II SA/Łd 723/13

Dnia 22 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2014 roku sprawy ze skargi J. S. i E. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1 i ust. 4, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.) po ponownym rozpatrzeniu wniosku D. i K. małżonków K. z dnia 9 maja 2011 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami na terenie działek nr 290/1, 290/2, 290/3, 290/4 przy ul. A. w B. Jak wynika z uzasadnienia opisanego aktu, decyzją z dnia [...] organ II instancji uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] wskazując na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego sprawy, w szczególności poprzez uzupełnienie dokumentacji projektowej. Uwzględniając wytyczne organu odwoławczego, ponownie przystępując do analizy sprawy organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku i dokumentacji o istotne dokumenty, z którego to zobowiązania inwestor się wywiązał. W następstwie organ stwierdził, iż spełnione zostały wymogi formalne zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy. Nadto na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy oraz art. 123 k.p.a. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym, na które wskazał organ II instancji. Inwestor sprecyzował, iż projekt zagospodarowania działki sporządzony został na kopii aktualnej mapy zasadniczej zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz.U. Nr 25, poz. 133) oraz został uzupełniony o naniesienia planowanej infrastruktury technicznej na działce zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133). Na planowaną infrastrukturę techniczną składa się instalacja kanalizacji sanitarnej z budynku mieszkalnego do sieci miejskiej, instalacja wodociągowa do budynku mieszkalnego z sieci oraz wewnętrzna linia zasilająca budynek mieszkalny. Planowana infrastruktura techniczna została zaznaczona i opisana w części rysunkowej na projekcie zagospodarowania działki ze wskazaniem, iż zostanie wykonana na podstawie odrębnych opracowań. Nadto na projekcie zagospodarowania terenu projektant naniósł wejścia i wymiary projektowanego budynku, wskazał lokalizacje pojemnika na śmieci, komunikację na działce oraz wjazd z ul. A. Kwestią wymagającą wyjaśnienia było także, na co wskazał organ II instancji, czy nieruchomości będące własnością inwestora są obciążone służebnością gruntową przejazdu i przechodu na rzecz właścicieli działek nr 278, 279, 280/1. Inwestorzy przedłożyli oświadczenie z dnia 12 stycznia 2012 r. oraz odpis zwykły z księgi wieczystej z dnia 19 czerwca 2012 r. z których wynika, że działki 290/1, 290/2, 290/3, 290/4 nie są obciążone jakąkolwiek służebnością na rzecz właścicieli działek sąsiednich. Organ I instancji podkreślił, iż nie zachodzi ograniczenie prawa własności, działki inwestora nie są obciążone służebnością gruntową w celu zwiększenia użyteczności działek 278, 279 i 280/1 a zatem nie zostały naruszone zasady współżycia społecznego oraz społeczno-gospodarcze przeznaczenie prawa własności. Dalej organ I instancji podkreślił, mając na względzie brak zgody właścicieli sąsiedniej nieruchomości, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy jest ostateczna i podlega wykonaniu, teren i cała planowana inwestycja spełnia warunki w tej decyzji opisane. Także działki przeznaczone pod budowę nie są działkami drogowymi, o czym świadczy wypis z rejestru gruntów, co oznacza, iż nie ma podstawy by nakazać inwestorowi zmiany projektowanej inwestycji. Z kolei argumenty dotyczące obniżenia wartości rynkowej nieruchomości sąsiadów nie mają wpływu, gdyż kwestia ta nie jest przedmiotem analizy organu. Podsumowując organ I instancji ocenił, iż inwestor wyjaśnił i sprecyzował wszystkie wątpliwe kwestie, zaś uzupełniona dokumentacja projektowa jest zgodna z art. 35 ust. 1 ustawy i została wykonana przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, aktualnie wpisane na listę członków właściwej izby samorządu terytorialnego. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli E. i J. małżonkowie S. zarzucając naruszenie: art. 6, art. 7, art. 10 § 1 k.p.a., § 11 i § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływane jako: rozporządzenie). Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu pełnomocnik odwołujących obszernie opisał podejmowane próby wzruszenia decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Dodał, iż decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, którego inwestor w tej dacie jeszcze nie uzupełnił, nie uczynił tego także w październiku 2012 r., gdyż wówczas pełnomocnik odwołujących stwierdził braki w dokumentacji. Oznacza to, iż w dacie wydania decyzji przez organ I instancji inwestor nie wywiązał się z nałożonych obowiązków i co ważne, organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nie wskazał daty, w której rzekomo inwestor uzupełnił braki. Nadto, odwołujący nadal kwestionują zabudowę działki 290/2, która we wcześniejszych planach Miasta B. miała stanowić drogę dojazdową do posesji odwołujących, którzy w dniu 13 sierpnia 2012 r. wystąpili do Rady Miasta B. z wnioskiem o podjęcie uchwały w sprawie wytyczenia drogi dojazdowej w śladzie działek 273/3, 269/3, 279 i 290/2, stanowiącej połączenie z drogą publiczną – ulicą A. Dodali, iż w decyzji z dnia [...] o pozwoleniu na budowę dla odwołujących wskazana została droga dojazdowa przez działki 273/3, 269/3, 279 i 290/2. Obecnie odwołujący korzystają z drogi wewnętrznej oznaczonej jako działki 275/3, 275/4, 280/5, która nie spełnia kryteriów wymaganych dla dróg osiedlowych z uwagi na szerokość 2,5m, nadto ta droga dojazdowa jest wskazana w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla rozbudowy domu odwołujących, do czego w istocie zostali zmuszeni przez organ właściwy w sprawie. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie rat. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania podkreślając, iż postanowieniem z dnia 22 czerwca 2012 r. organ I instancji wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia. W dniu 30 lipca 2012 r. inwestor przedłożył cztery egzemplarze uzupełnionego projektu budowlanego o brakujące elementy i dokumenty, wymienione w postanowieniu. Dalej przytoczył brzmienie art. 33 ust. 2 i art. 35 ustawy i wskazał, iż z akt sprawy wynika, że planowana budowa jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy a także z warunkami technicznymi. Działki o nr 290/1, 290/2, 290/3 i 290/4 w sumie mają szerokość 14m oznacza to, iż spełniony został warunek z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Nadto zachowane zostały wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy, tj. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od poziomu gruntu do okapu dachu wynosi 2,91m - decyzja o warunkach zabudowy ustala wysokość do 4,5m; geometria dwuspadowa z nachyleniem połaci dachowych 40º a w decyzji o warunkach zabudowy – dach jedno, dwu lub wielospadowy z nachyleniem połaci dachowych 40º; wysokość głównej kalenicy 7,26m i kierunek jej równoległy do dłuższego boku działki - w decyzji o warunkach zabudowy ustalono wysokość maksymalnie 8m z kierunkiem równoległym do dłuższego boku działki; szerokość elewacji frontowej wynosi 16,80m - w decyzji o warunkach zabudowy ustalono 14m z tolerancją 20%, budynek usytuowany jest 6m od krawędzi drogi publicznej ul. A, a decyzja o warunkach zabudowy ustala nieprzekraczalną linię zabudowy 6m od krawędzi drogi publicznej. Odnosząc się do kwestii dostępu działek nr 279, 280/1, 280/2, 280/3, 280/4, będących własnością E. i J. S. do drogi publicznej przez działkę nr 279 oraz 290/2 – działki inwestorów, organ wyjaśnił, iż dojazd ten przewidywany w planie realizacyjnym – załącznik do decyzji z dnia [...] pozwolenie na budowę dla Państwa S., nie został usankcjonowany prawnie. Oznacza to, iż na nieruchomości inwestorów stosownie do obowiązujących przepisów prawa nie zostały dokonane wpisy w księgach wieczystych o ustanowieniu służebności przejazdu i przechodu przez działkę 290/2. W aktach sprawy brak dokumentu świadczącego o takim zapisie, nadto istotne jest, iż dojazd do drogi publicznej ul. B odbywa się przez działkę nr 278 J. i Z. K., co winno być usankcjonowane prawnie. Dalej organ II instancji wskazał, iż kwestia potencjalnej utraty wartości nieruchomości sąsiednich nie może być przedmiotem rozważań w postepowaniu niniejszym. W kwestii ewentualnego wpływy inwestycji na oświetlenie sąsiedniej nieruchomości organ wyjaśnił, iż mając na uwadze uzasadniony interes osób trzecich została sporządzona analiza pod kątem naturalnego oświetlenia budynku mieszkalnego na działce nr 278, 280/1, 280/2 jak i ich przesłaniania projektowaną inwestycją, z której wynika brak