I SA/Ol 73/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2013 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług - odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty oddala skargę. W dniu 14 maja 2012 r. "[...]" S.A., powoływane dalej również jako "Spółka", złożyło do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłat w postaci: - niewypłaconego Spółce oprocentowania nadpłaty z tytułu nienależnie wpłaconych przez Spółkę kwot podatku w kwocie 52.962,00 zł, - nienależnie wpłaconych przez Spółkę odsetek za zwłokę od nienależnego podatku oraz niewypłaconych Spółce odsetek od tak powstałej nadpłaty - kwocie 15.529,00 zł, - niewypłaconego Spółce oprocentowania nadpłaty z tytułu nienależnie wpłaconej przez Spółkę kwoty dodatkowego zobowiązania oraz wpłaconej przez Spółkę kwoty zobowiązania za styczeń 2005 r. – w kwocie 3 168,00 zł, - odsetek od zbyt późnego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikającej z deklaracji – w kwocie 52.792,00 zł. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Spółka złożyła w dniu 27 grudnia 2007 r. korektę deklaracji VAT za styczeń 2005 r., z której wynikała kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 307.913 zł. W toku prowadzonego postępowania podatkowego organ wypłacił Spółce – w dniu 3 czerwca 2009r. - kwotę wynikającą ze złożonej deklaracji podatkowej, niezależnie od prowadzonego wobec Spółki postępowania podatkowego. Wnioskodawca podał, że dodatkowo organ wszczął postępowanie kontrolne w zakresie prawidłowości rozliczeń za miesiąc styczeń 2005 r. oraz poszczególne miesiące 2004 r., badając rozliczenia Spółki dokonane w poszczególnych miesiącach 2004 r. Ostatecznym efektem prowadzonego postępowania podatkowego były decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 6 grudnia 2011 r., wydane zgodnie z wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (sygn.. akt I SA/Ol 253/11, I SA/Ol 254/11), w których Sąd uznał skargi Spółki za uzasadnione. Organ wydał decyzje "[...]", uchylające decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 29 grudnia 2009 r. i określające nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy odpowiednio: za poszczególne miesiące 2004 r. oraz za styczeń 2005 r. Spółka podniosła we wniosku, że wprawdzie w decyzji z 6 grudnia 2011 r. organ drugiej instancji określił wysokość kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2005 r. w innej wysokości niż wynikająca z korekty deklaracji Spółki złożonej za styczeń 2005 r., jednakże wynikało to wyłącznie z odmiennego określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące od lipca do grudnia 2004 r., według proporcji obliczonej przez Spółkę. Decyzją z dnia 6 lipca 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O.: 1) odmówił stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w postaci: - oprocentowania w kwocie 52.962 zł od wpłaconego przez Spółkę nienależnego podatku, - wpłaconych przez Spółkę odsetek za zwłokę od nienależnego podatku wraz z oprocentowaniem tych odsetek w łącznej kwocie 15.529 zł, - oprocentowania w kwocie 3.168 zł od nadpłaty z tytułu nienależnie wpłaconej przez Spółkę kwoty dodatkowego zobowiązania oraz kwoty zobowiązania za miesiąc styczeń 2005 r., - odsetek w kwocie 52.792 zł od dokonanego po terminie zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikającej z korekty deklaracji za miesiąc styczeń 2005 r., 2) określił nadpłatę w kwocie 2.940,65 zł, dotyczącą wpłaconego przez Spółkę dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiąc styczeń 2005 r. wraz z oprocentowaniem tej nadpłaty, liczonym od dnia wpłaty, tj. 19.05.2008 r., do dnia jej zwrotu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że wpłaty dokonane przez Spółkę tytułem zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec – grudzień 2004 r., w tym zobowiązanie pokryte ze zwrotu podatku za październik 2009 r. zostały zaliczone z urzędu, na podstawie art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, na zaległość w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2005 r., powstałą w związku z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 grudnia 2011 r., określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu za styczeń 2005 r. w kwocie 70.122 zł. Organ wskazał, że w wyniku ostatecznego rozstrzygnięcia wobec Spółki w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2005 r., powstała zaległość w kwocie 237.791 zł, stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą zwrotu w wysokości 307.913 zł, wynikającą z korekty deklaracji VAT za ten miesiąc i otrzymaną przez Spółkę w dniu 3 czerwca 2009 r., a kwotą do zwrotu w wysokości 70.122 zł, określoną w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 grudnia 2011 r. Organ wskazał, że nie podlega również oprocentowaniu kwota 54.970 zł, wpłacona przez Spółkę w dniu 10.02.2010 r., na skutek decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 29.12.2009 r. o określeniu Spółce nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc styczeń 2005 r. do zwrotu w wysokości 252.943 zł, gdyż nie stanowi ona nadpłaty, o