II SA/Łd 440/18

Dnia 18 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2018 roku sprawy ze skargi [...] Stowarzyszenia A z siedzibą w R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz[...] Stowarzyszenia A z siedzibą w R. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. umorzył postępowanie w sprawie legalności robót budowlanych polegających na montażu anten telekomunikacyjnych na istniejącej wieży stacji bazowej telefonii komórkowej, zlokalizowanej na dz. nr ewid. 89/2 i 88/2 położonych w miejscowości O. Organ I instancji ustali następujący stan faktyczny: W związku z wnioskiem Ogólnopolskiego Stowarzyszenia A w R. z dnia 29 czerwca 2015 r., pracownicy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. przeprowadzili w dniu 29 lipca 2015 r. oględziny na terenie działki o nr ewid. 89/2 i 88/2, położonej w O. , Organ ustalił, że z masztu wieży stacji bazowej telefonii komórkowej zdemontowano jedną z dwóch anten radiolinii oraz zamontowano trzy dodatkowe anteny sektorowe. Z oświadczenia Ł. B. złożonego do protokołu wynika, iż na przełomie kwietnia-maja 2014 r. zdemontowano jedną z radiolinii RL l na azymucie 73° oraz zamontowano trzy dodatkowe anteny sektorowe typu Kathrein 742 213 na azymutach 0°, 120° i 240° na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane oraz art.30 ust. 1 pkt 3b Prawa budowlanego z uwagi na to, że wysokość anten nie przekracza 3 m (wymiary 1942/155/69 mm). Dokonano również wymiany 3 anten sektorowych istniejących na azymucie 0°, 120°, 240° z typu 800010304 na typ 742 213. Przed dokonaniem montażu i wymiany istniejących anten sektorowych na wieży opracowano dokumentację techniczno-formalną, a sprawozdanie z badania pól elektromagnetycznych po wymianie i montażu anten zostało złożone do Starostwa Powiatowego w W. , Wydział Rolnictwa i Ochrony Środowiska w formie zawiadomienia w dniu 25 czerwca 2014 r. (art.152 ustawy Prawo ochrony środowiska). Postanowieniem z dnia [...]., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nałożył na A Sp. z o.o. z siedzibą w W. obowiązek przedłożenia w organie I instancji w terminie do dnia 31 stycznia 2016 r. dokumentów dotyczących rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej na dz. nr ewid.89/2 i 88/2 położonych w m. O. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę tj. 1) zaświadczenia Wójta Gminy O. o zgodności budowy obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. W szczególności: 4 egz. projektu budowlanego uwzględniającego doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z warunkami technicznymi, wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pismem z dnia 29 stycznia 2016 r. organ I instancji, na podstawie art.64 § 1 K.p.a., zobowiązał Ł.B. do uzupełnienia wniosku o: odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, podpis na pełnomocnictwie zgodnie z wpisem KRS-u w zakresie organu uprawnionego do reprezentacji podmiotu. Przy piśmie z dnia 23 marca 2016 r. pełnomocnik A Spółki z o.o. przedłożył w organie I instancji: zaświadczenie Wójta Gminy O. o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 4 egz. projektu budowlanego uwzględniającego aktualną konfigurację, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W dniu 18 kwietnia 2016 r. przedstawiciele organu I instancji przeprowadzili kolejne oględziny w sprawie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej na dz. nr 89/2 i 88/2 w miejscowości O. , w wyniku których stwierdzili, że od ostatniej kontroli przeprowadzonej w dniu 29 lipca 2015 r. nie wykonano żadnych robót budowlanych w zakresie konstrukcji i jej posadowienia oraz w zakresie ilości zamontowanych radiolinii i anten sektorowych. Dokonano również porównania stanu faktycznego z projektem przedłożonym w organie w dniu 29 marca 2016 r. i stwierdzono niezgodność ilości zawieszonych anten sektorowych i radiolinii na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej (w opisie technicznym jak i w części rysunkowej wskazane jest zawieszenie dwóch anten radiolinii, gdzie faktycznie zawieszona jest jedna radiolinia; w części opisowej wskazane jest, że zawieszonych jest 6 anten sektorowych i w ramach projektu przewiduje się demontaż 3 anten, a także dołożenie sześciu anten, a faktycznie zawieszonych jest 9 anten sektorowych). Wobec powyższych ustaleń Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. postanowieniem z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art.49 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora A Sp. z o.o. obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym dotyczących: braku oryginału zaświadczenia Wójta Gminy O. o zgodności budowy obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania gminy; niezgodności inwentaryzacji ze stanem faktycznym w zakresie ilości anten sektorowych i radiolinii, w terminie do dnia 31 maja 2016 r. W odpowiedzi na w/w postanowienie pełnomocnik inwestora Ł. B. przedłożył zaświadczenie Wójta Gminy O. o zgodności budowy obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy wraz z wyjaśnieniem, że przedmiotowe zaświadczenie zawiera w swej treści stosowne wyjaśnienia i informacje, 4 egz. projektu budowlanego uwzględniającego aktualną konfigurację. Strona wyjaśniła, że przedmiotowa sprawa nie dotyczy przedsięwzięcia zawsze znacząco oddziaływującego na środowisko ani przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko. Następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakazał A Spółce z o.o. z siedzibą w W., rozbiórkę rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej (obejmującej montaż trzech dodatkowych anten sektorowych), zrealizowanej na dz. nr ewid. 89/2 i 88/2 położonych w miejscowości O. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji przeprowadził w dniu 16 listopada 2016 r. oględziny, w trakcie których stwierdził, że na maszcie wieży telefonii komórkowej zawieszona jest 1 radiolinia oraz 12 anten sektorowych, które zawieszone są w grupach 3x4 sztuki na różnych azymutach. Stwierdzono brak możliwości oceny, na jakiej wysokości zawieszone są anteny, brak możliwości oceny parametrów poszczególnych anten, w tym wysokości urządzeń jak również brak możliwości oceny całego obiektu pod względem oddziaływania na środowisko, nadto brak możliwości oceny, które z urządzeń zamontowano zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...] Starosty [...] i zgodnie z decyzją o pozwoleniu na użytkowanie nr [...] wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w W. Według oświadczenia Ł. B. od dnia kontroli obowiązkowej stacji telefonii komórkowej przeprowadzonej w dniu 4 czerwca 2012 r. zamontowano 6 dodatkowych anten sektorowych oraz zdjęto 1 radiolinię. Na dzień kontroli pełnomocnik strony nie potrafił dokładnie określić, które anteny i o jakich parametrach zostały dołożone. Ł. B. przedłożył do protokołu dokumentację techniczno-formalną montażu zespołu urządzeń na wieży telefonii komórkowej A na dz. 89/2. Dokumentacja ta według oświadczenia pełnomocnika dotyczy ostatnio dokonanej modernizacji, która została zrealizowana 15 lipca 2016 r. W ocenie Ł. B. , montaż 6 dodatkowych anten sektorowych nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia ze względu na to, że zamontowane zostały urządzenia do wysokości 3 m. Następnie organ I instancji pismem z dnia 17 listopada 2016 r. wezwał Ł. B. do przedłożenia wyjaśnień i dowodów dotyczących: daty i wyszczególnienia robót budowlanych polegających na zamontowaniu urządzeń nadawczo-odbiorczych na istniejącej wieży stacji telefonii komórkowej objętych postępowaniem innym niż decyzją o pozwoleniu na budowę Starosty [...] nr [...] z dnia [...] oraz decyzją o pozwoleniu na użytkowanie PINB w W. nr [...]z dnia [...], informacji dotyczących parametrów zarówno zamontowanych anten na wieży stacji bazowej telefonii komórkowej jak i całego przedsięwzięcia, w tym informacji nie tylko o mocy poszczególnych anten, ale i analizy ewentualnego nakładania się/nachodzenia/ wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny, dokonanych i podpisanych przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia. Pismem z dnia 20 stycznia 2017 r. powiatowy organ nadzoru budowlanego ponownie wezwał pełnomocnika A Sp. z o.o. do przedłożenia dowodów i wyjaśnień, o których mowa powyżej. W dniu 30 stycznia 2017 r. do organu I instancji wpłynęło pismo A Sp. z o.o. , w którym pełnomocnik strony poinformował, że w lipcu 2016 r. zamontowano na istniejącej wieży 3 anteny sektorowe typu A 794517RO na wysokości 52 m na azymucie 0, 120, 240, w grudniu 2015 r. zdemontowano radiolinię RL l, w kwietniu 2014 r. dokonano modernizacji Zespołu Urządzeń poprzez demontaż 3 anten KATHERIN 80010304, montaż planowanych 6 anten KATHERIN 742213. W załączeniu strona przesłała kwalifikację przedsięwzięcia instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko w oparciu o rozrządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. oraz Graficzny Model Obszaru Oddziaływania instalacji radiokomunikacyjnej na środowisko (graficzne przedstawienie poziomu pól elektromagnetycznych) będący uzupełnieniem kwalifikacji środowiskowej. Dodatkowo do pisma załączono inwentaryzację obejmującą aktualny stan. Pismem z dnia 17 lutego 2017 r. Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowanego w W. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie legalności robót budowlanych polegających na montażu anten telekomunikacyjnych na istniejącej wieży stacji bazowej telefonii komórkowej, zlokalizowanej na dz. nr ewid. 89/2 i 88/2 położonych w miejscowości O., należących do M.S. i M. S. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w W. decyzją z dnia [...], nr [...] umorzył postępowanie w prowadzonej sprawie. W wyniku rozpatrzenia odwołania Stowarzyszenia A, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją z dnia [...], nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z dnia 23 czerwca 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w W. wezwał A Sp. z o.o. do przedłożenia wyjaśnień i dowodów w zakresie informacji dotyczącej zjawiska kumulacji pól elektromagnetycznych poprzez określenie parametrów ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny zamontowane na obiekcie wieży stacji bazowej. Pismem z dnia 19 lipca 2017 r. Spółka wniosła zastrzeżenia, co do wydanej decyzji organu II instancji nr [...]. Pismem z dnia 6 września 2017 r. powiatowy organ nadzoru budowlanego ponownie wezwał inwestora do przedłożenia wyjaśnień i dowodów w zakresie informacji dotyczącej zjawiska kumulacji pól elektromagnetycznych poprzez określenie parametrów ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny zamontowane na obiekcie wieży stacji bazowej. W odpowiedzi na wezwanie A Sp. z o.o. wyjaśniała m.in., że przy ustalaniu odległości środków elektrycznych anten od miejsc dostępnych dla ludności kierowano się następującymi zasadami: dla podanych równoważnych mocy promieniowania izotropowego określono odległość występowania pól elektromagnetycznych o wartościach granicznych, zapisanych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), uzyskane w powyższy sposób odległości powiększono, uwzględniając największy błąd metody obliczeniowej, który stosując zasadę ostrożności, oszacowano na 50%, uzyskane odległości zwiększono dodatkowo ze względu na możliwość występowania odbić pól od naturalnych i sztucznych przeszkód, takich jak np. ściany budynków. Pismem z dnia 4 października 2017 r. organ I instancji ponownie wezwał A Sp. z o.o. do przedłożenia wyjaśnień w kwestii wpływu inwestycji na środowisko, tj. kwalifikacji przedsięwzięcia w zakresie wymagań ochrony środowiska (określenie mocy promieniowania dla całego zamierzenia - poziomu pola elektromagnetycznego), wykonanej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń telekomunikacyjnych lub zaświadczenie z odpowiedniego organu w zakresie stwierdzenia czy oddziaływanie danej inwestycji na środowisko mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach. W odpowiedzi na wezwanie Spółka przekazała sprawozdanie z badania rozkładu pól elektromagnetycznych (OS) dla obiektu stacji bazowej A usytuowanej w O. przy ul. A nr 24. Na podstawie uzyskanych wyników badania pola elektromagnetycznego wokół stacji bazowej telefonii komórkowej A można stwierdzić, że w otoczeniu stacji w miejscach dostępnych dla ludności nie występują przekroczenia wartości dopuszczalnej równej 7V/m. Jest to równoznaczne ze stwierdzeniem, że stacja bazowa A nie jest uciążliwa dla ludzi i środowiska ze względu na emitowane promieniowanie elektromagnetyczne. Nadto, strona wniosła o wydłużenie o 30 dni terminu na przekazanie dokumentacji wskazanej w piśmie organu I instancji. Przy piśmie z dnia 26 października 2017 r. strona przesłała Kwalifikację instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., sporządzoną przez projektanta w specjalności telekomunikacyjnej mgr inż. A.K. oraz graficzny model obszaru oddziaływania instalacji radiokomunikacyjnej na środowisko, będący uzupełnieniem kwalifikacji środowiskowej wykonanej 10 marca 2016 r. dotyczącej stacji bazowej telefonii komórkowej A. Z kolei przy piśmie z dnia 17 listopada 2017 r. A Sp. z o.o. przekazała Kwalifikację oraz Graficzny Model obszaru oddziaływania na środowisko przedstawiający stan obecny. Dodatkowo strona przedłożyła pismo Starosty Powiatowego w W. z dnia 10 listopada 2017r. będące potwierdzeniem zmian dokonanych na przedmiotowej stacji bazowej. Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. umorzył postępowanie w sprawie legalności robót budowlanych polegających na montażu anten telekomunikacyjnych na istniejącej wieży stacji bazowej telefonii komórkowej, zlokalizowanej na dz. 89/2 i 88/2 położonych w miejscowości O. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Ogólnopolskie Stowarzyszenie A w R. , reprezentowane przez Prezesa Zarządu Z.G. Strona odwołująca się zarzuciła skarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 6 K.p.a. w związku z art. 2, 7, 87 ust. 1 Konstytucji RP poprzez uznanie, iż inwestycja jest zgodna z wszystkimi przepisami prawa, albowiem wykonanie robót budowlanych objętych decyzją nie wymagało od inwestora spełnienia jakichkolwiek wymogów, w tym art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i to bez dokonania analizy zatwierdzonego projektu budowlanego i zestawieniu go z istniejącym stanem faktycznym w zakresie mocy EIRP wszystkich anten. 2) art. 72 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 póz. 1227) w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż ocena oddziaływania na środowisko czyli raport jest wymagany obligatoryjnie lub fakultatywnie dla pojedynczego elementu przedsięwzięcia, a nie dla jego całości. Ponadto organ I instancji doprowadził do akceptacji zakazanego przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości zjawiska tzw. "salami slicing". Dodatkowo z decyzji nie wynika ile wynosi moc EIRP anten na danym sektorze, czy uwzględniono maksymalne tilty i na podstawie jakich danych i tym samym na jakiej wysokości wystąpią osie głównych wiązek anten mając na uwadze całość przedsięwzięcia; 3) art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 K.p.a. poprzez nie podanie mocy EIRP obiektu objętego pozwoleniem na budowę oraz użytkowanie a tym istniejącym w dniu wydania decyzji przez organ; 4) art. 3 pkt 6 w związku w związku z art. 33 ust 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż nie mają one zastosowania z uwagi na to, iż samo pozwolenie na budowę nie było wydane dla konkretnych parametrów technicznych anten, ciężaru obiektu oraz jego powierzchni zabudowy. 5) art. 7, 8, 107 § 1, 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie decyzji w sposób niemożliwy do odkodowania z uwagi na brak podania mocy EIRP anten objętych analizą, brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny, niewskazanie, jaka na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy z jednoczesnym udowodnieniem, iż osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach niemożliwych do zabudowy, brak podania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi, brak podania metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu, brak podania czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód oraz anteny innego operatora, brak konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i jej merytorycznego uzasadnienia, pominięcie § 3 ust 2 pkt 3 rozporządzenia, brak jakiejkolwiek analizy udowadniającej, że inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Wobec powyższego strona wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego postępowanie wyjaśniające kwestię oddziaływania inwestycji na środowisko zostało przeprowadzone wyczerpującego. Przy niespornym założeniu, że inwestor prowadził roboty budowlane polegające na montażu nowych anten telekomunikacyjnych, tj.: 3 anten sektorowych typu A 794517RO, 6 anten KATHERJN 742213 (innych niż objęte decyzją o pozwoleniu na budowę uzyskaną w organie administracji architektoniczno-budowlanej), należało dokonać oceny legalności tychże robót przez pryzmat przepisów ustawy Prawo budowlane. Organ wskazał, że stosownie do treści art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowalne, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, zaś w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3 litera b, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem ust. 3 wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Tym samym z obowiązku zgłoszenia zwolnione zostały te roboty budowlane, które polegają na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń o wysokości poniżej 3 m. Z kolei zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowalne pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ I instancji wykazał, jakie konkretnie anteny zostały zamontowane na legalnie zrealizowanym maszcie, ustalił również, że wysokość anten nie przekracza 3 m. Przedłożona przez inwestora aktualna dokumentacja