występowania przesłaniania projektowanym budynkiem mieszkalnym, zarówno na działce nr 280/1, 280/2 jak i 278. Odpowiadając na zarzut braku możliwości zapoznania się z pełną dokumentacją organ wskazał, iż z akt sprawy wynika, że strony postepowania, w tym odwołujący otrzymali zawiadomienia o wszczęciu postepowania, a także pisma, którymi byli zawiadamiani o możliwość zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem pozwolenia na budowę – w dniach: 8 czerwca 2011 r., 6 luty 2012 r. i 10 sierpnia 2012r. Po otrzymaniu tych zawiadomień zgłaszali swoje uwagi i zastrzeżenia, w dniach: 16 czerwca 2011 r., 28 sierpnia 2013 r. Nadto w dniu 22 kwietnia 2013 r. organ zawiadomił strony, w tym pełnomocnika odwołujących, iż przed wydaniem orzeczenia mogą zapoznać się ze zgromadzonym materiałem, składać uwagi. Z tej możliwości skorzystał G. K., który w dniu 8 maja 2013 r. zapoznał się z aktami. Odwołujący z tego prawa nie skorzystali. W dniu 6 maja 2013 r. wpłynęło do organu pismo pełnomocnika odwołujących, który poinformował aby w okresie od 6 maja 2013 r. do 20 maja 2013 r. nie przysyłać korespondencji z uwagi na nieobecność w tym czasie pod wskazanym adresem. Podsumowując organ stwierdził, iż projekt budowlany został sporządzony zgodnie z postanowieniami decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia 20 sierpnia 2009 r., inwestycja jest zgodna z wymaganiami rozporządzenia, co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E. i J. małż. S. zarzucili naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77, art. 80 k.p.a. i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący powtórzyli w istocie argumentację odwołania, podkreślając, iż realizacja inwestycji zamknie im dostęp do drogi publicznej. Obszernie odnieśli się również do samej decyzji ustalającej warunki zabudowy, kwestionując jej prawidłowość oraz swój udział w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji we wskazanych powyżej granicach Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] zatwierdzającą inwestorom D. i K. małżonkom K., projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami na terenie działek nr 290/1, 290/2, 290/3, 290/4 przy ul. A w B. Przechodząc zatem do oceny zaskarżonej decyzji należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Jak wyżej wskazano, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli jest zatem wyłącznie kwestia legalności kontrolowanych aktów. W przypadku badania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotem kontroli nie jest merytoryczna poprawność sporządzonego projektu budowlanego. W zakresie, w jakim jego poprawność zależy od uwzględnienia wiedzy technicznej, kontrola sądu nie jest ani możliwa, ani dopuszczalna, odpowiedzialność w tym zakresie spoczywa bowiem na projektancie i osobach sprawdzających projekt (art. 20 ustawy). Dalej pamiętać również należy, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. I co istotne, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Przepis art. 32 ust. 4 ustawy przewiduje, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy, jeśli jest ona wymagana oraz złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie budzi wątpliwości, że dla potrzeb przedmiotowej inwestycji wydana została ostateczna, funkcjonująca w obrocie prawnym decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...]. Organ architektoniczny związany jest ustaleniami zawartymi w tejże decyzji. Jak wynika to z uzasadnienia rozstrzygnięcia i dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone należycie i organ prawidłowo ustalił, że parametry przedmiotowej inwestycji przewidziane w projekcie budowlanym odpowiadają szczegółowym dyspozycjom i danym określonym w warunkach zabudowy, wskazując i porównując przy tym konkretne dane liczbowe. Inwestorzy złożyli nadto oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością zajętą pod inwestycję. Przepis art. 33 ust. 2 ustawy wskazuje natomiast jakie dokumenty winny być załączone do wniosku o pozwolenie na budowę. Dokumenty te, jak wynika z analizy materiału dowodowego zostały złożone bezpośrednio z wnioskiem o wydanie kontrolowanej obecnie decyzji a część w ramach realizacji obowiązków nałożonych przez organ, zgodnie z wytycznymi sformułowanymi przez organ odwoławczy w uprzednio wydawanych decyzjach z dnia [...] i z dnia [...]