II SA/Lu 559/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2012 r. sprawy ze skargi G. W. i P. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania robót budowlanych uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta z dnia [...] r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...]. Ostatnio wymienioną decyzją Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] odmówił wstrzymania prowadzenia przez A. A. i J. A. robót budowlanych związanych z przebudową, rozbudową i nadbudową o część usługowo – handlowo – mieszkalną istniejącego budynku handlowego zlokalizowanego na działce nr [...], położonej w B. przy ul. P. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek G. W., która domagała się wstrzymania robót budowlanych prowadzonych na działce nr [...] w B. W toku postępowania, w dniu [...] stycznia 2012 r. przeprowadzone zostały oględziny. W wyniku tej czynności organ ustalił, że kwestionowane roboty budowlane prowadzone są na podstawie decyzji nr [...], wydanej w dniu [...] września 2011 r. z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], którą G. W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Inwestor zawiadomił organ nadzoru budowlanego o rozpoczęciu robót realizowanych na podstawie powyższego pozwolenia na budowę. Organ ustalił ponadto, że inwestor wykonał roboty budowlane obejmujące rozbiórkę części istniejącego obiektu handlowego, przeprowadził roboty związane z wykonaniem fundamentów pod część handlowo - usługowo - mieszkalną oraz budynek gospodarczo - magazynowy w postaci pali żelbetowych wierconych, ław fundamentowych i ścian murowanych nadziemia wzdłuż granic działek o numerach: [...], [...] i [...]. Nie stwierdzono istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. W związku z podniesioną przez G. W. okolicznością powstania w wyniku prowadzonych robót budowlanych zarysowań ściany w pomieszczeniach usytuowanych od strony działki nr [...] wskazano, że wygląd zarysowań według oceny organu nadzoru budowlanego świadczy o ich powstaniu przed rozpoczęciem robót budowlanych, które są prowadzone pod nadzorem uprawnionego kierownika budowy oraz inspektora nadzoru inwestorskiego. Mając na względzie zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta [...] uznał, że w sprawie nie zachodzi żadna z określonych w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego przesłanek wstrzymania robót budowlanych. Sporne prace są bowiem prowadzone bez istotnych odstępstw od pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego i nie są realizowane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Nad ich wykonaniem sprawuje nadzór uprawniony kierownik budowy oraz inspektor nadzoru inwestorskiego, zaś wyznaczenia położenia realizowanego budynku dokonał w dniu [...] grudnia 2011 r. uprawniony geodeta. W ocenie organu pierwszej instancji zarysowania występujące na ścianie szczytowej budynku sąsiedniego, na które wskazywała G. W., mają jedynie wpływ na estetykę pomieszczeń, natomiast nie stanowią zagrożenia bezpieczeństwa konstrukcji tego obiektu oraz zdrowia lub życia ludzi. Przy tym, zdaniem organu, wymienione zarysowania powstały przed rozpoczęciem robót budowlanych na działce inwestora. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zgłoszonych przez współwłaścicieli budynku usytuowanego na działce nr [...], dotyczących naruszenia ich prawa własności poprzez ewentualne wysunięcie fundamentów i ocieplenia realizowanego obiektu, zniszczenie znaków geodezyjnych, dewastację budynku gospodarczego oraz zniszczenie ogrodzenia między działkami nr [...] i nr [...] organ stwierdził, że powyższe okoliczności nie stanowią podstawy do wstrzymania robót budowlanych, a sprawy ich dotyczące winny być rozstrzygane przed właściwym sądem powszechnym. Przesłanki do wstrzymania robót budowlanych nie stanowi również wejście przez inwestora na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonywania robót budowlanych, aczkolwiek winno być ono poprzedzone uzyskaniem zgody właścicieli lub też wydaniem decyzji administracyjnej określającej warunki korzystania z nieruchomości sąsiedniej. G. W. i P. S. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji zarzucając opieszałość działania organu pierwszej instancji, bezzasadne odstąpienie od natychmiastowego wstrzymania robót budowlanych wykonywanych na działce nr [...], brak fachowej oceny dokumentacji inwestora i w konsekwencji naruszenie art. 7 oraz art. 8 k.p.a. Odwołujący podnieśli, że podczas prowadzenia robót budowlanych doszło do naruszenia granicy ich nieruchomości i tym samym prawa własności. Inwestor wykopał znaki graniczne i murek graniczny, zniszczył ogrodzenie oraz wyciął drzewa i krzewy, wwiercił oczepy kosztem ich posesji. W czasie prowadzonych prac wykopano z ziemi głazy podporowe oraz bez zabezpieczenia usunięto ziemię spod ścian nośnych na całej długości budynku odwołujących, co doprowadziło do powstania szeregu pęknięć ścian i posadzki oraz obsypywania się tynku. Inwestor wykuwał również cegły z muru w budynku gospodarczym odwołujących, czym osłabił ścianę nośną tego obiektu. Zdaniem skarżących organ pierwszej instancji błędnie ocenił wygląd zarysowań i pęknięć przyjmując, że powstały one przed rozpoczęciem spornych robót budowlanych. Organ nie uwzględnił, że odwołujący dokonali kapitalnego remontu pomieszczeń usługowo – mieszkalnych przylegających bezpośrednio do działki inwestora, na co uzyskali zgodę tego samego organu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy, wskazując na zasadę określoną w art. 15 k.p.a. oraz treść przepisu art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, podzielił stanowisko organu pierwszej instancji o braku podstaw do wydania w niniejszej sprawie postanowienia nakazującego wstrzymanie prowadzonych przez A. A. i J. A. robót budowlanych. Organ podkreślił, że inwestor legitymuje się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a objęte tą decyzją prace prowadzone są pod nadzorem inspektora nadzoru inwestorskiego oraz kierownika budowy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] odwołał się do treści przepisu art. 1 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów normujących postępowanie: art. 79, art. 81, i art. 44 § 1 k.p.a. Organ stwierdził ponadto, że sprawy dotyczące wkroczenia w sferę cudzego prawa własności – także w wyniku wzniesienia obiektu budowlanego – jako sprawy cywilne podlegają rozpoznaniu przez sądy powszechne stosownie do art. 1 i art. 2 § 1 kodeksu postępowania cywilnego. Organ odwoławczy podniósł również, że w inspektoratach nadzoru budowlanego na stanowiskach inspektorów nadzoru zatrudnione są osoby, które mają co najmniej uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie. Zatem kontrolując obiekt budowlany są one w stanie ocenić prawidłowość wykonanych robót, jak też okres powstania zarysowań i spękań na posadzce i ścianach budynku. W związku z argumentacją odwołującą się do wykonanego remontu kapitalnego budynku skarżących organ zauważył, że powiatowy inspektor nadzoru budowlanego nie jest organem właściwym do wydawania pozwoleń na budowę czy też remont obiektu budowlanego i skarżący nie mogli uzyskać pozwolenia na prowadzenie remontu od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] G. W. i P. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] kwietnia 2012 r., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucili: - bezzasadne nieuwzględnienie odwołania oraz błędne uznanie przez organ odwoławczy, że decyzja organu pierwszej instancji nie narusza prawa, podczas gdy prace budowlane prowadzone przez A. A. i J. A. powodują zagrożenie bezpieczeństwa skarżących i ich mienia; - niewyjaśnienie, na czym polegają stwierdzone odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego i pozwolenia na budowę, które w ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru budowlanego nie mają charakteru odstępstw istotnych, podczas gdy w ocenie skarżących ingerencja inwestorów w fundamenty budynku skarżących, naruszenie konstrukcji fundamentów doprowadziło do licznych zarysowań ścian szczytowych ich budynku; - całkowicie dowolną ocenę charakteru zarysowań i spękań oraz bezzasadne ustalenie, że powstały one przed rozpoczęciem robót budowlanych realizowanych przez A. i J. małżonków A.; - lakoniczność merytorycznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji i ograniczenie się do wymogów formalnych postępowania; - obrazę art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. W ocenie skarżących uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne i w większości dotyczy kwestii nieistotnych, zaś istota sprawy została w nim zmarginalizowana. Skarżący podnieśli, że skoro organ drugiej instancji wskazuje na brak jedynie istotnych odstępstw od projektu budowlanego i pozwolenia na budowę, to oznacza, że odstępstwa miały miejsce, a organ nie wyjaśnił, na czym one polegały. Zdaniem skarżących całkowicie dowolne jest twierdzenie organu, że wygląd spękań wskazuje na ich powstanie przed rozpoczęciem robót budowlanych. Spękania te pojawiły się bezpośrednio po rozpoczęciu przez inwestora prac budowlanych, a powstały wskutek usunięcia kamieni wzmacniających fundamenty budynku skarżących. Oględziny w niniejszej sprawie przeprowadzono jednak prawie miesiąc od wszczęcia postępowania i w tym czasie, jak podniesiono w skardze, inwestorzy wykonali szereg prac maskujących czynności w przestrzeni fundamentów budynku skarżących. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił ponadto, że stwierdzenie, iż nie dokonano istotnych odstępstw od warunków i ustaleń określonych w pozwoleniu na budowę nie jest tożsame ze stwierdzeniem wykonania odstępstw nieistotnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2012 r. zostały wydane z naruszeniem prawa. Postępowanie, w którym wydana została zaskarżona decyzja, było prowadzone w związku z robotami budowlanymi polegających na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie o część usługowo – handlowo – mieszkalną istniejącego budynku handlowego zlokalizowanego na działce nr [...] w B., realizowanych przez A. A. i J. A. Skarżący domagali się wydania postanowienia nakazującego wstrzymanie prowadzenia powyższych robót. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostaje, że realizowane przez A. A. i J. A. roboty budowlane zostały rozpoczęte na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Należy wyjaśnić, że powyższe rozstrzygnięcie ma walor decyzji ostatecznej. Zostało ono bowiem utrzymane w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...]. Wprawdzie powyższa decyzja organu drugiej instancji została następnie zaskarżona przez G. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, jednak prawomocnym wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 30/12, Sąd ten oddalił wniesioną skargę. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w opisanym stanie prawnym organy administracji zasadnie uznały, iż nie zachodziły podstawy do wstrzymania prowadzonych robót budowlanych na podstawie przepisów zawartych w punktach 1 i 3 powołanego wyżej art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu organy nie wyjaśniły jednak w sposób rzetelny i przekonujący czy w niniejszej sprawie nie zachodziły pozostałe przesłanki do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, określone w punktach 2 i 4 art. 50 ust. 1 ustawy. Nie można jednak odmówić słuszności wyrażonemu w decyzjach organów obu instancji stanowisku, zgodnie z którym wstrzymania robót budowlanych nie mogły uzasadniać zarzuty powołujące się na naruszenie przez inwestorów w związku z prowadzonymi robotami budowlanymi prawa własności skarżących. W postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie art. 51 ustawy – Prawo budowlane, na którego wstępnym etapie wydawane jest rozstrzygnięcie w oparciu o przepis art. 50 ust. 1 tej ustawy, organ nie bada bowiem czy inwestorowi przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z tym nie może również żądać przedłożenia przez inwestora przewidzianego w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/10, LEX nr 672631). Ewentualne naruszenie granic działki sąsiedniej, choć może skutkować roszczeniami cywilnymi, nie stanowi jednak podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r., II OSK 2140/10, LEX nr 1138086, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 kwietnia 2011 r., II SA/Łd 1448/10, LEX nr 994169 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 marca 2011 r., II SA/Gl 1225/10, LEX nr 993044). Należy jednak zauważyć, że skarżący poza kwestią naruszenia ich prawa własności wskazywali również na prowadzenie robót budowlanych w sposób powodujący zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, a zatem powoływali się na przesłankę wstrzymania robót budowlanych przewidzianą w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Ustalenia organów w tym zakresie są natomiast niewystarczające, nie odpowiadają przewidzianej w art. 7 k.p.a. zasadzie prawdy obiektywnej, która nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Przede wszystkim należy podnieść, że organy w zasadzie nie wyjaśniły, na jakiej podstawie przyjęły, iż zarysowania ścian w budynku skarżących powstały przed przystąpieniem do prac budowlanych na działce sąsiedniej, jak również, że nie mogą one spowodować zagrożenia bezpieczeństwa konstrukcji budynku oraz zdrowia lub życia ludzi. W protokole z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] grudnia 2011 r. nie zawarto jakiegokolwiek opisu stanu tych zarysowań, ich ilości czy przebiegu, w świetle których możliwa byłaby realna kontrola stanowiska organu w omawianej kwestii. Nie sporządzono również żadnej dokumentacji fotograficznej. Pomimo, że omawiane zagadnienie stanowiło podstawę zarzutu podniesionego w odwołaniu, organ odwoławczy odniósł się do niego jedynie poprzez stwierdzenie dysponowania przez pracowników inspektoratów nadzoru budowlanego kwalifikacjami pozwalającymi na określenie okresu powstania zarysowań i spękań w posadzce oraz na ścianach budynku. Takiego wyjaśnienia nie można jednak przyjąć za przekonujące, a przede wszystkim za zgodne z powołanym w zaskarżonej decyzji przepisem art. 15 k.p.a. ustanawiającym zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, co oznacza dwukrotne merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organy obu instancji. Takie merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy nie było natomiast możliwe w sytuacji, gdy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w istocie nie dysponował materiałem dowodowym pozwalającym na obiektywną i samodzielną, a nie polegającą wyłącznie na odwołaniu się do kwalifikacji pracowników organu pierwszej