie grzywnę w wysokości 1000 zł (tysiąc złotych); II. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. przyznaje od Rektora Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie na rzecz skarżącego S. L. sumę pieniężną w wysokości 500 zł (pięćset złotych); IV. przyznaje od Skarbu Państwa-Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata M. T. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 720 zł (siedemset dwadzieścia złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany od tego rodzaju czynności. Pismem z dnia 3 stycznia 2026 r., S. L. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na niewykonanie wyroku WSA w Krakowie z dnia 23 marca 2023 r. w sprawie o sygn. III SAB/Kr 96/22. Na podstawie art. 154 p.p.s.a., skarżący wniósł o: 1. wymierzenie Dziekanowi Wydziału [...] Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie (poprzednio: Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej) grzywny; 2. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznanie na rzecz skarżącego maksymalnej możliwej sumy pieniężnej, tj. połowy kwoty z dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2024 roku. W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazał, że wnioskami z dnia 11 września 2018 r. zwrócił się o przyznanie stypendium socjalnego oraz stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych. Wobec bezczynności organu, skarżący skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, w której zarzucił brak rozpoznania wspomnianych wniosków o przyznanie stypendiów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 marca 2023 r., sygn. III SAB/Kr 96/22 1. zobowiązał Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie do wydania aktu albo dokonania czynności w przedmiocie wniosków skarżącego o przyznanie stypendium socjalnego i stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych - w terminie jednego miesiąca, 2. stwierdził, że Dziekan Wydziału [...] Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie dopuścił się bezczynności. Skarżący podkreślił, że ww. wyrok jest prawomocny od dnia 8 czerwca 2023 r., i od ponad roku nie została wydana żadna decyzja w przedmiocie wniosków o przyznanie stypendium socjalnego oraz stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych. Pismem z dnia 31 października 2024 r., skarżący wezwał organ do wykonania ww. wyroku jednak organ nie odpowiedział na wezwanie. Podkreślił, że organ zwracał się bezpodstawnie o przesłanie kopii wniosków o stypendium socjalne i stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych wraz z potwierdzeniem nadania. W ocenie skarżącego, organ za wszelką cenę unika merytorycznego rozpoznania wniosków lub - ewentualnie - próbuje przerzucić odpowiedzialność za zagubienie wniosków na skarżącego. Zdaniem skarżącego, organ podjął co najwyżej fikcyjne działania, które mają stworzyć pozór tego, że wyrok został wykonany, co jednak nie nastąpiło. Skoro organ, po zapadnięciu orzeczenia, skierował wezwanie do uzupełnienia braku, które z góry można było określić jako brak nieistniejący (przecież to właśnie złożenie wniosków o stypendium socjalne i specjalne zainicjowało cały, wieloletni spór, więc nie można teraz twierdzić, że wniosków tych nie złożono i ubiegać się o ich ponowne nadesłanie), to nie sposób uznać, by orzeczenie faktycznie wykonano. Nie ma bowiem rzeczywistego braku, a jedynie pozorowaniem działań przez organ i działanie w złej wierze, z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Ewentualnie organ próbuje w ten sposób maskować swoją nieporadność i tuszuje bałagan organizacyjny. W tej sytuacji wyrok nie może zostać uznany za wykonany, gdyż sankcjonowałoby to fikcyjne działania i promowało nierzetelne czynności organu względem skarżącego. Wniosek o przyznanie sumy pieniężnej, zgodnie z art. 154 § 7 p.p.s.a., skarżący uzasadnił długotrwałym oczekiwaniem na wykonanie wyroku jak i bezsilnością, która wynika z faktu, że organ wzywa bezpodstawnie do wykonania obowiązków, z których skarżący wywiązał się już kilka lat temu. Ponadto poczucie krzywdy, niepokoju i stresu skarżącego potęguje fakt licznych postępowań administracyjnych, cywilnych i karnych, które skarżący toczy z uniwersytetem. Skarżący czuje, iż organ celowo prowadzi wszystkie sprawy go dotyczące w taki sposób, by jak najbardziej uprzykrzyć mu codzienne funkcjonowanie i stałe go upokarzać. Wobec powyższego, żądanie wymierzenia grzywny jest zasadne. Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, albowiem koszty te nie zostały w całości ani w jakiejkolwiek części uiszczone. W odpowiedzi na skargę Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów. Ponadto organ wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z: - wezwania z dnia 19 czerwca 2023 r. wraz z dowodami doręczenia pocztą tradycyjną i elektroniczną okoliczność jego treści, na fakt wezwania skarżącego do usunięcia braków wniosków o stypendium socjalne i stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych; - pisma z dnia 24 lipca 2023 r. - zawiadomienia o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania - na okoliczność nieuzupełnienia wniosków przez skarżącego i pozostawienia przez organ bez rozpoznania wniosków o stypendium socjalne i stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych; - wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział I Cywilny z dnia 25 lipca 2024 r. sygn. [...] na okoliczność oddalenia żądań skarżącego, w tym żądania wydania indeksu doktoranta. Organ wyjaśnił, że wobec stwierdzenia braku posiadania wniosków z dnia 11 września 2018 r. o przyznanie stypendium socjalnego i stypendium specjalnego, zwrócił się do skarżącego o przedstawienie kopii ww. wniosków bądź potwierdzenia ich złożenia. W ocenie organu zasada oficjalności postępowania dowodowego nie zwalnia strony z konieczności aktywnego uczestnictwa w postępowaniu. Oznacza to, że strona również ma obowiązek wskazywania konkretnych faktów i zdarzeń, które są istotne dla jej sprawy. Pomimo odbioru wezwania skarżący nie udzielił na nie odpowiedzi ani nie przedłożył wniosków, o które był wzywany. Organ wskazał również, że skarżący w uzasadnieniu skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 marca 2023 r., sygn. III SAB/Kr 96/22 powołał się na okoliczności dotyczącą rzekomego przetrzymywania dokumentów przez organ (indeksu doktoranta) oraz wielokrotnych wezwań kierowanych przez skarżącego do organu o zwrot dokumentu. Zgodnie z twierdzeniem skarżącego żądanie zwrotu tego dokumentu stanowiło jedno z żądań pozwu sprawy sądowej prowadzonej przed Sądem Okręgowym w Krakowie pod sygn. [...], który wyrokiem z dnia 25 lipca 2024 r. oddalił powództwo skarżącego. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby indeks doktoranta faktycznie został przez niego przekazany do organu, a jego twierdzenia w tym zakresie pozostają gołosłowne. Organ wbrew twierdzeniom skarżącego nie dysponuje jego wnioskami o stypendium socjalne oraz stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych datowanymi na dzień 11 września 2018 r. W związku z powyższym celem realizacji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2023 r. sygn. III SAB/Kr 96/22, organ wezwał skarżącego o przedłożenie kopii wniosków bądź potwierdzeń ich złożenia. Skarżący jednak nie wywiązał się z wezwania organu. Tym samym – zdaniem organu - nie sposób czynić mu zarzutu niewykonania ww. wyroku, który zobligował Dziekana Wydziału [...] "do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosków skarżącego" bowiem pozostawienie wniosków skarżącego bez rozpoznania jest konsekwencją braku działań samego skarżącego w odpowiedzi na dokonane czynności organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia z dnia 23 marca 2023 r., sygn. III SAB/Kr 96/22, którym stwierdzono, że Rektor Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie dopuścił się bezczynności, przy czym bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto Sąd zobowiązał Rektora Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie do wydania aktu albo dokonania czynności w terminie jednego miesiąca od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Stosownie do treści art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W orzecznictwie zasadnie podkreśla się, że niewykonywanie wyroków sądów – niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych – w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. Skutkiem takiego zaniechania jest w konsekwencji podważanie autorytetu Państwa. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Prowadzi to bowiem nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej oraz świadczy o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania. (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2020 r., sygn. I OSK 643/19, z dnia 16 lutego 2022 r., sygn. I OSK 1565/21, z dnia 22 listopada 2022 r., sygn. II GSK 632/22, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Przewidziana w art. 154 p.p.s.a. instytucja służy zwalczaniu uporczywej bezczynności organu, który już wcześniej prawomocnym wyrokiem uwzględniającym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, został zobowiązany do wydania aktu administracyjnego lub dokonania czynności - a mimo to, także po wyroku stwierdzającym tę bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, kontynuuje stan bezczynności bądź przewlekłego prowadzenia postępowania, nie wykonując zapadłego wyroku. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że środki przewidziane w art. 154 p.p.s.a. mają na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie, a w określonej sytuacji wydanie rozstrzygnięcia (o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku) za organ. Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki i wykonał wytyczne sądu. W świetle powyższego przez niewykonanie wyroku należy więc rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy poprzez wydanie aktu albo dokonanie czynności (por.: B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, komentarz do art. 154, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2001 r., sygn. II SA 2015/00, CBOSA). O niewykonaniu wyroku można zatem mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie – bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania – nie zostało wydane, bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Niewykonanie wyroku, o jakim mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., ma miejsce także wtedy, gdy organ wprawdzie wykonał wyrok, lecz z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Stwierdzenie powyższej okoliczności następuje natomiast zawsze według stanu na dzień wniesienia skargi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2000 r., sygn. IV SA 2001/98, LEX nr 77621, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 maja 2017 r., sygn. III SA/Łd 278/17, CBOSA). Art. 154 § 1 p.p.s.a. zawiera dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie obie ww. przesłanki zostały spełnione. W sprawie spełniony został warunek pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku. W aktach sprawy znajdują się bowiem pismo skarżącego z dnia 31 października 2024 r. wzywające organ do wykonania wyroku. Bezspornie również wyrokiem z dnia 23 marca 2023 r., sygn. III SAB/Kr 96/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązał Rektora Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie do wydania aktu albo dokonania czynności w terminie miesiąca od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, co nastąpiło w dniu 17 lipca 2023 r. Natomiast, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 3 września 2013 r. sygn. I OPS 2/13 (CBOSA), nie można pozostawienia podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. uznać za akt lub czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie jest spełnione kryterium, że dotyczy to uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Czynność ta bowiem nie potwierdza, ani też nie zaprzecza, że dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikających wprost z ustawy. Podejmując tą czynność, organ prowadzący postępowanie informuje stronę, że nie rozpozna jej sprawy na podstawie wniesionego podania, ponieważ ta w terminie nie uzupełniła braków tego podania. Pozostawienia podania bez rozpoznania nie można zatem uznać za wykonanie wyroku, którym Sąd nakazał organowi wydanie aktu lub podjęcie czynności. Nieuzupełnienie podania skutkujące niemożnością jego rozpoznania, którego konsekwencją byłoby zasadne pozostawienie podania bez rozpoznania, mogłoby być uznane za uzasadnioną przeszkodę w wykonaniu wyroku, a nie jego wykonanie. W wyroku z dnia 23 marca 2023 r., sygn. III SAB/Kr 96/22 Sąd wskazał natomiast, że "mimo stosownego wezwania – organ nie przedłożył też samych wniosków o stypendium socjalne i stypendium dla osób niepełnoprawnych ani nie sformułował żadnych twierdzeń w tej mierze w toku ponownego rozpoznawania sprawy; wcześniej organ przyznawał ich złożenie. W tej sytuacji Sąd przyjął, zgodnie twierdzeniami skarżącego, że wnioski te złożone zostały i że miało to miejsce w dniu 11 września 2018 r. Mając na uwadze powyższe, wobec braku jurysdykcyjnej reakcji organu na wnioski skarżącego z dnia 11 września 2018 r. przez okres ponad dwóch miesięcy, stwierdzić należało bezczynność organu". Stanowiska Sądu w tym zakresie organ nie kwestionował, natomiast po wydaniu