II SA/Łd 1042/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant: St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. S. – B. i T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżących A. S. – B. i T. B. solidarnie kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. S. – B., T. B., A. B. – B., M. B., A. J. reprezentowanych przez adwokata B. Z., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku pawilonu handlowo - usługowego, przewidzianej do realizacji na działce nr 20/6 przy ul. A. 109 w Ł. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. ustalił na wniosek J. i K. O., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku pawilonu handlowo - usługowego, przewidzianej do realizacji na działce nr 20/6 przy ul. A 109 w Ł. Odwołania od tej decyzji złożyli A. S. – B., T. B., A. B. – B., M. B., A. J., reprezentowani przez pełnomocnika - adwokata B. Z., J. i M. I., V. G. i R. G. – reprezentowani przez pełnomocnika - adwokata B. Z. oraz K. K. i J. K. A. S. – B., T. B., A. B. – B., M. B., A. J., reprezentowani przez pełnomocnika - adwokata B. Z. oraz V. G. i G. G. reprezentowani przez pełnomocnika - adwokata B. Z. w jednobrzmiących odwołaniach podnieśli zarzuty dotyczące naruszenia przepisów: art. 6, 7, 8 i 77 § 1 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie pełnego stanu faktycznego sprawy i przyjęcie błędnych i niekompletnych ustaleń za podstawę stanu faktycznego decyzji, a przede wszystkim brak ustaleń w zakresie udziałów pozostałych współwłaścicieli działki nr 20/8 będącej drogą wewnętrzną i wielkości tych udziałów oraz art 52 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo- usługowego na działce nr 20/6 przy ul. A 109 w Ł., podczas gdy koncepcja inwestora zakładała inwestycję polegającą na budowie pawilonu handlowo-usługowego w Ł. przy ul. A 109 na działkach 20/6 i 20/8 . J. i M. I. w swoim odwołaniu zarzucili naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa, brak dostępu do drogi publicznej, podnosząc iż działka nr 20/8 jest drogą prywatną oraz całkowite pominięcie zarzutów podniesionych w pismach z dnia 28 i 29 stycznia 2013 r. wniesionych odpowiednio przez adwokata B. Z. i J. I. w tym faktu konstrukcyjnego połączenia budynków na działkach nr ewid. 20/6 (planowany pawilon) oraz 20/18 (zamieszkały budynek jednorodzinny). K. K. i J. K. w swoim odwołaniu podnieśli zarzuty dotyczące naruszenia art. 6, 7, 8, 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie pełnego stanu faktycznego sprawy, przyjęcie błędnych i niekompletnych ustaleń za podstawę ustalonego stanu faktycznego, a przede wszystkim brak ustaleń w zakresie wielkości udziałów pozostałych współwłaścicieli działki gruntu o nr 20/8 i wielkości ich udziałów oraz art. 199 k.c., poprzez nieuzyskanie zgody pozostałych współwłaścicieli gruntu nr 20/8 na realizację planowanej inwestycji, w sytuacji gdy wykonanie inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości jako czynności przekraczającej zwykły zarząd. Wskazaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. S. – B., T. B., A. B. – B., M. B., A. J. reprezentowanych przez adwokata B. Z. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) - dalej w skrócie "u.p.z.p.", utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku pawilonu handlowo - usługowego, przewidzianej do realizacji na działce nr 20/6 przy ul. A 109 w Ł. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium podniosło, że postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez V. G. i R. G. Następnie zaś stwierdziło, że inwestor w dniu 11 grudnia 2007 r. złożył w organie administracji wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego na działce nr 20/6 przy ul. A 109 w Ł. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. ustalił warunki zabudowy dla powyższej inwestycji. W wyniku złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt. II SA /Łd 904/11 uchylił decyzję organu II instancji oraz poprzedzająca decyzję organu I instancji. W wyroku sąd wskazał, że analiza funkcji i cech zagospodarowania terenu wokół działki w zakresie przepisu art. 61 ust 1 u.p.z.p. nie zawiera żadnych danych orientacyjnych w terenie, sporządzonych w formie tabelarycznej, autor nie poczynił też żadnych wywodów, na których w dalszej kolejności organ mógłby oprzeć swoje rozstrzygnięcie uznając, iż uzasadnione było ustalenie warunków zabudowy, ani też żadnych wyliczeń matematycznych mających na celu porównanie poszczególnych wielkości. W konsekwencji sąd stwierdził, iż nie można analizy takowej uznać za prawidłową i wystarczającą dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie, a co