II SA/Łd 190/24

Dnia 14 czerwca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński Protokolant Pomocnik sekretarza Dominika Jaśkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2024 roku sprawy ze skargi J. K. i W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 grudnia 2023 roku nr SKO. 4150.507-508.2023 w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji oddala skargę. MR Zaskarżoną decyzją z 27 grudnia 2023 r. znak: SKO.4150.507-508.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi po rozpatrzeniu odwołania W. M. i J. K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a." oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 570) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 12 października 2023 r. nr DPRG-UA-VI.1180.2023, znak: DPRG-UA-VI.6730.7.2022 wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 104 k.p.a. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 21 czerwca 2022 r. nr DPRG-UA-VI.820.2022, znak: DPRG-UA-VI.6730.7.2022 wydanej na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.z.p." i art. 104 k.p.a. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu, planowanej do realizacji w Ł. pomiędzy ul. [...], a ul. [...], na działkach nr [...], [...] (fragm.), [...], [...] (fragm.), [...] (fragm.) w obrębie [...]. Z akt sprawy wynika, że 17 sierpnia 2023 r. wpłynęło pismo W. M. i J. K. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 21 czerwca 2022 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w którym wskazano, że posiadając przymiot strony bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu Postanowieniem z 12 września 2022 r. nr DPRG-UA-VI.570.2023 organ I instancji wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przywołaną na wstępie decyzją organ I instancji odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 21 czerwca 2022 r. stwierdzając, że skarżący nie wykazali w jaki sposób wydana decyzja o warunkach zabudowy naruszyła ich prawa, a podnoszone przez nich okoliczności można zaliczyć jedynie do grupy interesów faktycznych opartych na przeświadczeniu i są niewystarczające, aby przyznać W. M. i J. K. przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji. Od ww. decyzji odwołanie złożyli W. M. i J. K. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Odwołujący się zarzucili decyzji naruszenie art. 28, art. 10 § 1, art. 73 § 1, ar.t 74 § 2 i art. 7 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi po rozpoznaniu powyższego odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ po przywołaniu treści art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. wyjaśnił, że dom W. M. i J. K. zlokalizowany jest na działce nr [...], którą od terenu inwestycji oddziela działka nr [...] będąca własnością Miasta Ł.. Z dokumentacji fotograficznej wynika, że ogrodzenie nieruchomości znajduje się w granicy działki [...]. Do terenu planowanej inwestycji przylega działka nr [...], która stanowi własność skarżących, ale pozostaje poza ww. ogrodzeniem i ze względu na powierzchnię (1 m2) nie jest zagospodarowana. Organ stwierdził, że co do zasady przyjmuje się, że stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy są właściciele tych nieruchomości, na które planowana inwestycja będzie miała oddziaływanie. O interesie prawnym innych poza inwestorem podmiotów decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem oraz stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. O interesie prawnym właścicieli działki leżącej w sąsiedztwie terenu, którego dotyczy postępowanie o wydanie warunków zabudowy, decyduje nie charakter tego sąsiedztwa (bezpośredni, pośredni), ale zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Ustalając strony postępowania organ uwzględnia zatem możliwe oddziaływanie przyszłej inwestycji biorąc pod uwagę m.in. przeznaczenie oraz gabaryty projektowanych obiektów. W rozpoznawanej sprawie inwestycja będąca przedmiotem kwestionowanej decyzji to budowa do 32 miejsc postojowych dla samochodów osobowych wraz z niezbędną infrastrukturą. Zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia ogranicza się do terenu inwestycji. Samo przyleganie (na odcinku ok. 2 m) działki stanowiącej własność skarżących do jednej z działek, która znajduje się w granicach terenu inwestycji, nie przesądza o ich prawie do uczestniczenia w tym postępowaniu w charakterze strony. Zarówno charakter i skala planowanej inwestycji wyłącza jej oddziaływanie na nieruchomość będącą własnością skarżących. Organ nadmienił, że przedstawiony na załączniku do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy projekt rozmieszczenia miejsc postojowych, wjazdów na teren inwestycji oraz powierzchni biologicznie czynnej znalazł odzwierciedlenie