II SAB/Łd 92/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Skierniewicach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącej M.P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi zaksięgowaną w dniu 14 lipca 2025 r. pod poz. [...]. dc Wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2025 r., złożonym do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Skierniewicach (dalej także: PPIS, organ) (data wpływu do organu: 5 maja 2025 r.), M. P. (dalej także: strona skarżąca) zwróciła się o udostępnienie informacji publicznych. Strona skarżąca wniosła o udzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem: 1. Ile lat maksymalnie utrzymuje się̨ odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania urzędu? 2. Czy urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się̨ od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat? Jeśli nie to dlaczego? 3. Według informacji od prof. I.P. ogniska odry w Polsce związane są z migracjami (chorują osoby narodowości [...],[...] i [...]). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania urzędu? 4. Ile odnotowano przypadków gruźlicy na terenie działania urzędu na przestrzeni ostatniego roku? 5. Ile odnotowano przypadków gruźlicy na terenie działania całego kraju urzędu na przestrzeni ostatnich 5 lat? 6. Czy rozróżnia w statystykach Państwa urzędu jak całego kraju rozróżnia się przypadku gruźlicy poszczepiennej? Jeśli tak to ile takich było (w zakresie pytań 4 i 6), a jeśli nie to co jest przyczyną braku takiego rozróżnienia? 7. Z jakiego powodu Główny Inspektor Sanitarny w przypadku wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego po szczepieniu przeciwko gruźlicy nie zaleca wykonywać posiewu w kierunku prątka szczepionkowego BCG? 8. Czy prawdą jest, że większość przypadków gruźlicy wśród dzieci w Polsce to gruźlica poszczepienna? 9. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania urzędu i kto ustala listę̨ przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia? 10. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania urzędu? 11. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? 12. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne? 13. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie? 14. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym? 15. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia? 16. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności. 17. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie? 18. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do dziecka strony skarżącej? 19. Czy Minister Zdrowia wydając rozporządzenie w sprawie szczepień obowiązkowych zastępujące uchylony przez Trybunał Konstytucyjny komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego dokonał analizy sytuacji epidemiologicznej zgodnie z treścią art. 17 ust. 10 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych? 20. Jeśli tak, to gdzie możemy zapoznać się z tą analizą? 21. Jeśli nie ma analizy zawartej w delegacji ustawowej upoważniającej Ministra Zdrowia do wydania rozporządzenia, to czy takie rozporządzenie jest zgodne z Konstytucją RP? 22. Z czego wynika różnica w zakresie szczepień obowiązkowych w dwóch sąsiadujących ze sobą państwach z zapewnionym w ramach Unii Europejskiej prawem do swobodnego przepływu osób np. w Niemczech jedno szczepienie obowiązkowe od 2017 r., w Polsce dziecko otrzymuje ponad 40 dawek szczepień? Organ udzielił odpowiedzi na wniosek strony skarżącej z dnia 29 kwietnia 2025 r., doręczony organowi w dniu 5 maja 2025 r., pismem z dnia 16 maja 2025 r. W odpowiedzi na wniosek, organ odnosząc się do poszczególnych pytań poinformował: Ad. 1 – 3, Ad. 9 – 18 – że odpowiedź na powyższe pytania udzielona została już przez PPIS w piśmie z dnia 20 marca 2025 r.; Ad. 4 – że PPIS na nadzorowanym terenie w roku 2024 r. zarejestrował 4 zgłoszenia dotyczące rozpoznania gruźlicy; Ad. 5 – że PPIS nie posiada wnioskowanych danych dotyczących ilości odnotowanych przypadków gruźlicy na terenie całego kraju. Wnioskowane dane znajdują się na stronie Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego (...) w pozycji "Choroby zakaźne i zatrucia w Polsce" (biuletyn roczny) za lata 2020-2023, natomiast dane za rok 2024 r. są w trakcie opracowywania przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego. Jeśli chodzi o drugą część pytania PPIS wskazał, że na nadzorowanym terenie w ciągu ostatnich 5 lat zarejestrowano 