wyroku z dnia z dnia 23 marca 2023 r., sygn. III SAB/Kr 96/22, jak wynika z akt sprawy, organ pismem z dnia 19 czerwca 2023 r. wezwał skarżącego do usunięcia braków wniosków o stypendium socjalne i stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych, poprzez ponowne przedłożenie tych wniosków wraz z dowodem ich nadania/potwierdzeniem doręczenia. Następnie pismem z dnia 24 lipca 2023 r. organ zawiadomił skarżącego o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania wobec braku ponownego przedłożenia tych wniosków przez skarżącego wraz z dowodem ich nadania/potwierdzeniem doręczenia. Z kolei w odpowiedzi na skargę organ podniósł, że "w aktach uczelni brak jest wniosków Skarżącego". W ocenie Sądu, informacje podawane przez organ w toku postępowań w sprawie sygn. III SAB/Kr 96/22 i w sprawie niniejszej, tj. pierwotnie przyznanie, że wnioski o stypendium socjalne i stypendium dla osób niepełnoprawnych na rok 2018/2019 zostały przez skarżącego złożone, brak zakwestionowania przez organ ustalenia Sądu w sprawie sygn. III SAB/Kr 96/22, że wnioski te zostały złożone w dniu 11 września 2018 r., następnie skierowanie do skarżącego wezwania o przedłożenie tych samych wniosków, ale zawierających potwierdzenie ich nadania lub przedłożenia organowi, by następnie w odpowiedzi na skargę w niniejszej sprawie stwierdzić, że w aktach uczelni brak jest wniosków skarżącego, w zestawieniu z całkowitym ignorowaniem w obu sprawach wezwań Sądu do przedłożenia dokumentów, świadczy co najmniej o ogromnym bałaganie w prowadzeniu przez uczelnię akt studentów/doktorantów. Tymczasem to, że organ w sposób niewłaściwy prowadził w sprawie postępowanie, nie może prowadzić do naruszenia słusznego interesu prawnego skarżącego. Jednym z obowiązków każdej uczelni wyższej jest prowadzenie dokumentacji przebiegu studiów, która stanowi odzwierciedlenie odbywanego toku studiów i jest elementem postępowania, które rozpoczyna się z chwilą przyjęcia na studia, a kończy z chwilą uzyskania dyplomu przez studenta. Nowa ustawa o szkolnictwie wyższym określiła także zasady postępowania z wytwarzaną w procesie funkcjonowania uczelni dokumentacją, która staje się materiałami archiwalnymi i dokumentacją niearchiwalną. Powtórzyła za wcześniej istniejącym ustawodawstwem, że w każdej uczelni wyższej publicznej i niepublicznej powinno działać archiwum zakładowe. W sposób szczegółowy określono, na podstawie delegacji ustawowej, zasady dotyczące dokumentacji przebiegu studiów. Ustawa dozwoliła na prowadzenie dokumentacji w formie elektronicznej, a rozporządzenie ministra uszczegółowiło przepisy ustawowe i wprowadziło zmiany w zawartości teczki akt osobowych studenta szerzej (zob. M. Różański, Dokumentacja uczelniana w Ustawie z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, Studia Prawnoustrojowe 2019, nr 45, s. 265-275, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. III OSK 2863/22, CBOSA). Wzywanie natomiast skarżącego do przedłożenia tych samych wniosków, których złożenie organ wcześniej przyznawał, ale zawierających potwierdzenie ich nadania lub przedłożenia organowi, było całkowicie niezasadne. Brak dysponowania przez organ potwierdzeniem przyjęcia wniosków czy kopertą, w której zostały nadane, w żadnej mierze nie uniemożliwiał ich rozpoznania. Jeżeli natomiast na dzień składania odpowiedzi na skargę, organ zagubił wnioski skarżącego, winien był przeprowadzić postępowanie w celu odtworzenia akt administracyjnych, co winno mieć miejsce zgodnie z procedurą określoną w dziale IX ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie ulega też wątpliwości, że w postępowaniu o odtworzenie akt administracyjnych mają zastosowanie przepisy rozdziału 4 działu II Kodeksu postępowania administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. II OSK 456/11, wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 lipca 2022 r., sygn. III SA/Kr 1149/21, CBOSA). Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie doszło do bezczynności organu, która to bezczynność, w ocenie Sądu, ma kwalifikowaną postać bezczynności rażącej. Zdaniem Sądu podejmowane przez organ, a opisane powyżej działania, miały w istocie charakter pozorny, których celem było jedynie dalsze przedłużenie postępowania. W niniejszej sprawie organ powinien był dołożyć szczególnej staranności i zintensyfikować działania mając na uwadze fakt, iż w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 23 marca 2023 r., sygn. III SAB/Kr 96/22 stwierdzono bezczynność organu. Przypomnieć należy, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań, czy zaniechań, organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych. Chodzi tutaj o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki (por. np. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. I OSK 3918/18, CBOSA). Dla uznania rażącego naruszenia prawa, przekroczenie terminu załatwienia sprawy musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. III OSK 4394/21, CBOSA). Odnosząc się do wniosku o wymierzenia grzywny, należy także wskazać, że art. 154 § 6 p.p.s.a. nie określa kryteriów ustalania wysokości grzywny. Odesłanie zawarte w art. 149 § 2 p.p.s.a. do art. 154 § 6 p.p.s.a. oznacza, że na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. grzywnę wymierza się w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W zakresie orzeczenia o wysokości sumy pieniężnej ustawodawca wprowadził zatem pewną swobodę określając jedynie górną granicę tej sumy. W tej sytuacji koniecznym staje się jej zindywidualizowanie, a więc wskazanie przyczyn, które legły u podstaw jej wymierzenia w konkretnej wysokości (por. np. uzasadnienia do wyroków: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. I OSK 2005/12, z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. II FSK 3614/13, z dnia 27 kwietnia 2023 r., sygn. III OSK 1198/21, CBOSA). W niniejszej sprawie, jak wskazano już powyżej, organ dopuścił się rażącej bezczynności w załatwieniu sprawy. Sąd uwzględnił wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny i opierając się na przepisach art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a., wymierzając grzywnę miał na uwadze jej dyscyplinującą funkcję oraz stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy wskazanego w wyroku. Te okoliczności, zdaniem Sądu uzasadniają nałożenie na organ grzywny w wysokości 1 000 zł. Ponadto Sąd częściowo uwzględnił wniosek skarżącego o zasądzenie na jego rzecz sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości, przyznając sumę pieniężną w wysokości 500 zł. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się – a ten pogląd podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie - że zasądzana na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a. suma pieniężna poza rolą dyscyplinująco-represyjną, powinna pełnić przede wszystkim również funkcję kompensacyjną, będąc swoistym zadośćuczynieniem dla skarżącego za oczekiwanie na zakończenie jego sprawy i ta jej funkcja ma właśnie szczególne znaczenie. Skarżący, uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej, powinien zatem nawiązać do krzywdy wywołanej bezczynnością i przedstawić argumentację uzasadniającą jej zrekompensowanie. Nie wystarczy ogólnie powołać się na samą okoliczność bezczynności w prowadzonym postępowaniu. Aktywność sądu jest w takiej sytuacji uwarunkowana argumentacją strony skarżącej (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. I SA/Wa 125/18; z dnia 29 maja 2018 r., sygn. I SA/Wa 324/18, CBOSA). Sąd uwzględnił argumentację skarżącego, który uzasadnił ten wniosek "długotrwałym oczekiwaniem na wykonanie wyroku jak i bezsilnością, która wynika z faktu, że organ wzywa bezpodstawnie do wykonania obowiązków, z których skarżący wywiązał się już kilka lat temu. Ponadto poczucie krzywdy, niepokoju i stresu skarżącego potęguje fakt licznych postępowań administracyjnych, cywilnych i karnych, które skarżący toczy z uniwersytetem. Skarżący czuje, iż organ celowo prowadzi wszystkie sprawy go dotyczące w taki sposób, by jak najbardziej uprzykrzyć mu codzienne funkcjonowanie i stałe go upokarzać". W ocenie Sądu powyższa argumentacja uzasadnia przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej, co stanowić będzie rekompensatę za czas oczekiwania na wydanie decyzji. Jednakże Sąd uznał przyznanie kwoty 500 zł w realiach niniejszej sprawy za wystarczające, a żądanie przyznania kwoty maksymalnej za zbyt wygórowane. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 154 § 1, 2, 6 i 7 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego – koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przy uwzględnieniu art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. oraz § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 87). Podwyższając kwotę wynagrodzenia, Sąd brał przy tym pod uwagę nakład pracy pełnomocnika i jego wkład w przyczynienie się do wyjaśnienia sprawy.