za tym idzie koniecznym jest ponowne przeprowadzenie postępowania podczas którego winno się skupić na podjęciu niezbędnych czynności celem pełnego zgromadzenia materiału dowodowego. Następnie Kolegium przytoczywszy brzmienie przepisów art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 u.p.z.p., § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588) – dalej w skrócie "rozporządzenie", wywiodło, że postępowanie organu I instancji przeprowadzone zostało prawidłowo. Zdaniem Kolegium przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, że wnioskowana inwestycja spełnia wszystkie warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1. Mianowicie: zabudowa istniejąca na sąsiednich działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej niewątpliwie kontynuuje funkcję istniejącą w obszarze analizowanym i pozwala na ustalenie wymagań dla nowej, planowanej zabudowy. Ustalone decyzją docelowe parametry planowanego obiektu zachowują cechy urbanistyczne i architektoniczne budynków na działkach poddanych analizie. Nadto jak wykazało przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie, inwestycja spełnia również pozostałe z przesłanek określonych przez ustawodawcę w treści art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Powyższe, wobec regulacji art. 61 ust. 1, wymagającego dla wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy łącznego spełnienia wymienionych w nim przesłanek skutkuje ustaleniem warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Dalej Kolegium wskazało, że z przeprowadzonej analizy architektonicznej jednoznacznie wynika, iż zamierzenie inwestycyjne, polegające na budowie budynku usługowego z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości określonej we wniosku o wydanie warunków zabudowy, stanowi kontynuację funkcji aktualnej zabudowy. Planowana inwestycja to obiekt o charakterze handlowo-usługowym, a jak wynika z analizy urbanistycznej w obszarze analizowanym istnieją obiekty o takiej funkcji. Wprawdzie dominującą funkcją jest mieszkaniowa lecz zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą NSA, WSA w Łodzi, a także poglądem autora komentarza do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prof. Z. Niewiadomskiego jeżeli zastana zabudowa realizuje funkcje np. mieszkaniową nie oznacza to, iż nowy obiekt winien być budynkiem mieszkalnym a musi jedynie mieścić się w podstawowej funkcji terenu. Kolegium podkreśliło, że pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu. Nie wolno kwestii funkcji interpretować zawężająco, np. jako możliwość powstawania budynków tylko tego samego rodzaju, co już istniejące, czy też możliwość użytkowania obiektu budowlanego w taki sam sposób, jak na działce sąsiedniej. Przesłankę kontynuacji funkcji należy odnieść do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich w szerokim rozumieniu pojęcia "działka sąsiednia", co oznacza każdą działkę znajdującą się w obrębie obszaru analizowanego, wyznaczanego na podstawie przepisu § 3 rozporządzenia. Przeprowadzona zaś w przedmiotowej sprawie analiza wykazała, iż na działkach sąsiednich w obszarze analizowanym występuje zarówno funkcja handlowa jak i usługowa (sklep spożywczy, gabinet stomatologiczny). Badając spełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie sposób pominąć wymagań ładu przestrzennego, bowiem zasada dobrego sąsiedztwa jest środkiem ochrony i urzeczywistniania innej, naczelnej zasady prawa zagospodarowania przestrzennego, ujętej w przepisach ogólnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a mianowicie zasady ładu przestrzennego, która, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy wraz z zasadą zrównoważonego rozwoju stanowi podstawę działań planistycznych. Ten zasadniczy cel zasady dobrego sąsiedztwa jak i całej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podkreśla jednoznacznie całe orzecznictwo i piśmiennictwo powstałe w tym zakresie. Zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., należy rozumieć jako takie kształtowanie przestrzeni, która stworzy harmonijną całość oraz uwzględni w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zdaniem Kolegium, organ I instancji dokonał prawidłowej oceny obszaru analizowanego w wyniku, której ustalił cechy zabudowy w obszarze analizowanym, w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących projektowanej zabudowy. Organ I instancji prawidłowo ustalił, że z urbanistyczno-architektonicznego punktu widzenia, inwestycja ta jest możliwa do realizacji na terenie wskazanym przez stronę we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Powyższe oraz prawidłowo