23 zgłoszenia dotyczące rozpoznania gruźlicy; Ad. 6 – że przypadków zachorowań na gruźlicę nie rozróżnia się. A w odniesieniu do dalszej części zapytania, organ poinformował, że nie jest to informacja publiczna w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji publicznej. Uzasadnienie: Co do zasady, informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść posiadanych dokumentów wytworzonych przez PPIS oraz wystąpień, opinii i ocen przez ten organ dokonywanych, niezależnie od jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju posiadanych dokumentów odnoszących się do sfery działalności PPIS. Charakter publiczny ma jedynie taka informacja, która dotyczy sfery faktów. Wnioskiem o udzielenie informacji publicznej mogą być zatem objęte jedynie pytania dotyczące sfery istniejących faktów lub danych, nie zaś informacji niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci. Informacji publicznej nie stanowią bowiem informacje dotyczące sfery świadomości, wiedzy bądź opinii organu na dany temat. Informacja publiczna musi istnieć w formie zmaterializowanej, tj. w postaci zapisu na nośniku informacji (por. Wyroki NSA: z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 4346/18; z dnia 8 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1173/18). Informacja ma charakter informacji publicznej, jeżeli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 623/21). Aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi zatem odnosić się do sfery faktów (czyli do istniejącego już stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych już przez organ władzy publicznej), a nie do sfery przypuszczeń, bądź informacji, których organ nie wytworzył, nie jest w ich posiadaniu lub zdarzeń przyszłych (wyrok NSA z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 1187/21). W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się również, że nie nosi znamion informacji publicznej domaganie się informacji o obowiązującym prawie i nie znajdują do niej zastosowania przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 — dalej u.d.i.p.). Informacja publiczna nie jest bowiem informacją abstrakcyjną, ani też urzędową wykładnią prawa. Wykładnia przepisów prawa, podobnie jak ocena ich zastosowania, nie stanowi informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2149/16; wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 789/21). Wniosek na podstawie przepisów u.d.i.p. powinien tym samym dotyczyć informacji. Według definicji językowej informacja to "powiadomienie o czymś, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, wskazówka, pouczenie" (Wielki Słownik Języka Polskiego, Litery h-n, red. S. Dubisz, Warszawa 2018, s. 113). Informacja zatem oznacza pewien logiczny, istniejący komunikat. Informacją nie będą zatem poglądy na dany temat oraz wykładnia przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 1717/21). Jak podkreślono w judykaturze nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. zagadnienia z zakresu wiedzy medycznej, farmakologii, jakości i skuteczności leków i szczepień, ochrony zdrowia oraz metod postępowania leczniczego (por. np. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Sz 211/22; wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 marca 2023 r. sygn. akt II SAB/Lu 10/23, CBOSA). Zagadnienia te nie mieszczą się w zakresie informacji o sprawach publicznych rozumianych jako informacje wytworzone przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne lub inne podmioty, które wykonują funkcje i zadania publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, ani też informacje odnoszące się do władz, osób i innych podmiotów publicznych (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 lipca 2023 r., sygn. akt II SAB/Łd 51/23); Ad. 7 – 8 i 19 – 22, że informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji publicznej, powołując się na uzasadnienie z pkt. 6. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się także uprzednia odpowiedź organu z dnia 20 marca 2025 r., udzielona na wniosek strony skarżącej z dnia 3 marca 2025 r. (data wpływu do organu: 6 marca 2025 r.), powoływana przez PPIS w odpowiedzi z dnia 16 maja 2025 r. W odpowiedzi na wniosek z dnia 3 marca 2025 r. organ, w odniesieniu do pytania 1 – 3 i 9 – 18 (numeracja z wniosku z dnia 29 kwietnia 2025 r.), poinformował: Ad. 1 – 2, część druga pkt 9 (Ad. 4), 14 - 18 (Ad. 9 - 13) – że informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu organ powołał argumentację tożsamą jak w pkt. 6 odpowiedzi na wniosek strony skarżącej z dnia 29 kwietnia 2025 r.; Ad. 3, że informacja żądana nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznych oraz, że organ nie posiada również wnioskowanych informacji. W uzasadnieniu wskazano, że organ nie wytwarza wnioskowanych informacji i nie posiada ich w swoich zbiorach. PPIS wskazał ponadto, że stosownie do treści art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1799) ustawa określa zasady i tworzy podstawy rzetelnego, obiektywnego, profesjonalnego i niezależnego prowadzenia badań statystycznych, których wyniki mają charakter oficjalnych danych statystycznych oraz ustala organizację i tryb prowadzenia tych badań i zakres związanych z nimi obowiązków. W świetle art. 14 tej ustawy wyniki obliczeń, opracowań i analiz dokonanych na podstawie zebranych w badaniach statystycznych statystyki publicznej danych statystycznych, zwane dalej "wynikowymi informacjami statystycznymi", są powszechnie dostępne (ust. 1). Statystyka publiczna zapewnia równoprawny, równorzędny i równoczesny dostęp do wynikowych informacji statystycznych, a w szczególności do podstawowych wielkości i wskaźników (ust. 2). Rodzaje wynikowych informacji statystycznych oraz formy i terminy ich udostępnienia są ustalane w programie badań statystycznych statystyki publicznej (ust. 3). Wynikowe informacje statystyczne są ujmowane w programie badań statystyki publicznej, o którym mowa w ust. 3, z uwzględnieniem ustawowego usytuowania poszczególnych zadań publicznych (ust. 4). Udostępnianie i przechowywanie informacji statystycznych reguluje zaś Rozdział 5 tej ustawy (art. 36-39) nakładający na Główny Urząd Statystyczny obowiązek ogłaszania, udostępniania i rozpowszechniania wynikowych informacji statystycznych. Zwrócić również należy ponadto uwagę, że stosownie do treści art. 21 tej ustawy służby statystyki publicznej mogą: 1) prowadzić na indywidualne zamówienia badania statystyczne nieobjęte programem badań statystycznych statystyki publicznej; 2) wykonywać na zlecenie dodatkowe opracowania i analizy, wykorzystując w tym celu również dane zgromadzone w badaniach objętych programem, badań statystycznych statystyki publicznej; Ad. 9 część pierwsza (Ad. 4) – że organ nie posiada wnioskowanych informacji dotyczącej ilości szczepień odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie swojego działania. Ad. 10 (Ad. 5) – że w oparciu o dane wynikające z rocznych sprawozdań o wykrytych przypadkach nienależytego wykonywania przez lekarzy obowiązków, w związku z realizacją Programu Szczepień Ochronnych, na terenie nadzorowanym przez PPIS, w ciągu ostatnich 5 lat, nie odnotowano nałożenia żadnej grzywny na lekarzy, w związku, że stwierdzonymi nieprawidłowościami; Ad. 2, 3, 11(6) – że organ nie posiada wnioskowanych informacji; Ad. 12 (Ad. 7) – że na terenie nadzorowanym przez PPIS w ciągu ostatnich 5 lat odnotowano 1 ciężki niepożądany odczyn poszczepienny (dalej: NOP). Przypadek NOP-u polegał na wystąpieniu wysokiej temperatury utrzymującej się do 24 godzin po podaniu preparatu szczepionkowego; Ad. 17 (Ad. 12) – że informacja żądana nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu stanowiska wskazano, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym nie jest informacją publiczną zagadnienie dotyczące działalności Światowej Organizacji Zdrowia (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 listopada 2022 r., sygn. akt III SAB/d 164/22, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Po 132/19, CBOSA). Działalność organizacji międzynarodowej nie dotyczy polskich władz i gospodarowania mieniem publicznym. W skardze z dnia 2 czerwca 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność PPIS, strona skarżąca, powołując się na naruszenie przez organ art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2 art. 3 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wniosła o: zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w zakresie udostępnienia informacji publicznej; orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi, co do zasady powielając argumentację z udzielonych strony skarżącej odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Na podstawie art. 1 § 1 - 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Według art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdy stwierdzi, że nie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości działania organu wykonującego administrację publiczną. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej środkiem zaskarżenia. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a), oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia choćby jednej z wymienionych przesłanek niedopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ przeszkodę do jej merytorycznego rozpoznania stanowi okoliczność wniesienia skargi po dniu, w którym PPIS pismem z dnia 16 maja 2025 r. zakończył już postępowanie wszczęte wnioskiem strony skarżącej z dnia 29 kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Okoliczność tę potwierdziła w skardze również sama strona skarżąca, wyjaśniając, że otrzymała od organu pismo z dnia 16 maja 2025 r., stanowiące odpowiedź od organu, choć, zdaniem strony skarżącej, została ona udzielona w "nikłym stopniu" i odsyłała do publikacji (s. 2 skargi). Sąd podziela poglądy orzecznictwa sądowoadministracyjnego w podobnych sprawach, że wniesienie skargi na bezczynność po udzieleniu przez organ administracji publicznej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, ONSAiWSA 2020, nr 6, poz. 79). Zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania. Przywołana wyżej uchwała NSA wprawdzie dotyczy wniesienia skargi na bezczynność po wydaniu decyzji, jednakże argumenty w niej wskazane należy analogicznie odnieść do skarg na bezczynność w sprawach załatwianych aktami lub czynnościami organu administracji publicznej innymi niż decyzje, lecz objętymi kognicją sądów administracyjnych, tj. także do skargi wniesionej na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Uchwała składu 7 sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 p.p.s.a.), a ponadto ma ona ogólną moc wiążącą (art. 269 § 1 p.p.s.a.). Z przepisu tego wynika, że żaden skład sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale NSA. Skład, który nie podziela stanowiska wyrażonego w uchwale, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi NSA. W związku z tym Sąd wyjaśnia, że choć wskazana wyżej uchwała NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, nawiązuje do zakończenia postępowania administracyjnego aktem ostatecznym, co nie miało miejsca w realiach rozpoznawanej sprawy, to poparta została ogólnym spostrzeżeniem, że wydanie aktu w sprawie administracyjnej sprawia, że ewentualny stan bezczynności (przewlekłości) staje się stanem historycznym. Istotą skargi na bezczynność, jak i przewlekłość, jest protest strony postępowania wobec istniejącego w tymże postępowaniu – w momencie inicjowania kontroli sądowoadministracyjnej – stanu bezczynności lub przewlekłości. Środek prawny w postaci skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma bowiem przede wszystkim na celu – w razie uwzględnienia skargi, a więc w istocie stwierdzenia, że w dacie wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania – zobowiązanie organu administracji do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, ewentualnie do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa. Cel taki nie istnieje, jeśli w momencie wniesienia takiej skargi postępowanie to już się nie toczy. W takiej sytuacji dopuszczenie możliwości merytorycznego rozpoznania skargi mogłoby prowadzić do tego, że skarga na bezczynność mogłaby być składana nawet po kilku, czy kilkunastu latach po zakończeniu postępowania, którego ta skarga dotyczy (por. postanowienie NSA z 26 czerwca 2024 r., II OSK 1131/24, LEX nr 3736259, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Nie budzi wątpliwości Sądu, że wskazana uchwała ma zastosowanie również do spraw z zakresu udostępniania informacji publicznej. Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela pogląd wyrażony w powołanej wyżej uchwale NSA i jest nim związany. Wyjaśnić należy, że formy aktywności organu wobec wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynikają wprost z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902) (dalej także: u.d.i.p.). Zdaniem Sądu, na gruncie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie można zatem mówić o bezczynności organu, gdy organ ten uwzględniając wniosek, udostępni uprzednio informację publiczną w formie czynności materialno-technicznej. W przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może: 1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi); 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej; 4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powinien dokonać powyższych działań w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W myśl zaś art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2023 r., III OSK 7187/21, LEX nr 3505176, CBOSA). Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności kontrolowanej sprawy, przypomnieć trzeba, że strona skarżąca wniosła skargę pismem z dnia 2 czerwca 2025 r. (data wpływu do Sądu: 4 czerwca 2025 r.), a zatem już po doręczeniu jej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej (pismem z dnia 16 maja 2025 r.). Udzielenie informacji (odpowiedzi) przez organ pismem z dnia 16 maja 2025 r., stanowiło w istocie załatwienie złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Oznacza to, w realiach kontrolowanej sprawy, że od dnia doręczenia tej odpowiedzi nie istniał podlegający badaniu stan bezczynności, jakiej dotyczyła skarga, a tym samym nie istniał również przedmiot skargi w rozpatrywanej przez Sąd sprawie. Załatwienie wniosku strony skarżącej w drodze czynności materialno-technicznej skutkuje bowiem tym, że ewentualny stan bezczynności staje się stanem historycznym, a postępowanie zainicjowane wnioskiem z 29 kwietnia 2025 r. zostało zatem zakończone przez organ przed wniesieniem skargi przez udzielenie odpowiedzi pismem z 16 maja 2025 r. Powyższa okoliczność, w przekonaniu Sądu, uwzględniając stanowisko NSA wyrażone w powołanej wyżej uchwale, uzasadnia odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, z powodu braku przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia, rozumianego jako bezczynność niedająca się usunąć ze względu na załatwienie sprawy przez organ administracji w sposób kończący postępowanie. Innymi słowy, skarga na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, jako wniesiona przez stronę skarżącą już po udzieleniu informacji publicznej przez PPIS, czyli po zakończeniu postępowania przez skarżony organ, nie mogła zostać rozpoznana merytorycznie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ze względu jednak na specyfikę sprawy z wniosku o udostępnienie informacji publicznej Sąd, przez rozpoznaniem odrzuconej obecnie skargi, zweryfikował odpowiedź PPIS w aspekcie jej adekwatności do treści pytań sformułowanych przez stronę skarżącą i stwierdził, że na każde z pytań organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi. Wyjaśnić przy tym należy, że strona skarżąca otrzymała żądaną informację publiczną (albo odpowiedź, że pytanie nie dotyczy danych należących do zakresu informacji publicznej, względnie odpowiedź, że organ żądanych informacji nie posiada) w dwóch pismach PPIS, to jest piśmie z 16 maja 2025 r. i wcześniej w piśmie z 20 marca 2025 r. Pismo z 20 marca 2024 r. zawierało odpowiedź organu na żądanie udostępnienia informacji publicznej sformułowane przez stronę skarżącą w piśmie przesłanym do organu w dniu 6 marca 2025 r. (pismo z 3 marca 2025 r.). W ocenie Sądu, PPIS prawidłowo poinformował stronę skarżącą, że wobec powielenia w części zakresu żądanej informacji publicznej i uprzedniego udzielenia przez PPIS odpowiedzi na część zadanych pytań już w piśmie z 20 marca 2025 r. – stronie skarżącej przekazano żądaną informację publiczną albo udzielono odpowiedzi na zadane pytania i zbędne jest odpowiadanie drugi raz na te same pytania strony skarżącej wystosowane do PPIS w trybie dostępu do informacji publicznej. Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy strona skarżąca żądała informacji, które już jej przekazano, za niezasadny trzeba uznać ponowny wniosek o udostępnienie tożsamych informacji. Takie żądanie nie zmierza bowiem do uzyskania wiadomości, a więc wykracza poza przedmiot i cele ochrony przewidziane ustawą o dostępie do informacji publicznej. Ponadto zauważyć należy, że – w sprawach uregulowanych w u.d.i.p. – obowiązek udostępnienia informacji publicznej jest aktualny tylko do momentu, w którym nie nastąpi uzyskanie jej także w inny sposób przez podmiot zainteresowany. W niniejszej sprawie organ wykazał, że informacje objęte wnioskiem zostały stronie skarżącej przekazane. Z tego powodu Sąd doszedł do przekonania, że organ nie był zobowiązany do ponownego udostępnienia stronie skarżącej tych samych informacji (por. wyrok WSA w Szczecinie z 4 grudnia 2024 r., I SAB/Sz 116/24, LEX nr 3818244, CBOSA). Należy podkreślić, że wniosek strony skarżącej skutkował po stronie organu obowiązkiem jej udostępnienia, ale tylko pod warunkiem, że informacja ta nie została jej wcześniej