II SAB/Łd 157/24

Dnia 12 lutego 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw Asesor WSA Beata Czyżewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego 2025 roku sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w S. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w S. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 17 października 2024 roku w części obejmującej punkt 5 – w zakresie dotyczącym kwalifikacji zawodowych Pani A. M. oraz punkt 7 - w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. umarza postępowanie dotyczące zobowiązania Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w S. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 17 października 2024 roku w pozostałej części; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w S. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc 1. A. B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. 1. Skarżący zarzucił organowi administracji naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem w określonym terminie i w związku z tym wniósł o zobowiązanie organu administracji do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem z 17 października 2024 r. oraz orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny w kwocie 5000 zł, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 2. W uzasadnieniu skargi A. B. wyjaśnił, że wnioskiem z 17 października 2024 r. zwrócił się o przesłanie kserokopii: 1) dyplomu ukończenia studiów podyplomowych na kierunku edukacja i terapia osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu oraz edukacja i rehabilitacja osób z niepełnosprawnością intelektualną (oligofrenopedagogika) Pani K. M., 2) dyplomu ukończenia studiów podyplomowych na kierunku edukacja i terapia osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu Pani B. G., 3) umowy o pracę Pani K. M. obowiązującej w roku szkolnym 2024/25, 4) umowy o pracę Pani B. G. obowiązującej w roku szkolnym 2024/25, 5) umowy o pracę Pani A. M. zatrudnionej na matematykę od 1 września 2024 roku oraz wszystkich jej nauczycielskich kwalifikacji zawodowych, 6) zawiadomienia organu prowadzącego Szkołę Podstawową nr [...] w S. o zaleceniach pokontrolnych i sposobie ich realizacji ujętych w protokole po przeprowadzonej kontroli kuratorium w dniu 13 czerwca 2024 roku, 7) powiadomienia organu sprawującego nadzór pedagogiczny o sposobie realizacji zaleceń pokontrolnych ujętych w protokole po przeprowadzonej kontroli kuratorium w dniu 13 czerwca 2024 roku. 3. Skarżący podkreślił, że strona przeciwna nie udzieliła mu żądanej informacji na jego wniosek z 17 października 2024 r., informując go jednocześnie pismem z 30 października 2024 r. (dostarczonym 5 listopada 2024 r.) o wyznaczeniu nowego terminu udostępnienia informacji na 13 grudnia 2024 r. 4. W ocenie skarżącego bezsprzecznie strona przeciwna reprezentuje podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czego sama nie kwestionuje. Również przedmiot żądania dotyczy podstawowych informacji, określający sposób wykonywania zadań przypisanych do podmiotu publicznego - zatem informacji publicznej. 5. Skarżący wyjaśnił, że wprowadzone do polskiego porządku prawnego prawo do informacji określone zostało w przepisie art. 61 Konstytucji. W ustępie 4 tego przepisu przewidziana została możliwość uregulowania w drodze ustaw trybu udzielenia informacji o jakich mowa w tym przepisie. Dnia 1 stycznia 2002 r. weszła w życie ustawa o dostępie do informacji publicznej, która z jednej strony dookreśla regulacje Konstytucyjne w zakresie dostępu do informacji publicznej, a z drugiej strony wprowadziła zasady udostępniania tych informacji. 6. Ustanowione w Konstytucji RP w art. 61 prawa do uzyskiwania informacji o działalności m. in. podmiotów publicznych przyznaje bardzo szerokie uprawnienie, które tylko wyjątkowo i w zakresie wskazanym w art. 61 ust. 3 Konstytucji może zostać ograniczone. Zgodnie z art. 61 ust. 4 tryb dostępu do informacji o jakich mowa w ust. 1 i 2 tegoż artykułu ureguluje ustawa. 7. Tym samym ustawa o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. wypełnia dyspozycję przepisu art. 61 ust. 4 Konstytucji. Nie podlega wątpliwości na gruncie obowiązywania wzajemnego art. 61 Konstytucji RP i ustawy o dostępie do informacji publicznej, iż zakres pozytywny i negatywny prawa określonego w art. 61 Konstytucji mogą współokreślać przepisy ustaw. Stanowisko takie zostało potwierdzone w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z 16 września 2002 r. sygn. akt K 38/01. 8. Skarżący na poparcie swojego stanowiska odwołał się również do wyroku Europejskiego Trybunał Praw Człowieka z 14 kwietnia 2009 r. w sprawie Társaság A Szabadságjogokért p. Węgrom. 