której mowa w art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Kwota ta została bowiem z datą wpłaty zaliczona na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2005 r. Organ I instancji stwierdził również brak podstaw do żądania kwot wpłaconych przez Spółkę tytułem odsetek za zwłokę od nienależnego podatku wraz z oprocentowaniem tych odsetek w łącznej wysokości 15.529 zł. Organ podkreślił, że pobrane odsetki od zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące VII-XII 2004 r., powstałe w związku z decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 grudnia 2009 r. określającą zobowiązanie Spółki w podatku od towarów i usług za miesiące VII-XII 2004 r. w kwotach wyższych, niż wynikały ze złożonych deklaracji VAT, z uwagi na uchylenie tej decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w O., zostały z urzędu zaliczone, na podstawie art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej – jako kwoty zrównane z nadpłatą na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2005 r., a o zaliczeniach tych Spółka była informowana postanowieniami, na które nie wniesiono zażaleń. Jednocześnie, w ocenie organu, wpłacone w dniu 10.02.2010 r. odsetki w wysokości 3.827 (wraz z kwotą 54.970 zł) zostały pobrane prawidłowo z uwagi na istniejącą zaległość w podatku VAT za miesiąc styczeń 2005 r., zatem i w tym zakresie organ uznał wniosek Spółki za niezasadny. Za niezasadne organ I instancji uznał również żądanie wypłaty odsetek w kwocie 3.168 zł od wpłat dokonanych w dniu 19.05.2008 r. na poczet podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2005 r. w związku z decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 19.05.2008 r. Organ wskazał, że – w związku z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19.03.2009 r., uchylającą w/w decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego - w dniu 3.06.2009 r. zwrócił Spółce wpłatę, dokonaną w dniu 19.05.2008 r. w kwocie 1.059 zł wraz z odsetkami w wysokości 147 zł. Jednocześnie organ I instancji stwierdził, że do zwrotu na rzecz Spółki pozostaje kwota nadpłaty w wysokości 2.940,65 zł wraz z jej oprocentowaniem, liczonym od dnia wpłaty, tj. od dnia 19.05.2008 r. do dnia zwrotu nadpłaty. Organ podzielił bowiem stanowisko odwołującej się odnośnie proporcjonalnego podziału zwróconej kwoty 92.692 zł, wpłaconej przez Spółkę tytułem dodatkowego zobowiązania za styczeń 2005 r., na kwotę nadpłaty oraz kwotę jej oprocentowania. Uzasadniając odmowę zwrotu kwoty 52.792 zł w związku z dokonanym po terminie zwrotem nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanej w korekcie deklaracji VAT-7, złożonej w dniu 27.12.2007 r., organ wskazał, że kwota należnego Spółce podatku VAT-7 za styczeń 2005 r. wynosi ostatecznie 70.122 zł i jedynie w odniesieniu do tej kwoty można mówić o zwrocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, dokonanym przez organ po terminie. Przysługujące Spółce oprocentowanie liczone od tej kwoty i za okres od dnia następnego po upływie terminu na zwrot, tj. od dnia 25.06.2008 r. do dnia zwrotu (3.06.2009 r.) wynosi 8.736 zł. Organ zaznaczył, że Spółce z tytułu nieterminowego zwrotu w dniu 3.06.2009 r. zostały wypłacone odsetki w kwocie 19.181 zł. Od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 6 lipca 2012 r. Spółka złożyła odwołanie – za wyjątkiem części decyzji, dotyczącej kwoty stwierdzonej nadpłaty za styczeń 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w O., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 art. 220 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zaskarżonej części, tj. w zakresie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w postaci: oprocentowania w kwocie 52.962,00 zł od wpłaconego przez Spółkę nienależnego podatku, wpłaconych przez Spółkę odsetek za zwłokę od nienależnego podatku wraz z oprocentowaniem tych odsetek w łącznej kwocie 15.529,00 zł, oprocentowania w kwocie 3.168,00 zł od nadpłaty z tytułu nienależnie wpłaconej przez Spółkę kwoty dodatkowego zobowiązania oraz kwoty zobowiązania za styczeń 2005 r., odsetek w kwocie 52.792,00 zł od dokonanego po terminie zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikającej z korekty deklaracji za styczeń 2005 r. Organ przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że w dniu 22 lutego 2005 r. Spółka złożyła w Urzędzie Skarbowym w O. deklarację za styczeń 2005 r., z której wynikała kwota do wpłaty w wysokości 1.051,00 zł i jednocześnie w tym samym dniu Spółka dokonała wpłaty tej kwoty. Następnie, w dniu 8 marca 2005 r. złożyła korektę tej deklaracji z wykazaną kwotą do wpłaty w wysokości 1 053,00 zł i dokonała wpłaty w wysokości 2 zł. W dniu 27 grudnia 2007 r. Spółka złożyła kolejną korektę deklaracji za styczeń 2005 r. i wykazała kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 180 dni w wysokości 307.913,00 zł (termin zwrotu przypadał na dzień 24 czerwca 2008 r.). Urząd Skarbowy w O. z uwagi na złożoną korektę deklaracji zwrócił kwotę 1. 