I SA/Łd 212/14

Dnia 28 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant Pomocnik sekretarza Przemysław Cieślarek po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 roku na rozprawie sprawy ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 rok. oddala skargę. I SA/Łd 212/14 UZASASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta P. przez Kierownika Referatu Podatków i Opłat Lokalnych Urzędu Miasta P. z dnia [...] roku w sprawie wymiaru E. G. łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 rok w kwocie 2.552,00 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. Wyjaśniono, że decyzją z dnia [...] r. organ podatkowy I instancji ustalił E. G. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2013 w kwocie 2.552,00 zł z nieruchomości położonej w P.. przy ul. A. 8, przyjmując do opodatkowania: * w zakresie podatku rolnego - grunty gospodarstwa rolnego o pow. 1,4902 ha fizycznych, w tym użytki rolne o pow. 1,3081 ha fizycznych, podstawa opodatkowania 0,9494 ha przeliczeniowych, stawka podatku 189,65 zł, podatek w kwocie 180,06 zł, * w zakresie podatku od nieruchomości: - budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 377,30 m2, stawka podatku 0,71 zł/m2, podatek w kwocie 267,88 zł, - grunty pozostałe o powierzchni 4.894,00 m2, stawka podatku 0,43 zł/m2, podatek w kwocie 2.104,42 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż ocena przedmiotów opodatkowania dokonana została na podstawie danych zawartych w informacjach podatkowych z dnia 12 sierpnia 2013 r. Organ odmówił mocy dowodowej informacjom podatkowym z dnia 22 sierpnia 2013 r. z uwagi na niespójność danych odnoszących się do gruntów z ewidencją gruntów i budynków. W odwołaniu z dnia 14 października 2013 r. E. G. zarzuciła decyzji organu podatkowego I instancji naruszenie: - przepisów prawa materialnego, tj. art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 6 ust. 1 i ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, - przepisów prawa materialnego, tj. oraz art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6a ust. 1, ust. 4a i ust. 6 ustawy o podatku rolnym poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, - przepisów prawa procesowego, tj. art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego, a także naruszenie art. 121 i art. 122 ww. ustawy poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady budowania zaufania do organów podatkowych. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Organ podatkowy I instancji przekazując odwołanie wraz z aktami sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w P., w piśmie z dnia 28 października 2013 r., wskazał, iż w zaskarżonej decyzji, zgodnie z aktualną klasyfikacją użytków gruntowych (obowiązującą w dniu 1 stycznia 2013 r. i nie zmienioną do dnia przekazania odwołania do Kolegium) ustalony został: • podatek rolny dla gruntów o pow. 1,4902 ha, wg stawki jak dla gruntów tworzących gospodarstwo rolne, • podatek od nieruchomości z gruntów o pow. 0,4894 ha, wg stawki jak dla gruntów pozostałych. Organ wyjaśnił, iż na gruntach oznaczonych jako "B" - tereny mieszkaniowe (działka nr 372/2 - winno być: działka nr 551 - dopisek Kolegium) znajduje się budynek mieszkalny o pow. użytkowej 377,30 m2, który został zgłoszony do opodatkowania w informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Po otrzymaniu z Referatu Geodezji, Kartografii i Katastru zawiadomienia o zmianach w danych ewidencyjnych, organ podatkowy w dniu 19.04.2013 r. wszczął postępowanie w celu ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 rok. W związku z prowadzoną weryfikacją danych ewidencyjnych E. G. w dniu 24.09.2012 r. zgłosiła w Referacie Geodezji, Kartografii i Katastru swój sprzeciw dotyczący zaliczenia części gruntów działki nr 551, obręb [...], do terenów mieszkaniowych. Zgłoszone uwagi nie zostały jednak uwzględnione. Wydając w dniu [...] r. decyzję w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 rok organ przyjął dane zawarte w informacjach podatkowych z dnia 13 sierpnia 2013 r. Złożone informacje zawierały dane zgodne z oznaczeniami użytków gruntowych wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Organ odmówił mocy dowodowej informacjom ponownie złożonym w dniu 23 sierpnia 2013 r., ponieważ wykazane dane dotyczące gruntów były niespójne z zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (wykazano w nich użytki gruntowe według stanu oznaczeń z okresu przed weryfikacją). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] roku, utrzymało powyższą decyzję w mocy. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie stwierdził, że nie jest związany treścią zaskarżonej decyzji, ani też granicami odwołania, lecz ma obowiązek dokonać merytorycznej i formalnoprawnej oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie Kolegium nie dopatrzyło się istotnych uchybień w postępowaniu organu podatkowego l instancji, w związku z czym postanowiło utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. Podniesiono, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości określa ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U, z 2010 r. Nr 95, póz. 613 z późn. zm.). Następnie po przywołaniu przepisów art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U, z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.), art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6a ust. 5, art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) oraz art. 21 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.), SKO przytoczyło przepisy art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej i wskazało, iż prowadząc postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego organ podatkowy winien kierować się zasadami, które to postępowanie regulują, tak aby w sposób zupełny ustalić stan faktyczny sprawy. Dalej wskazano, że z ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie wynika, iż E. G. jest właścicielką zabudowanej nieruchomości położonej w P.. przy ul. A. 8. Zgodnie z zawiadomieniem Referatu Geodezji, Kartografii i Katastru Urzędu Miasta P. z dnia 21 lutego 2013 r. o zmianach w danych ewidencyjnych, grunty działki oznaczonej nr ewid. 551 o łącznej pow. 1,9796 ha sklasyfikowane zostały jako: ŁIV - 1,0467 ha, RIVa - 0,1124 ha, W-ŁIY - 0,1490 ha, N - 0,1821 ha i B -0,4894 ha. Powyższa zmiana (aktualizacja użytków) została dokonana na podstawie operatu geodezyjnego [...] z dnia 30 listopada 2012 r. i była wprowadzona do ewidencji gruntów i budynków w dniu 17 grudnia 2012 r. Przed zmianą grunty ww. działki sklasyfikowane były następująco: ŁIV - 1,0467 ha, RUIb - 0,0307 ha, RIVa - 0,4211 ha, W-ŁIY -0,1490ha,N-0,1821haiB-0,1500ha. Ponadto wyjaśniono, że z akt sprawy wynika, iż zgłoszony przez E. G. w dniu 24.09.2012 r. sprzeciw dotyczący zaliczenia części gruntów ww. działki położonej przy ul. A.j 8 do terenów mieszkaniowych nie został uwzględniony (pismo Geodety Miasta, Kierownika Referatu Geodezji, Kartografii i Katastru Urzędu Miasta P. z dnia 16.10.2012 r. znak: [...]). Z uwagi na weryfikację oznaczeń użytków gruntowych należącej do E. G. działki nr 551, postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 rok z przedmiotowej nieruchomości. Jednocześnie wezwał podatniczkę do złożenia informacji w sprawie podatku rolnego i podatku od nieruchomości. W dniu 13 sierpnia 2013 r. do Urzędu Miasta P. wpłynęły informacje z dnia 12 sierpnia 2013 r. w sprawie podatku od nieruchomości i w sprawie podatku rolnego. W informacji w sprawie podatku rolnego na 2013 rok E. G. wykazała: grunty orne klasy IVa o pow. 0,1124 ha, użytki zielone klasy IV o pow. 1,1957 ha oraz nieużytki o pow. 0,1821 ha. W złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości wykazany został budynek mieszkalny o pow. użytkowej 377,30 m2 (kondygnacja o wysokości powyżej 2,20 m) oraz grunty pozostałe o pow. 4.894 m2. W dniu 23 sierpnia 2013 r. do organu podatkowego wpłynęły korekty uprzednio złożonych informacji podatkowych. W informacji z dnia 22 sierpnia 2013 r. w sprawie podatku rolnego wykazane zostały grunty orne klasy IIIb o pow. 0,0307 ha i klasy IVa o pow. 0,4211 ha, użytki zielone klasy IV o pow. 1,1957 ha i nieużytki o pow. 0,1821 ha. W informacji w sprawie podatku od nieruchomości wykazany został budynek mieszkalny o pow. użytkowej 377,30 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 1.500 m2. Podniesiono, że dane wykazane przez podatniczkę w ww. informacjach z dnia 22 sierpnia 2013 r. były niespójne z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, bowiem nie uwzględniały zmian wprowadzonych w związku z aktualizacją użytków gruntowych działki nr 551, obręb [...] m. P., zatem zasadnie organ I instancji odmówił im mocy dowodowej. Wskazano, że decyzją z dnia [...] r., na podstawie znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o podatku rolnym oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także aktualnych danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz informacji podatkowych z dnia 12 sierpnia 2013 r., organ I instancji ustalił podmiot, przedmiot i podstawę opodatkowania, przyjmując, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty gospodarstwa rolnego o pow. ogółem 1,4902 ha, w tym powierzchnia użytków rolnych wynosząca 1,3081 ha fizycznych (0,9494 ha przeliczeniowych), a opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega budynek mieszkalny o pow. użytkowej 377,3 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 4.894,00 m2, tj. grunty sklasyfikowanej jako tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem "B". Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania, które w zasadzie sprowadzają się do niesłusznego, w ocenie skarżącej, uwzględnienia przy wymiarze podatków danych z ewidencji gruntów i budynków, wprowadzonych w 2012 r. na skutek aktualizacji użytków działki nr 551, którą uważa za błędną i niezasadną, SKO wyjaśniło, iż organy podatkowe nie są uprawnione do oceny zasadności wprowadzanych zmian w danych ewidencji gruntów i budynków, jak również do weryfikowania klasyfikacji gruntów wskazanej w ewidencji. Podkreślono, iż w postępowaniu podatkowym czynności prowadzone w kierunku określenia rodzaju i powierzchni nieruchomości (gruntów) podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym czy podatkiem od nieruchomości, dokonywane są w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane dotyczące powierzchni, rodzajów i klas użytków gruntowych zamieszczone w tej ewidencji mają dla organów podatkowych charakter wiążący, co oznacza, iż nie mogą one samodzielnie czynić własnych ustaleń w tym zakresie. Zadaniem organów podatkowych jest wymiar podatku, a nie rozwiązywanie kwestii spornych dotyczących klasyfikacji posiadanych przez podatnika gruntów. Dopóki zapis w ewidencji gruntów i budynków nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Z kolei podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (starosta). Danych tych nie może zmienić organ podatkowy, w tym również Kolegium. Następnie wskazano, że zmiana klasyfikacji gruntów działki nr 551 z użytków rolnych RIVa na tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem "B", powoduje, iż grunty te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem rolnym. Reasumując SKO podkreśliło, iż podstawę wymiaru podatków - w tym podatku rolnego i podatku od nieruchomości - stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, które mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w przepisie art. 194 Ordynacja podatkowa, a zatem stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Zasadnie zatem organ podatkowy I instancji uznał, kierując się zapisem art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, że podstawę wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013 stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Kolegium, całościowo zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy, na podstawie którego został ustalony w sposób zupełny stan faktyczny sprawy, pozwala na uznanie zarzutów odwołania za bezzasadne. Zdaniem organu II instancji nie został też naruszony art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem przed wydaniem decyzji organ I instancji wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, a ponadto strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału na etapie postępowania odwoławczego. Na koniec wskazano, że w sprawie można się dopatrzyć pewnych uchybień w sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. (art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej), to jednak brak jest podstaw do uznania, że jest to podstawa do uchylenia tejże decyzji. E. G. zaskarżyła powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. w całości, zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: • art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 6 ust. 1 i ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych przez ich błędną wykładnię i zastosowanie; • art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6a ust. 1, ust. 4a i ust. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym przez ich błędną wykładnię i niezastosowanie; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: • art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. 2005 roku Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez nie wyczerpujące rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego, a także • art. 121, art. 122 oraz art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady budowania zaufania do organów podatkowych, a także zasady czynnego udziału podatnika w postępowaniu. Biorąc pod uwagę powyższe podatniczka wniosła o: • uchylenie w całości powołanej wyżej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa jako wydanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a także przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy oraz • zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zgodnie z art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej, jeżeli przepisy nakładają obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji. Jednakże, organ I instancji wydając decyzję l instancji nie oparł jej na korekcie informacji złożonej przez skarżącą, a jedynie na informacji zawartej w ewidencji gruntów i budynków zmienionej bez uprzedniego powiadomienia jej. Przy czym skarżąca zaznaczyła, iż sposób zagospodarowania terenu nie uległ zmianie od 15 lat. Wskazano, że zgodnie z załącznikiem nr 6 Rozporządzenia (w brzmieniu od 2 czerwca 2001 r. do 30 grudnia 2013 r.) do terenów mieszkaniowych zalicza się grunty, niewykorzystywane do produkcji rolniczej i leśnej, zajęte pod budynki mieszkalne, urządzenia funkcjonalnie związane z budynkami mieszkalnymi (podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier i zabaw itp.), a także ogródki przydomowe. Zatem należy uznać, iż organy nie miały podstaw, aby zmienić ewidencję gruntów i budynków, a w konsekwencji organ l instancji powinien był określić podatek na podstawie korekty informacji z 22 sierpnia 2013 r. Mając powyższe na uwadze podniesiono, iż organ I instancji wydając decyzję, a w konsekwencji również SKO wydając swoją decyzję, naruszyły przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku rolnym. W konsekwencji powyższego i opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchni 0,4894 ha nieruchomości doszło również do naruszenia przepisów ustawy o podatku rolnym, poprzez ich niezastosowanie do pełnej powierzchni podlegającej podatkowi rolnemu, tj. 1,8296 ha, a jedynie do powierzchni 1,4902 ha. Mając na uwadze powyższe skarżąca uznała, iż organy podatkowe obu instancji wydają się ignorować przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku rolnym. Ponadto, w opinii skarżącej, niniejsze postępowanie nie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej, gdyż decyzja podatkowa, a w konsekwencji również decyzja SKO, zostały wydane nie w oparciu o stan faktyczny, a jedynie o bezpodstawnie dokonane zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Wskazano też, że swobodna ocena zgromadzonych dowodów dokonywana przez organy nie może być oceną dowolną, dokonywaną w sposób uchybiający obowiązkowi wyczerpującego zbadania sprawy i wyjaśnienia wszelkich wątpliwości co do okoliczności faktycznych, nawet jeżeli przemawiają one na korzyść podatnika. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Podkreślono, że SKO samo podkreśliło w decyzji, że organ I instancji dopuścił się uchybień w sporządzeniu uzasadnienia decyzji I instancji, lecz jednocześnie SKO, jak się wydaje, zignorowało fakt, iż organ I instancji nie określił, na podstawie jakich dowodów określił stan faktyczny, co więcej odmówił mocy dowodowej informacji przesłanej do Prezydenta 22 sierpnia 2013 r. W ocenie skarżącej, organy obu instancji dopuściły się rażącego naruszenia przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 123 § Ordynacji podatkowej i uniemożliwienie podatnikowi czynnego udziału w postępowaniu. Wbrew danym zawartym w ewidencji gruntów oraz budynków skarżąca – jak wyjaśniła - jest jedynie współwłaścicielem nieruchomości, która stanowi własność jej oraz męża – W. G., przy czym zarówno decyzja wymiarowa, jak również wszelkie postanowienia i pisma, były kierowane jedynie do skarżącej, co więcej jej mężowi uniemożliwiono czynny udział w postępowaniu. Zatem zdaniem skarżącej, SKO wydając nierzetelną decyzję dopuściło się naruszenia podstawowych zasad postępowania podatkowego, w szczególności zasady zaufania do organów podatkowych, zebrania pełnego materiału dowodowego, dokonania swobodnej (a nie dowolnej) oceny dowodów, a w konsekwencji ustalenia pełnego stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270) – w skrócie p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu. W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Następnie podkreślić trzeba, że organ jest obowiązany do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych dowodów w toku postępowania może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. W myśl sformułowanej w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2004 r. Nr 93, poz. 894 ze zm.), zwanej dalej O.p., zasady swobodnej oceny dowodów, organ podatkowy rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie jest związany żadnymi sztywnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów, ale kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Mając powyższe na względzie, po analizie materiału dowodowego, Sąd doszedł do przekonania, że stanowisko organów podatkowych zawarte w zaskarżonej decyzji jest właściwe. Sąd pragnie przy tym wskazać, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe przeprowadziły szczegółowe postępowanie wyjaśniające, zgromadziły (zapewniając stronie prawo do wzięcia czynnego udziału) i wszechstronnie oceniły zgodnie z art. 187 O.p. materiał dowodowy, czego potwierdzeniem jest drobiazgowe i analityczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Organy podatkowe wyczerpały swoje możliwości dowodowe i nie przekroczyły przy tym granic swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p., nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności. Podniesione przez podatniczkę w uzasadnieniu skargi, zarzuty dotyczące reguł postępowania, stanowią jedynie polemikę z ustaleniami poczynionymi przez organ, wynikającą z przedstawionej w środku zaskarżenia odmienności ocen w zakresie materiału zebranego w toku postępowania. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 123 § 1 p.p.s.a. poprzez uniemożliwienie podatnikowi czynnego udziału w postępowaniu i pominięcie w tym postępowaniu męża skarżącej będącego współwłaścicielem spornej nieruchomości, podnieść należy, że jest on również nieuzasadniony, bowiem zarzut w tym przedmiocie pojawił się dopiero w skardze do Sądu i nie został poparty żadnym dowodem potwierdzającym, że sporna nieruchomość stanowi współwłasność skarżącej i jej męża. Przechodząc do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, to również uznać je należy za chybione. Istota problemu prawnego, jaki zarysował się w sprawie, dotyczy kwestii wielkości powierzchni nieruchomości podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zamiast podatkiem rolnym. Organy podatkowe dokonały wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 rok na podstawie wypisu z ewidencji gruntów oraz informacji podatkowych z dnia 13 sierpnia 2013 r. W ocenie organów, skoro z ewidencji gruntów i budynków wynika, że E. G. jest właścicielką nieruchomości, na którą składają się: grunty gospodarstwa rolnego o pow. ogółem 1,4902 ha, w tym powierzchnia użytków rolnych wynosząca 1,3081 ha fizycznych (0,9494 ha przeliczeniowych) oraz budynek mieszkalny o pow. użytkowej 377,3 m2 i grunty pozostałe o pow. 4.894,00 m2, tj. grunty sklasyfikowane jako tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem "B", to przyjąć należy, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty gospodarstwa rolnego o pow. ogółem 1,4902 ha, w tym powierzchnia użytków rolnych wynosząca 1,3081 ha fizycznych (0,9494 ha przeliczeniowych), a opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega budynek mieszkalny o pow. użytkowej 377,3 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 4.894,00 m2. Podniesiono przy tym w zaskarżonej decyzji, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, podatek rolny za rok podatkowy wynosi od 1 ha przeliczeniowego gruntów gospodarstw rolnych równowartość pieniężną 2,5 q żyta. Średnią cenę skupu, o której mowa wyżej, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie trzeciego kwartału (art. 6 ust. 2 ustawy). Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2012 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2012 r. (M. P. z 2012 r. póz. 787), średnia cena skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2012 r. wyniosła 75,86 zł za 1 dt. Wobec powyższego, organ II instancji stwierdził, że podatek rolny za rok podatkowy wynosi od 1 ha przeliczeniowego gruntów gospodarstw rolnych 189,65 zł (75,86 zł x 2,5 q). Zatem podatek rolny w wysokości 180,06 zł został ustalony prawidłowo od gruntów gospodarstwa rolnego o ogólnej pow. 1,4902 ha, w tym powierzchni użytków rolnych wynoszącej 1,3081 ha fizycznych, które stanowiły 0,9494 ha przeliczeniowych (0,9494 ha przeliczeniowych xl 89,65 zł). Z kolei podatek od nieruchomości, jak wskazał organ odwoławczy, został ustalony przy zastosowaniu stawek wynoszących: 0,71 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych i 0,43 zł od 1 m2 powierzchni gruntów pozostałych, określonych w § 1 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 lit. b oraz ust. 3 pkt 3 uchwały Nr XXVI/461/12 Rady Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 31 października 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2012 r, poz. 3780). Wskazano też, że zmiana klasyfikacji gruntów działki nr 551 z użytków rolnych RIVa na tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem "B", powoduje, iż grunty te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem rolnym. Stanowisko to zakwestionowała skarżąca, podnosząc, że ewidencja nie odpowiada rzeczywistemu stanowi, zgodnie z którym jest ona właścicielką gruntów pozostałych oznaczonych symbolem B o powierzchni 0,1500 ha, a nie o powierzchni 0,4894 ha, jak wskazano w zaskarżonej decyzji, co rzutuje też na powierzchnię podlegającą opodatkowaniu podatkiem rolnym. W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów. Sąd podziela pogląd, że dla organów podatkowych wiążące były w tym zakresie dane wynikające z ewidencji gruntów. Artykuł 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) stanowi, iż podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa powiatowe. Dane te wskazują m.in. na przedmiot opodatkowania. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując tych ustaleń organ jest związany zakresem zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do ich weryfikacji. Pogląd odmawiający uprawnienia organom ustalającym wysokość podatku od nieruchomości do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów, jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2011r. sygn. akt II FSK 533/10, z dnia 13 stycznia 2010r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009r. sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009r. sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009r. sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010r. sygn. akt II FSK 1586/08, z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1647/12, wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Kielcach