w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z 29 września 2022 r. nr DPRG-UA-V.1814.2022 o udzieleniu pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia realizowanego pn.: "Budowa parkingu pomiędzy ulicami [...] i [...] w Ł." na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] w Ł.. Dokonana przez organ I instancji ocena, przy uwzględnieniu proponowanego wstępnego rozmieszczenia miejsc postojowych zarówno od strony ul. [...] i ul. [...] pozwalała na przyjęcie, że ich usytuowanie (w oddaleniu ok. 6 m od granicy z działką nr [...] będącą własnością Miasta Ł., a zatem w odległości ok. 10 m od granicy własności skarżących) uzasadnia przyjęcie, że oddziaływanie inwestycji ograniczone zostanie do terenu, na którym będzie zrealizowana. Wobec tego za stronę postępowania należało uznać wyłącznie inwestora. Dodatkowo przemawia za tym usytuowanie wjazdu na teren inwestycji z ul. [...], który zlokalizowany został od strony działki nr [...], a zatem w oddaleniu od nieruchomości skarżących oraz fakt, że od strony własności skarżących przewidziana została powierzchnia biologicznie czynna. Organ dodał, że część terenu inwestycji od strony ul. [...] w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy była już faktycznie wykorzystywana na cele parkingowe, mimo że teren ten nie był do tego celu przystosowany i wyposażony w odpowiednie urządzenia infrastruktury technicznej, co potwierdza dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy. Zatem wybudowanie parkingu de facto nie zmieni sposobu użytkowania tego terenu, zmieni się jedynie sposób jego zagospodarowania. Z uwagi na powyższe Kolegium stwierdziło, że nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. M. i J. K., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata W. M., zarzucili naruszenie: 1. art. 10 § 1 k.p.a. przez niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji; 2. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie przez oba organy postępowania administracyjnego materiału dowodowego niezbędnego do wykazania przez inwestora, że uregulowania decyzji o warunkach zabudowy nie mają żadnego wpływu na ich nieruchomość; 3. art. 28 k.p.a. w zw. z art 140 k.c. poprzez błędną wykładnię; 4. art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. z uwagi na to, że każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych; 5. art. 54 pkt 2d w zw. z art 64 ust 1 u.p.z.p. stanowiących, że decyzja o warunkach zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich - poprzez ich nie zastosowanie. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi wskazali, że działki będące własnością Miasta Ł. graniczą bezpośrednio bądź są w bardzo bliskim sąsiedztwie na całej długości od strony południowo-wschodniej i południowej z ich ogrodem i domem jednorodzinnym. W ocenie skarżących organy administracji uznały za bardziej społecznie uzasadnioną budowę parkingu w sąsiedztwie ich blisko 100-letniego ogrodu i domu jednorodzinnego na terenie istniejącej od 70 lat zieleni niż pozostawienie go zgodnie z jego dotychczasowym przeznaczeniem zapewniającego spokój, odpoczynek mieszkańcom, otoczonego od strony obu ulic drzewami akacjowymi i porośniętego trawą. W ocenie skarżących parking zrealizowany przez inwestora dotyczy bezpośrednio ich interesu prawnego bowiem decyzja o warunkach zabudowy ma wpływ na możliwości wykonywania prawa własności do nieruchomości. Realizacja inwestycji spowodowała ograniczenie jego wykonywania przez fakt oddziaływania inwestycji na ich grunt. Interes prawny upatrują w tym, że parking spowodował występowanie immisji poprzez wzrost zanieczyszczenia powietrza, hałasu, nadmierne oświetlenie z przejeżdżających na wprost ogrodu samochodów i 4 latarni oświetlających parking niezależnie od istniejących na ulicach [...] i [...] utrudniających zasypianie na 1 piętrze domu oraz mógł spowodować zanieczyszczenia wód opadowych w ogrodzie. Parking jest miejscem gdzie gromadzą się zanieczyszczenia w największym stopniu negatywnie oddziaływujące na powietrze a lokalizacja jego na obszarze obniżonym przez prace budowlane w otoczeniu bloków mieszkalnych może utrudniać ich przemieszczanie się i pozostawanie na parkingu i jego otoczeniu. Porównanie obszaru parkingu do powierzchni naszego ogrodu kilkukrotnie od niego mniejszej mogłoby oznaczać zwielokrotnienie negatywnego oddziaływania. Na parkingu przeznaczonym na 32 pojazdy od momentu gdy zaczął działać parkuje w sposób dowolny w tym na drodze przejazdu z ul [...] do ul. [...] i odwrotnie dodatkowo około 10 pojazdów. Dodatkowo około 10 samochodów parkuje od strony ul. [...] przy parkingu. Około 20 od strony ul. [...] w zatoczce parkingowej. W obu kierunkach z ul. [...] na ul. [...] i odwrotnie przejeżdżają