053,00 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O., w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego i podatkowego, decyzją z dnia 25 kwietnia 2008 r., określił Spółce zobowiązanie podatkowe za styczeń 2005 r. w wysokości 1.059,00 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten okres w kwocie 92.692,00 zł. Na poczet tych zobowiązań Strona dokonała w dniu 19 maja 2008 r. wpłaty kwoty: 1.059,00 zł tytułem zobowiązania podatkowego (odsetek za zwłokę nie naliczono z uwagi na zwrot w dniu 12 maja 2008 r. kwoty 1.053,00 zł, wynikającej ze złożonej wcześniej deklaracji), 92.692,00 zł tytułem dodatkowego zobowiązania podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej w O., po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia 30 lipca 2008 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2005 r. i uchylił decyzję w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe za styczeń 2005 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie. W związku z tym rozstrzygnięciem, Urząd Skarbowy w O. w dniu 7 sierpnia 2008 r. zwrócił Spółce kwotę 92 692,00 zł wpłaconą w dniu 19 maja 2008 r. tytułem dodatkowego zobowiązania podatkowego. Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w jakiej utrzymywała ona w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 5 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 424/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy decyzją z dnia 13 marca 2009 r., uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W związku z tym rozstrzygnięciem, Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. w dniu 3 czerwca 2009 r. przekazał na rachunek Spółki kwotę: 1.206,00 zł tytułem wpłaty dokonanej na poczet zobowiązania podatkowego określonego decyzją z dnia 25 kwietnia 2008 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. (w kwocie 1.059,00 zł wraz z oprocentowaniem w wysokości 147,00 zł), kwotę 327.094,00 zł - tytułem zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w korekcie deklaracji VAT -7 za styczeń 2005 r. w wysokości 307.913,00 zł wraz z odsetkami, liczonymi od dnia 25 czerwca 2008 r., tj. od dnia następnego po upływie terminu zwrotu według złożonej korekty deklaracji za ww. okres rozliczeniowy do dnia 3 czerwca 2009 r. (tj. do dnia zwrotu), wynoszącymi łącznie 19.181,00 zł. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. decyzją z dnia 29 grudnia 2009 r., znak: "[...]", określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2005 r. w kwocie 252.943,00 zł. Ponadto, decyzją z dnia 29 grudnia 2009 r., znak: "[...]" organ I instancji określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za: lipiec 2004 r.- w kwocie 28 176,00 zł, sierpień 2004 r.- w kwocie 21 878,00 zł, wrzesień 2004 r. - w kwocie 2.7549,00 zł, październik 2004 r. - w kwocie 20.944,00 zł, za listopad 2004 r. - w kwocie 25.297,00 zł, za grudzień 2004 r. - w kwocie 30.272,00 zł. Spółka w dniu 10 lutego 2010 r. dokonała wpłaty kwoty 54.970,00 zł wraz z odsetkami w wysokości 3.827,00 zł na poczet zaległości za styczeń 2005 r. Decyzjami z dnia 29 marca 2010 r., znak: "[...]" organ odwoławczy utrzymał w mocy obie decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 29 grudnia 2009 r. Spółka wniosła skargi na powyższe decyzje do WSA w Olsztynie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokami z dnia 8 września 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 365/10 i sygn. akt I SA/Ol 366/10 uchylił decyzje organu odwoławczego z dnia 29 marca 2010 r. W związku z tym, Dyrektor Izby Skarbowej w O. w dniu 24 stycznia 2011 r.: decyzją znak: "[...]" uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i określił: nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy za: maj 2004 r. -w kwocie 12.166 zł, czerwiec 2004 r. - w kwocie 28.038 zł, lipiec 2004 r. - w kwocie 435 zł, sierpień 2004 r. - w kwocie 17.993 zł, wrzesień 2004 r. - w kwocie 2.793 zł, październik 2004 r. - w kwocie 19.849 zł, zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za listopad - w kwocie 1.359 zł i grudzień 2004 r. - w kwocie 6.511 zł oraz decyzją znak: "[...]", uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i określił zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń 2005 r. w kwocie 459 zł. Na rachunek bankowy Spółki w dniu 22 lutego 2011 r. przekazano kwotę 18.868,93 zł, dotyczącą zwrotu podatku od towarów i usług za październik 2004 r. (ze zwrotu określonego w kwocie 19.849,00 zł na poczet zaległości za styczeń 2005 r. zaliczono kwotę 980,07 zł). Następnie, wyrokami z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 253/11 i I SA/Ol 254/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił odpowiednio decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 24 stycznia 2011 r.: znak: "[...]". Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji, decyzjami z dnia 6 grudnia 2011 r. uchylił decyzje organu I instancji z dnia 29 grudnia 2009 r. i określił odpowiednio: - nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy za: lipiec 2004 r. - w kwocie 16.771,00 zł, sierpień 2004 r. - w kwocie 33.782,00 zł, wrzesień 2004 r. - w kwocie 20.976,00 zł, październik 2004 r. -w kwocie 33.060,00 zł, listopad 2004 r. - w kwocie 18.904,00 zł, grudzień 2004 r. - w kwocie 22.363,00 zł (decyzja znak: "[...]"); - nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy za styczeń 2005 r. w kwocie 70.122,00 zł (decyzja znak: "[...]"). Rozpoznając odwołanie Spółki, organ II instancji nie podzielił argumentów odwołującej się, że Spółka nie posiada zaległości podatkowych za styczeń 2005 r. i stwierdził, że kwota zwrócona przez organ I instancji w dniu 3.06.2009 r. w części, tj. w kwocie 237.791 zł stała się zaległością podatkową. Stosownie bowiem do przepisu art. 52 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej na równi z zaległością podatkową traktuje się także zwrot podatku, jeżeli podatnik otrzymał go nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej lub został on zaliczony na poczet zaległości podatkowej albo bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych, chyba że podatnik wykaże, że nie nastąpiło to z jego winy. Brak winy w rozumieniu tego przepisu, zdaniem organu II instancji, zachodzi wówczas, gdy nienależny zwrot podatku jest następstwem wyłącznie błędnego działania organu podatkowego, a więc np. w sytuacji gdy urząd skarbowy dokonał zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie wyższej od wskazanej przez podatnika w deklaracji lub też w przypadku gdy organ podatkowy dokonał omyłkowo zwrotu podatku na rzecz innego podmiotu, niż podatnik, któremu zwrot się należał. W przedmiotowej zaś sprawie zwrot podatku w nadmiernej wysokości nastąpił w wyniku złożenia przez Spółkę deklaracji VAT-7 za styczeń 2005 r. Zatem dokonany na rzecz strony zwrot podatku w wysokości wyższej należało traktować na równi z zaległością podatkową zgodnie z art. 52 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W przypadku zaś stwierdzenia istnienia zaległości podatkowej uprawnionym było – w ocenie organu II instancji – działanie organu, polegające na zaliczeniu z urzędu, na jej poczet, powstałych nadpłat. Zdaniem organu odwoławczego, pełnomocnik Spółki niezasadnie wskazuje na naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bowiem przepis ten nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania. Organ stwierdził też, że wbrew wywodom odwołania, w stanie faktycznym i prawnym sprawy nie ma obowiązku wydawania decyzji, określającej zaległość podatkową. Odnosząc się do żądania Spółki zwrotu nadpłaty w postaci odsetek od wpłaconego przez Spółkę nienależnego podatku, organ wskazał, że w przypadku zwrotu nadpłaty można ewentualnie rozważać zasadność wypłaty oprocentowania, a nie odsetek. Organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie należy w pierwszej kolejności rozważyć, kiedy powstała nadpłata i wskazując na przepis art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nadpłata powstała w znacznej części na skutek obliczenia kwot zobowiązań i złożenia przez Spółkę deklaracji VAT-7 ze wskazanymi w nich kwotami do wpłaty na rachunek Urzędu Skarbowego w O. W niniejszej sprawie podstawę prawną wydania decyzji o wypłacie oprocentowania lub jego odmowie może stanowić art. 78 § 3 pkt 1 lub pkt 2 Ordynacji podatkowej. Organ stwierdził też, że nie zaistniały w sprawie przesłanki wymienione w art. 78 § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, tj. organ nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata została zwrócona w terminie. Dyrektor Izby Skarbowej w O. wskazał na szczególnie skomplikowany charakter sprawy, która dotyczyła budzących poważne wątpliwości zagadnień prawnych. Organ wskazał, że Spółka nie złożyła odpowiednio korekt deklaracji VAT-7 za wcześniejsze okresy rozliczeniowe, co ma o tyle znaczenie, że rozliczenie to ma bezpośredni wpływ na rozliczenie podatku VAT-7 za styczeń 2005 r. z uwagi na brzmienie art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług. Organ II instancji podkreślił, że prawidłowe rozliczenie podatku zostało dokonane na skutek postępowania wszczętego z urzędu, a nie na skutek złożenia przez Spółkę wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Organ II instancji stwierdził, że nadpłata została zwrócona w terminie, bowiem decyzja została wydana w dniu 6 grudnia 2011 r., zaś organ I instancji dokonał zwrotu nadpłaty w dniu 29 grudnia 2011 r. Organ podkreślił, że przepis art. 76 §1 Ordynacji podatkowej wyraźnie i jednoznacznie stanowi, że nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem § 2. Natomiast art. 78 § 4 Ordynacji podatkowej stanowi, że oprocentowanie z tytułu nadpłaty przysługuje od dnia (...) zaliczenia jej na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych (...). Organ II instancji podzielił również stanowisko organu I instancji, że Spółce nie przysługuje oprocentowanie kwoty 54. 970 zł, ani odsetki za zwłokę od nienależnego podatku wraz z oprocentowaniem tych odsetek w łącznej wysokości 15.529 zł. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie odmówił również zwrotu Spółce kwoty 3.168 zł i podzielił argumentację Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. w tym zakresie. Końcowo, Dyrektor Izby Skarbowej w O. wskazał, że Spółka otrzymała łączną kwotę 371.183,12 zł i nie można zgodzić się z argumentacją odwołania, że organ naruszył art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie niekorzystnego dla Spółki rozstrzygnięcia. Ostatecznie bowiem sytuacja strony nie uległa pogorszeniu, zatem podatnik nie został pozbawiony prawa do odliczenia podatku naliczonego i dokonano prawidłowego wymiaru podatku za okres od lipca 2004 r. do stycznia 2005 r. Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 52 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez jego błędną wykładnię, w wyniku której organ podatkowy uznał, że zwrócona Spółce kwota nadwyżki podatku naliczonego wykazana w korekcie deklaracji VAT-7 za styczeń 2005 r. stała się zaległością podatkową; - art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędną wykładnię, w wyniku której organ podatkowy dokonał zaliczenia nadpłaty oraz należnego Spółce oprocentowania od tej nadpłaty na poczet zaległości podatkowej, która jakoby powstała w trybie art. 52 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej; - art. 121 w związku z art. 212 Ordynacji podatkowej, poprzez brak zastosowania się do zasady wynikającej z tego przepisu, a w szczególności poprzez wydanie niekorzystnego dla Spółki rozstrzygnięcia, które było sprzeczne z decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia 6 grudnia 2011 r. (znak "[...]"), określającymi nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za styczeń 2005 r. oraz za okres od lipca do grudnia 2004 r. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że przyczyną określenia przez organ kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2005 r. w wysokości 70.122 zł jest określenie przez organ odwoławczy kwot nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące 2004 r. Spółka zaś pierwotnie deklarowała za te miesiące podatek należny do wpłaty, który został uiszczony. W ocenie skarżącej, nie sposób rozpatrywać decyzji, określającej kwotę nadwyżki podatku naliczonego za styczeń 2005 r. w oderwaniu od decyzji określającej nadwyżki podatku naliczonego za poszczególne miesiące 2004 r. Nie ma żadnej różnicy dla prawidłowości rozliczeń Spółki, czy kwota nadwyżki zostanie w całości wykazana w styczniu 2005 r., jako korekta podatku naliczonego za 2004 r., czy też w poszczególnych miesiącach 2004 r. Skoro organy podatkowe wszczęły postępowanie za poszczególne miesiące 2004 r. bez woli Spółki i organ odwoławczy zwiększył kwoty podatku naliczonego w tych miesiącach, to zrozumiałe jest, że za styczeń 2005 r. kwota ta musiała się odpowiednio zmniejszyć. Organ odwoławczy natomiast twierdzi tak, jakby pomijał okoliczności dotyczące poprzednich miesięcy (jakby one nie uległy zmianie), a Spółka nieprawidłowo wykazała (zawyżyła) kwotę nadwyżki podatku naliczonego za styczeń 2005 r. Skarżąca podniosła, że na fakt, iż nie powstała żadna zaległość podatkowa za styczeń 2005 r. wskazuje również brak jakiejkolwiek decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, czy też zaległości podatkowej Spółki. Brak takiej decyzji świadczy o braku zaległości podatkowej Spółki. Skarżąca zarzuciła, że kwota 237.791 zł nigdy nie stanowiła kwoty otrzymanej przez Spółkę nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej – jak twierdzi organ odwoławczy. Skarżąca podniosła, że na moment zwrotu, organ I instancji nie wydał jeszcze decyzji, określających nadwyżkę podatku do zwrotu za poszczególne miesiące 2004 r. Zatem, na moment zwrotu żądanej przez Spółkę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2005 r., kwota ta była w pełni Spółce należna. Fakt, że w okresie późniejszym organ I instancji wszczął postępowanie za miesiące wcześniejsze niż styczeń 2005 r. i zmienił za te poszczególne miesiące tzw. proporcję wstępną, a więc także zwiększył kwotę podatku naliczonego w tych miesiącach kosztem podatku naliczonego, rozliczanego w ramach tzw. proporcji ostatecznej w rozliczeniach za styczeń 2005 r., nie może w żadnym razie uzasadniać "zawyżenia" kwoty do zwrotu przez Spółkę. Ponadto, zdaniem skarżącej, nie sposób jest przypisać jej winę, bowiem jej działanie w zasadzie ograniczyło się do prawidłowego zastosowania przepisów prawa podatkowego, co znalazło potwierdzenie w wyrokach sądów administracyjnych oraz w efekcie – w ostatecznych decyzjach Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 grudnia 2011 r. Nie można więc mówić o winie Spółki w tym, że organ podatkowy wpłacił jej całą kwotę nadwyżki podatki naliczonego nad należnym, mimo, iż trwało postępowanie w tym zakresie. W ocenie skarżącej, w przedmiotowej sprawie nie można pomijać wyroków sądów administracyjnych oraz decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 grudnia 2011 r., określającej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące 2004 r. Wzięcie bowiem pod uwagę obu decyzji z 6 grudnia 2011 r. jednoznacznie wskazuje, że wystąpienie "różnicy matematycznej", którą organ podatkowy utożsamia z zaległością podatkową, jest tylko pozorne i wynika z prostego rachunku matematycznego, dokonanego na kwotach, wynikających z korekty