przeprowadzone w przedmiotowej sprawie postępowanie wskazujące, iż planowana inwestycja spełnia wszystkie z warunków wskazanych przez ustawodawcę dla wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, nie dają podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Kolegium odnosząc się do zarzutów stron odwołujących w przedmiocie braku ustaleń w zakresie udziałów wszystkich współwłaścicieli działki nr 20/8 i wielkości tych udziałów wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest nakierowana na tworzenie i wyjaśnianie stosunków prawnorzeczowych, lecz na ustalenie przesłanek faktycznych i prawnych w jakich możliwa jest nowa zabudowa. Przywołując brzmienie art. 2 pkt 14 u.p.z.p. oraz art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, podniosło, że droga położona wewnątrz osiedla mieszkaniowego, a będąca współwłasnością mieszkańców osiedla, jest drogą wewnętrzną. Bezpośredni dostęp do drogi publicznej może mieć zatem miejsce albo przez drogę wewnętrzną albo przez ustanowienie odpowiedniej służebności. Jeśli zatem istnieje już droga wewnętrzna mająca charakter powszechnie dostępnej dla wszystkich, to brak jest podstaw do tego, aby twierdzić, że nowe zamierzenie inwestycyjne korzystające z dostępu do drogi publicznej przez tę ulicę wymaga ustanowienia np. odpowiedniej służebności, której celem byłoby utworzenie dostępu do drogi publicznej (w rozumieniu art. 2 pkt 14 u.p.z.p.). Dodatkowo Kolegium stwierdziło, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla Ł. Ś. w Ł. III Wydział Cywilny, inwestorzy posiadają udział w wysokości 6/12 części w działce o nr 20/8, co oznacza możliwość korzystania z tej działki bez konieczności uzyskiwania dodatkowej zgody czy zezwolenia pozostałych współwłaścicieli. Odnosząc się natomiast do kwestii koncepcji inwestora zakładającej, iż planowana budowa miałaby być realizowana na działce nr 20/6 i działce 20/8 oraz zarzutu aktualnej zmiany tego zamierzenia i ograniczenia budowy jedynie do terenu nieruchomości o nr 20/6 organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z istniejącym w aktach sprawy wnioskiem inwestora złożonym w organie w dniu 11 grudnia 2007 r. o ustalenie warunków zabudowy inwestycja dotyczyła budowy pawilonu handlowo-usługowego na działce o nr 20/6 przy ul. A 109 w Ł. W kwestii zaś zarzutu, iż odwołujący otrzymali jedynie sześć stron z istniejących siedmiu, Kolegium wyjaśniło, że fakt niedoręczenia wszystkim stronom postępowania karty decyzji nr 7 zawierającej listę stron postępowania z danymi personalnymi i adresami nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi V. G., R. G., M. B., A. B. – B., A. S. – B., T. B., K. K. i J. K. reprezentowani przez adwokata A. Ś. wnieśli o uchylenie wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności, błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji ograniczające się do przytoczenia przepisów prawa i stwierdzenia, że z analizy materiału dowodowego wynika, iż: docelowe parametry planowanego obiektu zachowują cechy urbanistyczne i architektoniczne budynków na działkach poddanych analizie, budowa budynku usługowego z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości określonej we wniosku o wydanie warunków zabudowy stanowi kontynuację funkcji aktualnej, ustalenie ściśle określonych warunków budowy dla planowanej inwestycji stanowi de facto zmianę decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] o warunkach zabudowy działki nr 20/3 i jest niezgodne z wcześniejszymi warunkami i wymaganiami ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. 2. art. 52 i 61 ust. 1 u.p.z.p., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na wadliwej ocenie prawnej, że spełniona została przesłanka "dobrego sąsiedztwa" dla planowanej inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego, pomimo że w sąsiedztwie występuje typowa zabudowa jednorodzinna, 3. art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuzgodnieniu projektu decyzji z zarządcą drogi wewnętrznej, przez którą odbywać się będzie obsługa komunikacyjna inwestycji. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach kwestionowanej decyzji. Wyrokiem z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 556/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi: pkt 1 - stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, pkt 2 - orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku, pkt 3 - zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Motywując wydane orzeczenie sąd stwierdził, że decyzja organu odwoławczego, która w trybie art. 138 § 1 K.p.a. rozstrzyga o decyzji organu I instancji - niebędącej przedmiotem odwołania - jest wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Według sądu, organ II instancji niewątpliwie nie dostrzegł, że w następstwie ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego Prezydent Miasta Ł. w dniu [...]r. wydał kolejną decyzję w tej sprawie, która wobec wniesienia odwołań przez strony niniejszego postępowania, powinna być poddana jego kontroli. Oznacza to, że decyzja organu odwoławczego może dotyczyć tylko i wyłącznie decyzji organu I instancji, która po pierwsze funkcjonuje w obrocie prawnym i po drugie została zaskarżona w drodze odwołania. Niezależnie od wspomnianej wadliwości, sąd dostrzegł, że organ II instancji dopuścił się również innych uchybień natury procesowej, mających niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy, które powinny zostać konwalidowane w trakcie ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego. Nie rozpoznał bowiem odwołań wniesionych przez K. K. i J. K. oraz J. I. i M. I. Wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek łącznego ich rozpatrzenia w jednym terminie. Jeżeli organ odwoławczy ograniczy się do rozpoznania odwołania tylko jednej strony, to podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest w ogóle możliwość rozpoznania drugiego odwołania wniesionego przez inną osobę. Na marginesie sąd dodał, że pierwotny wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotknięty jest brakami formalnymi, ponieważ opatrzony został podpisem tylko jednego z wnioskodawców, a mianowicie K. O. Brak jest natomiast podpisu J. O. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenia skargi bądź uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia kosztów zastępstwa adwokackiego. Skarga kasacyjna oparta została na zarzucie naruszenia prawa materialnego – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz naruszeniu norm postępowania, a mianowicie naruszeniu: art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; art. 127 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.; 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a.; art. 152 p.p.s.a.; art. 134 p.p.s.a.; art. 153 p.p.s.a.; art. 32 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 września 2015 r. wydanym w sprawie sygn. akt II OSK 63/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Łodzi do ponownego rozpatrzenia, odstępując od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Według NSA, sąd I instancji swoje rozstrzygnięcie oparł jedynie na sentencji zaskarżonej decyzji stwierdzając, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rażąco naruszyło prawo, bowiem winno zbadać poprawność wydania decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r., a nie decyzji z dnia [...]r. WSA pominął okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ prawidłowo przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując odpowiedni dzień i numer utrzymywanej w mocy decyzji – to jest decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r., jak również prawidłowo odniósł się do zarzutów w niej złożonych, jako że SKO już w pierwszym zdaniu uzasadnienia decyzji wskazało decyzję, którą utrzymuje w mocy – to jest decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. Sąd I instancji nie odniósł się zatem do zaistniałej sprzeczności sentencji decyzji i jej uzasadnienia, dlatego też przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien zbadać, czy sprzeczność pomiędzy sentencją zaskarżonej decyzji a jej uzasadnieniem stanowi rażące naruszenie prawa i daje podstawę do stwierdzenie jej nieważności. Wobec powyższego NSA uznał za przedwczesny zarzut skarżącego kasacyjnie, że sąd I instancji wadliwie przyjął, iż w przedmiotowej sprawie występuje nieważność postępowania, pomimo że w sentencji zaskarżonej decyzji nastąpiła jedynie oczywista omyłka przy wskazaniu utrzymywanego aktu, co wyraźnie i jasno wynika z treści uzasadnienia. Nie rozważył zatem, czy wskazanie błędnej daty i numeru utrzymywanej decyzji stanowi jedynie omyłkę czy też stanowi rażące naruszenie prawa. Następnie NSA za niezasadne uznał stanowisko skargi kasacyjnej, iż istota rażącego naruszenia prawa odnosi się jedynie do norm prawa materialnego, podkreślając, że dotyczy wszystkich norm prawnych regulujących działanie administracji publicznej, niezależnie od tego, z jakich przepisów prawa się wywodzą. Dalej za chybiony NSA uznał zarzut pominięcia przez sąd I instancji oceny prawnej i wskazań zawartych w uprzednio wydanym prawomocnym wyroku. NSA podkreślił, że WSA w Łodzi w prawomocnym wyroku z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 904/11 nie odnosił się jak i nie