przez parking dodatkowo samochody dostawcze i kurierskie, co po zsumowaniu stanowi około 80 samochodów. W ocenie skarżących oznacza to możliwość ponad dwukrotnie większego oddziaływania negatywnego parkingu na sąsiednie nieruchomości niż wówczas gdyby odmówiono jego lokalizacji. W toku postępowania administracyjnego inwestor nie przedstawił wyników badań zanieczyszczenia powietrza, poziomu hałasu, nadmiernego oświetlenia i ewentualnego skażenia wód opadowych. W ocenie skarżących stwierdzenie organów administracji, że parking nie będzie oddziaływał na ich nieruchomość opierają wyłącznie na przytoczeniu brzmienia § 19 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Bez sprawdzenia przez inwestora, że istniejące powyżej powołane ograniczenia nie mogą negatywnie oddziaływać na ich nieruchomość nieuzasadnione jest wyprowadzanie wniosku, że oddziaływanie parkingu ogranicza się do terenu inwestycji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z zm.) – dalej: k.p.a. Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 grudnia 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 12 października 2023 r., orzekająca o odmowie uchylenia, po wznowieniu postępowania administracyjnego, ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 21 czerwca 2022 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu, planowanej do realizacji w Ł. pomiędzy ul. [...], a ul.[...], na działkach nr [...], [...] (fragm.), [...], [...] (fragm.), [...] (fragm.) w obrębie [...], wydana została z naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że prowadzone przez organy postępowanie administracyjne toczyło się w ramach postępowania nadzwyczajnego - w trybie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej merytorycznej decyzji. Podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. Wszczynając postępowanie w sprawie wznowienia postępowania z urzędu w pierwszej fazie organ, który wydał decyzję w I instancji, bada, czy istnieją ustawowe przesłanki wznowienia określone enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a. Spełnienie wskazanego wymogu skutkuje wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, które w drugiej fazie stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania oznacza, że organ zmierza do merytorycznego rozpoznania sprawy, które może zakończyć się wyłącznie jednym z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie podstawę żądania wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z 21 czerwca 2022 r. stanowiła przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Oparcie wniosku o wznowienie na treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. co do zasady powinno warunkować wznowienie postępowania administracyjnego, ponieważ w takim przypadku ustalenie interesu prawnego strony postępowania wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, chyba że w tym zakresie istnieją oczywiste przeszkody podmiotowe lub przedmiotowe (por. wyroki NSA z 18 marca 2021 r., II OSK 3155; z dnia 19 maja 2021 r., I OSK 3005/18; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 24 listopada 2021 r., II SA/Go 822/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego uznać należy, że wszczęcie na wniosek skarżących, wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 12 września 2023 r. nr DPRG-UA-VI.570.2023, postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z 21 czerwca 2022 r., było w pełni zasadne. Dalej dokonując oceny zgodności z prawem objętej niniejszą skargą decyzji podkreślenia wymaga, iż podstawę prawną jej wydania stanowił przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b. Sens uregulowania zawartego w wyżej przywołanym przepisie polega na braku możliwości przejścia do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, w przypadku stwierdzenia, że nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Inaczej mówiąc decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w wyniku którego jednoznacznie można stwierdzić, że nie istniały określone w k.p.a. podstawy wznowienia postępowania. Postępowanie wznowieniowe nie może być bowiem wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. W pierwszej kolejności nakierowane jest na zbadanie, czy w realiach konkretnej sprawy wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, czy też taka przesłanka nie wystąpiła. Pozytywne ustalenie przez organ wystąpienia (istnienia) przesłanki wznowienia, otwiera organowi drogę do ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Wydanie tej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2020 r., II OSK 3438/19; wyroki WSA w Warszawie z 30 stycznia 2018 r., VII SA/Wa 2500/16; z 29 kwietnia 2021 r, VII SA/Wa 146/21; wyrok WSA w Gdańsku 17 listopada 2021 r., II