dotycząca m.in. kluczowej kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko sporządzona w listopadzie 2017r., wykazała ponadto, na podstawie przeprowadzonych obliczeń i analiz, że dla przedstawionej przez inwestora konfiguracji anten sektorowych miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania żadnej z anten sektorowych. Zatem, instalacja radiokomunikacyjna zlokalizowana w miejscowości O. , na działce o nr 89/2 nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie ma tym samym obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W opracowaniu uwzględniono stosowane przez inwestora maksymalne tilty elektryczne. Ze względu na zastosowanie specjalistycznych konstrukcji wsporczych przy montażu anten sektorowych i ich trwałego mocowania do elementów nośnych wieży, pochylenie mechaniczne anten nie jest możliwe. Tilty mechaniczne dla wszystkich anten sektorowych wynoszą zero. Z przedłożonej kwalifikacji wynika również, że dla projektowanej instalacji dla sześciu anten sektorowych (azymuty 0°, 120° i 240°) oznaczonych U211/L211, U212/1121, U213/1213, G181/1181, G182/L182, G183/L183 wypadkowa równoważna moc promieniowania izotropowego zawiera się w przedziale 5000-10000 W. Na załączonych rysunkach przedstawiono rzut poziomy i rzuty pionowe osi głównej wiązki promieniowania w odległości 200 metrów od środka elektrycznego każdej anteny sektorowej. Zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek 0° jak i maksymalnych pochyleń wiązek 6° brak jest występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości 200 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. Dla projektowanej instalacji dla sześciu anten sektorowych (azymuty 0°, 120° i 240°) oznaczonych U091/G091, U092/G092, U093/G093, LOS l, L082, L083 wypadkowa równoważna moc promieniowania izotropowego zawiera się w przedziale 2000-5000W. W związku z tym na załączonych rysunkach przedstawiono rzut poziomy i rzuty pionowe osi głównej wiązki promieniowania w odległości 150 metrów od środka elektrycznego każdej anteny sektorowej. Zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek 0°, 120° i 240° oraz 10° dla azymutów 0°, 120° i 240° brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości 150 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. Nadto, jak wynika z pisma z dnia 10 listopada 2017 r. Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w W. organ ten przyjął informację o nieistotnej zmianie danych w instalacji wytwarzającej pole elektromagnetyczne z dnia 25 czerwca 2014r. oraz przyjął informację o zmianie danych instalacji wytwarzającej pola elektromagnetyczne z dnia 11 sierpnia 2016 r. Zdaniem organu, z okoliczności sprawy nie wynika, ażeby skutecznie można było podważać wartość dowodową Kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej A i zawartych w niej ustaleń dotyczących w szczególności oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, która wbrew twierdzeniom strony skarżącej w sposób szczegółowy precyzuje i wykazuje, że przedmiotowa inwestycja znajduje się poza występowaniem miejsc dostępnych dla ludności. Kwalifikacja dla analizowanej inwestycji sporządzona została przez osobę uprawnią - mgr inż. A. K., który posiada uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności telekomunikacyjnej oraz wykazał przynależność do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w przepisach najnowszego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia wyraźnie wskazano, że "równoważną moc promieniowaną izotropowe wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Przepisy niejako potwierdzają, że prawodawca nie znajduje innej możliwości wyznaczania równoważnej mocy promieniowanej izotropowe, aniżeli odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny, chociażby te znajdowały się na terenie jednego zakładu lub obiektu. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego niewadliwa jest ocena organu I instancji prezentowana w motywach zaskarżonej decyzji, że dokonane ustalenia powodują brak podstaw materialno-prawnych wynikających z ustawy Prawo budowlane do kontynuowania prowadzonego postępowania, montaż dodatkowych urządzeń telekomunikacyjnych nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz nie jest to przedsięwzięcie wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. W sprawie nie znajdzie zastosowania przepis art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, bowiem inwestor nie był zobligowany, przed wykonaniem analizowanych robót budowlanych, uzyskać pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, że w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość przedmiotowa, gdyż brak jest podstaw do orzekania merytorycznego w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane w sprawie przedmiotowych anten. Organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem i brak jest podstaw prawnych do jej zmiany bądź uchylenia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosło Ogólnopolskie Stowarzyszenie A w R., reprezentowane przez Prezesa Zarządu Z.G. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 271 § 1 Kodeksu karnego w związku z art. 7, 8 § 1, 11,107 § 1, 107 § 3 K.p.a. poprzez przyjęcie, że przedmiotem sprawy jest montaż instalacji radiokomunikacyjnej niepowiązanej technologiczne oraz użytkowo z istniejącym obiektem budowlanym oraz, że mocy EIRP anten na poszczególnych sektorach nie można sumować. Powołano naruszenie art. 33 ust 1 w związku z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż nie mają one zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem w celu wyjaśnienia legalności budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej oraz rozbudowy można inwestycje dzielić na kawałki (podobnie NSA w wyroku z dnia 20 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 1014/15), a także naruszenie art. 29 ust 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż miał on zastosowanie w sprawie, bowiem wykonane roboty budowlane nie stanowią całości użytkowej z obiektem wybudowanym w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę oraz użytkowanie. W skardze wskazano także na naruszenie art. 72 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 póz. 1227) w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż ocena oddziaływania na środowisko, czyli raport jest wymagany obligatoryjnie lub fakultatywnie dla pojedynczego elementu przedsięwzięcia a nie dla jego całości. Zdaniem strony organ I instancji doprowadził do akceptacji zakazanego przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości zjawiska tzw. "salami slicing". Dodatkowo z decyzji nie wynika, ile wynosi moc EIRP anten na danym sektorze, czy uwzględniono maksymalne tilty i na podstawie jakich danych, a tym samym na jakiej wysokości wystąpią osie głównych wiązek anten mając na uwadze całość przedsięwzięcia. Zdaniem strony skarżącej, w przedmiotowej sprawie winien mieć zastosowanie art. 33 ust 1 ustawy Prawo budowlane, a przyczyną wydania zaskarżonej decyzji jest umożliwienie inwestorowi uniknięcia bardzo wysokiej opłaty legalizacyjnej oraz kary z tytułu nielegalnego użytkowanie obiektu budowlanego (w sprzeczności z wydaną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie). Z tego też powodu sztucznie wyodrębniono poszczególne elementy dzieląc obiekt budowlany na części i to bez wskazania czy same anteny są i w jaki sposób połączone z urządzeniami nadawczo-odbiorczymi i gdzie one są znajdują. Na tej podstawie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd co zasady nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie legalności robót budowlanych polegających na montażu anten telekomunikacyjnych na istniejącej wieży stacji bazowej telefonii komórkowej, zlokalizowanej na dz. o nr ewid. 89/2 i 88/2 w miejscowości O. Organ II instancji utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu organy nie wyjaśniły w sposób dokładny, wyczerpujący i wszechstronny stanu faktycznego sprawy, w tym oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, czym naruszyły art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. Jak wynika z akt sprawy inwestor - A Sp. z o.o. prowadziła roboty budowlane na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej. Rolą organów administracji było zatem dokonanie oceny legalności tych robót przez pryzmat przepisów ustawy Prawo budowlane. Stosownie do treści art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawo budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, zaś w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3 litera b, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem ust. 3 wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Tym samym z obowiązku zgłoszenia zwolnione zostały te roboty budowlane, które polegają na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń o wysokości poniżej 3 m. Z kolei, zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowalne pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, dla których konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W orzecznictwie Naczelnego Sąd Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, które rozpoznający niniejszą skargę Sąd w pełni podziela, że zakres prac, które zgodnie z Prawem budowlanym, powinny zostać wykonane przy realizacji określonego przedsięwzięcia - instalacji telefonii komórkowej - zawsze wynika z konkretnej, ściśle zindywidualizowanej sytuacji, którą będzie z kolei kreowała wielkość danego urządzenia, jak i sposób oraz miejsce jego realizacji. Dokonując zatem kwalifikacji prawnej robót budowlanych nie można czynić tego automatycznie, niezależnie od szczegółowych, technicznych założeń projektu przedstawionego przez inwestora (por. np. wyroki NSA: z dnia 1 października 2009 r., sygn.. akt II OSK 1461/08 - LEX nr 573565; z dnia 26 sierpnia 2010 r., sygn.. akt II OSK 1297/09 - LEX nr 1613214; z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1660/10 - LEX nr 1151981). Organy powinny zatem poczynić takie ustalenia co do zakresu przeprowadzonych robót budowlanych, które pozwoliłyby na jednoznaczne ustalenie charakteru tych robót w świetle przepisów Prawa budowlanego. Należy bowiem podkreślić, że zakwalifikowanie robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego może nastąpić tylko wówczas, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów (por. np. wyrok NSA z 12 października 2016 r., II OSK 3341/14). Zmiana parametrów obiektu winna być zaś kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym (tak też w wyroku NSA z 26 stycznia 2012 r., II OSK 2145/10, LEX nr 112311 oraz wyroku NSA z 22 lutego 2017 r. sygn.. akt II OSK 1494/15 – LEX nr 2325520). Jeśli zdemontowanie części znajdujących się na wieży anten i zamontowanie na niej innych anten skutkowało będzie zmianą parametrów użytkowych stacji bazowej telefonii komórkowej, to działanie takie będzie spełniać wymogi zakwalifikowania go jako przebudowy, bądź rozbudowy obiektu budowlanego. Tylko wówczas, gdy dołączenie nowo zamontowanych anten nie będzie skutkowało zmianą dotychczasowych parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej można będzie uznać, że zmiana ta nie wymagała pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia . Art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego przewiduje co prawda instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych bez pozwolenia na budowę, jednak z wykluczeniem sytuacji, kiedy instalacja taka oznacza rozbudowę istniejących wcześniej konstrukcji antenowych ( vide; wyrok NSA z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2295/15 – LEX nr 2334167). W toku postępowania administracyjnego inwestor wielokrotnie składał wyjaśnienia w zakresie demontażu i montażu anten, w tym m. innymi 30 stycznia 2017r. do organu I instancji wpłynęło pismo A Sp. z o.o., w którym pełnomocnik strony poinformował, że w lipcu 2016 r. zamontowano na istniejącej wieży 3 anteny sektorowe typu A 794517RO na wysokości 52 m na azymucie 0, 120, 240, w grudniu 2015 r. zdemontowano radiolinię RL l, w kwietniu 2014 r. dokonano modernizacji Zespołu Urządzeń poprzez demontaż 3 anten KATHERIN 80010304, montaż planowanych 6 anten KATHERIN 742213. Ostatecznie organ przyjął, że inwestor prowadził roboty budowlane polegające na montażu nowych anten telekomunikacyjnych, tj.: 3 anten sektorowych typu A 794517RO i 6 anten KATHERJN 742213. W rozpoznawanej sprawie brak jednak istotnego ustalenia w zakresie zmiany parametrów obiektu w stosunku do objętych decyzją o pozwoleniu na budowę Starosty [...] nr [...] z dnia [...] oraz decyzją o pozwoleniu na użytkowanie Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z dnia [...]. Jak już bowiem powyżej wskazano zmiana parametrów obiektu winna być zaś kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. Tymczasem organy w ogóle nie wyjaśniły, czy i w jakim zakresie ta zmiana miała miejsce. Ponadto wskazać należy, że obowiązkiem organów jest dokonanie jednoznacznej oceny, czy wykonane roboty budowlane można zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016.353) w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016.71). Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego takie przedsięwzięcia wymagają pozwolenia na budowę. W przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Należy przy tym wskazać, że dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne jej elementy) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy (podobnie wyroki NSA: z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14; z dnia 19 stycznia 2016 r., II OSK 1162/14 - LEX nr 2033968 i z 29 września 2015 r., II OSK 139/14 - LEX nr 1987019; z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt II OSK 3083/15 – LEX nr 2400202). Z tych względów, niezbędne jest dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia ( vide wyroki NSA: z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. II OSK 2706/13, z dnia 29 września 2015 r., sygn. II OSK 139/14, z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 1839/16 czy też z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. II OSK 708/15 - wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://:orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu wyroku z dnia 29 września 2015 r. sygn. akt II OSK 139/14 (LEX nr 1987019) NSA jednoznacznie również stwierdził, że dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie może mieć wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia, czy też już zamontowanych nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne. Materiał dowodowy sprawy powinien zatem dać odpowiedź na pytanie, czy w danej sprawie może znaleźć zastosowanie przepis § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia i w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji winny znaleźć się stosowne ustalenia i rozważania. Ustalenia organów powinny zatem wskazywać, czy w sprawie zachodzi przypadek sumowania parametrów przedsięwzięcia. Stosownie bowiem do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1 jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących to przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 § 2 rozporządzenia. Powyższy przepis jednoznacznie przewiduje sumowanie parametrów przedsięwzięcia, którego dotyczy postępowanie administracyjne, a czyni to przez użycie określenia: "po zsumowaniu parametrów charakteryzujących to przedsięwzięcie". Także brzmienie przepisów § 3 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia dotyczących rozbudowy, przebudowy lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia potwierdza zasadność sumowania parametrów danego przedsięwzięcia. Celem tych przepisów jest sprawdzenie, czy dane przedsięwzięcie po rozbudowie czy przebudowie (np. na skutek zamontowania dodatkowej anteny) nie zmieniło parametrów w taki sposób, iż po rozbudowie, przebudowie lub montażu kwalifikuje się do przedsięwzięć, o jakim mowa w powołanym wyżej rozporządzeniu. Jeśli prawodawca nakazuje sprawdzać kwalifikacje danego przedsięwzięcia po jego rozbudowie bądź przebudowie do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 (przedsięwzięcia mogące zawsze oddziaływać na środowisko) i w § 3 ust. 1 (przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko), to nieracjonalne i nieuzasadnione byłoby prezentowanie stanowiska, iż w przypadkach budowy nowego przedsięwzięcia parametry tego przedsięwzięcia nie podlegają sumowaniu. Konkludując, należy stwierdzić, iż organy prowadzące postępowanie winny wyjaśnić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy zachodziły przesłanki wymienione w § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia nakazujące sumowanie parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu. W przedmiotowej sprawie ustaleń tych zabrakło, bowiem organy nie uwzględniły zjawiska kumulacji pól elektromagnetycznych. W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją rozstrzygnięcie o umorzeniu przedmiotowego postępowania zostało podjęte bez przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego, a przez to z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., co skutkowało również naruszeniem art. 105 § 1 K.p.a., a także powołanych w treści zaskarżonych decyzji przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. "b" Prawa budowlanego poprzez ich błędne zastosowanie. Uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, przez co koniecznym jest uchylenie zaskarżonej decyzji oraz ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ, który uwzględni wnioski zaprezentowane w niniejszym wyroku, mając przede wszystkim na względzie konieczność uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w zakresie oceny wpływu przeprowadzonych robót budowlanych na charakterystyczne parametry objętej tymi robotami stacji bazowej. Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania, zawarte w pkt 2 sentencji, znajduje natomiast uzasadnienie w art. 200 powołanej ustawy. IB