9. Ponadto skarżący, odwołując się do treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 oraz do piśmiennictwa dodał, że prawo do informacji publicznej jest prawem podmiotowym, którego rola w demokratycznym państwie prawa jest szczególna. Prawo do informacji jako konstytucyjne prawo podmiotowe zostało wyrażone w art. 61 Konstytucji. Jego korelatem jest spoczywający w pierwszym rzędzie na organach władzy publicznej obowiązek udzielania obywatelom określonych informacji o działalności instytucji. Obowiązek ten polega zatem nie tyle na dostępności określonych informacji dla odbiorcy, ale przynajmniej co do zasady oznacza konieczność aktywnego działania ze strony organu udzielającego informacji, które polega na dostarczeniu osobie zainteresowanej na jej żądanie pewnego zakresu informacji. Informacja powinna być związana z działalnością publiczną. Dlatego też ustawodawca wprowadził generalną zasadę zakazu ustalania jaki osoba korzystająca z prawa do informacji ma interes prawny czy też faktyczny - tak art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Wprowadzenie do komentowanej ustawy art. 2 ust. 2 jest konsekwencją stanowiska ustawodawcy, iż każdy ma prawo do informacji publicznej. Każdy zatem nie tylko ten, kto ma w uzyskaniu dostępu do określonej informacji interes prawny lub faktyczny; takie rozwiązanie ograniczałoby bowiem dostęp do informacji publicznej. Intencją ustawodawcy było zatem wzmocnienie charakteru prawa do informacji publicznej jako prawa podmiotowego. 10. Skarżący podkreślił, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje zasadniczo dwie formy załatwienia wniosku: udostępnienie żądanej informacji, lub odmowa jej udostępnienia w formie decyzji (art. 16 i art. 17). Dla odmowy udostępnienia informacji publicznej ustawa nakazuje stosowanie formy decyzji przez każdy podmiot zobowiązany, także niebędący organem władzy publicznej. 11. W ocenie skarżącego Dyrektor wyżej wymienionej szkoły ani nie udzielił żądanej informacji, ani też nie wydał stosownego aktu o odmowie udzielenia informacji. Stosując sztuczki i inne zabiegi prawne próbuje ograniczać dostęp do informacji publicznej z uwagi na fakt, że zatrudnia nauczycieli bez wymaganych kwalifikacji zawodowych co zostało potwierdzone w protokole z kontroli kuratorium w szkole w dniu 13 czerwca 2024 r. 12. Skarżący stwierdził, że informacja o którą wnioskował jest informacją prostą, zwykłą niewymagającą jakiegoś szczególnego nakładu pracy czy poświęconego czasu polegającą tylko na skserowaniu określonych dokumentów i powinna być praktycznie wydana od ręki bez zbędnej zwłoki, a upór w udostępnianiu informacji publicznej wynika z niestosowania obowiązujących przepisów prawa przez dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w S. Panią I. R. co również sprawa nieudzielenia informacji z tego wniosku to potwierdza. 1. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w S. wniósł o oddalenie skargi w całości. 1. Organ wyjaśnił, że 17 października 2024 r. Skarżący złożył w Szkole Podstawowej nr [...] w S. 3 pisma - wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Każdy z tych wniosków zawierał żądanie udzielenia kilku informacji (łącznie 10), które w związku z bardzo szerokim zakresem zapytań, ich wielowątkowością oraz wątpliwościami dotyczącymi ochrony danych osobowych wymagały konieczności zgromadzenia i przetworzenia informacji, oddelegowania pracownika do wykonania tego zadania, jak również pogłębionych konsultacji z inspektorem ochrony danych osobowych oraz prawnikiem, gdyż zaszła wątpliwość, czy dotyczą one informacji publicznej. Czynności te zostały podjęte przez Dyrektora, lecz jak się okazało 14 - dniowy termin wskazany w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2021 r. o dostępie do informacji publicznej nie był terminem wystarczającym na zakończenie ich wszystkich i udzielenie wyczerpującej odpowiedzi. 2. W związku z powyższym, zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2021 r. o dostępie do informacji publicznej Dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] w S. w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (tj. 30.10.2024 r.) powiadomił wnioskodawcę o wyznaczeniu nowego terminu udostępnienia informacji publicznej, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (tj. na dzień 13.12.2024 r.), który to umożliwi sporządzenie kompletnej, kompetentnej i wyczerpującej odpowiedzi. 3. W piśmie z 7 listopada 2024 r. wnioskodawca złożył skargę za pośrednictwem Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w S. 4. W tym jednak przypadku, w ocenie organu administracji, o bezczynności mówić nie można. I pomimo tego, że tytuł pisma wskazuje na skarżenie bezczynności, treść pisma się do takiego zjawiska zupełnie nie odnosi. Podnosi w nim za to zupełnie inne kwestie, niezwiązane z rozpatrywaną sprawą. 5. Treść merytoryczna skargi bezsprzecznie wskazuje, że Skarżący błędnie rozumie wyznaczenie nowego terminu udzielenia informacji publicznej jako odmowę dostępu do informacji publicznej, ograniczenie do niej dostępu lub uznanie żądanej informacji za niepubliczną i tymi właśnie zarzutami obciąża Dyrektora (co w tym przypadku absolutnie nie ma miejsca). Wskazują na to wywody, przywoływane wyroki sądów i przepisy pozostające bez związku ze sprawą m. in. "dla odmowy udostępnienia informacji publicznej ustawa nakazuje stosowanie formy decyzji (...), "Dyrektor (...) ani nie udzielił żądanej informacji, ani też nie wydał stosownego aktu o odmowie udzielenia decyzji", "sprawa nieudzielenia informacji z tego wniosku (...)", "(...) charakter prawa do informacji publicznej zwraca uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 15 października 2009 r. sygn. akt K 269/08 (...)". 