II SO/Lu 5/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. B. o wymierzenie Inne w L. grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi p o s t a n a w i a I. wymierzyć Inne w L. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; II. zasądzić od Inne w L. na rzecz M. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. B. (wnioskodawca, skarżący) złożył w dniu 11 września 2025 r. (data wpływu do Sądu) – na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniosek o wymierzenie Inne w L. grzywny w wysokości 5000 zł za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w ustawowym terminie skargi na niewykonane wyroku sądu. Wnioskodawca stwierdził, że 7 sierpnia 2025 r. wniósł za pośrednictwem Inne w L. skargę na niewykonanie wyroku w sprawie ze skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, która do dnia złożenia wniosku o wymierzenie grzywny nie została przekazana do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga do sądu administracyjnego jest wnoszona za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Obowiązkiem organu jest przekazanie sądowi skargi, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, zasadniczo w terminie 30 dni od daty jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wniosek skarżącego o wymierzenie Inne w L. grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie Sądowi skargi zasługuje na uwzględnienie. Z nadesłanych przez organ akt sprawy wynika, że wysłana przez ePUAP skarga M. B. wpłynęła do organu w dniu 7 sierpnia 2025 r. (dołączone do skargi Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia k. 7). Skarga nie została przekazana do Sądu. Jak wyjaśnił pełnomocnik Izby w piśmie z 7 października 2025 r., do dnia 22 września 2025 r. skarga ta nie wpłynęła do jej biura ani za pośrednictwem poczty elektronicznej, ani listownie, w związku z czym Izba nie mogła jej przekazać Sądowi. Kierownik Sekretariatu Wydziału II tutejszego Sądu w rozmowie telefonicznej uzyskał od pracownika Inne w L. informację, że Izba nie posiada adresu ePUAP (notatka służbowa z 24 września 2025 r. – k. 16). Tymczasem w myśl art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 551 ze zm.), izba architektów oraz izba inżynierów budownictwa mają osobowość prawną. Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045), podmiot publiczny jest obowiązany do posiadania adresu do doręczeń elektronicznych wpisanego do bazy adresów elektronicznych, powiązanego z publiczną usługą rejestrowanego doręczenia elektronicznego. Do grona podmiotów publicznych należą osoby prawne, o których mowa w art. 2 pkt 6 lit. c/ ustawy o doręczeniach elektronicznych, utworzone w szczególnym celu zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym, niemające charakteru przemysłowego ani handlowego, a zatem również okręgowa izba inżynierów budownictwa. Izba ma obowiązek posiadać adres do doręczeń elektronicznych i – jak ustalił Sąd – taki adres posiada. Na oficjalnej stronie internetowej ePUAP2 pod adresem https://epuap.gov.pl/wps/portal/strefa-klienta/katalog-spraw/profil-urzedu/loiib widnieje adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Izby: /loiib/SkrytkaESP. Zresztą wynika to również z dołączonego przez skarżącego do wniosku o ukaranie grzywną Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia (k. 7). Z powyższego wynika niewątpliwie, że organ nie dopełnił obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy w ustawowym terminie 30 dni od dnia, kiedy do organu wpłynęła skarga (od 7 sierpnia 2025 r.). Naruszenie powyższego obowiązku uzasadnia uwzględnienie wniosku i wymierzenie grzywny organowi. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest już pogląd, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter dyscyplinująco-restrykcyjny (por. przykładowo postanowienia NSA z 17 kwietnia 2013 r., I OZ 232/13; z 25 kwietnia 2013 r., I OZ 278/13; z 12 lutego 2014 r., I OZ 72/14; z 6 marca 2014 r., I OZ 141/14; z 22 lipca 2014 r., I OZ 489/14; z 23 września 2014 r., I OZ 759/14). Ma służyć nie tylko zmuszeniu organu do wykonania ciążącego na nim obowiązku przekazania skargi do sądu, ale także napiętnowania już popełnionych zaniedbań w tym zakresie, tak aby nie powtarzały się one w przyszłości. Płynie z tego dalsza konkluzja, że przekazanie skargi z opóźnieniem nie czyni wniosku o wymierzenie organowi grzywny bezprzedmiotowym. W zakresie wymiaru grzywny ustawodawca nie wskazał konkretnych dyrektyw orzekania, poza górną jej granicą - dziesięciokrotnością przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu 17 stycznia 2014 r. (I OZ 1259/13), sąd administracyjny - rozważając zasadność grzywny i miarkując jej wysokość - może brać pod uwagę takie okoliczności, jak m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów; a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zasadne jest wymierzenie organowi grzywny w symbolicznej w istocie kwocie 500 zł. Sąd, określając wymiar grzywny, uwzględnił okoliczność, że adresat skargi nie jest typowym organem administracji publicznej, jakkolwiek jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, jako podmiot wykonujący zadania publiczne – w zakresie realizowania tych funkcji (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Ma to znaczenie o tyle, że w jakimś zakresie usprawiedliwia brak wiedzy organu o zasadach dotyczących korespondencji elektronicznej i przekazywania skarg do sądu administracyjnego. Izba w ograniczonym jedynie stopniu stosuje typowe formy działań administracji publicznej, nie ma również wyspecjalizowanej obsługi prawnej, która służyłaby pomocą w realizacji obowiązków związanych z udostępnianiem informacji publicznej. W ocenie Sądu kwota grzywny jest wystarczająca, aby spełnić funkcję sygnalizacyjną, wskazującą organowi na obowiązki, jakie spoczywają na nim w związku z koniecznością obsługi doręczeń elektronicznych i ze sprawami o dostęp do informacji publicznej. Zestawiając te okoliczności, Sąd uznał, że w realiach niniejszej sprawy grzywna w wysokości 500 złotych będzie adekwatna do skali stwierdzonego naruszenia prawa, a przy tym wystarczająca dla osiągnięcia tak jej dyscyplinującego i represyjnego, jak i prewencyjnego celu. Podkreślić należy, że orzeczona kwota grzywny mieści się w granicach wyznaczonych przepisem art. 154 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto na treści art. 200 i 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Zwrot kosztów objął kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu od wniosku.