przesądził o prawidłowości złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Tak więc sąd ponownie badając sprawę mógł zbadać, czy wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie zawiera braków formalnych. NSA odnosząc się następnie do zarzutu kasacyjnego, iż V. G. i R. G. nie mogli skutecznie skarżyć decyzji SKO z dnia [...] r. podniosło, że WSA uwzględniając wszystkie okoliczności sprawy – w tym wydanie przez SKO w Ł. postanowienia z dnia [...] r. o uchybieniu terminu przez V. G. i R. G. do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. powinien zbadać, czy mogli oni skutecznie wnieść skargę na zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję. Dodatkowo NSA zwrócił uwagę, że w sprawach, których przedmiotem jest ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji nie występuje wspólność praw skarżących, o której mowa w art. 214 § 2 zd. 1 p.p.s.a. I zgodnie ze zd. 2 tego paragrafu każdy z nich obowiązany jest uiścić oddzielną opłatę w wysokości określonej w § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. 500 zł. W przedmiotowej sprawie został uiszczony, w imieniu wszystkich jeden wpis w wysokości 500 zł. Zatem sąd I instancji winien ustalić w czyim imieniu został on uiszczony. W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 grudnia 2015 r., pismem z dnia 21 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżących poinformował, że kwota 500 zł została uiszczona tytułem wpisu od skargi A. S.-B.. Prawomocnym postanowieniem z dnia 3 lutego 2016 r. tutejszy sąd w trybie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę V. G., R. G., M. B., A. B. – B., K. K. i J. K., wskazując iż pełnomocnik skarżących w wyznaczonym terminie nie uiścił wpisów sądowych od ich skargi. Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga A. S. – B. oraz T. B. jest o tyle zasadna, że skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Na wstępie należy wskazać, że istotnie w sentencji zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawarło adnotację o rozpoznaniu odwołań wymienionych tamże osób od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. Niemniej jednak już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy prawidłowo przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując odpowiedni dzień i numer utrzymywanej w mocy decyzji – to jest decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r., jak również odniósł się do zarzutów do niej skierowanych. Nie można było zatem przyjąć, że SKO rozpoznało odwołania od decyzji z dnia [...] r, zaś sprzeczność pomiędzy sentencją zaskarżonej decyzji a jej uzasadnieniem nie stanowi rażącego naruszenie prawa i nie daje podstawy do stwierdzenie jej nieważności, a winna być traktowana wyłącznie jako oczywista omyłka organu podlegająca sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. Organ odwoławczy zobligowany będzie zatem do wydania postanowienia w tym przedmiocie. Analogicznie należy ocenić brak w sentencji zaskarżonej decyzji informacji o rozpoznaniu odwołań wniesionych przez K. K. i J. K. oraz J. I. i M. I., albowiem na wstępie uzasadnienia tej decyzji organ odwoławczy wymienia te osoby, jako wnoszące odwołania, a następnie ustosunkowuje się do podniesionych w nich zarzutów. Nie ulega wątpliwości, że wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek łącznego ich rozpatrzenia w jednym terminie. Jeżeli organ odwoławczy ograniczy się do rozpoznania odwołania tylko jednej strony, to podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest w ogóle możliwość rozpoznania drugiego odwołania wniesionego przez inną osobę. Organ odwoławczy nie dostrzegł również, iż pierwotny wniosek o ustalenie warunków zabudowy z dnia 11 grudnia 2007 r. oraz zmiana tego wniosku z 16 grudnia 2008 r. (k.71) dotknięte są brakiem formalnym w postaci braku podpisu J. O. Wniosek ten jak i jego zmiana podpisane zostały wyłącznie przez K. O., mimo, iż oba pisma złożone są w imieniu J. i K. O. Rzeczone braki nie zostały usunięte w przewidzianym do tego trybie przewidzianym w art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 63 § 2 K.p.a. Kolejne zagadnienie dotyczyło możliwości wniesienia skargi do sądu przez V. G. i R. G., jako że postanowieniem z dnia [...]r. SKO stwierdziło uchybieniu terminu do wniesienia przez nich odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. Zagadnienie to stało się bezprzedmiotowe, albowiem prawomocnym postanowieniem z dnia [...] r. tutejszy sąd w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę V. G., R. G., M. B., A. B. – B., K. K. i J. K., wskazując iż pełnomocnik skarżących w wyznaczonym terminie nie