6. Dodatkowo, powołując się na art. 16 i 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej w ocenie organu skarżący błędnie uznał, że odpowiedź na pismo i forma załatwienia wniosku to to samo, żądając od Dyrektora w odpowiedzi wyłącznie udostępnienia żądanej informacji lub jej odmowy, nie dając prawa art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2021 r. o dostępie do informacji publicznej do przygotowania takiej odpowiedzi. Organ wskazał, że dostępu do informacji nie odmówił, tylko przesunął termin jej udzielenia. 7. Zdaniem organu o bezzasadności wniosku A. B. świadczy także kontekst, jakim jest postępowanie Dyrektora Szkoły w stosunku do bardzo licznych wniosków o udostępnienie informacji jego autorstwa. Od 26 czerwca 2024 r. do Szkoły Podstawowej nr [...] w S. wpłynęło 9 wniosków z 40, zawierających niekiedy bardzo rozbudowane żądania (dokładny spis dołączono do odpowiedzi na skargę). Na każde z nich - nie licząc 3 pism z 17.10.2024 r. - dla tych tylko wyznaczył nowy termin rozpatrzenia) wyczerpująco i w terminie 14-dniowym Dyrektor Szkoły odpowiedział, nigdy nie odrzucając wniosku. Co bardzo ważne: szanując prawo dostępu do informacji publicznej i nie chcąc go utrudniać Dyrektor nie obciążał wnioskodawcy bardzo dużymi kosztami generowanych odpowiedzi, nie wzywał też wnioskodawcy do uzasadnienia szczególnego interesu publicznego w jej pozyskaniu zakładając a priori dobrą wolę wnioskodawcy. Tym samym udowodnił, że zarzucana mu w skardze niechęć do udzielania informacji publicznych jest całkowicie nieuprawniona. 8. W świetle powyższego tym bardziej zastanawia, dziwi i bulwersuje skarga na bezczynność Dyrektora. Odnosi się bowiem nieodparte wrażenie, że administracyjni pracownicy szkoły od kilku miesięcy nie zajmują się niczym innym, jak tylko czynnym odpowiadaniem na pisma pana A. B. Tym samym jako czynność pomyłkową autora należy traktować przedostatni akapitu skargi mówiący o uporze w udostępnianiu informacji publicznych przez Dyrektora Szkoły Panią I. R. 9. Przy piśmie z 3 stycznia 2025 r. Dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w S. przekazał dowody doręczenia skarżącemu informacji publicznej, o której mowa we wniosku z 17 października 2024 r. 2. W piśmie z 4 lutego 2025 r. skarżący wyjaśnił, że pismem z 30 października 2024 r. dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] w S. powiadomił go o przedłużeniu terminu udostępnienia informacji publicznej w związku z jego wnioskiem z 17 października 2024 r. tłumacząc się, że zapoznał się dopiero 28 października 2024 r. i że treść wniosku wymaga konsultacji. Zdaniem skarżącego trudno zgodzić się z taką argumentacją, gdyż uprzednio organ udostępniał kwalifikacje nauczycieli w ciągu 14 dni, a zrobienie kserokopii danego dokumentu nie powinno sprawiać trudności. Problem jaki dyrektor posiadał w tym przypadku był taki, że przydzielał godziny nauczycielom bez wymaganych kwalifikacji zawodowych co zostało potwierdzone przez kontrolę kuratorium 13 czerwca 2024 r. i 13 grudnia 2024 r., a także w rozpatrzonej już zasadnej skardze na dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w S. przez Komisję skarg wniosków i petycji przy Radzie Miejskiej w S. (uchwała NR [...] z dnia [...]). Dodatkowo Komisja skarg, wniosków i petycji uznała poświadczenie nieprawdy przez dyrektora szkoły w dokumencie z 15 października 2024 r. do dyrektora Delegatury Kuratorium Oświaty w Piotrkowie Trybunalskim. Sprawa dotyczyła zatrudniania bez kwalifikacji i przesłania do kuratorium pisma mówiącego, że wszyscy pracują zgodnie z kwalifikacjami co było nieprawdą. 1. W piśmie do wnioskodawcy z 9 grudnia 2024 r. Dyrektor Szkoły potwierdza, że nie dysponuje dokumentami dotyczącymi punktu 1 i 2 z wniosku, a mianowicie dyplomów ukończenia studiów podyplomowych na kierunku edukacja i terapia osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu dwóch nauczycielek i właśnie ten fakt pracy bez uprawnień dyrektor I. R. próbowała ukryć nie realizując wniosku w ustawowym czternastodniowym terminie. 2. Skarżący wskazał ponadto, że pkt 1 dotyczył także wniosku o dyplom edukacji i rehabilitacji osób z niepełnosprawnością intelektualną (oligofrenopedagogika) Pani K. M. Organ udostępnił taki dokument, ale bez wyniku z jakim nauczycielka ukończyła te studia podyplomowe. Skarżący zauważył, że kwestia realizacji wniosku skarżącego w punktach od 3 do 7 przedstawia się następująco. Punkt 3, 4 i 5 dotyczące umów o pracę nauczycielek dyrektor przesłał. Punkt 5 dotyczył także wszystkich kwalifikacji nauczycielskich Pani A. M. Organ co prawda pismem z 9 grudnia 2024 r. (dostarczone 16.12.2024 r.) przesłał dokumenty, ale zostały one poddane anonimizacji w taki sposób, że brakuje danych takich jak nazwisko nauczyciela, ocena uzyskana na dyplomie, pieczęci uczelni, numeru dyplomu, podpisów. W punkcie 6 dokument został udostępniony. W punkcie 7 dyrektor w udostępnionym mailu do kuratorium zakorektorował do kogo przesłał informację, ale nie udostępnił też dokumentu z 15 października 2024 r. do Delegatury Kuratorium w Piotrkowie Trybunalskim, który również dotyczył kontroli z 13 czerwca 2024 i zaleceń pokontrolnych, a w którym Dyrektor poświadczył nieprawdę. 