SA/Gd 123/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym w rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestią sporną wymagającą rozstrzygnięcia pozostaje to, czy skarżącym W. M. i J. K. przysługiwał przymiot strony w zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z 21 czerwca 2022 r. postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu wraz z niezbędną infrastrukturą. W tym zakresie wskazać należy, iż przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 503) – dalej: u.p.z.p., w oparciu o które podjęta została decyzja z dnia 21 czerwca 2022 r., nie zawierają uregulowań odnoszących się do pojęcia strony postępowania. Wobec powyższego kwestia posiadania przymiotu strony w tym postępowaniu winna być oceniana na zasadach ogólnych, w oparciu o przepis art. 28 k.p.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu przymiot strony przysługuje każdemu, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie sądów administracyjnych reprezentowany jest pogląd, że o statusie stron w sprawach z zakresu ustalenia warunków zabudowy decydują zarówno rzeczywiste ograniczenia w zagospodarowaniu, jakie realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego może spowodować dla właścicieli nieruchomości, jak i potencjalna możliwość negatywnych ingerencji w prawo własności sąsiedniej nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2018 r. II OSK 2621/16; wyroki WSA w Krakowie z 21 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1199/14; z 15 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 555/16 ; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku postępowań o ustalenie warunków zabudowy krąg stron ustalany jest w oparciu o zasadę dobrego sąsiedztwa uregulowaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 28 k.p.a. Zatem stroną takiego postępowania oprócz wnioskodawcy, który niekoniecznie musi być właścicielem terenu przeznaczonego pod inwestycję, mogą być właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio lub pośrednio z nieruchomością, na której planowana jest realizacja inwestycji. (wyroki WSA w Poznaniu z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Po 1223/17, z 27 stycznia 2022 r., II SA/Po 758/21; wyrok WSA w Krakowie z 30 listopada 2021 r., II SA/Kr 825/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostaje, że dom skarżących zlokalizowany jest na działce nr [...], którą od terenu inwestycji oddziela działka nr [...] będąca własnością Miasta Ł.. Z dokumentacji fotograficznej wynika, że ogrodzenie nieruchomości znajduje się w granicy działki [...]. Do terenu planowanej inwestycji przylega działka nr [...], która stanowi własność skarżących, ale pozostaje poza ww. ogrodzeniem i ze względu na powierzchnię (1 m2) nie jest zagospodarowana. Tym samym, jak zasadnie podnoszą skarżący, ich interes prawny do udziału w charakterze stron postępowania prowadzonego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, mógłby wynikać z art. 140 i art. 144 k.c. w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. Niemniej należy wskazać, że przyjęta w art. 28 k.p.a. przesłanka przyznania jednostce statusu strony, tj. przesłanka interesu prawnego, wymaga wyprowadzenia go z przepisów administracyjnego prawa materialnego. W związku z tym, przepisy prawa cywilnego, w tym art. 140, art. 144 i art. 154 k.c., odnoszące się do praw właścicieli i ich ochrony przed niekorzystnym oddziaływaniem nieruchomości sąsiednich, dają podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego z tytułu prawa własności tylko o tyle, o ile przepisy administracyjnego prawa materialnego dają do tego podstawę. W przypadku braku podstaw w przepisach administracyjnego prawa materialnego do rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej żądania jednostki, z przepisów prawa cywilnego nie ma podstaw do wyprowadzenia interesu prawnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2879/17)" W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, pomimo powołania powyżej wskazanych przepisów, skarżący nie wykazali w należyty sposób okoliczności, z których wynikałoby, iż realizacja przedmiotowej inwestycji ogranicza, czy też potencjalnie ograniczy możliwość zagospodarowania nieruchomości, do której posiadają tytuł prawny. Jak wynika z akt sprawy wnosząc o wznowienie postępowania administracyjnego skarżący wskazywali jedynie na immisje z parkingu. Odnosząc się do powyższego podkreślenia wymaga, że parkingi w blokowiskach bądź w pobliżu bloków mogą emitować pewne uciążliwości jak odgłos pracy silnika samochodu, czasowe włączenie się alarmu w samochodzie czy też niekiedy zapach spalin. Jednak te uciążliwości nie stanowią o prawie do bycia stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, gdyż