II SA/Ol 80/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Olsztyn-Północ w Olsztynie na uchwałę Rady Gminy Świątki z dnia 21 września 2010 r. nr XXXV/216/2010 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy Świątki w obrębie Kalisty I. stwierdza nieważność § 13 ust. 8 zaskarżonej uchwały; II. w pozostałym zakresie skargę oddala. Rada Gminy Świątki podjęła 21 września 2010 r. uchwałę Nr XXXV/216/2010 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy Świątki w obrębie Kalisty. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze Prokurator Rejonowy w Olsztyn-Północ w Olsztynie (dalej jako: "Prokurator", "skarżący") wniósł o stwierdzenie nieważności ww. uchwały w części § 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, § 7, § 13 ust. 8 i § 25 z załącznikiem graficznym. Skarżący zarzucił, że uchwała została wydana z rażącym naruszeniem art. 18 ust 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz.559 z późn. zm., dalej: "u.s.g."), art. 15 ust. 2 pkt 1, 9,10 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") przez niewypełnienie i przekroczenie delegacji ustawowej, gdyż zaniechano wskazania linii rozgraniczających dla terenów oznaczonych na rysunku planu miejscowego symbolami literowymi R/EW oraz przez przekazanie kompetencji Rady innemu, bliżej nieokreślonemu podmiotowi, który poza planem określi lokalizację elektrowni wraz z infrastrukturą techniczną. W uzasadnieniu skargi Prokurator wywiódł, że zaskarżona uchwała na terenach oznaczonych symbolem R/EW przewiduje tereny rolne i tereny przewidziane pod energetykę wiatrową, które to przeznaczenia wzajemnie się wykluczają. Elektrownie wiatrowe stanowią bowiem przedsięwzięcia produkcyjne, służące do wytwarzania energii i są obiektami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623). Skarżący zarzucił, że w uchwale nie zostały określone linie rozgraniczające, co uniemożliwia wyodrębnienie terenu, który będzie przeznaczony pod farmy wiatrowe od przeznaczonego na cele rolnicze. Zdaniem skarżącego, określenie w części tekstowej planu więcej niż jednego przeznaczenia terenu o wykluczającym się wzajemnie sposobie zagospodarowania obligowało organ do ustalenia linii rozgraniczających, w tym ich wyrysowanie w części rysunkowej uchwały. Z terenów rolniczych powinny zostać wyłączone tereny przeznaczone pod lokalizację elektrowni wiatrowych, gdyż takie budowle nie są związane z rolnictwem i jego wytwórstwem. Skarżący stwierdził, że skoro Rada zaniechała określenia linii rozgraniczających teren przeznaczony na cele rolnicze od przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych, to nie wyznaczyła w ogóle miejsc pod elektrownie wiatrowe. Tym samym w części, w jakiej dopuszczono zabudowę terenów R/EW wieżami elektrowni wiatrowych, dopuszczono realizowanie na terenie rolnym zadania produkcyjnego innego niż rolnicze. W konsekwencji postanowienia zawarte w § 13 ust. 8 i § 25 zaskarżonej uchwały w sposób istotny naruszają art. 15 ust. 2 pkt 9 i 10 u.p.z.p. Prokurator zarzucił również, że skoro zgodnie z § 13 ust. 8 uchwały szczegółowa lokalizacja elektrowni nastąpi na etapie sporządzania projektów budowanych, to oznacza, że Rada przekazała swoje kompetencje innemu, bliżej nieokreślonemu podmiotowi, który poza planem, w projekcie budowlanym, określi lokalizację elektrowni. Takie uregulowanie pozostaje w sprzeczności z przepisami u.p.z.p., gdyż przeznaczenie konkretnych terenów zostało uzależnione od woli podmiotu innego niż rada. Gmina pozbyła się wpływu na realizację takich inwestycji, czekając, aż inwestor w ramach projektu budowlanego wskaże, co i gdzie zamierza budować. Podobnie ocenił skarżący brak wyznaczenia przebiegu sieci infrastruktury technicznej i brak wyznaczenia pasów technologicznych (§ 25 uchwały). Stwierdził, że powoduje to dowolność w zagospodarowaniu przez inwestora terenu objętego planem. Oczekiwanie, że ograniczenia w zagospodarowaniu terenu pojawią się przy projektowaniu przebiegu danej sieci infrastruktury technicznej zgodnie z przepisami odrębnymi na etapie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę dowodzi tego, że rada gminy zrzeka się swych kompetencji ustawowych w zakresie określania zasad zagospodarowania terenu na swoim terenie. Podkreślił, że projekt budowany musi być zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), nie może uzupełniać ani zastępować ustaleń planu miejscowego. Zasady zagospodarowania nie mogą zastąpić konkretnego wskazania, która część terenu jest przeznaczona na cele inne niż rolne, zwłaszcza gdy mamy do czynienia z tak dużą powierzchnią. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. Stwierdził, że zaskarżona uchwala została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz według obowiązującej procedury. Podkreślił, że uchwała została przesłana do nadzoru prawnego Wojewody Warmińsko-Mazurskiego, a następnie została opublikowana bez zastrzeżeń w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Jeżeli akt prawny, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. wydany zostanie z naruszeniem prawa, to stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę, stwierdzając jego nieważność w całości lub w części. Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały. Doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych lub przepisach szczególnych. Zgodnie z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. W orzecznictwie podkreśla się, że termin "sprzeczność" jest pojęciem nieostrym. Przez sprzeczność należy rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego (zob. wyrok NSA z 29.11.2006 r., I OSK 1287/06, dostępny pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Sprzeczność z prawem uchwały organu samorządu terytorialnego zachodzi w sytuacji, gdy doszło do wydania aktu z naruszeniem przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz naruszenia przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. Jednocześnie, ustawodawca przewidział dwie formy naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą to być naruszenia istotne (art. 91 ust. 1 u.s.g.) albo nieistotne (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Brak jest jednak ustawowej definicji obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z przepisu tego wynika, że ocena legalności miejscowego planu może dotyczyć etapu jego uchwalania albo zawartych w nim merytorycznych treści. Chodzi o wady kwalifikowane, z powodu których cały akt lub jego część nie powinien wejść w ogóle do obrotu prawnego. W takiej sytuacji konieczne jest stwierdzenie nieważności aktu, czyli jego wyeliminowanie z obrotu prawnego z mocą ex tunc, co powoduje, że dany akt lub jego część nie wywołuje skutków prawnych od samego początku. W doktrynie przyjmuje się, że tryb sporządzania aktu planistycznego odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia tych aktów. W przypadku planu miejscowego są to czynności (kolejne etapy) określone w art. 14 – art. 20 u.p.z.p. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. Natomiast zasady sporządzania planu, wskazane w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., nie zostały w ustawie skatalogowane. Do pojęcia zasad odwołuje się art. 1 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że ustawa określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej. Zasady sporządzania planu miejscowego, jak podnosi się w orzecznictwie i piśmiennictwie, powinny być interpretowane jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą zatem zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki). O istotności naruszenia zasad lub trybu decyduje wpływ stwierdzonego naruszenia na treść rozstrzygnięcia planistycznego bądź na prawa uczestników procesu planistycznego (zwłaszcza właścicieli nieruchomości) zagwarantowane im przede wszystkim w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zob. Z. Niewiadomski [red.] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 251-253; por. też wyrok NSA z 12.02.2019 r., sygn. II OSK 3575/18, publ. CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania do realiów rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że skarga tylko w części zasługuje na uwzględnienie. Przy czym dla dokonania przez Sąd oceny legalności uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma znaczenia, na co zwraca uwagę organ, że uchwała została opublikowana bez zastrzeżeń w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego. Skarżący zakwestionował legalność § 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, § 7 i § 25 uchwały, zarzucając, że Rada Gminy nie określiła linii rozgraniczających tereny o dwóch innych przeznaczeniach – rolniczym i pod lokalizację elektrowni wiatrowych, co uniemożliwia określenie terenu, który został przeznaczony pod farmy wiatrowe od terenu przeznaczonego na cele rolnicze, a w konsekwencji Rada Gminy nie wyznaczyła w ogóle miejsc pod elektrownie wiatrowe. Z stanowiskiem tym nie można się zgodzić. W § 4 ust. 1 uchwały przewidziano, że rysunek planu miejscowego obowiązuje w zakresie: ustalonych graficznie linii granic obszaru objętego planem, ustalonych graficznie linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu, funkcjach lub zasadach zagospodarowania, ustalonych symbolami literowymi przeznaczeń podstawowych terenów, ustalonych graficznie nieprzekraczalnych linii zabudowy. W ust. 2 pkt 2 wyjaśniono, że zastosowane na rysunku planu miejscowego symbole literowe R/EW oznaczają przeznaczenia podstawowe terenów - tereny rolne i lokalizacji elektrowni wiatrowych. Stosownie do § 7 uchwały wyznaczono, ustalone na rysunku planu liniami rozgraniczającymi, tereny oznaczone