uiścił wpisów sądowych od ich skarg. W tym stanie rzeczy pozostała do rozpoznania tylko skarga A. S. – B. oraz T. B. Z uwagi na wydanie wyroku przez tutejszy sąd w dniu 18 października 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 904/11 sąd w składzie rozpoznającym skargę A. S. – B. oraz T. B. z mocy art. 153 p.p.s.a. zobowiązany był uwzględnić ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w uzasadnieniu tego wyroku. Podstawę materialnoprawną wspomnianego powyżej rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta Ł. stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W rozumieniu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy - dla terenu, na którym tak, jak w realiach rozpoznawanej sprawy, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy wspomniane warunki faktycznie zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W pierwszej więc kolejności, obowiązkiem organu administracyjnego jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., czyli na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Rzeczona decyzja, podobnie jak analiza urbanistyczna składa się z części tekstowej oraz części graficznej i ustala warunki oraz wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarówno część graficzna decyzji jak i część graficzna analizy powinny być sporządzone na kopiach mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopiach mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Dodać również trzeba, że część graficzną analizy urbanistycznej sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 1-4). Ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w kontekście przywołanych na wstępie norm prawnych prowadzi do wniosku, że w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji opracowana została prawidłowa analiza urbanistyczna, której wyniki co do zasady powinny stanowić punkt wyjścia do ustalenia parametrów nowej zabudowy przy sporządzeniu decyzji o warunkach zabudowy. Zadaniem organu orzekającego w tym postępowaniu jest niewątpliwie zweryfikowanie poprawności sporządzonej analizy, co oznacza, że w przypadku powzięcia jakichkolwiek wątpliwości organ powinien zwrócić się do osoby, która sporządziła ów dokument o wyjaśnienie tych kwestii (art. 7 i 77 § 1 K.p.a.). Co istotne, organ administracyjny nie posiada kompetencji do samodzielnego ustalania parametrów nowej zabudowy odmiennie aniżeli wynika to z analizy. W rozpoznawanej sprawie w analizie urbanistycznej uwzględniono kilkadziesiąt nieruchomości, których cechy zabudowy zostały przedstawione czytelnie w formie tabelarycznej i poddane prawidłowej ocenie. W oparciu o tę analizę należy zgodzić się z konkluzją organu odwoławczego o spełnieniu w realiach rozpoznawanej sprawy zasady "dobrego sąsiedztwa" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Mianowicie z części graficznej i tekstowej analizy urbanistycznej wynika, że w granicach obszaru analizowanego wyznaczonego z zachowaniem reguł wynikających z § 3 ust. 2 rozporządzenia znajduje się zarówno zabudowa mieszkaniowa jak i usługowa. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, podkreśla się, że zasada dobrego sąsiedztwa ma na celu zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze. Wskazuje się przy tym, że działką sąsiednią nie jest tylko i wyłącznie działka dostępna z tej samej drogi publicznej, lecz każda działka znajdująca się w obszarze analizowanym. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 7 października 2015 r. sygn. akt II OSK 318/14, 31 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 2106/12 - dostępne na stronie internetowej pod adresem – https://orzeczenia.nsa.gov.pl, 6 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 305/12 - Lex nr 1352904, 16 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 222/14 – Lex nr 1640564, 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 31/13 – Lex nr 1493701, 30 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 2089/12 – Lex nr 1444506). Innymi słowy, skoro w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa oraz usługowa to zasadny jest wniosek, że planowana inwestycja będzie stanowiła kontynuację występującej funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu. Kontynuacja funkcji zabudowy nie oznacza nakazu czy konieczności mechanicznego kopiowania istniejącej zabudowy, w tym zabudowy dominującej jaką jest zabudowa mieszkaniowa. Wystarczającym jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z już istniejącą i można ją pogodzić z zastanym stanem rzeczy (vide: wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 1371/10 – Lex nr 994162). Bezpodstawny jest wobec tego zarzut skargi, że w realiach rozpoznawanej sprawy warunek kontynuacji funkcji występującej na działkach sąsiednich nie jest spełniony. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowało się stanowisko, iż przepisy § 4 do § 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) nie dają podstaw do określania w części pisemnej analizy poszczególnych parametrów technicznych planowanej inwestycji w sposób niejednoznaczny, umożliwiających ich zmianę na plus lub minus. Decyzja o warunkach zabudowy nie może określać parametrów technicznych planowanego zamierzenia inwestycyjnego w sposób umożliwiający ich zmianę na plus lub minus (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 679/10 - Lex nr 1081838). Co do zasady ustalanie wskaźników i wymiarów planowanej zabudowy, wymaganych według rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), jest dopuszczalne w formie tzw. "widełek", czyli w określonych przedziałach wielkości. Wynika to z tego, że ostateczne, dokładne i precyzyjne wymiary planowanej zabudowy kubaturowej ustalone zostaną w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Precyzyjne określanie tych wskaźników zwykle nie jest konieczne z punktu widzenia celu jakiemu ma służyć decyzja o warunkach zabudowy, czyli ustaleniu jaki rodzaj zabudowy w danym terenie może powstać z zachowaniem zastanego tam ładu przestrzennego (vide: wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Krakowie z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 869/12 - Lex nr 1222377 oraz z dnia 22 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1624/11 – Lex nr 1152855, Rzeszowie z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 919/13 – Lex nr 1485912, Łodzi z dnia 4 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 699/13 i 17 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 75/14 – dostępne na stronie internetowej pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela zaprezentowane wyżej poglądy judykatury uznając, że określenie parametrów nowej zabudowy w decyzji ustalającej warunki zabudowy może przybrać postać wskazania wielkości granicznych (minimalnych i maksymalnych) tzw. "widełek" (od – do), których inwestorowi nie wolno przekroczyć i w każdym przypadku takie ustalenie owych wskaźników musi mieć swoje uzasadnienie w analizie urbanistycznej. Niedopuszczalne jest natomiast określenie parametrów nowej zabudowy, wyłącznie poprzez podanie wskaźnika maksymalnego (minimalnego), albo też poprzez odwołanie się do pojęć nieskonkretyzowanych (np. istniejąca wysokość). W takiej sytuacji decyzja ustalająca warunki zabudowy umożliwiałaby realizację obiektów, które nie byłyby charakterystyczne (zarówno co do rodzaju inwestycji, jak i parametrów) dla obiektów występujących w obszarze analizowanym i tym samym naruszałyby zasadę "dobrego sąsiedztwa". W przekonaniu sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję nie dostrzegło błędów, jakimi dotknięta była decyzja o warunkach zabudowy, ustalająca w sposób niejednoznaczny, bo w postaci wartości maksymalnych parametry nowej zabudowy w zakresie: wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki -" nie więcej niż 0,31", wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki – " nie więcej niż 5,10 m" oraz geometrii dachu w odniesieniu do wysokości kalenicy – "nie więcej niż 10,4 m. Określenie wspomnianych parametrów ocenić należy jako niejednoznaczne, nieprecyzyjne i zarazem naruszające przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zaakceptowanie ustalonego decyzją wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki "do 0,31", mogłoby bowiem doprowadzić do uwzględnienia na etapie opracowywania projektu budowlanego skrajnie niskiego wskaźnika o wartości 0,1, który niewątpliwie nie naruszałby ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Podobnie rzecz się przedstawia w przypadku wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej określonego wyłącznie poprzez wskazanie górnej granicy parametru – nie więcej niż 5,10 m oraz wysokości kalenicy – nie więcej niż 10,4 m. Prawidłowość ustalenia pozostałych parametrów inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy, a mianowicie obowiązującej linii nowej zabudowy (§ 4 ust. 1), szerokości elewacji frontowej (§ 6 ust. 2) oraz pozostałych elementów geometrii dachu nie budzi - w ocenie sądu - uzasadnionych wątpliwości, bowiem znajduje pełne odzwierciedlenie w analizie urbanistycznej. Wbrew odmiennemu stanowisku skarżących sąd nie dopatrzył się uchybień w kwestii prawidłowości określenia w zaskarżonej decyzji miejsc postojowych poprzez wskazanie, że powinny zostać