udostępniona i nie funkcjonowała w publicznym obiegu, a więc strona skarżąca nie mogła się z nią zapoznać inaczej, niż składając wniosek o udzielenie informacji do organu władzy publicznej (por. wyrok WSA w Warszawie z 11 marca 2009 r., II SAB/Wa 194/08, LEX nr 529900, CBOSA). W sytuacji, gdy stronie skarżącej przekazano już żądaną informację publiczną odpowiadając na uprzednio złożony wniosek o jej udzielenie, dotyczący tego samego przedmiotu, organ może odmówić ponownego udzielenia takiej samej informacji, informując o tym stronę odpowiednim pismem. W przypadku jednak zanegowania powyższego stanowiska organu przez stronę, poprzez złożenie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność, organ powinien przed sądem wykazać, że żądana przez stronę informacja została wcześniej zgodnie z jej uprzednio złożonym wnioskiem udzielona (por. wyrok WSA w Gliwicach z 26 maja 2020 r., III SA/Gl 120/20, LEX nr 3021670, CBOSA), co też w sprawie niniejszej nastąpiło. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 listopada 2003 r. za niezasadny trzeba uznać wniosek o udzielenie informacji, którą wnioskodawca posiada. Wówczas kwestia dostępu do informacji wydaje się być bezprzedmiotowa. Takie żądanie nie zmierza bowiem do uzyskania pewnych wiadomości, lecz ewentualnie potwierdzenia (sprawdzenia) wiadomości znanych już wnioskodawcy, wykracza zatem – zdaniem NSA – poza przedmiot i cele ochrony przewidzianej ustawą o dostępie do informacji publicznej (wyrok NSA w Warszawie z 20 listopada 2003 r., II SAB 372/03, Wokanda 2004, nr 5, poz. 33). Pogląd ten Sąd podziela, czyniąc go własnym. Tym samym uzasadnione jest w ocenie Sądu przeprowadzenie analizy odpowiedzi udzielonych w obu wskazanych wyżej pismach PPIS, pomimo tego, że zostały one doręczone stronie skarżącej wskutek dwóch kolejnych wniosków złożonych w trybie przepisów u.d.i.p. Zdaniem Sądu, co do pytań wniosku strony skarżącej z 29 kwietnia 2025 r. (data wpływu: 5 maja 2025 r.) zawartych w punktach: 4, pierwszej części pkt 6 – organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi; 7 – 8 i 19 – 22, a także drugiej części pkt 6 – organ prawidłowo ocenił, że wnioskowane informacje nie należą do zakresu informacji publicznej (informacji o faktach z zakresu spraw publicznych znanych organowi, do którego skierowano pytanie); 5 – organ prawidłowo poinformował, że nie posiada wnioskowanych danych odsyłając do odpowiednich źródeł w zakresie zapytania. W zakresie pytań uprzednio złożonego wniosku strony skarżącej (wniosek z 3 marca 2025 r., data wpływu: 6 marca 2025 r.), na które organ udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 20 marca 2025 r. (zawartych w punktach 1 – 3, 9 – 18 wniosku z dnia 5 maja 2025 r.) PPIS wyjaśnił: w zakresie pkt. 2, 3, 9 część pierwsza, 11, 13, że nie posiada żądanych danych. Na pytania z punktów 10, 12 PPIS udzielił wyczerpujących odpowiedzi. Ponadto w zakresie pytań 1, 9 część druga, 14 - 18 – organ prawidłowo ocenił, że wnioskowane informacje nie należą do zakresu informacji publicznej (informacji o faktach z zakresu spraw publicznych znanych organowi, do którego skierowano pytanie). Pytanie z punktu 3 wniosku odnosi się do informacji powszechnie dostępnych, przygotowanych przez podmiot inny niż PPIS, co trafnie wyjaśnił organ. Jak prawidłowo stwierdził organ pytanie z punktu 17 nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji publicznej, gdyż odnosi się do organizacji międzynarodowej, a nie dotyczy polskich władz i gospodarowania mieniem publicznym. Sąd ponownie zaznacza, że informacja publiczna dotyczy wyłącznie sfery faktów, nie obejmuje zatem np. informacji o treści przepisów prawa powszechnie obowiązującego, sfery poglądów przedstawicieli organów obowiązanych do udzielania informacji publicznych. W takim stanie sprawy organ, w dniu wniesienia skargi, nie pozostawał bezczynny w sprawie z wniosku strony skarżącej, bowiem udzielił stronie skarżącej wystarczającej odpowiedzi pismem z 16 maja 2025 r. Organ nie był zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej, ponieważ nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wydania takiego aktu administracyjnego (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Uwzględniając powyższe, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi (punkt 1 postanowienia). Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi (punkt 2 postanowienia) uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. dc