z dnia 14 października 2010r. sygn. akt I SA/Ke 461/10, WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010r. sygn. akt I SA/Kr 955/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010r. sygn. akt III SA/Po 363/09 /dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). W wyrokach tych, które Sąd w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i podziela, wyrażono pogląd, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że jeżeli w ewidencji gruntów widnieje zapis, że skarżąca jest właścicielką zabudowanej nieruchomości położonej w P.. przy ul. A. 8 i zgodnie z zawiadomieniem Referatu Geodezji, Kartografii i Katastru Urzędu Miasta P. z dnia 21 lutego 2013 r. o zmianach w danych ewidencyjnych, grunty działki oznaczonej nr ewid. 551 o łącznej pow. 1,9796 ha sklasyfikowane zostały jako: ŁIV - 1,0467 ha, RIVa - 0,1124 ha, W-ŁIY - 0,1490 ha, N - 0,1821 ha i B -0,4894 ha, a powyższa zmiana (aktualizacja użytków) została dokonana na podstawie operatu geodezyjnego [...] z dnia 30 listopada 2012 r. i była wprowadzona do ewidencji gruntów i budynków w dniu 17 grudnia 2012 r., to zasadnie organy obu instancji uznały powyższe zapisy ewidencji za wiążące na 2013 rok. Ponadto z akt sprawy wynika, iż zgłoszony przez E. G. w dniu 24.09.2012 r. sprzeciw dotyczący zaliczenia części gruntów ww. działki położonej przy ul. A. 8 do terenów mieszkaniowych nie został uwzględniony (pismo Geodety Miasta, Kierownika Referatu Geodezji, Kartografii i Katastru Urzędu Miasta P. z dnia 16.10.2012 r.), co również świadczy o prawidłowości stanowiska organów podatkowych w niniejszej sprawie i jednocześnie o braku podstaw do przyjęcia, że winna być opodatkowana jako grunty pozostałe inna powierzchnia niż wynikająca z zaskarżonej decyzji, jak chce tego skarżąca. Wskazuje ona przy tym na niezgodność treści ewidencji z rzeczywistym stanem posiadania, ale należy jednoznacznie stwierdzić, że w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości nie jest dopuszczalne kwestionowanie zgodności danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, albowiem organy podatkowe nie prowadzą - bo nie mają do tego prawa - postępowania dowodowego dotyczącego zmiany treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu podatkowym nie zapadają żadne rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów. Należy zauważyć, że organy właściwe do prowadzenia ewidencji oraz sposób korygowania danych w nich zawartych zostały określone w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 Nr 38 poz. 454). Na podstawie art. 22 ust. 1 tej ustawy, ewidencje gruntów i budynków prowadzą starostowie. Jeżeli więc skarżąca kwestionuje zgodność danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, to powinna najpierw wystąpić o ich korektę, a następnie w przypadku uwzględnienia jej zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. Jak wynika z akt sprawy tok postępowania przed organami prowadzącymi ewidencję gruntów i budynków skarżąca próbowała wyczerpać, jednak bezskutecznie. Sugerowane przez skarżącą naruszenia prawa w zakresie, w którym skarżąca kwestionuje dane wynikające z ewidencji oraz naruszenia prawa, które jakoby zostały popełnione w postępowaniu prowadzącym do zmian w ewidencji, nie mogą odnieść skutku w przedmiotowym postępowaniu. Prowadzenie, w tym zmiany, uaktualnianie, ewidencji, jak wyżej wskazano, nie należy do postępowania podatkowego. W zaskarżonych do sądu administracyjnego sprawach podatkowych nie mogą zapadać podlegające ewentualnie odrębnemu zaskarżeniu akty lub czynności z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów. W przedmiotowej sprawie ewidencja nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny Sądu, który kontroluje legalność wykonywania administracji publicznej w postępowaniu podatkowym, uregulowanym w Ordynacji podatkowej. Innymi słowy, skoro w postępowaniu podatkowym nie zapadają rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów, to nie mogą one być przedmiotem rozważań i rozstrzygnięć sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2010r. sygn. akt II FSK 1291/09). W tym stanie rzeczy zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego należało uznać za nieuzasadnione. Reasumując, stwierdzić należy, że organy podatkowe prawidłowo wywiązały się z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wyczerpano bowiem wszystkie możliwości dowodowe zmierzające do ustalenia charakteru spornej nieruchomości. Zgromadzony materiał dowodowy został rozpatrzony z zachowaniem reguł określonych w art. 191 O.p. Organy podatkowe wbrew zarzutom skargi nie naruszyły przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku rolnym i dokonały właściwej subsumcji normy prawa materialnego pod prawidłowo ustalony stan faktyczny. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji, o jej oddaleniu. J.B.