. W następstwie inwestor uzupełnił materiał dowodowy o analizę pod kątem naturalnego oświetlenia budynku mieszkalnego na działce nr 278, 280/1, 280/2 jak i ich przesłaniania projektowaną inwestycją, z której wynika brak występowania przesłaniania projektowanym budynkiem mieszkalnym, zarówno na działce nr 280/1, 280/2 jak i 278. Tym samym organ zasadnie stwierdził, iż inwestycja czyni zadość ustaleniom § 13 ust. 1 rozporządzenia. W ramach realizacji nałożonych obowiązków, w terminach wskazanych przez organ, inwestorzy przedłożyli także 4 kopie projektu zagospodarowania działki sporządzone na kopii aktualnej mapy zasadniczej zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, uzupełnione o naniesienia planowanej infrastruktury technicznej na działce zgodnie z § ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Planowana infrastruktura techniczna (instalacja kanalizacji sanitarnej z budynku mieszkalnego do sieci miejskiej, instalacja wodociągowa do budynku mieszkalnego z sieci oraz wewnętrzna linia zasilająca budynek mieszkalny) została zaznaczona i opisana w części rysunkowej na projekcie zagospodarowania działki ze wskazaniem, iż zostanie wykonana na podstawie odrębnych opracowań. Nadto na projekcie zagospodarowania terenu projektant naniósł wejścia i wymiary projektowanego budynku, wskazał lokalizacje pojemnika na śmieci, komunikację na działce oraz wjazd z ul. A. Inwestorzy przedłożyli także dokumenty (oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wypis z ksiąg wieczystych działek inwestycyjnych) świadczące, iż w obrocie prawnym nie istnieje dokument, który potwierdzałby, na co wskazują skarżący, ustanowienie służebności przejazdu i przechodu przez działkę inwestorów nr 290/2 na rzecz skarżących. Wbrew zarzutom skarżących, z przedstawionych przez inwestorów dokumentów nie wynika, że skarżący mają zapewniony prawny dostęp do drogi publicznej przez działkę nr 290/2 należącą do inwestorów. Zwrócić przy tym należy uwagę, że w wydanym w niniejszym postępowaniu postanowieniu z dnia 27 marca 2014 r. (sygn. akt I OZ 296/14) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "(...) O zapewnionym dostępie do drogi publicznej można mówić wyłącznie wtedy, gdy wystąpią określone zdarzenia prawne, tj. gdy nieruchomość właściciela sąsiadująca z drogą publiczną posiada zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej bądź właściciel nieruchomości uzyskał prawo służebności drogi koniecznej na działce posiadającej taki dostęp bądź obsługa komunikacyjna wynika z obowiązujących postanowień planu miejscowego, a w przypadku nieobowiązującego już planu, czy doszło do faktycznego wykonania postanowień takiego planu, tj. powstania drogi, co mogłoby świadczyć o kontynuacji praw nabytych w związku z nieobowiązującymi już postanowieniami planu, ale w ramach istniejącego na konkretnym terenie porządku przestrzennego." Co więcej z akt sprawy wynika, że nie istnieje również taki dostęp w sensie faktycznym. Zwrócić bowiem należy uwagę, że sami skarżący pobudowali ogrodzenie oddzielające ich nieruchomość od działki nr 290/2. Nadto zauważyć trzeba, iż z dokumentów sprawy wynika i co potwierdzają skarżący, posiadają oni dostęp do drogi publicznej przez utwardzoną drogę dojazdową na działce o nr 278, stanowiącej własność rodziców skarżącej – małżonków K. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż rozpoznając sprawę z wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej ustala czy planowane zamierzenie ma dostęp do drogi publicznej, nie zaś jaki dostęp do drogi publicznej mają działki sąsiadujące z tą inwestycją. W tym zakresie zadaniem organu jest jedynie ustalenie, w aspekcie art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy, czy inwestycja zapewnia poszanowanie interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W tym przypadku organ prawidłowo uznał, że wskazany przepis nie został naruszony, wobec braku prawnego usankcjonowania roszczeń skarżących do korzystania z działki nr 290/2. Oznacza to również, iż bez znaczenia dla oceny wniosku inwestorów pozostaje argumentacja skarżących, iż owszem mają oni dostęp do drogi publicznej ul. A, przez działkę nr 278 od strony ul. B, ale dojazd ten nie jest formalny a nadto nie spełnia wymogów drogi w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, gdyż ma 2,5m szerokości. Okoliczności, na