I SA/Łd 330/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] r. określającą A S.A. (dawnej B S.A.) w Warszawie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości 13.301 zł w części w zakresie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r w kwocie 3 zł i w tej części umorzyło postępowanie. W pozostałej części organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Podstawą decyzji były następujące ustalenia i wnioski organów prowadzących postępowanie. B Spółka akcyjna z siedzibą w W. złożyła w dniu 16 stycznia 2009 roku deklarację na podatek od nieruchomości DN-1 na rok 2009 z dnia 9 stycznia 2009 roku na kwotę 14.943,00 zł, w której zadeklarowała do opodatkowania: 0,50 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 44,62 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle o wartości 716.369,00 zł. Z uwagi na sprzedaż na rzecz C Sp. z o.o. części przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w tym budowli, Spółka złożyła w dniu 16 lutego 2009 roku korektę deklaracji za 2009 rok wskazując do opodatkowania: 0,50 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 44,62 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle za styczeń 2009 roku o wartości 716.369,00 zł, zaś za luty - grudzień 2009 roku o wartości 0,00 zł, co pomniejszyło kwotę podatku o 13.133,00 zł. Z dniem 31 grudnia 2013 roku na podstawie przepisu art. 492 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych nastąpiło połączenie spółki C Sp. z o.o. z siedzibą w W. (spółka przejmowana) ze spółką B S.A. (spółka przejmująca). Jednocześnie spółka przejmująca zmieniła nazwę na A S.A. Pismem z dnia 24 czerwca 2014 roku wydanym w trybie przepisu art. 274a § 2 Ordynacji podatkowej, Wójt Gminy G. zawiadomił A S.A., iż złożona (data wpływu) w dniu 16 lutego 2009 roku deklaracja na podatek od nieruchomości za 2009 rok budzi wątpliwości co do jej poprawności. Organ podatkowy pierwszej instancji wyznaczył A S.A. siedmiodniowy termin na skorygowanie deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 rok. Pismem z dnia 9 lipca 2014 roku A S.A wyjaśniła, że dokonuje obecnie analizy dokumentacji przesłanej przez Urząd Kontroli Skarbowej w W., w tym wyniku postępowania kontrolnego z dnia [...] roku, nr [...] . Pełnomocnik Spółki stwierdził, iż po dokonaniu tych czynności podejmie decyzję w kwestii złożenia korekty deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 rok. Postanowieniem z dnia [...] roku organ podatkowy pierwszej instancji tj. Wójt Gminy G. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie określenia A S.A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok. Pismem z dnia 20 sierpnia 2014 roku wydanym w trybie przepisu art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej, Wójt Gminy G. wezwał A S.A. do złożenia na piśmie informacji o wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej na terenie Gminy G. dotyczących 2009 roku obliczonych zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i zgodnie z ewidencją środków trwałych. Pismem z dnia 2 września 2014 roku A S.A. wskazała, że w strukturze organizacyjnej Spółki wyodrębnione są obszary i właśnie dla tych obszarów tworzona jest ewidencja środków trwałych, a tą ewidencję Spółka załączyła na płycie CD. Pismem z dnia 11 września 2014 wydanym w trybie przepisu art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej, Wójt Gminy G. ponownie wezwał A S.A. do złożenia na piśmie informacji o wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej na terenie Gminy G. dotyczących 2009 roku obliczonych zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i zgodnie z ewidencją środków trwałych. Pismem z dnia 23 września 2014 roku A S.A. wyjaśniła, że w złożonej deklaracji podatkowej na 2009 rok nie została uwzględniona wartość linii kablowych. W wyniku analizy dokonanej przed sporządzeniem deklaracji na rok 2009 zostały wyodrębnione tylko obiekty, które są obiektami budowlanymi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i te właśnie zadeklarowano do opodatkowania w roku 2009. A zatem wynikiem tej analizy było wyodrębnienie obiektów, które posiadają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, które następnie zostały uwzględnione w deklaracji. Natomiast Spółka nie sporządziła zestawienia obiektów nieuwzględnionych w deklaracji, a które były nieprawidłowo ujmowane w latach wcześniejszych. Jednocześnie poinformowała, że zdecydowała o rozpoczęciu procesu identyfikacji obiektów określonych jako linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej, ale prace nie zostały zakończone, dlatego wniosła o wyznaczenie dodatkowego terminu. Pismem z dnia 25 września 2014 wydanym w trybie przepisu art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej, Wójt Gminy G. wezwał A S.A. do wyjaśnienia czy w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 1 stycznia 2009 r. zaistniały jakieś zmiany w wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej w porównaniu do danych na dzień 1 stycznia 2008 r. , a w przypadku wystąpienia zmian - do podania kwoty o którą zwiększono lub zmniejszono wartość przedmiotowych linii zgodnie z ewidencją środków trwałych. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 25 września 2014 roku, pismem z dnia 13 października 2014 roku A S.A powtórzyła swoje wyjaśnienia z pisma z dnia 23 września 2014 roku i jednocześnie wskazała, że w następstwie postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji zdecydowano o rozpoczęciu procesu identyfikacji obiektów, które były wcześniej deklarowane do podstawy opodatkowania, a jednocześnie nie zostały w niej uwzględnione, gdyż są to obiekty, które nie wypełniają definicji budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zestawienie tych obiektów zostało przygotowane i w związku z tym wyjaśniono, że ich wartość na terenie gminy G. wynosi 232.168,16 zł. Postanowieniem z dnia [...] roku organ podatkowy pierwszej instancji wyznaczył Spółce siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Spółka skorzystała z przysługującego jej prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w piśmie z dnia 5 listopada 2014 roku. Wójt Gminy G. decyzją z dnia [...] roku określił A S.A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok w kwocie 23.096,00 zł, opodatkowując: 0,50 m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 44,62 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz za styczeń 2009 roku budowle o wartości 1.780.676,00 zł, zaś od lutego do grudnia 2009 roku budowle o wartości 1.064.307,00 zł. W toku rozpoznawania odwołania od wskazanej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. pismem z dnia 5 lutego 2015 roku wezwało A S.A. reprezentowaną przez pełnomocnika doradcę podatkowego A. L. do wyjaśnienia na piśmie: jaki rodzaj obiektu budowlanego stanowi wymieniony w załączniku do deklaracji za 2009 rok obiekt nazwany "techniczny" i kogo własnością był on w 2009 roku (z czego wynikało posiadanie zależne Spółki), jaki rodzaj obiektu budowlanego stanowi wymieniony w załączniku do deklaracji za 2009 rok obiekt nazwany "kabiny / półkabiny" i na kogo gruncie znajdował się on w 2009 roku oraz jaki numer ewidencyjny ma działka gruntu wymieniona w załączniku do deklaracji za 2009 rok i w deklaracji za 2009 rok o powierzchni 0,50 m2. A S.A. w piśmie z dnia 11 lutego 2015 roku wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] roku i umorzenie postępowania. Natomiast w odpowiedzi na wezwanie z dnia 25 września 2014 roku, w piśmie z dnia 9 marca 2015 roku, które wpłynęło w dniu 11 marca 2015 roku, A S.A wniosła o przedłużenie terminu do przedłożenia informacji. Później w piśmie z dnia 12 marca 2015 roku, które wpłynęło w dniu 16 marca 2015 roku, Spółka odpowiedziała, że: obiekt nazwany "technicznym", to lokal najmowany na centralę telefoniczną, którego właścicielem w 2009 rok jak i obecnie jest Gmina (umowa z 1992 r.), wolno stojące budki telefoniczne, trwale związane z gruntem jak i półkabiny telefoniczne montowane na słupku są obiektami małej architektury w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, z kolei półkabiny telefoniczne stanowią zamontowaną na ścianie budynku osłonę aparatu telefonicznego stanowią urządzenia techniczne, lokalizacja znajdowała się w pasie drogi powiatowej na zajęcie której została wydana decyzja o nr [...] przez Zarząd Dróg Powiatowych w Ł., jednakże w decyzji nie podano nr działki przedmiotowego gruntu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. pismem z dnia 23 marca 2015 roku zwróciło się do Zarządu Dróg Powiatowych w Ł. o przesłanie kopii decyzji Zarządu Dróg Powiatowych w Ł. zezwalającej na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej oraz o wyjaśnienie czy zajęty pas drogowy stanowił własność Powiatu Łęczyckiego czy Skarbu Państwa czy też innego podmiotu. Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. pismem z dnia [...] roku uzupełniająco wezwało A S.A. do wyjaśnienia na piśmie: czyją własnością był w 2009 roku grunt zajęty na obiekty nazwane "kabiny / półkabiny", wymieniony w załączniku do deklaracji za 2009 rok, do przesłania, wskazanej w piśmie z dnia 12 marca 2015 roku w tej sprawie, kopii decyzji Zarządu Dróg Powiatowych w Ł. Poza tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. pismem z dnia 23 marca 2015 roku zwróciło się do Wójta Gminy G. o przesłanie informacji czy A S.A. zapłaciła podatek z w/w decyzji z dnia [...] roku czy został on ściągnięty w trybie postępowania egzekucyjnego czy też został uregulowany w inny sposób, a jeśli tak - to kiedy. W odpowiedzi na pismo z dnia 23 marca 2015 roku, Wójt Gminy G. w piśmie z dnia 26 marca 2015 roku poinformował, że w dniu 22 grudnia 2014 roku A S.A. zapłaciła podatek z w/w decyzji na rachunek bankowy w kwocie 21.286,00 zł wraz z należnymi odsetkami, a w 2009 roku jeszcze B S.A. zapłaciła 1.810 zł tytułem podatku od nieruchomości za 2009 rok, co łącznie daje kwotę główną 23.096,00 zł z w/w decyzji wraz z odsetkami. W odpowiedzi na pismo z dnia 23 marca 2015 roku, A S.A. przesłała kopię decyzji Zarządu Dróg Powiatowych w Ł. oraz w piśmie z dnia 17 kwietnia 2015 roku, które wpłynęło w dniu 21 kwietnia 2015 roku wyjaśniła, iż nie posiada wiedzy czy właścicielem tej drogi był jest skarb państwa lub samorządy województw, powiatów, czy też gmin. W odpowiedzi na pismo z dnia 23 marca 2015 roku, Zarząd Dróg Powiatowych w Ł. przesłał kopię o numerze [...] zezwalającej na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej oraz w piśmie z dnia 31 marca 2015 roku, które wpłynęło w dniu 3 kwietnia 2015 roku wyjaśnił, iż zajęty pas drogowy stanowił własność Powiatu Ł. Poza tym wszystkim Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., pismem z dnia 23 marca 2015 roku zwróciło się do Sądu Rejonowego dla W. w W. i Sądu Okręgowego w W. o przesłanie informacji, czy do Sądu został złożony przez jakikolwiek podmiot pozew o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 roku zawartej przez B S.A. (obecnie: A S.A.), a jeżeli tak - to Kolegium zwróciło się o przesłanie informacji, które podmioty i w jakich dniach wniosły pozwy w tym zakresie przeciwko A S.A. w W. oraz czy zostały wydane prawomocne orzeczenia w sprawie tych pozwów. Poza tym pismem z dnia [...] roku Kolegium zwróciło się do Sądu Okręgowego w W. o przesłanie szczegółowej informacji. Pismami z dnia 31 marca 2015 roku i 10 maja 2015 roku Sąd Okręgowy w W. udzielił stosownej informacji, zaś pismem z dnia 13 kwietnia 2015 roku takiej informacji udzielił Sąd Rejonowy dla W. w W. Pismem z dnia 19 czerwca 2015 roku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyznaczyło A S.A. w W. siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, ale w wyznaczonym terminie Spółka nie wypowiedziała się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Decyzją z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] roku. Ta sprawa dotyczy zaś określenia A S.A. w W. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za kolejny rok tj. 2010 rok. B Spółka akcyjna z siedzibą w W. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości DN-1 na rok 2010 w dniu 15 stycznia 2010 roku na kwotę 658,00 zł, w której zadeklarowała do opodatkowania: 1,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 44,87 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle o wartości 800,00 zł (pismo z dnia 11 stycznia 2010 roku). Postanowieniem z dnia [...] roku organ podatkowy pierwszej instancji tj. Wójt Gminy G. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie określenia A S.A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok. Pismem z dnia 27 stycznia 2015 roku wydanym w trybie przepisu art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej, Wójt Gminy G. wezwał A S.A. do złożenia na piśmie informacji o wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej na terenie Gminy G. ustalonej na dzień 1 stycznia 2010 roku obliczonych zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i zgodnie z ewidencją środków trwałych. Pismem z dnia 6 lutego 2015 roku A S.A. wskazała, że w wyniku analizy dokonanej przed sporządzeniem deklaracji na rok 2010 zostały wyodrębnione tylko obiekty, które są obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i te właśnie zadeklarowano do opodatkowania w roku 2010. Natomiast Spółka nie sporządziła zestawienia obiektów nieuwzględnionych w deklaracji i nie dokonywała porównania ich stanu w stosunku do lat ubiegłych. Sporządzone zostało tylko zestawienie budowli ujętych w deklaracji za 2010 rok (ale Spółka go nie przedstawiła). W załączeniu Spółka przesłała nośnik danych w postaci płyty CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych gr.2 KŚT i gr. 6 KŚT dla obszaru, w obrębie którego położone jest Gmina G.. Pismem z dnia 24 lutego 2015 roku wydanym w trybie przepisu art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej, Wójt Gminy G. wezwał A S.A. do złożenia na piśmie wyjaśnień: jaki rodzaj obiektu budowlanego stanowi wymieniony w załączniku do złożonej deklaracji za 2010 rok obiekt nazwany "kabiny/półkabiny" i na czyim gruncie znajdował się on w 2010 roku, w jakiej miejscowości jest położona, jaki ma numer ewidencyjny oraz czyją stanowi własność (posiadanie) działka gruntu wymieniona w załączniku do deklaracji za 2010 rok i w deklaracji za 2010 rok o powierzchni 1,00 m2. Pismem z dnia 19 marca 2015 roku A S.A. przesłała wykaz lokalizacji budek telefonicznych położonych na terenie Gminy G.. Pismem z dnia 25 marca 2015 roku wydanym w trybie przepisu art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej, Wójt Gminy G. wystąpił do Zarządu Dróg Powiatowych w Ł. o przesłanie kserokopii decyzji nr [...] dotyczącej zajęcia pasa drogi powiatowej przez spółkę B S.A. z siedzibą w W. Pismem z dnia 1 kwietnia 2015 roku Zarząd Dróg Powiatowych w Ł. przesłał w/w kopię decyzji o zajęciu pasa drogowego o pow. 4 m2. Postanowieniem z dnia [...] roku organ podatkowy pierwszej instancji wyznaczył Spółce siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W odpowiedzi na to postanowienie, w piśmie z dnia 3 czerwca 2015 roku A S.A. ponownie wskazała, iż przed sporządzeniem deklaracji na rok 2010 zostały wyodrębnione tylko obiekty, które są obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i te właśnie zadeklarowano do opodatkowania w roku 2010. Natomiast Spółka nie sporządziła zestawienia obiektów nieuwzględnionych w deklaracji, a które były nieprawidłowo ujmowane w latach wcześniejszych. Sporządzone zostało tylko zestawienie budowli ujętych w deklaracji za 2010 rok (ale Spółka go nie przedstawiła). W związku z tym wyjaśniono, że ich wartość (linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej) niezadeklarowanych w 2010 roku na terenie Gmina G. wynosi 232.168,16 zł. Wójt Gminy G. decyzją z dnia [...] roku określił A S.A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 13.301,00 zł, opodatkowując: 0,50 m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 44,62 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz za styczeń-lipiec 2010 roku budowle o wartości 1.084.812,00 zł, zaś od sierpnia do grudnia 2010 roku budowle o wartości 800,00 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. pismem z dnia 27 sierpnia 2015 roku wezwało A S.A. reprezentowaną przez pełnomocnika doradcę podatkowego A. L. do wyjaśnienia na piśmie: jaki rodzaj obiektu budowlanego stanowi wymieniony w załączniku do deklaracji za 2009 rok obiekt nazwany "techniczny" i kogo własnością był on w 2010 roku (z czego wynikało posiadanie zależne Spółki), jaki rodzaj obiektu budowlanego stanowi wymieniony w załączniku do deklaracji za 2010 rok obiekt nazwany "kabiny / półkabiny" i na kogo gruncie znajdował się on w 2010 roku oraz jaki numer ewidencyjny ma działka gruntu wymieniona w załączniku do deklaracji za 2010 rok i w deklaracji za 2010 rok o powierzchni 1,00 m2. Pismem z dnia 21 września 2015 roku A S.A. wyjaśniła, że: obiekt nazwany "techniczny" to dwa pomieszczenia w budynku należącym do Gminy G. wynajmowane na podstawie umowy z dnia 1 maja 1992 roku, na pierwszą lokalizację półkabiny telefonicznej Spółka posiada umowę z osobą prywatną-właścicielem gruntu w O. nr 30 (bez nr działki) a druga lokalizacja znajdowała się w pasie drogi powiatowej, na zajęcie której Spółka posiada decyzję o nr [...] wydaną przez Zarząd Dróg Powiatowych w Ł. (w decyzji nie podano nr działki). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., pismem z dnia 2 października 2015 roku zwróciło się do Zarządu Dróg Powiatowych w Ł. o przesłanie kopii decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej oraz o wyjaśnienie, czy zajęty w 2009 i w 2010 roku przez B S.A. A pas drogowy stanowił własność Powiatu Ł. czy Skarbu Państwa czy też innego podmiotu. Zarząd Dróg Powiatowych w Ł. wraz z pismem z dnia [...]roku przesłał kopie decyzji zezwalających Spółce na zajęcie pasa drogowego w latach 2009-2010. Zarząd Dróg Powiatowych w Ł. uzupełniająco przy piśmie z dnia 8 października 2015 roku przedstawił kopię decyzji stwierdzającej nabycie własności w/w nieruchomości przez Powiat Ł.. Wydając decyzję z [...] r. SKO w Ł. wskazało, że wiarygodne są dowody: z Wyniku kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej w W. nr [...] z dnia [...] roku i z pisma B S.A. z dnia [...] roku w zakresie nieobjęcia zbyciem w dniu 31 stycznia 2009 roku kabli umieszczonych w kanalizacji kablowej (w tym także na terenie Gminy G.), a dowody te są ze sobą spójne i wynika z nich okoliczność, iż przedmiotem umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z C Sp. z o.o. z dnia 31 stycznia 2009 roku były kable umieszczone bezpośrednio w ziemi, a tą transakcją nie objęto kabli umieszczonych w kanalizacji kablowej. W związku z tym za niewiarygodny w zakresie podania wartości wszystkich budowli w przedmiotowym 2010 roku jak i w poprzedzającym 2009 roku, Kolegium oceniło dowód ze złożonej w dniu 15 stycznia 2010 roku deklaracji Spółki na podatek od nieruchomości za 2010 rok z dnia 11 stycznia 2010 roku i dowód ze złożonej w dniu 16 lutego 2009 roku korekty deklaracji Spółki na podatek od nieruchomości za 2009 rok z dnia 3 lutego 2009 roku (w którym wskazała, że różnica w wartości budowli stanowiącej podstawę opodatkowania pomiędzy styczniem 2009 roku, a lutym-grudniem 2009 roku wynika ze sprzedaży przez B S.A. wszystkich budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na rzecz C Sp. z o.o.), a także ze złożonej w dniu 16 stycznia 2009 roku deklaracji Spółki na podatek od nieruchomości za 2009 rok z dnia 9 stycznia 2009 roku -gdzie nie uwzględniono w wartości budowli linii kablowych w kanalizacji kablowej. Dalej za niewiarygodny w zakresie podania wartości budowli Spółki w 2010 roku Kolegium oceniło dowód z załączonej płyty CD przesłanej przez Spółkę przy piśmie z dnia 6 lutego 2015 roku zawierającej wyciąg ze środków trwałych, ponieważ z dowodu tego nie wynika wcale jaka była wartość budowli Spółki w 2010 roku z uwzględnieniem linii kablowych w kanalizacji kablowej (w piśmie z dnia 3 czerwca 2015 roku podała ona, że w toku postępowania za rok 2009 dokonała wyodrębnienia tego typu obiektów i ich wartość została ustalona na kwotę 232.168,16 zł nie wskazując wg stanu na jaki dzień ani jak tą kwotę obliczyła), a przede wszystkim dlatego, że w prawomocnym wyroku z dnia 4 marca 2014 roku sygn. akt I SA/Łd 98/14 w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ustalił, iż w 2008 roku Spółka posiadała budowle w zakresie linii kablowych o wartości 1.084.012,00 zł, a Spółka żadnych zmian w zakresie ich wartości ani w 2010 roku w stosunku do 2009 roku ani w 2009 roku w stosunku do 2008 roku nie deklarowała i tym samym wartość budowli w zakresie linii kablowych nie zmieniła się. Zresztą Spółka znając wartość wszystkich swoich obiektów (niezależnie od różnicy w ich kwalifikacji jako budowli) nie przedstawiła ich wartości na terenie Gminy G. wg stanu na dzień 1 stycznia 2010 roku, pomimo wyraźnego wezwania ze strony organu pierwszej instancji, w tym w piśmie z dnia 27 stycznia 2015 roku, ani nie przedstawiła ich w toku postępowania odwoławczego. Przy tym w ocenie Kolegium niezasadny okazał się zarzut odwołania, że organ podatkowy pierwszej instancji nie przeprowadził dowodu z jej ewidencji środków trwałych. Wobec tego, że przed organem pierwszej instancji Spółka nie złożyła takiego wniosku, a gdyby z treści odwołania wyprowadzić taki wniosek o przeprowadzenie dowodu - to powinien on zawierać: rodzaj dowodu jaki ma zostać przeprowadzony (np. dowód z zeznań świadków, dowód z dokumentu), okoliczności, które tymże dowodem wnioskujący zamierza wykazać (tezę dowodową) oraz uzasadnienie. Odnosząc się do wskazanego wniosku dowodowego organ stwierdził, iż choć wniosek ten zawiera uzasadnienie, to nie zawiera tezy dowodowej i jest niezasadny. Treść odwołania w zakresie tego wniosku nie stanowi bowiem w istocie tezy dowodowej, ale odnosi się ogólnie do obowiązku ustalenia stanu faktycznego sprawy wynikającego z przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, a nie do konkretnego stanu faktycznego tej sprawy. Poza tym taki wniosek jest niezasadny, ponieważ to Spółka powinna była złożyć po prostu wyciąg z ewidencji środków trwałych wraz z podaniem wartości w/w obiektów wg stanu na dzień 1 stycznia 2010 roku, a nie złożyła go mimo wyraźnego wezwania ze strony organu podatkowego pierwszej instancji, w tym w piśmie z dnia 27 stycznia 2015 roku (przesłana płyta CD zawiera jakiś wyciąg ze środków trwałych Spółki, ale nie wynika z niego jaka była wartość budowli Spółki z uwzględnieniem linii kablowych w kanalizacji kablowej wg stanu na dzień 1 stycznia 