deklaracji spółki oraz jednej z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 grudnia 2011 r. (znak "[...]"). Określenie zaległości Spółki za styczeń 2005 r., pomimo decyzji z dnia 6 grudnia 2011 r., prowadzi w efekcie – w ocenie skarżącej – do wydania rozstrzygnięcia sprzecznego z istotą wyroków WSA, zarówno bowiem w tych wyrokach, jak i w decyzjach z 6 grudnia 2011 r. nie było mowy o istnieniu jakiejkolwiek zaległości Spółki. W konsekwencji, w ocenie Spółki, zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza zasady prowadzenia postępowania, w tym zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, m.in. w związku z art. 212 Ordynacji podatkowej. Ponadto, skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja w części, w jakiej określa zaległość podatkową spółce za styczeń 2005 r. narusza zasadę powagi rzeczy osądzonej, która na gruncie prawa podatkowego została wyrażona w art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. W ocenie Spółki, nie sposób zgodzić się też ze stanowiskiem, że organ odwoławczy, czy organ I instancji nie przyczyniły się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia poszczególnych decyzji podatkowych. Przesłanką uchylenia decyzji organu I instancji było bowiem tylko i wyłącznie błędne działanie samych organów podatkowych. Tym samym, w ocenie skarżącej, podstawą do określenia momentu, od którego należy liczyć oprocentowanie nadpłaty Spółki, jest art. 78 § 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a więc oprocentowanie należy liczyć od momentu powstania nadpłaty. Skarżąca podniosła, że kwota 307.913 zł był jej należna, co zostało potwierdzone w kilku wyrokach WSA w Olsztynie. Fakt, że organy podatkowe wszczęły całkowicie niepotrzebnie postępowania podatkowe za poszczególne miesiąc 2004 r. i tym samym "zmniejszyły" kwotę do zwrotu za styczeń 2005 r., nie może wpływać w żadnym razie na uprawnienia przysługujące Spółce w tym zakresie. Zatem oprocentowanie należy liczyć w stosunku do całej tej kwoty, a nie tylko do kwoty wynikającej z decyzji organu podatkowego z dnia 6 grudnia 2011 r. Podając wartość przedmiotu zaskarżenia, skarżąca wskazała, iż jest to kwota 179.421 zł, obejmująca kwotę 54.970 zł, wpłaconą przez Spółkę na podstawie decyzji z dnia 29 grudnia 2009 r. . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz, 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz.270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonych decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie i orzekły, właściwie stosując przepisy prawa i dokonując ich prawidłowej wykładni. Skarżąca zarzuca naruszenie zaskarżoną decyzją art. 52 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.), poprzez jego błędną wykładnię, w wyniku której organ podatkowy uznał, że zwrócona Spółce kwota nadwyżki podatku naliczonego wykazana w korekcie deklaracji VAT-7 za styczeń 2005 r. stała się zaległością podatkową. Przepis ten stanowi, że na równi z zaległością podatkową traktuje się zwrot podatku, jeżeli podatnik otrzymał go nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej lub został on zaliczony na poczet zaległości podatkowej albo bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych, chyba że podatnik wykaże, że nie nastąpiło to z jego winy. Z powołanego przepisu wynika, że jeżeli podatnik otrzymał zwrot podatku w wysokości wyższej od należnej, to zwrot taki traktuje się na równi z zaległością podatkową. W ocenie Sądu, taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Kwota 237.791 zł, stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą 307.913 zł, (zwróconą Spółce przez organ I instancji w dniu 3 czerwca 2009 r. w związku z korektą deklaracji VAT-7 z dnia 27.12.2007 r.), a kwotą 70.122 zł, (wynikającą z ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 6 grudnia 2011 r. o określeniu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za styczeń 2005 r.), jest kwotą, którą traktuje się na równi z zaległością podatkową. Ostatecznie bowiem nadwyżka podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu za styczeń 2005 r. określona została decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 6 grudnia 2011 r. na kwotę 70.122 zł. Podatnik nie wykazał też, aby zwrot podatku nastąpił bez jego winy. Brak winy podatnika w rozumieniu art. 52 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zachodzi wówczas, gdy nienależny zwrot podatku jest następstwem wyłącznie błędnego działania organu podatkowego, a więc np. w sytuacji, gdy urząd skarbowy dokonał zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie wyższej od wykazanej przez podatnika w deklaracji lub też w przypadku, gdy organ podatkowy dokonał omyłkowo zwrotu podatku na rzecz innego podmiotu, niż podatnik, któremu zwrot się należał. W sytuacji zaś dokonania przez organ podatkowy zwrotu podatku zgodnie ze złożoną przez podatnika deklaracją, nie można zasadnie twierdzić, że nastąpiło to bez winy podatnika (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 marca 2008 r. I SA/Łd 70/08). Nie można zaś zgodzić się z poglądem skarżącej, że kwota podatku nigdy nie stanowiła kwoty otrzymanej przez Spółkę nienależnie. Gdyby bowiem organy podatkowe od początku przyjęły rozumowanie Spółki, Spółka otrzymałaby dokładnie taką kwotę, która została wykazana w deklaracji korygującej za styczeń 2005 r., a na moment zwrotu żądanej przez Spółkę kwoty, była ona w pełni Spółce należna. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że organ podatkowy był uprawniony do podjęcia czynności, zmierzających do określenia zobowiązania w prawidłowej wysokości, a bez wątpienia, zobowiązanie za okres lipiec – grudzień 2004 r., nie było przez Spółkę określone prawidłowo. Nie ma również znaczenia fakt, że na moment zwrotu Spółce żądanej kwoty, była ona jej należna, bowiem ostatecznie należna była do zwrotu za styczeń 2005 r. kwota 70.122 zł, bowiem na taką kwotę określono nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu za styczeń 2005 r. na mocy ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. dnia 6 grudnia 2011 r. Odnosząc się do zarzutu skarżącej braku decyzji, określającej wysokość zobowiązania podatkowego czy też zaległości podatkowej Spółki wskazać zaś należy, że obecnie nie określa się w decyzji zaległości podatkowej. W obecnym stanie prawnym organ ma możliwość wydania jedynie decyzji, określającej wysokość zobowiązania podatkowego, powstałego z mocy prawa (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej) i prawidłowej wysokości zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym (art.21 § 3a Ordynacji podatkowej). Nie można więc podzielić zarzutu skarżącej, że nie powstała żadna zaległość podatkowa, ponieważ organ nie wydał jakiejkolwiek decyzji, określającej wysokość zobowiązania podatkowego, czy też zaległości podatkowej Spółki. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, ze zarzut naruszenia art. 52 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie zasługuje na uwzględnienie. Tym samym, niezasadne jest żądanie przez Spółkę kwoty 52.792 zł z tytułu odsetek od zbyt późnego zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wynikającej z korekty deklaracji za miesiąc styczeń 2005 r. Uwzględniając powyższe, Sąd nie podziela również zarzutów skarżącej, dotyczących naruszenia przez organ przepisów art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej , poprzez jego błędną wykładnię, w wyniku której organ podatkowy dokonał zaliczenia nadpłaty oraz należnego Spółce oprocentowania od tej nadpłaty na poczet zaległości podatkowej, która jakoby powstała w trybie art. 52 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej. Organ prawidłowo i zgodnie z art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej dokonał zaliczenia nadpłaty, tj. wpłaconego przez Spółkę VAT-7 za okres lipiec-grudzień 2004 r. na poczet zaległości podatkowej za miesiąc styczeń 2005 r. Zgodnie bowiem z art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej - nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem § 2. Bez wątpienia, Spółce przysługiwał zwrot nadpłaty podatku za okres lipiec-grudzień 2004 r. W pierwszej kolejności należy ustalić, kiedy powstała powyższa nadpłata. Zgodnie z art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej - nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie nadpłata powstała w znacznej części na skutek samodzielnego obliczenia i wpłacenia VAT-7 za okres lipiec-grudzień 2004 r. przez Spółkę. Wpłacone kwoty były zgodne ze złożonymi deklaracjami. Stanowiły więc podatki należne za wskazane okresy i nie spełniały kryteriów do traktowania ich jako nadpłaty w świetle art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2008 r. sygn. akt II FSK 296/07). Ponadto, nadpłata została zwrócona w terminie. W sprawie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu za okres od lipca do grudnia 2004 r. organ odwoławczy wydał bowiem decyzję ostateczną w dniu 6 grudnia 2011 r., zaś organ I instancji dokonał zwrotu nadpłaty w dniu 29 grudnia 2011 r. Dopiero bowiem z chwilą wydania decyzji z dnia 6 grudnia 2011 r. organ wiedział o powstaniu nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres lipiec-grudzień 2004 r. i był w stanie ustalić jej wysokość. Tym samym, w sprawie nie znajduje również zastosowania przepis art. 78 § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Powyższe wskazuje na niezasadność żądania naliczenia oprocentowania od dnia wpłaty przez Spółkę zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za okres lipiec - grudzień 2004r. Należy podzielić stanowisko organów podatkowych, że poszczególne wpłaty, dokonywane przez Spółkę tytułem zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres lipiec-grudzień 2004 r. (w tym zobowiązanie pokryte ze zwrotu podatku VAT-7 za październik 2009 r.), prawidłowo zostały zaliczone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. na zaległość w podatku od towarów i usług za styczeń 2005 r., powstałą w związku z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 6 grudnia 2011 r. znak: "[...]". Powyższe działania pozostają w pełnej zgodności z przepisami art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, a organ szczegółowo rozliczył w decyzji powyższe zaliczenia, dokonane na podstawie postanowień, stanowiących czynności materialnotechniczne, które nie zostały przez stronę zaskarżone. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania – wbrew stanowisku skarżącej – przepis art. 52 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i nie przysługuje jej oprocentowanie ww. nadpłat na podstawie art. 78 § 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej w kwocie 52.962 zł. Ze względu na powyższe, stwierdzić należy, że organ dokonał również prawidłowo zaliczenia z urzędu na poczet zaległości podatkowej za styczeń 2005 r. odsetek od zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od lipca do grudnia 2004 r., powstałych w związku z decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 grudnia 2009 r. znak "[...]" - w związku z uchyleniem tej decyzji przez organ odwoławczy - w kwocie 15.529 zł. Prawidłowo także organ I instancji zaliczył kwotę 54.970 zł na poczet zaległości podatkowej za styczeń 2005 r., wpłaconą przez Spółkę w dniu 10.02.2010 r. w związku z decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 grudnia 2009 r. znak "[...]". Kwota ta nie podlega oprocentowaniu, gdyż nie stanowi nadpłaty. Ponadto, nie znajduje uzasadnienia żądanie skarżącej zwrotu kwoty 3.168 zł z tytułu niewypłaconego Spółce oprocentowania nadpłaty z tytułu nienależnie wpłaconej przez Spółkę kwoty dodatkowego zobowiązania oraz wpłaconej przez Spółkę kwoty zobowiązania za styczeń 2005 r. Organy wskazały w swoich decyzjach, iż w wyniku prowadzonego postępowania podatkowego, kwota 1.059 zł, wpłacona przez Spółkę w dniu 19 maja 2008 r. w związku z decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 25 kwietnia 2008 r. (uchyloną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 19 marca 2009 r.), wraz z oprocentowaniem w wysokości 147 zł została skarżącej zwrócona przez organ w dniu 3 czerwca 2009 r. Sąd nie podziela również zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia art. 121 § 1 w związku z art. 212 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie niekorzystnego dla Spółki rozstrzygnięcia, które było sprzeczne z decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 grudnia 2011 r. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji sprzeczności z decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 grudnia 2011 r., które określiły nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu za okres lipiec-grudzień 2004 r. oraz styczeń 2005 r. i dotyczyły innego przedmiotu, niż postępowanie, objęte przedmiotową skargą. Zgodnie z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej - postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki, które mogłyby to zaufanie podważyć. Materiał dowodowy w sprawie jest wyczerpujący i został wszechstronnie rozważony, a uzasadnienia twierdzeń interpretacyjnych, uzasadniających punkt widzenia organów, dokładnie wyjaśniają stanowisko organów obu instancji i przesłanki, jakimi się kierowały przy wydawaniu decyzji. To, że treść decyzji nie odpowiada oczekiwaniom strony, w żaden sposób nie narusza zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych. W myśl zaś art. 212 Ordynacji podatkowej - organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Decyzje, o których mowa w art. 67d, wiążą organ podatkowy od chwili ich wydania. Zasada związania wydaną decyzją odnosi się wyłącznie do trwałości rozstrzygnięcia konkretnej sprawy i wyraża się co do zasady w braku możliwości zmiany własnego stanowiska wyrażonego w decyzji. Bez wątpienia, związanie organu jednocześnie oznacza, że nie może on treści własnego rozstrzygnięcia, które ukształtowało prawa i obowiązki stron pominąć, wobec czego winien je uwzględnić także w innych postępowaniach, które ten organ prowadzi, a które pozostają w związku podmiotowo-przedmiotowym z materią sprawy rozstrzyganą decyzją, już funkcjonującą w obiegu prawnym. W przedmiotowej sprawie, organy, bez wątpienia, uwzględniły rozstrzygnięcia organu odwoławczego, zawarte w decyzjach z dnia 6 grudnia 2011 r., określające ostatecznie nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu za okres lipiec-grudzień 2004 r. i styczeń 2005 r., ponieważ rozstrzygnięcia w tym zakresie ukształtowały prawa strony w zaskarżonej decyzji. Tym samym, nie można też zgodzić się z zarzutem skargi, iż zaskarżone rozstrzygnięcie jest sprzeczne z decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 grudnia 2011 r., które dotyczą określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu za okres lipiec-grudzień 2004 r. oraz za styczeń 2005r. Końcowo wskazać też należy, że ostatecznie sytuacja Spółki nie uległa pogorszeniu. Spółka za w/w okres otrzymała kwotę 371.183,12 zł. Podatek od towarów i usług rozliczany jest zaś w okresach miesięcznych i trzeba pamiętać, że Spółka dokonała jego nieprawidłowego rozliczenia za okres lipiec-grudzień 2004 r., a w konsekwencji – za styczeń 2005 r. W tej sytuacji, Sąd uznał działanie organów w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi.