III SA/Łd 584/13

Dnia 10 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant specjalista Aneta Brzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 roku sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim na uchwałę Rady Gminy Rzeczyca z dnia 13 sierpnia 2012 r. nr XIX/167/2012 w przedmiocie ustalenia opłaty za świadczenia udzielane przez publiczne oddziały przedszkolne w szkołach podstawowych prowadzonych przez Gminę Rzeczyca oddala skargę. W dniu 24 kwietnia 2013r. Prokurator Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Gminy Rzerzyca z dnia 13 sierpnia 2012r., nr XIX/167/2012 podjętą w sprawie ustalenia opłaty za świadczenia udzielane przez publiczne oddziały przedszkolne w szkołach podstawowych prowadzonych przez Gminę Rzeczyca, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Wskazując jako podstawę wniesienia skargi przepisy art. 8, art. 50 § 1, art. 52 § 2 i art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: P.p.s.a.) oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) Prokurator zarzucił, rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r., Nr 256, poz. 2572 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa) polegające na braku precyzyjnego wskazania w treści § 2 zaskarżonej uchwały rodzaju świadczeń, za które ustalono odpłatność, rażące naruszenie art. 67a ust. 3 ustawy polegające na zamieszczeniu w zaskarżonej uchwale wyłączenia opłat za wyżywienie oraz rażące naruszenie art. 14 ust. 5 ustawy polegające na wskazaniu w § 3 pkt 4 daty, do której należy wnieść opłatę za świadczenie przedszkoli w zakresie przekraczającym realizację podstawy programowej. Uzasadniając skargę Prokurator wskazał, iż Rada Gminy w § 3 zaskarżonej uchwały ustaliła odpłatność rodziców za świadczenia przedszkoli przekraczające podstawę programową wychowania przedszkolnego wymienioną w § 2 według stawki w wysokości 1zł za 1 godzinę świadczenia. W § 4 Rada wskazała zaś, iż opłaty ustalone za świadczenia w postaci nauczania, wychowania i opieki udzielane przez oddziały przedszkolne w szkołach podstawowych prowadzonych przez Gminę w czasie przekraczającym 5 godzin dziennie nie obejmują kosztów wyżywienia. Nadto w § 3 pkt 4 uchwały wskazana została data, do której należy wnieść opłaty. W ocenie Prokuratora przytoczone zapisy powodują, iż uchwała jest obarczona wadami prawnymi. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, w uchwałach podejmowanych na podstawie art. 14 ust. 5 ustawy konieczne jest precyzyjne określenie wymiaru i jakości świadczeń w formie cennika w oparciu o zasadę ekwiwalentności świadczeń. Stąd należy szczegółowo wykazać za jakiego rodzaju świadczenie opłata jest żądana i co się na opłacane świadczenie składa. Uchwała winna precyzyjnie określać poszczególne świadczenia oferowane przez przedszkola. Organ samorządu terytorialnego ustanawiając opłatę winien określić jej wysokość za każde ze świadczeń z osobna, a sposób ustalenia opłaty winien być oparty na kalkulacji ekonomicznej a argumentacja przekonywująca. W kwestii § 4 zaskarżonej uchwały Prokurator podniósł, iż art. 67a ust. 3 ustawy stanowi lex specialis wobec art. 14 ust. 5 ustawy, warunki korzystania ze stołówki szkolnej, w tym wysokość opłat za posiłki ustala dyrektor szkoły, przedszkola, w porozumieniu z organem prowadzącym szkół, którym jest wójt, burmistrz, prezydent miasta. Nie ma zatem w obecnie obowiązującym prawie żadnych podstaw do zamieszczenia w uchwale w sprawie opłat za świadczenia przedszkola wyłączeń z tych opłat. W odniesieniu do § 3 pkt 4 uchwały strona wywiodła, iż określając datę wnoszenia opłat, do 15 każdego miesiąca, Rada przekroczyła swoje kompetencje, gdyż art. 14 ust. 5 ustawy daje prawo do ustalenia wysokości opłaty a nie terminu jej zapłaty. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Rzeczyca wniosła o jej oddalenie w całości. Uzasadniając zajęte stanowisko Rada wskazała, iż podejmując zaskarżoną uchwałę oparła się ściśle na przepisie art. 14 ust. 5 ustawy, i o ile wskazanie rodzajów świadczeń dodatkowych za jakie opłata ma być pobierana może być dokonane w oparciu o art. 14 ust. 5 ustawy, o tyle wskazywanie konkretnych stawek za konkretne świadczenie dodatkowe, stanowić będzie przekroczenie ustawowego upoważnienia. Zdaniem organu podstawowym kryterium decydującym o możliwości pobierania opłat jest czas pobytu dziecka w przedszkolu. Ponieważ jednak ustawodawca użył pojęcia "wysokość opłat za świadczenia (...) w czasie przekraczającym czas bezpłatnego nauczania, wychowania i opieki" sugerując mnogą liczbę świadczeń, stąd w uchwale znalazły się zapisy wskazujące na przykładowy rodzaj świadczeń, za które opłata ma być pobierana. Organ zaznaczył, iż lista świadczeń, w związku z zawartym w uchwale sformułowaniem "w szczególności" ma charakter przykładowy i nie stanowi zamkniętego katalogu świadczeń w okresie, za który opłata ma być pobierana, szczegółowy zakres prac dydaktyczno - wychowawczych został określony w statucie placówki. Dalej organ wywiódł, iż regulacja prawna, o której mowa obowiązuje od dnia 1 września 2010r. zaś podstawą jej wprowadzenia jest art. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 sierpnia 2010r. o zmianie ustawy o systemie oświaty i jak wskazano w uzasadnieniu projektu tejże ustawy jej celem było doprecyzowanie i uściślenie, wobec rozbieżnych interpretacji, że zasadą jest bezpłatne realizowanie programów wychowania przedszkolnego uwzględniających treści i cele podstawy programowej w ciągu 5 godzin dziennie oraz możliwość pobierania odpłatności za pozostały czas pobytu dziecka w przedszkolu, bez względu na to czy w tym czasie realizowane będą świadczenia dotyczące podstawy programowej czy też realizowane będą innego rodzaju świadczenia opiekuńczo – wychowawcze. Zdaniem organu, stosownie do znowelizowanych przepisów, przedszkole ma obowiązek realizowania bezpłatnego nauczania, wychowania i opieki w wymiarze co najmniej 5 godzin dziennie, zaś rada gminy może wydłużyć czas pobytu dziecka w przedszkolu ustalając wysokość opłaty za dodatkowe godziny i realizowane w tym czasie świadczenia. Reasumując organ wskazał, iż do dnia 1 września 2010r. bezpłatne były świadczenia związane z realizacją podstawy programowej, a po tym dniu bezpłatne są świadczenia udzielane w określonym przez organ czasie, nie mniej niż 5 godzin dziennie. Rada dodała, iż stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w wyroku NSA z dnia 24 stycznia 2013r., w sprawie sygn. akt I OSK 1581/12, z którego wynika nadto, iż przeprowadzenie stosownej kalkulacji ekonomicznej i ustalanie rzeczywistych kosztów oferowanych przez placówkę byłoby zasadne jedynie w przypadku, gdyby opłaty pokrywały koszty związane z realizacją świadczeń wychowawczo – dydaktycznych i opiekuńczych udzielanych przez dane przedszkole. W sytuacji gdy stanowią one jedynie niewielki procent ponoszonych przez gminę kosztów udzielonych świadczeń, przeprowadzenie kalkulacji nie jest uzasadnione, gdyż takie opłaty w żadne sposób nie mogą naruszać zasady ekwiwalentności. Odpowiadając na zarzut dotyczący § 4 