3. Skarżący zauważył, że w ugruntowanym już piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej może mieć miejsce również w przypadku udzielenia informacji innej niż taka, której oczekuje wnioskodawca, lub też udzielenia informacji niepełnej. Właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. 4. Udzielona informacja powinna być tak udzielona, aby wnioskodawca nie musiał domyślać się treści określonego dokumentu. Imię i nazwisko nauczyciela jak również wynik z jakim ukończył dane studia stanowią informację publiczną. Informacją publiczną jest też imię i nazwisko wizytatora z kuratorium, do którego dyrektor wysłał maila, a które zostało poddane anonimizacji przez organ. 5. Odnosząc się do zarzutów dyrektora szkoły, że wnioskodawca składał więcej wniosków skarżący podkreślił, że gdyby organ postępował zgodnie z przepisami prawa to nie byłoby potrzeby składania jakichkolwiek wniosków. Dzięki istnieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej można już dziś wymienić szereg naruszeń prawa dokonanych przez Panią I. R. jako dyrektora szkoły takich jak poświadczenie nieprawdy czy wyciek danych wrażliwych dzieci szkolnych i innych danych osobowych, ale też uzyskiwane informacje pozwoliły naprawić wiele wypaczeń jakie nastąpiły w szkole po objęciu 1 września 2023 roku przez Panią I. R. funkcji dyrektora szkoły pomimo niewygrania przez nią konkursu na to stanowisko i powierzeniu przez poprzedniego burmistrza. 6. Reasumując, zdaniem skarżącego, dyrektor szkoły nie tylko przekroczyła zakreślony w ustawie termin do wydania żądanych informacji, a dodatkowo po dwóch miesiącach wydała informację niepełną i nie wydała także dokumentu z 15 października 2024 roku do delegatury kuratorium (punkt 7 wniosku) co sprawia, że nadal od 1 listopada 2025 roku pozostaje w bezczynności. 7. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o zobowiązanie dyrektora szkoły do prawidłowego i kompletnego zrealizowania jego wniosku z 17 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: 3. Skarga zasługiwała na uwzględnienie w części. 1. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej: "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., sąd bada także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 - pkt 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dni 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. 2. Według art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. 3. Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a., gdy stwierdzi, że nie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości działania organu wykonującego administrację publiczną. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia. 4. Należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 P.p.s.a. Stosownie do ww. przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. 5. Na wstępie rozważań merytorycznych należy zauważyć, że w sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), [dalej: "u.d.i.p."]., a podmiotowy wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 i ust. 3 u.d.i.p.). Rozpatrując skargę w przedmiocie bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej sąd bada obie ww. kwestie. 6. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowane w sprawie, że organ (w tym przypadku: Dyrektor Szkoły nr [...] im. [...] w S.) jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. 7. W dalszej kolejności ustalenia przez Sąd wymagało to, czy objęta żądaniem skarżącej informacja posiada walor informacji publicznej, a więc, czy został spełniony warunek przedmiotowy z u.d.i.p. Zdaniem Sądu co do zasady – z zastrzeżeniem poniżej poczynionych uwag – informacje, o udzielenie których wystąpił skarżący należy zakwalifikować jako informację publiczną stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. 8. W sprawie pojawiają się jednak dwie zasadnicze kwestie, które wymagają rozstrzygnięcia, a mianowicie: (1) czy skarga została wniesiona do sądu przedwcześnie oraz (2) czy organ udostępnił skarżącemu wszystkie żądane informacje, czy też w określonym zakresie pozostaje bezczynny. 9. Wyjaśniając pierwszą z powyższych kwestii należy podkreślić, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie natomiast do art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. 10. Jak wynika z akt sprawy w niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek do organu 17 października 2024 r. Pismem z 30 października 2024 r. (doręczonym skarżącemu 5 listopada 2024 r.) organ poinformował skarżącego, że wyznaczono nowy termin udostępnienia informacji na 13 grudnia 2024 r. Skarżący nie czekając na upływ ww. terminu 7 listopada 2024 r. złożył skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jego wniosek z 17 października 2024 r. do tutejszego Sądu. Skarżący stwierdził bowiem, że organ stosuje sztuczki i inne zabiegi prawne w celu ograniczenia skarżącemu dostępu do żądanej informacji publicznej. Skarżący dodał również, że informacja, o którą wnioskował jest informacją prostą, zwykłą, niewymagającą jakiegoś szczególnego nakładu pracy czy poświęconego czasu, polegającą tylko na skserowaniu określonych dokumentów i powinna być praktycznie wydana od ręki bez zbędnej zwłoki, a upór w udostępnianiu informacji publicznej wynika z niestosowania obowiązujących przepisów prawa przez organ. 11. Mając na uwadze działanie organu polegające na wyznaczeniu nowego terminu udostępnienia informacji, należy w pierwszej kolejności odpowiedzieć na pytanie, czy w okolicznościach sprawy organ zasadnie zastosował przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p. i odroczył termin udostępnienia informacji publicznej. 1. Otóż, jak przyjmuje się orzecznictwie, przepisy u.d.i.p. nie wskazują, jakie powody opóźnienia w udostępnieniu informacji publicznej są dopuszczalne. Należy jednak uznać, że muszą to być powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej, powiązane z rodzajem żądanej informacji (jej zakresem, przedmiotem, formą), a nie inne przyczyny (natury ogólnej) leżące po stronie podmiotu zobowiązanego. Przedłużenie terminu możliwe jest jedynie w uzasadnionych sytuacjach. Przykładowo ze wskazanego uprawnienia organ może skorzystać wówczas, gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości co do zakresu wniosku np. wniosek jest nieprecyzyjny, wielowątkowy lub zachodzi wątpliwość, czy dotyczy on informacji publicznej (por. np. wyrok NSA z 5.03.2024 r., III OSK 370/23; wyrok WSA w Warszawie z 17.07.2024 r., II SAB/Wa 118/24; wyrok WSA w Rzeszowie z 21.08.2024 r., II SAB/Rz 60/24; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanką uzasadniającą wydłużenie terminu realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej mogą być zarówno szczególne uwarunkowania sprawy indywidualnej - charakter danego wniosku (złożona struktura, potrzeba identyfikacji danych itp.), jak i okoliczności faktyczne, pozostające w związku z realiami pracy danego organu, jak np. znaczny równoczesny wpływ wniosków, bądź szczególne, okresowe obciążenie personelu - wynikające z realizacji podstawowych zadań (tak wyrok WSA w Warszawie z 28.08.2024 r., II SAB/Wa 642/23). Niedopuszczalne jest stosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jedynie w celu "odroczenia" na okres do dwóch miesięcy obowiązku udostępnienia żądanej informacji publicznej (tak np. wyrok WSA w Olsztynie z 15.10.2024 r., II SAB/Ol 105/24). Co do zasady przewidziany prawem termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek wynosi 14 dni od daty złożenia wniosku. Innymi słowy wydłużony dwumiesięczny termin na udzielenie informacji publicznej obowiązuje organ jedynie w uzasadnionych sytuacjach i to po uprzednim poinformowaniu podmiotu składającego wniosek o przyczynach opóźnienia organu w udzielaniu odpowiedzi. Należy jednak mieć na uwadze, że wątpliwości organu, co do zakresu informacji publicznej objętej wnioskiem, muszą być zasadne (por. np. wyrok WSA w Łodzi z 16.11.2018 r., II SAB/Łd 99/18). Brak uzasadnionych powodów przedłużenia terminu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie daje podstawy do przyjęcia, że powiadomienie o wydłużeniu rozpoznania sprawy jest skuteczne i zwalnia organ z zarzutu bezczynności (wyrok NSA z 24.11.2021 r., III OSK 4230/21; wyrok WSA w Olsztynie z 17.01.2023 r., II SAB/Ol 201/22). 2. Mając na uwadze powyższe poglądy orzecznictwa w ocenie Sądu organ w sposób wystarczający uzasadnił zastosowanie przesunięcia terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Organ wskazał bowiem, że powodem nieudostępnienia informacji w terminie 14 dni jest szeroki zakres wniosku. Poza tym w ocenie organu treść przedłożonych wniosków wymagała konsultacji dopuszczalności udostępniania danych osobowych, które podlegają ochronie na podstawie przepisów prawa. Wnioski wymagały również pogłębionej analizy, zgromadzenia danych ze względu na ich wielowątkowość. Należy więc uznać, że powyższe okoliczności, a dodatkowo fakt złożenia kilku (3) wniosków o udostępnienie informacji publicznej w tej samej dacie, ich obszerność i wielowątkowość, ale przede wszystkim ocena, czy proste udostępnienie informacji publicznej nie będzie wiązało się z bezprawnym ujawnieniem danych wrażliwych osób fizycznych przemawiało za koniecznością odroczenia terminu udostępnienia informacji publicznej. Jednocześnie zdaniem Sądu nie jest przekonujący w tym zakresie – podniesiony przez organ w Powiadomieniu o terminie udostępnienia informacji z dnia 30 października 2024 r. - argument, że dyrektor szkoły w dniu złożenia wniosków była nieobecna w pracy i z pismami zapoznała się dopiero w dniu 28.10.2024 r. Jak wynika bowiem ze strony internetowej szkoły [...] w szkole jest zastępca dyrektora. Zatem podczas nieobecności Dyrektora w Szkole w jego imieniu sprawy powinien załatwiać jego zastępca lub inna osoba przez niego upoważniona. 12. W dalszej kolejności należy ocenić, czy Sąd ma uwzględniać stan faktyczny z daty wniesienia skargi, czy z daty orzekania. Nie ulega wątpliwości, że Sąd w kwestiach bezczynności organu orzeka na podstawie stanu faktycznego w dacie orzekania. Wynika to choćby z utrwalonej praktyki, zgodnie z którą, jeżeli po wniesieniu skargi organ udostępni informację publiczną, to sprawa jest merytorycznie rozpoznawana, a Sąd jedynie umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją odwrotną, gdyż skarżący wniósł skargę w terminie otwartym dla organu na udostępnienie informacji publicznej. Niemniej jednak sprawę trzeba ocenić w jej całokształcie, mając na uwadze także i fakt, że w dacie orzekania przez Sąd wydłużony termin udostępnienia informacji wyekspirował. Zatem, skoro w ocenie Sądu organ słusznie przyjął, że miał prawo do przedłużenia terminu na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., to mimo wniesienia skargi przez upływem przedłużonego terminu do udostępnienia informacji publicznej należy dokonać oceny, czy faktycznie żądana informacja podlegała udostępnieniu, a jeżeli tak, to czy organ uczynił to zgodnie z wnioskiem. 13. Na wstępie warto wskazać, że orzecznictwo co do zasady jednolicie przyjmuje, że choć nauczyciel nie jest funkcjonariuszem publicznym, to jednak pełni funkcje publiczne, a co za tym idzie jego prawo do ochrony prywatności jest znacznie ograniczone, co wynika z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (tak. np. wyrok WSA w Gliwicach z 31.05.2016 r., IV SAB/Gl 52/16; wyrok WSA we Wrocławiu z 4.05.2017 r., IV SA/Wr 20/17; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 10.10.2018 r., II SA/Go 572/18; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 17.10.2018 r., II SA/Go 639/18; wyrok WSA w Gdańsku z 26.02.2020 r., II SA/Gd 554/19; wyrok WSA w Białymstoku z 26.05.2020 r., II SA/Bk 191/20). 14. W piśmie skarżącego z 4 lutego 2025 r. skarżący przyznał, że organ udostępnił mu żądaną informację publiczną zawartą w pkt nr 3, 4, 6 wniosku z 17 października 2024 r. w pełnym zakresie. W zakresie pkt 2 organ oświadczył, że nie dysponuje takimi dokumentami, więc należy przyjąć, że również w tym zakresie udzielił odpowiedzi zgodnie z prawem. 15. Problem zaś sprowadza się do tego, czy informacja publiczna w zakresie pkt 1, pkt 5 i pkt 7 została udostępniona zgodnie ze sformułowanym przez skarżącego żądaniem. W tym miejscu trzeba podkreślić, że nie chodzi o informacje, którymi organ nie dysponował (dyplom ukończenia studiów podyplomowych na kierunku edukacja i terapia osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu K. M.), ale o te informacje, które organ udostępnił w postaci zanonimizowanej. Jak podnosi skarżący w piśmie z dnia 4 lutego 2025 r. dokument ukończenia studiów podyplomowych pani K. M. w zakresie studiów podyplomowych w zakresie edukacji i rehabilitacji osób z niepełnosprawnością intelektualną został udostępniony bez wyniku z jakim nauczycielka ta ukończyła te studia. Tu pojawia się kolejne zagadnienie wymagające wyjaśnienia, a mianowicie czy ocena, z jaką dana osoba ukończyła określony rodzaj studiów oraz data urodzenia, mogą być potraktowane jako informacja publiczna. 1. Orzecznictwo co do zasady jednolicie podchodzi do udostępniania kserokopii czy skanów dyplomów ukończenia szkół i tego rodzaju dokumenty kwalifikuje jako dokumenty urzędowe wytworzone przez organy państwowe (bez względu na to, czy szkoła jest placówką publiczną czy nie). Wówczas zastosowanie znajduje art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Innymi słowy w odróżnieniu od dokumentów prywatnych, które nie podlegają udostępnieniu w całości, a jedynie informacja publiczna w nich zawarta, dokumenty urzędowe podlegają udostępnieniu w całości, tj. w takiej formie, w jakiej zostały sporządzone. Zatem możliwe jest żądanie w ramach udostępnienia informacji publicznej kserokopii lub skanu takich dokumentów (tak przykładowo wyrok NSA z 20.11.2019 r., I OSK 4342/18; wyrok WSA w Warszawie z 13.11.2015 r., II SAB/Wa 739/15; wyrok WSA w Rzeszowie z 9.06.2021 r., II SAB/Rz 26/21; wyrok NSA z 24.05.2023 r., III OSK 215/22). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela ww. pogląd. Nie można jednak już na marginesie nie zauważyć, że w orzecznictwie można znaleźć stanowisko przeciwne, wyrażone przykładowo w wyrokach NSA z 11.06.2024 r., III OSK 3251/23; z 11.06.2024 r., III OSK 3251/23; z 21.11.2024 r., III OSK 872/23. 2. Jednocześnie Sąd zastrzega, że powyższy pogląd przyjęty przez Sąd nie oznacza, że wszystkie dane w ww. dokumencie urzędowym podlegają udostępnieniu, nawet jeżeli dotyczą osoby wykonującej funkcje publiczne. 3. W ocenie Sądu dane dotyczące: imienia i nazwiska, nazwy uczelni, rodzaju studiów i kierunku, daty ukończenia studiów i uzyskany tytuł zawodowy, jak również podpisy i pieczęcie urzędowe, znajdujące się na dyplomie ukończenia przez nauczyciela uczelni wyższej podlegają bezwzględnemu udostępnieniu. W przeciwnym bowiem razie trudno byłoby zidentyfikować, czy osoba zatrudniona w szkole i osoba wskazana na dyplomie to ta sama osoba, a więc czy nauczyciel ma wymagane uprawnienia i kwalifikacje do nauczania. 