symbolami 1 R/EW ÷ 9 R/EW z podstawowym przeznaczeniem pod tereny rolnicze (uprawy polowe, hodowla, ogrodnictwo, sadownictwo, rowy, stawy, zieleń śródpolna) oraz lokalizacje elektrowni wiatrowych (ust. 1). Na terenach, o których mowa w ust. 1 dopuszczono realizację elektrowni wiatrowych z placem montażowo-eksploatacyjnym, sieci elektroenergetycznych do obsługi elektrowni wiatrowych, stacji transformatorowych do obsługi elektrowni wiatrowych, dróg dojazdowych eksploatacyjnych (ust. 2). W § 25 ust. 1 uchwalono, że dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 1 R/EW ÷ 8 R/EW ustala się możliwość realizacji elektrowni wiatrowych przy zachowaniu następujących warunków: - wprowadza się typy elektrowni wiatrowych o wysokości wież od 70 m do 140 m, - elektrownie wiatrowe w granicach terenu objętego planem stanowią park wiatrowy; - maksymalna moc parku wiatrowego do 50 MW; - projekt budowlany musi obejmować co najmniej teren lokalizacji elektrowni wiatrowych z drogami dojazdowymi technologicznymi z zaznaczeniem nieprzekraczalnych linii zabudowy przy zachowaniu ustaleń niniejszego planu; - ustala się maksymalną powierzchnię wyznaczonego obszaru na którym zlokalizowany zostanie fundament wraz z urządzeniem - 1600 m2 = 0,16 ha; - strefy techniczne elektrowni wiatrowych wyznaczone przez zasięg łopat wirnika, o promieniu r do 50 m od osi wieży, muszą się zawierać w obrębie działki wyznaczonej dla jednej lub więcej wież; - odległości między wieżami zostaną ustalone na etapie projektów technicznych oraz na podstawie wyników badań gruntowych i aerodynamicznych. - drogi dojazdowe do elektrowni o szerokości 4 m i place techniczno-manewrowe do powierzchni do 250 m2. Natomiast w ust. 2 § 25 ustalono strefy ochrony akustycznej minimum 300 metrów od zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi oraz od siedlisk wiejskich, pojedynczych zabudowań, przy zachowaniu dopuszczalnych progów hałasu zgodnie z przepisami odrębnymi. W ust. 3 dopuszczono na terenach rolnych lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury techniczne oraz dróg dojazdowych. W ust. 4 przewidziano nakaz usunięcia elektrowni nieczynnej przez 1 rok. Przewidziano ponadto w ust. 6, że powierzchnia zwartego obszaru gruntów rolnych, na którym w wyniku realizacji ustaleń uchwały ustanowiony zostanie inny niż rolniczy i leśny sposób zagospodarowania terenu, nie może przekraczać 0,5 ha dla gruntów rolnych III klasy bonitacyjnej. Jak stanowi art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), ustalającego wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego, ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Stosownie natomiast do § 7 pkt 7 projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiskiem ww. przepisy nie ustanawiają bezwzględnego zakazu wielofunkcyjnego przeznaczenia terenu oraz ustalania dla danego terenu funkcji mieszanej. Możliwość dokonywania takich ustaleń jest obwarowana wymogiem, by różne (alternatywne) funkcje nie były ze sobą sprzeczne, a co za tym idzie nie wykluczały się (por.: wyroki NSA: z 9 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1962/11; z 23 lutego 2012, sygn. akt II OSK 2551/11; z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2490/12; z 13 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2488/12; z 10 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 1649/16; z 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2209/19; z 17 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 818/21; z 8 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1752/21, publ. CBOSA). Ponadto, w orzecznictwie NSA podkreśla się, że art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. nie zawiera żadnych zastrzeżeń i ograniczeń odnośnie do linii rozgraniczających czy przeznaczenia terenu, a jedynie - uznaje je za obowiązkowe ustalenia planu. Żadnych dodatkowych ograniczeń nie da się również wyprowadzić z § 7 pkt 7 rozporządzenia. Zatem przepisy u.p.z.p. nie dają podstaw do przyjęcia stanowiska, że obowiązkowe jest wyodrębnienie liniami rozgraniczającymi terenów o przeznaczeniu rolnym i pod elektrownie wiatrowe. Nadto zauważyć należy, że § 9 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych. W tym kontekście wykładnia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i przepisów rozporządzenia, które odnoszą się do sposobu określania ustaleń w projekcie tekstu i rysunku planu miejscowego wskazuje, że jest dopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego prawa również takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu), pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne. Wykładnia przepisów u.p.z.p. odnośnie do wymogów stawianych miejscowym planom zagospodarowania przestrzennego nie może być nazbyt rygorystyczna i nie może prowadzić do naruszenia zasady samodzielności gminy w zakresie przeznaczania i określania warunków zagospodarowania terenów leżących na obszarze gminy (por. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2551/11). Zauważyć również należy, że brak jest przepisu, który nakładałby na gminę obowiązek rozgraniczenia liniami terenów o poszczególnych funkcjach dopuszczonych w ramach jednego terenu o przeznaczeniu mieszanym. Takie stanowisko zostało zaprezentowane m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1962/11, 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2551/11, 24 września 2013 r. sygn. akt II OSK 2478/12 i 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 94/12 (publ. CBOSA). Stanowisko to skład orzekający w rozpoznawanej prawie podziela. Sąd podziela również pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 168/13 (publ. CBOSA), że funkcje rolna i energetyki wiatrowej nie wykluczają się, gdyż posadowienie elektrowni wiatrowej nie wyklucza dalszego użytkowania pozostałej części gruntów rolnych na cele rolne. Trzeba bowiem mieć na względzie, że elektrownia wiatrowa stanowi specyficzną inwestycję, która może być lokalizowana tam, gdzie jest to uzasadnione z uwagi na uwarunkowania przyrodnicze i ekonomiczne. Nadto, pojedyncza elektrownia z niezbędną infrastrukturą nie zajmuje na tyle dużej powierzchni, aby miało to wyłączać pozostały teren z użytkowania rolniczego (w zaskarżonej uchwale § 25 ust. 1 tiret piąte przewidziano, że może to być maksymalnie 0,16 ha). Jak wynika z ustaleń planu i rysunku planu, tereny oznaczone symbolami E/R zostały przeznaczone na lokalizację siłowni wiatrowych (a więc na cele nierolnicze). Jednocześnie, w § 7 ust. 2 uchwały doprecyzowano, że na tych terenach dopuszcza się realizację elektrowni wiatrowych z placem montażowo-eksploatacyjnym, sieci elektroenergetycznych do obsługi elektrowni wiatrowych, stacji transformatorowych do obsługi elektrowni wiatrowych i dróg dojazdowych eksploatacyjnych. Natomiast w § 25 ust. 1 bardzo szczegółowo określono wymagania, które musi spełnić inwestor planujący posadowić elektrownie wiatrową. W szczególności ustalono minimalną i maksymalną wysokość wież, maksymalną moc parku wiatrowego, maksymalną powierzchnię terenu, na którym zlokalizowany zostanie fundament wraz z urządzeniem, określono promień strefy technicznej elektrowni wiatrowej czy parametry dróg dojazdowych do elektrowni oraz placów techniczno-manewrowych. Natomiast w ust. 2 § 25 ustalono strefy ochrony akustycznej od zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi, siedlisk wiejskich i pojedynczych zabudowań, a w ust. 6 zastrzeżono, że powierzchnia zwartego obszaru gruntów rolnych, na którym ustanowiony zostanie inny niż rolniczy i lub leśny sposób zagospodarowania terenu, nie może przekraczać 0,5 ha dla gruntów rolnych III klasy bonitacyjnej. Z ww. postanowień planu nie wynika dowolność inwestora w lokalizacji elektrowni wiatrowej, gdyż jest on związany tymi wytycznymi i elektrownia wiatrowa może być zlokalizowana wyłącznie na terenie, który spełnia wszystkie ww. warunki. Z powyższych powodów oddzielenie liniami rozgraniczającymi terenów o poszczególnych funkcjach dopuszczonych w ramach jednego terenu o przeznaczeniu mieszanym, tj. przeznaczonych pod elektrownie wiatrowe i wykorzystywanych rolniczo, w realiach rozpoznawanej sprawy nie było wymagane. Podzielić natomiast należy stanowisko skarżącego, że należało wyeliminować z obrotu prawnego § 13 ust. 8 uchwały. Przepis ten przewiduje, że szczegółowa lokalizacja elektrowni wiatrowych i dróg dojazdowych eksploatacyjnych elektrowni nastąpi w projekcie budowlanym. Z powyższego wynika, że to inwestor na etapie projektowania inwestycji ustali, gdzie będzie posadowiona dana elektrownia wiatrowa, co jest niedopuszczalne. Nie budzi wątpliwości, że wyłączną kompetencję w zakresie uchwalania planu miejscowego posiada rada gminy. Rada gminy nie może scedować uprawnień składających się na tzw. władztwo planistyczne na inny organ gminy ani tym bardziej przekazać przysługującej jej kompetencji do określenia przeznaczenia lub sposobu zagospodarowania terenu innym podmiotom (por. wyrok NSA z 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 124/11, publ. CBOSA). Zasadny jest więc zarzut przekazania kompetencji organu stanowiącego gminy innemu podmiotowi, co rażąco narusza zasady sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. i uzasadnia stwierdzenie nieważności ww. przepisu. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że należy stwierdzić nieważność § 13 ust. 8 uchwały, o czym orzekł w punkcie I wyroku, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. W pozostałym zakresie jednak skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, wobec czego została oddalona, na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie II wyroku.