instancji, ocenę przesłanki przewidzianej w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Należy podkreślić, że zagadnienie możności spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia w związku z prowadzonymi robotami budowlanym winno być każdorazowo rozpatrzone w sposób niezwykle szczegółowy. W tym celu ustawodawca wyposażył organ nadzoru budowlanego w odpowiednie instrumenty prawne. Poza przeprowadzeniem oględzin, które winny służyć ustaleniu istotnych okoliczności stanu faktycznego w miejscu prowadzenia robót budowlanych, a nie jedynie odebraniu oświadczeń stron, organ może m.in. skorzystać z dyspozycji art. 81 c ust. 2 ustawy Prawo budowlane i nałożyć, w drodze postanowienia, na uczestników procesu budowlanego obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz, jeśli okaże się to konieczne dla ustalenia stanu faktycznego. Trzeba podkreślić, że zgodnie z przepisami art. 77 § 1 i 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji ograniczył się jedynie do przeprowadzenia oględzin prowadzonych robót, a sporządzony z tej czynności protokół w większości przedstawia stanowiska stron postępowania, zaś w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych ma charakter niezwykle lakoniczny. W konsekwencji zabrakło w niniejszej sprawie wnikliwych ustaleń, które pozwoliłyby na precyzyjne określenie, w sposób poddający się kontroli instancyjnej czy i jaki jest wpływ prowadzonych robót na budynek skarżących i niebudzące wątpliwości stwierdzenie czy prace te nie powodują zagrożenia dla bezpieczeństwa przedmiotowego mienia, a w konsekwencji również dla bezpieczeństwa jego użytkowników. Braki w zakresie postępowania dowodowego skutkowały wydaniem przez organy obu instancji decyzji, których uzasadnienia nie odpowiadają normie art. 107 § 3 k.p.a., co odnosi się również do ustaleń w zakresie zgodności przedmiotowych robót budowlanych z ustaleniami i warunkami określonymi w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2011 r. udzielającej pozwolenia na budowę. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji ograniczają się bowiem w tej kwestii do lakonicznego stwierdzenia, że sporne prace wykonywane są bez istotnych odstępstw od zatwierdzonego powyższą decyzją projektu budowlanego. Przekonanie to nie zostało jednak poparte niezbędną analizą warunków powyższego projektu i ich porównaniem ze stanem rzeczywistym terenu inwestycji, które to zestawienie znalazłoby wyraz w uzasadnieniu orzeczonej odmowy. Należy podkreślić, że o braku istotnych odstępstw od warunków i ustaleń pozwolenia na budowę nie może świadczyć jedynie okoliczność, iż kontrolowane roboty objęte są nadzorem kierownika budowy oraz inspektora nadzoru inwestorskiego. Odnosząc się do przesłanki wstrzymania robót budowlanych określonej w pkt 4 art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego trzeba ponadto zauważyć, że organy obu instancji całkowicie pominęły w niniejszej sprawie kwestię zgodności prowadzonych przez inwestora prac z przepisami prawa, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, co również wskazuje na wadliwość wydanych rozstrzygnięć. Z powyższych względów należało uznać, że organy rozstrzygające w przedmiotowej sprawie naruszyły przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na jej wynik. Dodatkowo wskazać należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji dotknięte są również innym uchybieniem. Mianowicie w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych na podstawie przepisu art. 50 ustawy – Prawo budowlane jest jedynie wstępem do wydania decyzji na podstawie art. 51 tej ustawy. Przepis art. 50 Prawa budowlanego ma charakter incydentalny i prewencyjny i sam przez się ani nie rozstrzyga sprawy, ani jej nie kończy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 655/07, LEX nr 483240 oraz np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 453/08, LEX nr 518845 oraz z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 769/11, LEX nr 993373). W związku z tym wskazuje się również, że właściwą drogą do zakończenia postępowania w razie stwierdzenia, że nie zachodzą przesłanki do wydania postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych zgodnie z art. 50 Prawa budowlanego jest jego umorzenie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2234/10, LEX nr 1123125, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 403/10, LEX nr 649875). Z wymienionych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji wyroku. Rozpatrując sprawę ponownie organ pierwszej instancji ustali stan sprawy uwzględniając przedstawione wyżej wskazania co do prawidłowego toku postępowania i rozstrzygnie stosownie do jego wyniku, kierując się przy tym opisanym ostatnio charakterem art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, jako odnoszącym się do wstępnego etapu postępowania naprawczego przewidzianego w art. 51 ustawy Prawo budowlane.