które wskazują skarżący – dostęp do drogi publicznej przez działki inwestorów nr 279 oraz 290/2 przewidywany w planie realizacyjnym (załącznik do decyzji z dnia 13 grudnia 1982 r. o pozwoleniu na budowę wydanej dla skarżących) nie został usankcjonowany prawnie. Z akt sprawy i oświadczeń skarżących wynika jasno, iż korzystają z dostępu do drogi publicznej poprzez działkę nr 278, natomiast fakt, iż teren ten nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu przepisów pozostaje bez znaczenia, gdyż przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (vide: wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn.akt II SA/Rz 696/12; wyroki WSA w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn.akt II SA/Gd 419/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując stwierdzić trzeba, iż planowana inwestycja nie ingeruje w wykonywaną faktycznie obsługę komunikacyjną działki skarżących z drogą publiczną. Realizacja inwestycji nie pozbawi także skarżących dostępu do drogi publicznej w znaczeniu, o jakim mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy. Analizując w dalszej kolejności zaskarżony akt nie sposób zgodzić się z zarzutami skarżących także w kwestii możliwości lokalizacji budynku w granicy nieruchomości. Taki sposób usytuowania wynika, co słusznie wywiódł organ, z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia stanowiącego, że w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Mając na uwadze przytoczony przepis organ ustalił, iż inwestycja jest zgodna przepisami odrębnymi i co istotne działki inwestycyjne nr 290/1, 290/2, 290/3 i 290/4 posiadają w sumie szerokość 14m. Ustalenie szerokości opisanego terenu wynika jednoznacznie z pomiarów geodezyjnych odzwierciedlonych na mapie sytuacyjno-wysokościowej przedstawiającej zagospodarowanie terenu. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości ocena organu, iż usytuowanie planowanej inwestycji jest zgodne z postanowieniami rozporządzenia, w szczególności z omówionym § 12 ust. 3 pkt 1 tym bardziej, iż ściana usytuowana bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nie posiada otworów okiennych ani drzwiowych. Warto zauważyć, iż w ścianie sytuowanej w granicy nieruchomości umieszczone są luksfery, ale ponieważ usytuowane są one w ciągu komunikacyjnym klatki schodowej, zatem nie w miejscu projektowanego pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi, to wykorzystanie tego rodzaju przeszklenia jest dopuszczalne i nie godzi w wymogi wynikające z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia (vide: wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn.akt II OSK 1544/07; wyrok WSA w Kielcach z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn.akt II SA/Ke 296/11 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze zarzuty skargi stwierdzić należy dalej, iż w ramach dwukrotnej kontroli drugo instancyjnej organ administracji architektoniczno-budowlanej wyeliminował wszelkie mankamenty i naruszenia procedury, ujawnione i wskazywane w dotychczasowych decyzjach. Co istotne, usunięte zostały jednocześnie wszelkie braki i nieścisłości w materiale dowodnym. Z nałożonych obowiązków inwestorzy wywiązywali się w wyznaczonych przez organ terminach, przedkładając wymagane dokumenty, które organ z kolei załączał odpowiednio do samej dokumentacji projektowej lub do pozostałych dokumentów zgromadzonych dla potrzeb postępowania. Wnikliwa ich analiza potwierdza zachowanie wszelkich terminów i wywiązanie się z każdego wezwania organu. Organ wydający kontrolowane pozwolenie na budowę zasadnie stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane w art. 32 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy. A skoro tak, a nadto uznając, że materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, organ nie miał podstaw aby odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdyż po spełnieniu wymogów przewidzianych w przywołanych przepisach nie zezwala na to przepis art. 35 ust. 4 ustawy. Użyty w tym ostatnim przepisie zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia wymienionych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 ustawy uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym też zakresie powołany przepis nie dopuszcza jakiegokolwiek uznania przy wydawaniu pozwolenia na