zaskarżonej uchwały (dodatkowa opłata za czas pobytu dziecka w oddziale przedszkolnym w wymiarze przekraczającym czas bezpłatnego nauczania, wychowania i opieki nie obejmuje kosztów wyżywienia oraz kosztów dodatkowych zajęć organizowanych na wniosek rodziców), Rada wyjaśniła, iż przepis nie zabrania wskazania zakresu świadczeń, za które opłata nie będzie pobierana. Nadto stawiany przez stronę zarzut naruszenia art. 67a ust. 3 ustawy, polegający na nieuprawnionym zamieszczeniu w zaskarżonej uchwale opłat za wyżywienie nie może się ostać z tego chociażby względu, że przepis wskazany przez stronę odnosi się do organizowania stołówek przez szkoły, nie zaś organizowania stołówek przez przedszkola czy oddziały przedszkolne. Przepis art. 67a ust. 3 ustawy wskazuje wprost na obowiązek ustalenia przez dyrektora warunków korzystania ze stołówki szkolnej nie wspominając o przedszkolach, czy ich oddziałach. Dodatkowo Rada wskazała na brak konsekwencji w argumentacji strony, która z jednej strony wskazuje na brak podstaw prawnych do zamieszczania w uchwale wyłączeń z opłat – wskazując na fakt zamieszczenia w uchwale wyłączenia dotyczącego opłat za wyżywienie, z drugiej zaś w żaden sposób nie neguje zamieszczenia drugiego z wyłączeń, które dotyczy zajęć dodatkowych organizowanych na wniosek rodziców. Na koniec organ wskazał, iż trzeci z zarzutów skargi także nie zasługuje na uwzględnienie, data w jakiej opłata ma być wniesiona ma bowiem istotne znaczenie dla osób, które opłaty te ponoszą, stąd wskazanie tej daty nie może być traktowane jako nadużycie uprawnień ustawowych czy konstytucyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1, w związku z § 2 pkt 5 oraz pkt 6 P.p.s.a.). Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 P.p.s.a.), przy czym w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak stanowi art. 147 P.p.s.a., sąd, w razie uwzględnienia skargi na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że wydane zostały z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przesłanki nieważności aktu organu gminy określone zostały w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa, co wynika z treści art. 90 ust. 4 tejże ustawy. Powyższe oznacza, że jedynie istotne naruszenie prawa może być podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Ponieważ ustawodawca nie zdefiniował bliżej, jakie naruszenie prawa może być uznane za istotne należy się odwołać do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienia prowadzące do takich skutków, które nie mogą zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, które wpływają na treść uchwały lub zarządzenia (vide: wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998r., w sprawie sygn. akt II SA/Wr 1459/97; wyrok NSA z dnia 8 lutego 1996r., w sprawie sygn. akt SA/Gd 327/95; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2012r., w sprawie sygn. akt IV SA/Wr 625/11). Takim uchybieniem jest między innymi naruszenie przepisów prawa wyznaczających kompetencje do wydania aktu lub podstawę prawną, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego – przez wadliwą ich wykładnię – oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie nie nastąpiło (vide: M. Stahl, Z. Kmieciak. Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny. Samorząd terytorialny 2001, z.1-2 ). W judykaturze za istotne naruszenie prawa (będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu) przyjmuje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (vide: wyroki NSA z dnia 11 lutego 1998r., w sprawie sygn. akt II SA/Wr 1459/97; z dnia 8 lutego 1996r., w sprawie sygn. akt SA/Gd 327/95; z dnia 26 lipca 2012r., w sprawie sygn. akt I OSK 679/12 i I OSK 997/12). Stwierdzenie nieważności uchwały może więc nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika to wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 K.p.a.. Punktem wyjścia dla prawnej oceny zaskarżonej uchwały jest fakt zmiany z dniem 1 września 2010r. brzmienia podstawy materialnoprawnej zaskarżonej uchwały, zamieszczonej w art. 6 ust. 1 pkt 2 i 14 ust. 5 ustawy o systemie oświaty. Zmiana powyższa dokonana została ustawą z dnia 5 sierpnia 2010r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (Dz. U z 2010r. nr 148, poz. 991). Na mocy art. 2 ustawy zmieniającej, uchwały organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego wydane na podstawie dotychczasowego brzmienia art. 14 ust. 5 ustawy, zachowały moc do czasu wydania uchwał przewidzianych na podstawie nowego brzmienia art. 14 ust. 5 ustawy, nie dłużej niż do dnia 31 sierpnia 2011r.. Organy stanowiące gminy zostały więc zobligowane do podjęcia przed dniem 1 września 2011r. nowych uchwał ustalających opłaty za świadczenia udzielane przez przedszkola, uwzględniających aktualne brzmienie definicji przedszkola publicznego zamieszczonej w art. 6 ust. 1 ustawy i dostosowanego do tej definicji nowego brzmienia upoważnienia materialnoprawnego do ustalenia opłat, zamieszczonego w art. 14 ust. 5 tejże ustawy. Do dnia 31 sierpnia 2010r. przedszkole publiczne definiowane było jako przedszkole, które: prowadzi bezpłatne nauczanie i wychowanie w zakresie, co najmniej podstawy programowej wychowania przedszkolnego, przeprowadza rekrutację dzieci w oparciu o zasadę powszechnej dostępności i zatrudnia nauczycieli posiadających kwalifikacje określone w odrębnych przepisach. Upoważnienie zaś do ustalania przez rady gmin opłat za świadczenia udzielane przez tak definiowane przedszkola, zawarte w art. 14 ust. 5 ustawy, stanowiło, iż "opłaty za świadczenia prowadzonych przez gminę przedszkoli publicznych ustala rada gminy, a w przypadku innych przedszkoli publicznych – organy prowadzące te przedszkola, z uwzględnieniem art. 6 pkt 1". Rady gmin miały zatem za zadanie ustalania opłat za udzielane przez przedszkola świadczenia wychodzące ponad podstawę programową wychowania przedszkolnego, gdyż świadczenia, co najmniej w tej podstawie się mieszczące, były bezpłatne z mocy ustawy. W praktyce, tak ujęta definicja przedszkola publicznego, wymagająca od rad gmin uchwalania opłat za świadczenia wyłącznie "wychodzące" ponad minimum programowe, wymagała szczegółowego wykazywania, za jakiego rodzaju świadczenia opłata jest żądana, gdyż tylko ten sposób umożliwiał kontrolę prawidłowości ustalenia opłaty. Na mocy wymienionej wyżej ustawy nowelizującej, przedszkole publiczne zostało zdefiniowane jako takie, które: realizuje programy wychowania przedszkolnego uwzględniające podstawę programową wychowania przedszkolnego; zapewnia bezpłatne nauczanie, wychowanie i opiekę w czasie ustalonym przez organ prowadzący, nie krótszym niż 5 godzin dziennie; przeprowadza rekrutację dzieci w oparciu o zasadę powszechnej dostępności i zatrudnia nauczycieli posiadających kwalifikacje określone w odrębnych przepisach. Dostosowane zaś do tej definicji upoważnienie dla rad gmin do uchwalania opłat stanowi o ustalaniu opłat za świadczenia udzielane przez przedszkola publiczne w czasie przekraczającym wymiar zajęć (art. 14 ust. 5 ustawy). Istotna zmiana w stosunku do poprzedniego stanu prawnego polega na tym, że odpłatność za przedszkole publiczne jest dopuszczona i to w czasie ustalonym przez organ prowadzący, ale nadal istnieje obowiązek w czasie nie krótszym niż 5 godzin dziennie zapewnienia dziecku bezpłatnego nauczania, wychowania i opieki oraz realizacji programu wychowania przedszkolnego, uwzględniającego podstawę programową wychowania przedszkolnego. W tym miejscu zauważyć należy, że zgodnie z art. 3 pkt 13 ustawy, przez podstawę programową wychowania przedszkolnego należy rozumieć obowiązkowe zestawy celów i treści nauczania, w tym umiejętności, opisane w formie ogólnych i szczegółowych wymagań dotyczących wiedzy i umiejętności, które powinien posiadać uczeń po zakończeniu określonego etapu edukacyjnego, oraz zadania wychowawcze szkoły, uwzględniane odpowiednio w programach wychowania przedszkolnego i programach nauczania oraz umożliwiające ustalenie kryteriów ocen szkolnych i wymagań egzaminacyjnych. W rozpoznawanej sprawie w § 1 i § 2 zaskarżonej uchwały określono, iż usługi świadczone przez oddziały przedszkolne w czasie 5 godzin dziennie są bezpłatne. Odpłatne są natomiast powyższe świadczenia w wymiarze wykraczającym poza 5 godzin dziennie. Analiza wymienionych przepisów wskazuje jednoznacznie, że odpłatność za świadczenia przedszkola powiązano z czasem pobytu dziecka w przedszkolu. Świadczenia udzielane w czasie 5 godzin dziennie są bowiem bezpłatne, zaś płatne są świadczenia realizowane w czasie przekraczającym 5 godzin. Innymi słowy wszystkie usługi udzielane w przedszkolu w ciągu 5 godzin nie są płatne zaś za świadczenia udzielane powyżej tego czasu pobierana jest opłata. Takie brzmienie powyższych postanowień uchwały odpowiada treści ustawy. Niezasadny jest zarzut skargi, że w uchwale nie określono precyzyjnie rodzaju świadczeń, za które ustalono odpłatność i określono stałą opłatę za jedną godzinę realizowanych świadczeń bez względu na rodzaj udzielonego świadczenia. W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 września 2010r. jedynym kryterium decydującym o możliwości pobierania opłat jest czas pobytu dziecka w placówce wykraczający poza ustalony nieodpłatny czas takiego pobytu. Nie ma natomiast znaczenia jaki jest wówczas realizowany rodzaj zajęć. Mogą to być zarówno zajęcia należące do podstawy programowej wychowania przedszkolnego, których nie zdołano "zmieścić" w czasie bezpłatnego świadczenia usług, jak również zajęcia wykraczające poza podstawę programową. Istotny jest jedynie czas pobytu dziecka w placówce w wymiarze przekraczającym czas bezpłatnego realizowania świadczeń, a nie rodzaj świadczeń udzielanych w tym okresie. W związku z czym w obecnym stanie prawnym zbędne jest wymienianie w uchwale organu gminy szczegółowych świadczeń, za które ma być naliczona opłata (vide wyroki NSA: z dnia 19 czerwca 2013r. w sprawie sygn. akt I OSK 607/13; z dnia 23 sierpnia 2013r. w sprawie sygn. akt I OSK 1005/13; z dnia 24 stycznia 20103r., w sprawie sygn. akt I OSK 1581/12; z dnia 24 stycznia 2013r., w sprawie sygn. akt I OSK 2158/12 i z dnia 14 maja 2013r., w sprawie sygn. akt I OSK 23/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl Nieuzasadniony jest także zarzut skargi, że w uchwale określono opłatę w formie stałej. O opłacie stałej można mówić w sytuacji gdy jest ona ustalona nieadekwatnie do czasu w jakim udzielone są świadczenia. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca gdyż opłata jest uzależniona od czasu w jakim udzielane są świadczenia w zakresie wychowania i opieki nad dzieckiem. Jest ona naliczona za każdą godzinę pobytu dziecka w przedszkolu. W związku z czym nie można uznać, że opłata ma charakter stały. Nietrafny jest również zarzut skargi, że zachodzi konieczność przeprowadzenia kalkulacji ekonomicznej opłaty celem ustalenia czy odpowiada ona rzeczywistym kosztom oferowanych świadczeń. Stanowisko takie byłoby uzasadnione w sytuacji gdyby opłaty rzeczywiście pokrywały koszty związane z realizacją świadczeń. W takim przypadku organ gminy byłby zobligowany przedstawić stosowną kalkulację. Natomiast w sytuacji gdy opłata ma charakter symboliczny i stanowi jedynie niewielki procent ponoszonych przez gminę kosztów udzielonych świadczeń, przeprowadzenie takiej kalkulacji nie jest uzasadnione gdyż takie opłaty w żaden sposób nie mogą naruszać ekwiwalentności (vide wyroki NSA: z dnia 19 czerwca 2013r., w sprawie sygn. akt I OSK 607/13; z dnia 23 sierpnia 2013r., w sprawie sygn. akt I OSK 1005/13; z dnia 24 stycznia 2013r., w sprawie sygn. akt I OSK 1581/12; z dnia 24 stycznia 2013r., w sprawie sygn. akt I OSK 2158/12 i z dnia 14 maja 2013r., w sprawie sygn. akt I OSK 23/13 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez § 4 zaskarżonej uchwały przepisu art. 67a ust. 3 ustawy należy wskazać, iż kwestionowane postanowienie – wbrew stanianym zarzutom – nie określa wysokości opłat za wyżywienie, lecz wskazuje jedynie, iż opłata za świadczenia w wymiarze powyżej 5 godzin dziennie nie obejmuje kosztów wyżywienia. Analiza przepisu art. 67a ust. 3 ustawy wskazuje jednoznacznie, że opłata za wyżywienie nie jest objęta opłatą ustaloną na podstawie art.14 ust. 5 tejże ustawy. Opłata za wyżywienie ustalana jest odrębnie od opłaty, o której mowa w art. 14 ust. 5 ustawy. Tym samym przepis § 4 zaskarżonej uchwały nie kreuje nowego prawa i nie nakłada nowych obowiązków. W istocie ma jedynie charakter porządkujący i informacyjny. Wskazuje zainteresowanym na konieczność uiszczenia jeszcze dodatkowej opłaty za wyżywienie dziecka. W sytuacji gdy przepis § 4 uchwały nie kreuje nowych praw i obowiązków, a w istocie ma wyłącznie charakter informacyjny, to jego umieszczenia w zaskarżonej uchwale nie można uznać za istotne naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem jej nieważności. Odnosząc się do zarzutu wskazania w uchwale terminu płatności świadczenia, o którym mowa w art. 14 ust. 5 ustawy (§ 3 ust. 4 uchwały) należy wskazać, iż charakter tegoż świadczenia nie stoi na przeszkodzie doprecyzowaniu zasad jego uiszczania bądź to w samej uchwale, bądź też w odrębnej umowie zawartej pomiędzy dyrektorem przedszkola, a rodzicami (opiekunami) dzieci (vide: wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2013r, w sprawie sygn. akt I OSK 1005/13; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 marca 2013r., w sprawie sygn. akt IV SA/Po 178/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 stycznia 2012r., w sprawie sygn. akt IV SA/Wr 417/11, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 stycznia 2011r., w sprawie sygn. akt IV SA/Wr 460/11 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tego rodzaju regulacja zawarta w samej uchwale ma wyłącznie charakter informacyjny i porządkujący, a wobec symboliczności owych opłat doprecyzowanie terminu ich uiszczania stanowi w istocie element ich ustalenia, do czego organ stanowiący gminy ma wyłączną kompetencje Reasumując wypada uznać, że zaskarżona uchwała nie została wydana z istotnym naruszeniem prawa, a to na podstawie art.151 P.p.s.a. uzasadnia oddalenie skargi.