4. Natomiast data urodzenia nauczyciela, jak również ocena na dyplomie to w przekonaniu składu orzekającego w niniejszej sprawie dane wrażliwe, które korzystają z ochrony prawa do prywatności i nie stanowią informacji publicznej stosownie do art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p., który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Przede wszystkim informacją publiczną wynikającą z dokumentu (potwierdzającego fakt ukończenia studiów czy uzyskania określonych kwalifikacji) jest informacja potwierdzająca ukończenie przez daną osobę szkoły (w tym wypadku wyższej) i uzyskanie określonego stopnia zawodowego czy określonych uprawnień. W tym zakresie ani wiek, ani ocena z końcowego egzaminu, czy też ocena końcowa ukończonych studiów nie ma żadnego wpływu na fakt uzyskania określonych uprawnień czy kompetencji. Innymi słowy osoba, która nie miałaby wymaganego wieku albo uzyskałaby ocenę niedostateczną nie otrzymałaby dokumentu ukończenia szkoły (studiów). O ile dokument (czy to dyplom, czy świadectwo – bez względu na jego nazwę, czy tytuł) potwierdza, że dana osoba ukończyła daną szkołę czy uczelnię i określony dany kierunek studiów oraz że uzyskała określony tytuł zawodowy czy też inny, to kwestia uzyskanych ocen formalnie nie ma żadnego znaczenia (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 14.05.2024 r., II SA/Rz 64/24). Warunkiem wykonywania zawodu nauczyciela jest posiadanie właściwego wykształcenia, a w tym zakresie Skarżący uzyskał informację. Ponadto w ocenie Sądu należy odróżnić informacje dotyczące kierunku ukończonych studiów oraz oceny końcowej ze studiów. Pierwsza z ww. informacji – jak już wskazano wyżej - dotyczy posiadanego wykształcenia, druga zaś stanowi odzwierciedlenie wyniku egzaminu końcowego bądź wynik algorytmicznego przeliczenia uzyskanych podczas studiów ocen z egzaminów i/lub zaliczeń oraz oceny pracy dyplomowej i/lub oceny z egzaminu dyplomowego. Ocena – bez względu na to, o którym przypadku mowa - nie jest to informacją o posiadanym wykształceniu, czy posiadanych kompetencjach (por. wyrok NSA z 21.10.2022 r., III OSK 5631/21). 5. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy uznać, że organ dokonując anonimizacji nazwisk nauczycielek na kserokopiach dyplomów ukończenia szkół wyższych zrobił to w sposób uniemożliwiający zidentyfikowanie nauczycielek, a co za tym idzie nie udostępnił żądanej informacji publicznej. 6. Natomiast w zakresie anonimizacji ich daty urodzenia oraz oceny z egzaminu, zdaniem Sądu należy przyjąć, że organ był do tego uprawniony, a więc w tym zakresie zarzuty skargi są bezzasadne. W razie kolizji między zasadą jawności informacji publicznej a ochroną prywatności i danych osobowych osób fizycznych, dopuszczalny jest jedynie taki sposób udostępniania informacji publicznej, który nie naruszy dóbr chronionych, czyli anonimizacja danych, przede wszystkim danych wrażliwych (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 15.01.2025 r., IV SAB/Po 176/24; wyrok WSA w Poznaniu z 13.07.2021 r., II SAB/Po 30/21). Należy przy tym zdaniem Sądu podkreślić, że dokonanie anonimizacji (w uzasadnionym zakresie) nie może być postrzegane jako odmowa udostępnienia informacji publicznej. Anonimizacja danych zawartych w żądanych dokumentach jako dopuszczalna bezdecyzyjna forma ograniczenia dostępu do części żądanych danych, stanowi realizację obowiązków wynikających z u.d.i.p., choć tylko wówczas, gdy czynność ta nie pozbawia dokumentu waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku (por. Wyrok NSA z 21.11.2024 r., III OSK 760/23). Z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie, organ nie udostępnił – w przypadku daty urodzenia i oceny końcowej - danych wrażliwych ze względu na ochronę prywatności (wyrok WSA w Olsztynie z 21.11.2019 r., II SAB/Ol 75/19; wyrok NSA z 13.05.2022 r., III OSK 2398/21; wyrok NSA z 16.06.2023 r., III OSK 311/22; wyrok NSA z 7.07.2023 r., III OSK 538/22). 16. Oceniając odpowiedź na pkt 7 wniosku o udostępnienie informacji, w przekonaniu Sądu faktycznie organ nie powinien był anonimizować adresata pisma informującego o sposobie realizacji zaleceń pokontrolnych ujętych w protokole po przeprowadzonej kontroli kuratorium z 13 czerwca 2024 r. Nie wiadomo zatem, do kogo ta wiadomość była wysłana, a więc również w tym wypadku udostępniona informacja publiczna jest niepełna, a więc organ był w tym zakresie bezczynny. 17. Jednak w ocenie Sądu nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia mu dokumentu z 15.10.2024 r. skierowanego do Dyrektora Delegatury Kuratorium Oświaty w Piotrkowie Trybunalskim (co podnosi w piśmie z dnia 4 lutego 2025 r.), a to z tej przyczyny, że wniosek skarżącego nie zawierał dokładnego żądania w tym zakresie (pkt 7 wniosku). Skarżącemu przesłano kopię maila, z której wynika, że dyrektor szkoły poinformował (choć nie wiadomo kogo), że w wykonaniu zaleceń pokontrolnych wszyscy nauczyciele prowadzący od września 2024 r. zajęcia rewalidacyjne będą mieli wymagane kwalifikacje do prowadzenia zajęć rewalidacyjnych. Skarżący prosił natomiast o kopię: Powiadomienia organu sprawującego nadzór pedagogiczny o sposobie realizacji zaleceń pokontrolnych ujętych w protokole po przeprowadzonej kontroli kuratorium w dniu 13 czerwca 2024 roku. Skarżący nie wspominał o żadnym piśmie z 15.10.2024 r. Sąd również nie może się domyślać, czego to pismo dotyczyło. Należy mieć na uwadze, że precyzja sformułowania żądania udzielenia informacji publicznej podlega kontroli w postępowaniu w przedmiocie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej (por. Wyrok NSA z 28.06.2023 r., III OSK 819/22). Jedyne informacje na jego temat można wyczytać z uchwały Rady Miejskiej w S. z [...] w sprawie rozpatrzenia skargi na Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w S., w której wskazano, że Dyrektor szkoły dopuściła się poświadczenie nieprawdy w dokumencie z 15.10.2024 roku do Dyrektora Delegatury Kuratorium Oświaty w Piotrkowie. Jednak, jak już zaznaczono z akt sprawy nie wynika, że pismo to miało jakiś związek z żądaną przez skarżącego informacją publiczną. Skoro więc skarżący nie wspomniał o piśmie z 15.10.2024 r. w swoim wniosku, a dopiero w piśmie procesowym z 4 lutego 2025 r., to brak jest podstaw do uznania w tym zakresie, że organ pozostawał bezczynny. 18. Mając na uwadze powyższe rozważania skargę Sąd uwzględnił tylko w części o czym orzekł w pkt 1 sentencji wyroku, natomiast w pozostałym zakresie wobec udzielenia informacji we ww. zakresie postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do udostępnienia informacji publicznej umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku). 19. Na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd miał obowiązek ustalić, czy organ działał w stanie rażącego naruszenia prawa z powodu bezczynności. Należy zauważyć, że ustawodawca nie określił w przepisach P.p.s.a. dokładnych kryteriów pozwalających na zakwalifikowanie danego stanu jako rażącego naruszenia prawa. Z tej też przyczyny sąd orzekający musi ocenić daną sprawę, przy czym ta ocena nie ma sztywnych ram i winna opierać się na analizie wszystkich okoliczności danej sprawy oraz na zasadach doświadczenia życiowego i zawodowego. Uznanie bezczynności za rażące naruszenie prawa jest uzasadnione, gdy jest ona oczywista, uporczywa i niezgodna z zasadami demokratycznego państwa prawa. Może to być również skutkiem unikania podjęcia decyzji przez organ lub lekceważenia praw strony (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 3 lutego 2021 r. sygn. akt II SAB/Gd 107/20). Z taką sytuacją mamy do czynienia, gdy przyczyna zwłoki leży po stronie organu. Sąd uznał, że taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, ponieważ organ udzielił informacji w przedłużonym terminie do jej udzielenia, choć nie w pełnym zakresie. Sąd nie dostrzegł jakichkolwiek przesłanek wskazujących, że bezczynność (tylko co do części żądań wniosku skarżącego) była wynikiem złej woli organu lub celowego zaniechania. Organ niewątpliwie – zważywszy poczynione wyżej rozważania Sądu - nie dotrzymał przewidzianych terminów udzielania informacji, jednak samo przekroczenie terminu wykonania ustawowych obowiązków nie jest wystarczające do uznania rażącego naruszenia prawa. Biorąc pod uwagę czas bezczynności organu i podejmowane przez organ działania, zdaniem Sądu należy uznać, że bezczynność w tej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym Sąd orzekł w pkt 3 sentencji wyroku. 20. Stosownie do art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Wniosek w przedmiocie wymierzenia grzywny został złożony przez skarżącego. Zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd oddalił skargę w zakresie żądania wymierzenia grzywny (pkt 4 sentencji wyroku), o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., pomimo stwierdzenia bezczynności w określonym wyżej zakresie. Należy zauważyć, że nawet w przypadku stwierdzenia, że bezczynności organu miała postać kwalifikowaną, ustawodawca nie zobowiązał sądu do automatycznego wymierzenia organowi grzywny czy też przyznania każdemu skarżącemu sumy pieniężnej. W niniejszej sprawie z kwalifikowanym przypadkiem bezczynności do czynienia nie mamy. Co więcej, podejmowane przez organ działania związane z udzieleniem odpowiedzi na wniosek skarżącego były podejmowane na bieżąco. Natomiast kwestia przedłużenia przez organ terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego z całą pewnością nie uzasadnia nałożenia na organ grzywny. Z tego względu Sąd uznał, że zastosowanie w przedmiotowej sprawie dolegliwości pieniężnej, polegającej na wymierzeniu organowi grzywny (o co wnosił skarżący) czy przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, nie ma żadnego uzasadnienia. Z tego też względu Sąd w pkt 4 sentencji wyroku oddalił skargę w pozostałej części. 21. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. ał