2010 roku). Poza tym za niewiarygodny w zakresie podania powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (w 2010 roku - o pow. 0,50 m2, a w 2009 roku - o pow. 0,25 m ) - Kolegium oceniło dowód ze złożonej w dniu 15 stycznia 2010 roku deklaracji Spółki z dnia 11 stycznia 2010 roku na podatek od nieruchomości za 2010 rok, a wcześniej ze złożonej w dniu 16 lutego 2009 roku korekty deklaracji Spółki z dnia 3 lutego 2009 roku na podatek od nieruchomości za 2009 rok, a także ze złożonej w dniu 16 stycznia 2009 roku deklaracji z dnia 9 stycznia 2009 roku na podatek od nieruchomości za 2009 rok, ponieważ z załączników do w/w deklaracji wynika, że Spółka zgłosiła kabiny/półkabiny do opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budynki, a te obiekty budynkami nie są, o czym Spółka wiedziała, skoro w deklaracjach na podatek od nieruchomości za 2008 i 2007 rok tych obiektów jako budynków nie zgłaszała. Poza tym za niewiarygodny w zakresie podania powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (w 2010 roku - o pow. 1,00 m2) - Kolegium oceniło dowód ze złożonej w dniu 15 stycznia 2010 roku deklaracji Spółki z dnia 11 stycznia 2010 roku na podatek od nieruchomości za 2010 rok, ponieważ z załącznika do w/w deklaracji wynika, że w stosunku do 2009 roku Spółka dodatkowo zgłosiła grunt o pow. 0,50 m2 zajęty na kabiny/półkabiny do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a z pisma Spółki z dnia 21 września 2015 roku wynika, iż grunt ten nie stanowił własność ani Spółki ani Skarbu Państwa ani też jednostki samorządu terytorialnego, a jego właścicielem była osoba prywatna, o czym Spółka wiedziała, skoro w deklaracjach na podatek od nieruchomości za 2008 i 2007 rok tych gruntów zajętych na kabiny/półkabiny do opodatkowania nie zgłaszała. Oceniając zebrany w sprawie przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy uzupełniony w postępowaniu odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. doszło do wniosku, że zasadne było określenie A S.A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w łącznej kwocie 13.298,00 zł (po zaokrągleniu z 13.297,60 zł) opodatkowując: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 0.50 m2 x stawka 0,61 zł za m2 styczeń-grudzień 2010 roku = 0,31 zł, pomniejszone o 0,50 m w stosunku do wykazanych w deklaracji podatkowej Spółki w podatku od nieruchomości za 2010 rok zajętych pod kabiny i półkabiny, których właścicielem jest osoba prywatna, a nie Spółka czy Skarb Państwa czy też jednostka samorządu terytorialnego, kiedy za 2008 i 2007 rok Spółka tych powierzchni gruntów w ogóle nie deklarowała (za ten okres obliczenie powierzchni gruntów w decyzji organu pierwszej instancji jest prawidłowe), bo opodatkowaniu podlegały grunty o 0,50 m2 zajęte przez Spółkę a będące własnością Powiatu Ł. - zgodnie z decyzjami Zarządu Dróg Powiatowych w Ł., budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 44.37 m2 x stawka 14,30 zł za m2 styczeń-grudzień 2010 roku = 634,49 zł, pomniejszone o 0,50 m2 w stosunku do wykazanych w deklaracji podatkowej Spółki w podatku od nieruchomości za 2010 obiektów którym są kabiny i półkabiny, które budynkami nie są, a za 2008 i 2007 rok Spółka tych powierzchni budynków w ogóle nie deklarowała (za ten okres obliczenie powierzchni użytkowej budynków w decyzji organu pierwszej instancji jest nieprawidłowe), bo opodatkowaniu podlegały budynki o powierzchni użytkowej 44,37 m2 tj. dwa pomieszczenia wynajmowane od Gminy G. na podstawie umowy z dnia 1 maja 1992 roku, zgodnie z pismem Spółki z dnia 21 września 2015 roku, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: za styczeń-lipiec 2010 roku o wartości 1.084.812.00 zł x stawka 2% = 12,656,14 zł, odpowiadającej niezmienionej wartości budowli od 2008 roku w kwocie 1.084.012,00 zł tj. linii kablowych, zgodnie z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 marca 2014 roku sygn. akt I SA/Łd 98/14 oddalającym skargę Spółki na decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok, plus zadeklarowane przez Spółkę za 2010 roku budowle o wartości 800,00 zł (za ten okres obliczenie wartości w/w budowli w decyzji organu pierwszej instancji jest prawidłowe), sierpień-grudzień 2010 roku o wartości 800,00 zł x stawka 2% = 6,66 zł, odpowiadającej wartości budowli zadeklarowanych przez Spółkę za 2010 roku tj. 800,00 zł (za ten okres obliczenie wartości w/w budowli w decyzji organu pierwszej instancji jest prawidłowe co do zasady, błąd rachunkowy dotyczy 0,01 zł). Podstawa opodatkowania w zakresie gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie była sporna w sprawie, co potwierdza treść odwołania Spółki, jednakże było potrzebne wskazane wyżej poprawienie podstaw opodatkowania podatkiem od nieruchomości z uwagi na to, że zgłoszone budynki o pow. 0,50 m2 to kabiny i półkabiny, które budynkami nie są. Natomiast podstawa opodatkowania w zakresie budowli została oparta na podstawie wartości budowli wskazanej w ostatniej korekcie deklaracji na 2007 rok z dnia 4 czerwca 2007 roku to jest kwoty - 1.800.253,00 zł. Dlatego za uzasadniony Kolegium uznało wniosek, że wartość linii telekomunikacyjnych (linii kablowych) za 2009 rok, przy niezmienionym przedmiocie opodatkowania, stanowi różnica między wartością budowli zadeklarowana w 2007 roku i wartością budowli zadeklarowaną odpowiednio w 2008 roku (bez linii kablowych), w deklaracji na 2008 rok z dnia 14 stycznia 2008 roku to jest kwotą -716.241,00 zł. Wartość ta wynosi 1.084.012,00 zł (1.800.253,00 zł minus 716.241,00 zł). To doprowadziło do dalszego wniosku, że wartość linii telekomunikacyjnych (linii kablowych) za 2010 rok, przy niezmienionym