zlokalizowane na terenie nieruchomości poza obszarem pasa drogowego, a ponadto w ilości nie mniejszej niż 15 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej usług. W tym zakresie skład orzekający podzielił w pełni stanowisko tutejszego sądu zaprezentowane m. innymi w motywach wyroku z dnia 5 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 898/12, utrzymanego zresztą w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt. II OSK 2435/13 (dostępne na stronie internetowej pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), gdzie wyjaśniono, że decyzja o warunkach zabudowy winna uwzględniać w swojej treści kwestie, w których do jej treści odsyłają przepisy techniczno-budowlane, w tym rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). O ile warunki techniczne projektowanego obiektu budowlanego winny być badane na etapie wydawania pozwolenia na budowę, o tyle kwestie istotne z punktu widzenia planowania i zagospodarowania przestrzennego, przy braku miejscowego planu, brane są pod uwagę właśnie przy wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Organy administracji architektoniczno-budowlanej będą zaś związane ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Wśród kwestii, w których rozporządzenie w sprawie warunków technicznych odsyła do ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, znajduje się również określenie ilości miejsc postojowych. Wynika to z przepisów § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, które statuują obowiązek określenia liczby miejsc postojowych już w decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 lipca 2012 r., II SA/Po 494/12). Nie ma natomiast podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna precyzyjnie określać maksymalną czy minimalną liczbę miejsc parkingowych. Przepis art. 54 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2009 r., II OSK 1129/08). Przepisami takimi nie są też z pewnością oba ustępy § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ustęp 1 § 18 nakazuje jedynie, by przy zagospodarowywaniu działki budowlanej urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zatem określa jedynie, że miejsca postojowe należy urządzić w związku z realizacją inwestycji. Z kolei ust. 2 § 18 określa, że liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że określenie konkretnej liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych następuje na etapie późniejszym - tworzenia projektu budowlanego (w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę), z uwzględnieniem zapisów decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisów § 19-21 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, które to w sposób szczegółowy regulują odległości wydzielonych miejsc postojowych, oznakowania i usytuowania miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych oraz wielkość i sposób wykonania miejsc postojowych. Konkludując należy zatem stwierdzić, że określenie konkretnej ilości miejsc parkingowych należy do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej, podobnie jak ocena, czy dana inwestycja zabezpiecza wymaganą ilość miejsc parkingowych. Sąd podzielił również w pełni rozważania organu odwoławczego w zakresie zachowania dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej poprzez istniejącą drogę wewnętrzną ( działkę nr 20/8 ), której współwłaścicielami są też inwestorzy. Wydaniu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji na działce oznaczonej nr 20/6 nie sprzeciwiało się równiej wydanie wcześniej, a mianowicie w dniu [...]r. przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji o warunkach zabudowy działki o nr 20/3 dla inwestycji polegającej na budowie 12 domów jednorodzinnych. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalony jest pogląd, iż dla danego terenu może być wydanych wiele decyzji o warunkach zabudowy o różnej treści, w zależności od zamiaru inwestycyjnego, byle zamiar ten spełniał wymogi z art. 61 u.p.z.p. (vide: wyrok NSA z 10.12.2008 r. sygn. akt II OSK 1566/07 – LEX nr 529537; wyrok WSA w Szczecinie z 7.10.2009 r. sygn. akt II SZ/Sz 260/09 – LEX nr 573854). Z ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego wynika, że działka o nr 20/3 została podzielona, a w wyniku tego podziału powstała m. innymi działka o nr 20/6 stanowiąca własność inwestorów. Ustalenie warunków zabudowy dla budynku pawilonu handlowo- usługowego na tej działce nie stanowi zatem zmiany decyzji z dnia [...] r. i było prawnie dopuszczalne. Mając jednak na względzie przytoczone powyżej uchybienia przepisom prawa, sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. A. P.