to nie o takie oddziaływania na działki sąsiednie chodzi w analizowanym stanie faktycznym. Tego typu emisje-hałasy są normalnym tłem życia w dużych skupiskach ludzkich i kiedy nie przekraczają norm wynikających z przepisów prawa materialnego, a jedynie stanowią pewną uciążliwość nie mogą stanowić o prawie skarżących do bycia stronami w analizowanym postępowaniu. Wskazać należy, iż jak wynika z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych sporna inwestycja obejmuje budowę do 32 miejsc postojowych dla samochodów osobowych wraz z niezbędną infrastrukturą. Inwestycja ta nie jest wymieniona w katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), które obowiązywało w dacie podjęcia decyzji z 21 czerwca 2022r., ani w obecnie obowiązującym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Tym samym w ocenie Sądu, realizacja spornej inwestycji w żaden sposób nie uniemożliwia skarżącym wykorzystania ich działki zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i nie będzie wywierać wpływu na możliwość jej zagospodarowania. Wobec powyższego, w ocenie Sądu procedujące w sprawie organy obu instancji zasadnie uznały, że, parking nie jest inwestycją, której uciążliwość wykracza poza granice terenu nią objętego, co w prawidłowy sposób wpłynęło na ustalenie kręgu stron postępowania w przedmiotowej sprawie, do których organ I instancji zaliczył jedynie inwestora. Istnienie parkingu, biorąc pod uwagę jego gabaryty i przeznaczenie, a także lokalizację, w żaden sposób nie będzie miało wpływu na sferę praw i obowiązków skarżących, w szczególności w żaden sposób nie uniemożliwi korzystania z ich działki zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i nie będzie wywierać wpływu na możliwość jej zagospodarowania. Tym samym skarżący nie wykazali w sposób należyty istnienia po swojej stronie interesu prawnego, to jest okoliczności pozwalających na przyznanie im statusu strony w postępowaniu zakończonym wskazaną wyżej ostateczną decyzją z dnia 21 czerwca 2022r., a podnoszona przez nich argumentacja świadczy, iż posiadają oni jedynie interes faktyczny w sprawie. Z uwagi na powyższe Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi, co do naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Nie doszło także do naruszenia art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.) gdyż przedmiotowy parking nie jest inwestycją celu publicznego. Sąd w pełni podziela tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2017 r. II OSK 416/16, że cele publiczne wymienione w katalogu zamieszczonym w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Tak więc katalogu tego nie można uznawać za przykładowy. Cel publiczny nie zależy od uznania jakichkolwiek organów, lecz od przepisów ustawy. Nie każde zatem zamierzenie, którego rezultat dałoby się nawet zakwalifikować jako "dotyczący ogółu, służący ogółowi ludzi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich; ogólny, powszechny, społeczny, nieprywatny", może być uznane za cel publiczny w rozumieniu przepisów u.g.n., lecz tylko takie, które mieści się w katalogu celów publicznych zawartym w art. 6 u.g.n. lub zostało w innej ustawie uznane za cel publiczny. Skoro budowa parkingu nie jest inwestycją funkcjonalnie powiązaną i niezbędną do korzystania z budynków instytucji publicznych, o których mowa w art. 6 pkt 6 u.g.n., to nie można jej uznać za inwestycję celu publicznego. W sprawie nie doszło także do naruszenia przepisów proceduralnych, to jest art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80, i art. 107 § 3 k.p.a. Organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 w zw. art. 80 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Stwierdzić także należy, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a., gdyż wskazują na fakty, które organy uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska skarżących. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniają podstawę prawną decyzji oraz przytaczają przepisy obowiązującego prawa mające zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi, co do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Fakt, że strona skarżąca odmienne interpretuje zastosowane w sprawie przepisy prawa oraz dokonane ustalenia faktyczne nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia są wadliwe. Podkreślić należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. niezbędnym jest wykazanie konkretnej czynności procesowej, której na skutek tego naruszenia strona nie mogła dokonać (por. por. wyroki NSA z 16 kwietnia 2021 r., I OSK 212/21; z 22 kwietnia 2021 r., II OSK 2046/18; wyrok WSA w Gliwicach z 12 maja 2021 r., II SA/Gl 151/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. ds