przedmiocie opodatkowania w podanym zakresie tj. linii kablowych w stosunku do 2009 roku, stanowi także różnica między wartością budowli zadeklarowaną w 2007 roku i wartością budowli zadeklarowaną odpowiednio w 2008 roku (bez linii kablowych), w deklaracji na 2008 rok z dnia 14 stycznia 2008 roku i tym samym wartość ta wynosi więc 1.084.012,00 zł (1.800.253,00 zł minus 716.241,00 zł). Dalej wskazano, że uzasadniony jest też wniosek, że wartość linii telekomunikacyjnych także za 2010 rok, przy niezmienionym przedmiocie opodatkowania, stanowi różnica między wartością budowli zadeklarowaną w 2007 roku i wartością budowli zadeklarowaną w 2008 roku. Podstawą opodatkowania w niniejszej sprawie będzie zatem za okres od stycznia do lipca 2010 roku wartość budowli zadeklarowana przez podatnika za 2007 rok w zakresie linii kablowych (wartość linii kablowych, będących nadal własnością skarżącej Spółki) plus wartość zadeklarowana przez Spółkę w 2010 roku, zaś w pozostałej części tego roku - wartość budowli jedynie zadeklarowana przez Spółkę w 2010 roku. Spółka w ostatniej korekcie deklaracji za 2007 rok z dnia 4 czerwca 2007 roku wskazała wartość budowli 1.800.253,00 zł, a w deklaracji na 2008 rok z dnia 14 stycznia 2008 roku wskazała wartość budowli 716.241,00 zł, zatem za styczeń-Iipiec 2010 roku wartość budowli - linii kablowych niezadeklarowanych przez Spółkę stanowi ich różnicę tj. 1.084.012,00 zł oraz wartość pozostałych budowli zadeklarowana przez Spółkę w deklaracji za 2010 rok tj. 800,00 zł, a za sierpień-grudzień 2010 roku jedynie wartość budowli zadeklarowana przez Spółkę w deklaracji za 2010 rok tj. 800,00 zł.. Organ odwoławczy zauważył, że z całokształtu wiarygodnego materiału dowodowego zebranego w sprawie, wynika, że podanie niższej wartości budowli także w 2010 roku miało związek z tym, że Spółka wyłączyła z opodatkowania wartość linii kablowych (kabli) umieszczonych w kanalizacji kablowej należącej do Spółki, gdyż zmieniła w tym zakresie swoje wcześniejsze stanowisko. SKO w Ł. podniosło, że zasadność opodatkowania kabli (tj. linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej) jako części budowli, niezależnie od tego, że zmienił się właściciel kanalizacji kablowej (m.in. w celu potencjalnego uzyskania korzystnych skutków w zakresie opodatkowania nieruchomości i obiektów budowlanych została zawarta umowa sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 r.) wynika z treści art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz. U z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają zarówno całe budowle jak i tylko ich części, o ile są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym przypadku oczywiście związek z prowadzeniem działalności gospodarczej istniał, a zatem uprawnione było opodatkowanie Spółki jako właściciela części budowli w postaci linii kablowych. Tym samym, w ocenie SKO, z zaskarżonej decyzji oraz przeprowadzonego postępowania dowodowego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż wysokość rzeczywistego zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji podatkowej złożonej przez stronę, co wypełnia normę art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Wobec powyższego Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie zostały wyczerpane reguły postępowania dowodowego z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, bowiem organ pierwszej instancji dokonał ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zgodnie z wiarygodnymi dowodami zebrany w sprawie. Jednakże przy ustalaniu podstawy opodatkowania organ pierwszej instancji dokonał w części błędnych ustaleń faktycznych w zakresie opodatkowania budynków, co zostało wykazane w tej decyzji. W ten sposób powstała różnica w kwocie 3,00 zł, pomiędzy prawidłową kwotą 13.298,00 zł wynikającą z tej decyzji, a kwotą 13.301,00 zł wynikającą z decyzji organu pierwszej instancji. W tej sytuacji zastosowanie znalazł art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Powyższą decyzję A S.A. w W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 233 § 1 pkt 1 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji zawierającej rozstrzygnięcie nieodpowiadające wynikającemu z przywołanych w tych przepisach zakresowi kompetencji organu odwoławczego; 2. art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 193 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia w zakresie podstawy opodatkowania od spornych budowli, co jest konsekwencją zaniechania ustaleń faktycznych w tym zakresie, w tym zwłaszcza zaniechania wnioskowanego przez skarżącą dowodu z ewidencji środków trwałych oraz nieuwzględniania wyjaśnień skarżącej, 3. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż w 2010 r. ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się, nie stanowią one dla skarżącej budowli w rozumieniu powołanej ustawy. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Pierwszy zarzut skargi dotyczy naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji zawierającej rozstrzygnięcie nieodpowiadające wynikającemu z przywołanych w tych przepisach zakresowi kompetencji organu odwoławczego. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Natomiast w myśl drugiego organ odwoławczy uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie. Dokonując oceny tego zarzutu, należy stwierdzić, że nawet gdyby przyznać rację pełnomocnikowi skarżącej, który wskazywał na niepodzielność decyzji wymiarowej odnoszącej się do jednego zobowiązania podatkowego - okoliczność ta nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, ze względu na brak wykazania, że to naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "P.p.s.a."). Pogląd taki wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 września 2011 r. II FSK 454/10, LEX nr 1151354. NSA wskazał tam na analogiczne rozstrzygnięcie organu odwoławczego, który uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części i w tej części umorzył postępowanie. NSA stwierdził, że podjęte rozstrzygnięcie formalnie odpowiadało zatem treści art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, jakkolwiek zwyczajowa pragmatyka organów podatkowych, na którą zwraca uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazując na niepodzielność decyzji wymiarowej odnoszącej się do jednego zobowiązania podatkowego (zobowiązania w podatku za określony okres), przemawia za formułą rozstrzygnięcia polegającą na uchyleniu w całości decyzji organu pierwszej instancji i ponownym ustaleniu zobowiązania podatkowego. Jednakże – zdaniem NSA – nawet uznanie wydania decyzji w formule zastosowanej przez Dyrektora Izby Skarbowej za naruszające przepisy postępowania, okoliczność ta nie może stanowić podstawy do uchylenia tej decyzji, ze względu na brak wykazania, że to naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.). Przedmiotem sporu, jak wynika z treści skargi, są też kolejne dwa zagadnienia. Po pierwsze, tego dotyczy zarzut sformułowany w pkt 3, zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjnej linii kablowej ułożonej w kanalizacji kablowej, w sytuacji gdy własność kanalizacji kablowej i własność położonych w niej linii nie pokrywa się, a więc, gdy A S.A. pozostała właścicielem linii kablowych, a właścicielem kanalizacji kablowej jest inny podmiot. Rozbieżność stanowisk pomiędzy podatnikiem i organami dotyczy tego, czy w takiej sytuacji kable telekomunikacyjne są budowlą lub jej częścią. Po drugie, tego dotyczy zarzut sformułowany w pkt 2, właściwego ustalenia podstawy opodatkowania, to jest prawidłowego ustalenia wartości spornych linii telekomunikacyjnych, przy założeniu, że podlegają one opodatkowaniu jako budowle lub jako część budowli. Odnosząc się do pierwszego zagadnienia Sąd stwierdza, że stanowisko zaprezentowane w decyzjach przez organy podatkowe jest prawidłowe i znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Sąd podziela dotychczasową ugruntowaną linię orzeczniczą, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno-użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (m. in. wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., II FSK 182/11). Jak trafnie ujął to NSA w wyroku z dnia 27 maja 2014 r. II FSK 1498/12 "Całość techniczno-użytkową należy zatem rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł służyć określonemu celowi. W zależności od konkretnego stanu faktycznego, obiektem budowlanym może być zatem budowla, budowla wraz z instalacjami i urządzeniami, a także traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle, pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące w nim całość techniczno-użytkową (por. Prawo budowlane. Komentarz pod. red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2007, s. 41-42). Nie budzi wątpliwości, że całość techniczno-użytkową mogą tworzyć zarówno kable wraz z urządzeniami wzmacniającymi i rozdzielczymi, jak i kanalizacja kablowa. Jeżeli jednak kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, to wówczas obie te budowle tworzą całość". Należy przyjąć, że sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby służyć celowi świadczenia usług, np. telekomunikacyjnych, to jednak wypełniające ją kable należałoby uznać, jeśli nie za odrębną budowlę, to przynajmniej za urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania kanalizacji zgodnie z jej przeznaczeniem (por. G. Liszewski, Glosa do wyroku WSA z dnia 25 stycznia 2008 r., I SA/Lu 703/07, PPLiFS 2015/1/33-37). Ponadto – zdaniem WSA w Łodzi – obowiązek podatkowy ciąży zarówno na właścicielach całych budowli, jak i na właścicielach poszczególnych ich części. Przecząc temu stanowisku skarżąca Spółka odwołała się do cytowanego wyżej wyroku z dnia 27 maja 2014 r. II FSK 1498/12, w którym NSA przyjął, że nie można opodatkować części budowli, jaką stanowią kable położone w kanalizacji kablowej, z tego tylko powodu, że właścicielem kanalizacji kablowej jest inny podmiot niż właściciel kabli. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela jednak tego stanowiska. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 849), dalej w skrócie "u.p.o.l.", opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają również części budowli związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 3 u.p.o.l. podatnikami są właściciele obiektów budowlanych i – jak należy zakładać – chodzi tu o obiekty budowlane wskazane w art. 2, a więc zarówno całe budowle, jak i części budowli. Również w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca definiując podstawę opodatkowania odnosi ją między innymi do budowli lub ich części. Zatem pod pojęciem właściciela budowli, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., należy rozumieć również właściciela części budowli, nawet w sytuacji gdy poszczególne części tej budowli samodzielnie nie stanowią budowli. W związku z powyższym nie ma przeszkód prawnych, aby opodatkować część budowli stanowiącą, z innymi elementami budowli, integralną całość użytkowo techniczną, nadającą się do określonego użytku. W niniejszej sprawie zmiana właściciela jednego z elementów budowli (sieci telekomunikacyjnej) nie spowodowała zmiany jej charakteru, dalej bowiem mamy do czynienia z przewodami telekomunikacyjnymi ułożonymi w kanalizacji kablowej tworzącej całość techniczno-użytkową. Sprzedaż na podstawie umowy z dnia 31 stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej C Sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych w rękach skarżącej Spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność ta nie prowadzi do wyłączenia od opodatkowania części budowli, tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność Spółki. Mimo rozbieżności orzecznictwa w tej kwestii, pogląd dotyczący zasadności opodatkowania linii kablowych skarżącej prezentowany jest w wielu wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych, m. in.: WSA w Łodzi z 3 czerwca 2015 r., I SA/Łd 288/15 i z 10 lutego 2016 r., I SA/Łd 1379/15; WSA w Białymstoku z 14 października 2015 r., I SA/Bk 277/15; WSA w Rzeszowie z 10 listopada 2015 r., I SA/Rz 289/15; WSA w Krakowie z 25 listopada 2015 r., I SA/Kr 1459/15 (wszystkie dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Poza sporem jest fakt, że organy uwzględniły zmianę przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290), która weszła w życie z dniem 17 lipca 2010 r. (ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675), polegającą na dodaniu do art. 3 pkt 3a, i w okresie od sierpnia 2010 r. nie traktowały już kabli telekomunikacyjnych umieszczonych w kanalizacji kablowej jako obiektu budowlanego lub jego części. Należy jednak wyrazić pogląd, że zmiana ta ma charakter prawotwórczy, a więc potwierdza stanowisko, że w okresie wcześniejszym stan prawny był inny. Nie są też uzasadnione zarzuty podniesione w pkt 1 skargi, bowiem organy prawidłowo ustaliły podstawę opodatkowania w odniesieniu do spornych kabli ułożonych w kanalizacji kablowej po przeprowadzeniu postępowania podatkowego bez naruszenia wskazanych w skardze przepisów proceduralnych, to jest bez naruszenia art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 193 Ordynacji podatkowej, dalej w skrócie: "O.p.". Na wstępie należy podzielić pogląd wyrażony w wyroku tutejszego Sądu z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie I SA/Łd 522/14 (dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym złożona przez podatnika deklaracja podatkowa w podatku od nieruchomości stanowi formę oświadczenia wiedzy i służy przede wszystkim ustaleniu przedmiotu opodatkowania oraz podstawy opodatkowania. Wynikające z niej domniemanie prawne, że podatek obliczony w deklaracji jest podatkiem, który w podanej przez podatnika wysokości powinien być zapłacony, jest jednak domniemaniem wzruszalnym. W sytuacji gdy wartość budowli podana w deklaracji za dany rok podatkowy zmienia się w stosunku do podanej za rok wcześniejszy, tylko dlatego, że podatnik dokonuje odmiennej subsumcji identycznego stanu faktycznego pod przepis prawa materialnego, wystarczającym dowodem przeciwnym, zgodnie z art. 181 O.p., są deklaracje na podatek złożone za lata poprzedzające. Deklaracje te zawierają dane, które organ podatkowy realnie może wykorzystać kontrolując wysokość podatku do zapłaty. Organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołania, że wartość spornych linii telekomunikacyjnych została przez podatnika wskazana i ta wartość powinna być ewentualnie przyjęta jako podstawa obliczenia podatku. Kolegium zasadnie oceniło jako niewiarygodny w zakresie podania jako wartości budowli obejmujących linie kablowe w kanalizacji kablowej dowód z przekazanej przez podatnika płyty CD zawierającej wyciąg ze środków trwałych, gdyż z dowodu tego nie wynika wcale, jaka była wartość budowli Spółki na dzień 1 stycznia 2010 r. z uwzględnieniem linii kablowych w kanalizacji kablowej. Ponieważ organ dysponował innymi dowodami, których nie kwestionował – mógł dokonać wymiaru podatku na tej podstawie. Należy wskazać, że podstawę opodatkowania budowli stanowi wartość początkowa ustalona na potrzeby amortyzacji w oparciu o ewidencję środków trwałych, co wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 16a i zał. Nr 1 do ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54 poz. 654 ze zm.) – zob. L. Etel i S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe, Dom. Wyd. ABC 2003 r., str. 65 i 66; L. Etel, Podatek od nieruchomości rolny i leśny, Wyd. C.H. Beck 2005 r., str. 101-103. Dla ustalenia wartości podstawy opodatkowania budowli nie są brane pod uwagę zmiany wartości środka trwałego wynikające z tytułu dokonywania od nich odpisów amortyzacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2014 r., II FSK 470/12, a także wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., II FSK 2027/09, CBOSA). W sytuacji gdy znana jest organom podatkowym wartość początkowa budowli oraz zakres zmian w środkach trwałych, które mogły mieć wpływ na tę wartość, a wiedza ta wynika wprost z deklaracji i oświadczeń strony, szczegółowa (i w istocie ponowna) analiza ewidencji środków trwałych jest zbędna. W niniejszej sprawie wartość początkową budowli pozostałych we władaniu podatnika, można było ustalić analizując jego deklaracje podatkowe za 2007, 2009 i 2010 r., a także wyjaśnienia udzielane w toku postępowania. W wyniku umowy ze spółką D podatnik pozbył się zatem części posiadanych środków trwałych, pozostawiając jedynie linie kablowe oraz nieliczne inne środki zadeklarowane w deklaracji ze stycznia 2010 r. Posługując się zatem wartością budowli zadeklarowaną w 2007 r. organ podatkowy mógł przyjąć prawidłową wartość budowli dla potrzeb ustalenia wielkości podstawy opodatkowania w 2010 r. Zbędne było tym samym poszukiwanie wartości linii telekomunikacyjnych w ewidencji środków trwałych, zwłaszcza w sytuacji gdy podatnik nie przedstawił jasnych, czytelnych i wiarygodnych danych w tym zakresie, mimo wezwań organu podatkowego. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. P.C.