budowę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2581/11; wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 497/11 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie budzi wątpliwości sądu, iż postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji organ przeprowadził z poszanowaniem podstawowych zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie znajduje tym samym uzasadnienia zarzut skarżących co do naruszenia art. 10 k.p.a. Po pierwsze bowiem, jak wynika to z analizy akt administracyjnych, ale i z uzasadnienia decyzji, wszystkie strony postępowania, w tym skarżący otrzymali zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a także pisma, którymi byli zawiadamiani o możliwość zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem pozwolenia na budowę ( w dniach: 8 czerwca 2011 r., 6 luty 2012 r. i 10 sierpnia 2012 r.). Po otrzymaniu tych zawiadomień skarżący zgłaszali swoje uwagi i zastrzeżenia( w dniach: 16 czerwca 2011 r., 28 sierpnia 2013 r.). Nadto w dniu 22 kwietnia 2013 r. organ zawiadomił strony, w tym pełnomocnika skarżących, iż przed wydaniem orzeczenia mogą zapoznać się ze zgromadzonym materiałem oraz składać uwagi. Skarżący z tego prawa nie skorzystali. Niewątpliwie zapewniono więc stronom czynny udział w postępowaniu. Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. nie jest zasadny i z tego względu, iż skarżący, ani ich pełnomocnik nie wykazali jaki wpływ na wynik postępowania miałoby mieć wskazane naruszenie. W utrwalonym orzecznictwie, które sąd podziela, jednoznacznie przyjmuje się, że koniecznym jest w wskazanie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 luty 2013 r., sygn.akt IV SA/Po 1109/12; wyroki WSA w Warszawie z dnia 8 września 2011 r., sygn.akt V SA/Wa 1225/11 i z dnia 24 listopada 2010 r., sygn.akt I SA/Wa 1233/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy gołosłowne twierdzenie, iż dany przepis został naruszony nie zasługuje na uwzględnienie. Potwierdza to gruntowna analiza akt administracyjnych, tym bardziej, iż w aktach tych nie sposób odnaleźć pisma pełnomocnika skarżących z dnia 29 października 2012 r., ani też śladu, iż w tym dniu pełnomocnik zapoznawał się z aktami sprawy i stwierdził określone w nich braki, których w żadnym piśmie nie sprecyzował. Nie podważa tej oceny wyjaśnienie pełnomocnika, iż nie jest jego winą, że pracownik organu nie dokonał odpowiedniej adnotacji potwierdzającej obecność w urzędzie. Rolą pełnomocnika jest bowiem należyte dbanie o interesy swego mocodawcy. Mając na uwadze lekturę uzasadnienia skargi, które podobnie jak wcześniejsze odwołanie składa się głównie z obszernej analizy dotychczasowego przebiegu postępowania z zaakcentowaniem, iż sama decyzja ustalająca warunki zabudowy była wadliwa i jak i postępowanie poprzedzające jej wydanie, wyjaśnić należy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest wyłącznie decyzja wydana na wniosek inwestorów o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Tylko w tym zakresie rozstrzygały wniosek organy administracji architektoniczno-budowlanej w ramach tej sprawy i wyłącznie w oparciu o szeroko rozumiane przepisy prawa budowlanego. Tak zamknięte ramy postępowania w pełni wykluczają, aby organ administracji, a za nim sąd administracyjnych kontrolował prawidłowość decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, którą to decyzję strony postepowanie mogły kwestionować w innym postepowaniu. Z uwagi na powyższe wszystkie zarzuty i argumentacja dotyczące tejże decyzji pozostają bez wpływu na wynik niniejszego postepowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę. Każda z przywołanych decyzji jest wydawana w odrębnych, samodzielnym postępowaniu, przez właściwe organy na podstawie konkretnych przepisów, a skoro tak nie sposób oczekiwać, aby na etapie postępowania sądowoadministracyjnego ta odrębność postępowań była niwelowana. Reasumując wskazać wypada, iż organy w sposób należyty i wyczerpujący przedstawiły argumenty przemawiające za zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem inwestorowi pozwolenia na budowę. Jednocześnie organy administracji architektoniczno – budowlanej w sposób kompleksowy rozstrzygnęły wszystkie zarzuty podnoszone przez skarżących w toku postępowania. W tej sytuacji, sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd orzekł o oddaleniu skargi. d.j.