III SA/Kr 690/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Michna Asesor WSA Ewelina Dziuban (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2023 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Krakowie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15 lutego 2023 r., znak SKO.NA/4130/17/2023 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 15 lutego 2023 r., nr SKO.NA/4130/17/2023 utrzymało w mocy orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2022 r. nr SKO.NA/4130/35/2022 odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Sieprawiu z dnia 17 maja 2021 r., znak: [...], pozytywnie opiniującego wniosek FH B. Sp.j. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. W podstawie prawnej postanowienia podano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000). W uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 grudnia 2022 r. podano, że stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 3 grudnia 2021 r. (III SA/Kr 857/21) nieważności uchwały Rady Gminy Siepraw z dnia 27 czerwca 2018 r., nr XXXIII/332/18 w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie Gminy Siepraw nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności wydanego na jej podstawie opisanego powyżej postanowienia Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Sieprawiu. Kolegium powołując się na orzecznictwo sądowo-administracyjne uznało, iż w obowiązującym systemie prawnym wzruszenie przedmiotowego postanowienia może nastąpić w drodze wznowienia postępowania. Prokurator Okręgowy w Krakowie – M. C. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej opisanym na wstępie postanowieniem nie zgodziła się ze stanowiskiem Kolegium twierdząc, że stanowisko sądów administracyjnych, w oparciu o które Kolegium wydało zaskarżone postanowienie, jest odosobnione i błędne. Prokurator przywołała orzeczenia sądów administracyjnych mające uzasadniać jej pogląd, wyrażony w sprzeciwie inicjującym postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności opisanego powyżej postanowienia Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, iż postanowienia wydane w oparciu o uchwałę rady gminy, której nieważność stwierdzono prawomocnym wyrokiem, są wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w uzasadnieniu ww. postanowienia z dnia 15 lutego 2023 r. w całej rozciągłości podzieliło zapatrywania zaskarżonego postanowienia Kolegium z dnia 21 grudnia 2022 r. nr SKO.NA/4130/35/2022. Zaprezentowany w postanowieniu Kolegium pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wyrażony w wyroku z dnia 11 sierpnia 2022 r., II SA/Op 375/18, który stanowił uzasadnienie dla stanowiska Kolegium w przedmiocie wzruszania indywidualnych aktów administracyjnych (decyzji, postanowień) wydanych w oparciu o akty prawa miejscowego, których nieważność stwierdzono, nie jest - wbrew twierdzeniom Prokuratora Okręgowego w Krakowie - poglądem odosobnionym. Wskazano, że również Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyrażał pogląd, iż stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego, zgodnie z którym wydano decyzję w indywidualnej sprawie, nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji, tylko może być podstawą do jej wzruszenia. Nie jest to bowiem przyczyna nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak i w przepisach szczególnych, w tym art. 147 § 2 p.p.s.a. Ponadto, skoro art. 147 § 2 p.p.s,a. stanowi tylko o wzruszeniu rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych, to w przypadku, gdy chodzi o decyzje administracyjne, należy przez to rozumieć sankcje wzruszalności, a nie nieważności takiej decyzji (wyroki NSA z dnia 24 listopada 2021 r. II OSK 3539/18, z dnia 11 października 2017 r., II OSK 2085/16, z dnia 4 lipca 2017 r., II OSK 1850/16). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreślano, że organ administracji publicznej rozstrzyga sprawę w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania decyzji. Skoro w dacie wydania decyzji funkcjonował w obrocie prawnym akt prawa miejscowego (w rozpoznawanej sprawie wymieniona wyżej uchwała rady gminy), to nie można twierdzić, że decyzja (postanowienie) wydana w oparciu o ten akt jest wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Organ administracji publicznej wydający indywidualny akt (decyzję, postanowienie) nie miał bowiem w tej sytuacji możliwości wydania innego rozstrzygnięcia, skoro zostały spełnione warunki określone w akcie prawa miejscowego. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie przedstawione poglądy są zbieżne z zasadami demokratycznego państwa prawa oraz sprawiedliwości społecznej. Nie można bowiem zarzucić organowi administracji publicznej, który nie ma kompetencji do badania zgodności z prawem aktów prawa miejscowego czy też aktów prawa powszechnie obowiązującego (ustaw, rozporządzeń), że wydając rozstrzygnięcie w oparciu o funkcjonujący w obrocie prawnym w dacie wydania tego rozstrzygnięcia akt prawa miejscowego działał bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. (...) Z powyższych względów Kolegium, ponownie rozpoznając sprawę stwierdzenia nieważności opisanego na wstępie postanowienia Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Sieprawiu, uznało, iż brak jest podstaw do stwierdzania nieważności przedmiotowego postanowienia, natomiast zachodzą podstawy do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej tym postanowieniem. W ocenie Kolegium, można stwierdzić, iż wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (wydanie nieważnej uchwały), które istniały w dacie wydania postanowienia (skutek ex tunc wyroku sądu stwierdzającego nieważność uchwały), które nie były jednakże znane organowi wydającemu postanowienie (art. 145 § l pkt 5 k.p.a.). Wznowienie postępowania daje w tej sytuacji możliwość wzruszenia - stosownie do art. 147 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., póz. 329) - postanowienia Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Sieprawiu (jego uchylenia) i rozstrzygnięcia o istocie sprawy zgodnie z aktualnie istniejącym stanem faktycznym i prawnym. Z przedstawionych wyżej względów Kolegium nie przychyliło się do stanowiska Prokuratora Okręgowego przedstawionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej skarżonym postanowieniem Kolegium. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Prokurator Okręgowy w Krakowie zarzucił: - naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 3 a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1119, ze. zm. dalej: u.w.t.), poprzez błędne przyjęcie, że pomimo stwierdzenia nieważności uchwał Rady Gminy Siepraw w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie gminy będącej podstawą prawną ww. postanowienia GKRPA, to w momencie wydania przez tą komisję zaskarżonego postanowienia, nadal obowiązywała powołana wyżej uchwała Rady Gminy gdyż dopiero później została ona uznane za nieważną przez sąd administracyjny, podczas gdy wobec konieczności zastosowania w tym przypadku fikcji prawnej - uchwała ta z uwagi na swą wadliwość nigdy nie weszła do obiegu prawnego, - naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 147 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że użyte w tym przepisie pojęcie "wzruszenie" należy interpretować wąsko - jako: zmianę lub uchylenie, podczas gdy brak jest podstaw prawnych do wyłączenia z niego - również stwierdzenia nieważności, a w konsekwencji - naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia pierwszoinstancyjnego, podczas gdy stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. należało uchylić w całości to postanowienie i orzec co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia GKRPA. W oparciu o powyższe zarzuty Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi Prokurator podniósł, że skoro stwierdzenie nieważności uchwały rodzi ww. skutek ex tunc nie można jednocześnie, w sposób logiczny i zasadny twierdzić, że w dacie wydania postanowienia Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych unieważniona uchwała rady gminy pozostawała w obiegu prawnym. Nie można twierdzić, że coś nie istnieje i jednocześnie znajduje się w obiegu. Prokurator powołał wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 maja 2019 r. sygn. II SA/Sz 302/19, w którym stwierdzono, że z sytuacją wydania postanowienia bez podstawy prawnej mamy do czynienia wówczas, gdy w obowiązującym porządku prawnym nie ma przepisu uprawniającego do wydania danego rozstrzygnięcia, (...) co stanowi przesłankę do stwierdzenia jego nieważności zawartą w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Bez znaczenia jest tu, czy przepis prawa będący podstawą wydania postanowienia nie został nigdy uchwalony, czy też powinien być - traktowany - jako nigdy nie uchwalony z uwagi na skutek prawny orzeczenia o stwierdzeniu jego nieważności - ex tunc. W ocenie Prokuratora pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowany w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. II OSK 1490/15, na który wskazuje Kolegium, budzi poważne wątpliwości, co do jego słuszności. W szczególności, Sąd ten stwierdził bowiem, że sformułowanie "podlegają wzruszeniu" - w przypadku art. 147 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć w znaczeniu - wąskim. Zdaniem Sądu ustawodawca mógł się posłużyć bardziej rozbudowaną wypowiedzią, w której by wskazał, że jeżeli rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie była decyzja administracyjna, to podlega ona sankcji nieważności, a nie wzruszalności. Zdaniem Prokuratora stanowisko to nie jest jednak prawidłowe. W obowiązującym systemie prawa, pojęcie "podlegają wzruszeniu" może być również rozumiane w znaczeniu szerokim, obejmującym wszystkie tryby pozbawiania mocy obowiązującej decyzji administracyjnej, a zatem i stwierdzenie nieważności. Gdyby przyjąć za słuszne poglądy orzecznictwa, na które powołuje się Kolegium, owe wzruszenie, mogłoby nastąpić jedynie w trybie art. 145 k.p.a. Przepis ten zawiera jednak zamknięty katalog przesłanek wznowienia. W żadnym z powołanych przez Kolegium orzeczeniu, nie wskazano natomiast konkretnej podstawy tego wznowienia. W tej sprawie, wbrew twierdzeniom Kolegium, nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przez okoliczności faktyczne należy bowiem rozumieć zdarzenia niezależne od treści przepisów prawa (por. M. Pułło, Nowe okoliczności i nowe dowody jako podstawa wznowienia postępowania administracyjnego, PiP 2004/8, s. 52). Zdaniem W. Chróścielewskiego ustawodawca miał tu w istocie na myśli nowe fakty (W, Chróścielewski [w:] Komentarz, 2019, I s. 800), Komentarz do art. 145 kp.a. – M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel; Lex). Zdaniem autora skargi zastosowania w analizowanej sprawie nie znajduje również art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Jak bowiem stwierdził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. VII SA/Wa 816/13 - art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. odnosi się do takich aktów jak "decyzje lub orzeczenia sądu", a zatem nie może mieć zastosowania w sytuacji, gdy dochodzi do stwierdzenia nieważności aktu prawa powszechnie obowiązującego, jakim jest uchwała rady gminy. Gdyby nawet odrzucić ten pogląd, nadal wspomniana przesłanka wznowienia nie znajdowałaby zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż ww. przepis dotyczy sytuacji gdy decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie - uchylone lub zmienione, a nie co do którego orzeczono nieważność. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z wnioskiem Prokuratora i Kolegium, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Skarga nie była zasadna. Sąd wskazuje, iż w wielu analogicznych sprawach, zapadły wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie np. z dnia 24 sierpnia 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 492/23 – III SA/Kr 494/23, z dnia 10 sierpnia 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 819/23 - III SA/Kr 822/23, III SA/Kr 825/23, III SA/Kr 862/23 – III SA/Kr 863/23, z dnia 9 sierpnia 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 901/23 - III SA/Kr 902/23, z dnia 27 lipca 2023 r. III SA/Kr 586/23 – III SA/Kr 588/23, z dnia 11 lipca sygn. akt III SA/Kr 589/23 - III SA/Kr 592/23, z dnia 19 października 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 1001/23, z dnia 28 września 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 632/23 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Stanowisko zawarte w tych wyrokach, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela, dlatego posłuży się argumentami tam zawartymi. Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest ocena skutków, jakie wywarł prawomocny wyrok WSA w Krakowie o sygn. akt III SA/Kr 857/21 stwierdzający nieważność uchwały Rady Gminy Siepraw z dnia 27 czerwca 2018 r. nr XXXIII/332/18 w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie Gminy Siepraw. Organ administracyjny w tej sprawie uważa bowiem, że stwierdzenie przez sąd nieważności ww. uchwały nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności wydanego na ich podstawie opisanego wyżej postanowienia GKRPA w Sieprawiu, a jego wzruszenie może nastąpić jedynie w drodze wznowienia postępowania. Natomiast, strona skarżąca nie uznaje argumentacji Kolegium za trafną, bowiem z uwagi na stwierdzenie nieważności ww. uchwały przez sąd administracyjny, postanowienie z dnia 17 maja 2021 r. zostało wydane z naruszeniem art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości, tj. bez podstawy prawnej. Jak podkreśliła strona skarżąca, orzeczenie nieważności aktu prawnego rodziło skutki ex tunc, a zatem należało przyjąć, że w dniu wydania postanowienia ww. uchwała nie istniała w obiegu prawnym. Prokurator wykluczył przy tym możliwość wznowienia postępowania powołując się przede wszystkim per analogiam na uchwałę NSA (7) z dnia 13 listopada 2012 r., o sygn. akt I OPS 2/12 wskazując, że ustawodawca, nowelizując w 1980 r. Kodeks postępowania administracyjnego wyłączył z podstaw wznowienia sytuację, gdy decyzja w oparciu o którą wydano decyzję zależną, okazała się nieważna i stwierdzono jej nieważność, albowiem taka sytuacja może podlegać rozpoznaniu jedynie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji zależnej. W ocenie Sądu, utrata mocy obowiązującej (wskutek stwierdzenia nieważności) przez uchwałę stanowiącą podstawę prawną decyzji, a zatem po wydaniu już tej decyzji, nie powoduje uznania decyzji za wydaną bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż brak podstawy prawnej odnosić można tylko do naruszenia prawa obowiązującego w dniu wydania przez organ decyzji (zob. orzeczenia NSA dotyczące problematyki skutków prawnych stwierdzenia nieważności przez miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego: z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1490/15; z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II OSK 163/15; z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2868/12; z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 1850/16; z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 613/11; z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1598/08). Skoro zatem podczas wydawania przez Gminną Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Sieprawiu postanowienia pozytywnie opiniującego wniosek przedsiębiorcy - dotyczący zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych (...) - funkcjonował w obrocie prawnym akt prawa miejscowego (ww. uchwała z dnia 27 czerwca 2018 r.), to nie ulega najmniejszej wątpliwości, że organ wydając tę opinię, o której mowa w art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - na podstawie istniejącej i obowiązującej wówczas uchwały Rady Gminy Siepraw z dnia 27 czerwca 2018 r. nr XXXIII/332/18, orzekał mając podstawę prawną. Wskazać też należy, że ustawodawca nie przewidział wprost w przepisach p.p.s.a., k.p.a., czy też w przepisie szczególnym (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.) konsekwencji prawnych stwierdzenia nieważności uchwały, w tym ich wpływu na ostateczne decyzje wydane na jej podstawie. Przepis art. 147 § 2 p.p.s.a. odsyła wprawdzie do k.p.a., tam jednak brak regulacji wskazującej na tryb właściwy w tej sytuacji. Biorąc przede wszystkim pod uwagę, że art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. odnosi przesłankę braku podstawy prawnej decyzji do naruszenia prawa obowiązującego w dniu jej wydania (na równi z rażącym naruszeniem prawa) Sąd uznał, że nie można zastosować sankcji nieważności do decyzji wydanej na podstawie uchwały uznanej przez sąd za nieważny w późniejszej dacie. W rozpatrywanej sprawie niewątpliwie na podstawie pozytywnej opinii Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych przedsiębiorca nabył prawo do uzyskania zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Pozytywna opinia ww. komisji jest niezbędną materialną przesłanką udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, a negatywna opinia wyłącza możliwość wydania zezwolenia. Gdyby jednak iść tropem rozumowania Prokuratora o automatycznym wyeliminowywaniu wydanych w sprawie rozstrzygnięć w indywidualnej sprawie przedsiębiorcy, to konsekwencją byłoby wyeliminowanie postanowienia o pozytywnej opinii o punkcie sprzedaży, następnie wyeliminowanie decyzji o zezwoleniu na sprzedaż alkoholu, co stwarzałoby ryzyko wszczęcia postępowania w przedmiocie sprzedaży alkoholu wbrew przepisom (art. 43 i nast. ustawy o wychowaniu w trzeźwości). W ocenie Sądu, w tym stanie faktycznym, Prokurator nie wskazał jakie to przesłanki stoją za koniecznością wzruszenia postanowienia w świetle zasady trwałości decyzji administracyjnych i ochrony praw nabytych przedsiębiorcy, który wypełnił wszystkie warunki uzyskania zezwolenia na sprzedaż alkoholu (vide wyr. tut. Sądu z dnia 10 października 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 546/23, z dnia 19 października 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 1002/23 baza CBOSA). W konsekwencji powyższych rozważań Sąd uznał stanowisko SKO za prawidłowe. Wskazać też należy, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w skardze Prokurator wykluczył możliwość wznowienia postępowania powołując się przede wszystkim per analogiam na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r., I OPS 2/12. W ocenie orzekającego Sądu uchwała ta w ogóle nie ma zastosowania, ponieważ nie dotyczy sytuacji regulowanej przepisem szczególnym (art. 147 § 2 p.p.s.a.).W powołanej przez Prokuratora uchwale Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił tezę, że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Jednakże w powołanej przez Prokuratora uchwale Naczelny Sąd Administracyjny w ogóle nie rozważał wykładni art. 147 § 2 p.p.s.a., tj. wpływu stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego na wydane decyzje (postanowienia) administracyjne w sprawach indywidualnych. W tym stanie rzeczy, ponieważ brak podstawy prawnej odnosić można tylko do naruszenia prawa obowiązującego w dniu wydania przez organ aktu administracyjnego, Sąd uznał skargę za niezasadną.